II OSK 687/22

II OSK 687/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Żak /sprawozdawca/
Marta Laskowska - Pietrzak
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II SA/Rz 1246/21 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2021-12-15
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Anna Żak (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1246/21 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 15 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Rz 1246/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ([...]WINB) z [...]czerwca 2021 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] (PINB) z [...] marca 2021 r., nr [...] i zasądził od PWINB na rzecz J. K. zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wyrok powyższy został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Decyzją z [...] marca 2021 r. PINB, działając na podstawie m.in. art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej "p.bud.", nakazał skarżącemu rozebrać część obiektu budowlanego - budynków handlowo-mieszkalnych przy ul. J. [...] i J. [...] w R., którą stanowi trzon kominowy o trzech przewodach kominowych i długości 156 cm, usytuowany ponad dachem na ścianie wspólnej ww. budynków zlokalizowanej w granicy działek nr [...] i [...] obr. [...] położonych w R., dobudowany do wschodniej strony istniejącego trzonu kominowego o czterech przewodach kominowych. Po rozpoznaniu odwołań skarżącego, M. K., W. K. i R. K. oraz J. S., [...]WINB opisaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględniając skargę J. K. (dalej też powoływany jako "skarżący") podzielił ustalenia i oceny prawne organów co do tego, że:
a) na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w R. usytuowany jest budynek handlowo - mieszkalny o adresie J. [...] stanowiący współwłasność skarżącego, M. K., W. K. i R. K.;
b) na działkach nr [...], [...] i [...] obr. [...] w R. usytuowany jest budynek handlowo-mieszkalny o adresie J. [...] stanowiący współwłasność J. S., L. G. i B. G.;
c) budynki przy ul. J. [...] i J. [...] zostały wybudowane legalnie, na podstawie ostatecznych decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę;
d) budynki przy ul. J. [...] i J. [...] posiadają wspólne elementy konstrukcyjne – ścianę zlokalizowaną w granicy działek nr [...] i [...] i ścianę zlokalizowaną w granicy działek nr [...] i [...];
e) usytuowanie ww. ścian w granicy działek potwierdza zgromadzona w aktach dokumentacja: aktualny wyrys z ewidencji gruntów, kopie rysunków "Rzut poddasza" i "Rzut III piętra" załączone do oświadczenia kierownika budowy w aktach sprawy nr [...] o udzielenie pozwolenia na użytkowanie III piętra i poddasza budynku przy ul. J. [...], kopia rysunku "Rzut II piętra" budynku przy ul. J. [...] załączona do oświadczenia kierownika budowy w aktach sprawy nr [...]. Sąd zaznaczył, że organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do kwestionowania przebiegu granic ewidencyjnych. Ich obowiązkiem jest poczynienie ustaleń, jak zgodnie z ewidencją przebiega granica pomiędzy działkami, natomiast organy nie posiadają kompetencji do weryfikacji, czy granica ewidencyjna została ustalona prawidłowo;
f) w budynku przy ul. J. [...], na piętrze III dokonano zabudowy tarasu. W wyniku realizacji tych prac powstał pokój z aneksem kuchennym i łazienką. W celu "obsługi" powstałych w wyniku zabudowy tarasu pomieszczeń, do istniejącego w ścianie wspólnej trzonu kominowego o 4 przewodach dobudowano od wschodniej strony tego trzonu 3 dodatkowe przewody. Inwestorem tych robót jest skarżący J. K. Skarżący na przeprowadzenie przedmiotowych prac nie uzyskał pozwolenia na budowę, nie dokonał również ich zgłoszenia;
g) dobudowany przewód kominowy został wyprowadzony ponad dach. Obudowa dobudowanych 3 przewodów kominowych została zlicowana z obudową istniejącego trzonu kominowego o 4 przewodach; istniejący trzon i dobudowane przewody posiadają tę samą szerokość, dobudowana część powstała na przedłużeniu istniejącego trzonu kominowego, od strony wschodniej;
h) skarżący roboty budowalne polegające na dobudowie 3 przewodów kominowych zrealizował pomiędzy rokiem 2011 a rokiem 2015. Organ słusznie zwrócił uwagę na oświadczenie kierownika budowy z [...] lipca 2008 r. o zakończeniu budowy III piętra i poddasza budynku przy ul. J. [...] oraz na oświadczenie kierownika budowy z 5 sierpnia 2011 r. o zakończeniu budowy II i III piętra z poddaszem użytkowym budynku przy ul. J. [...]. Przedmiotowe oświadczenia, oraz dołączone do nich opracowania rysunkowe, nie potwierdzają, aby na owy czas przeprowadzono prace polegające na budowie trzonu kominowego o 7 przewodach. Wynika z nich, że w ścianie wspólnej znajduje się przewód kominowy o 4 przewodach;
j) zrealizowane roboty budowlane, polegające na dobudowie 3 przewodów kominowych do istniejącego w ścianie wspólnej trzonu kominowego stanowią przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a p.bud.;
k) przebudowa nie jest budową, mieści się natomiast w zakresie pojęcia robót budowlanych – art. 3 pkt 6 i pkt 7 p.bud.;
l) na wykonanie robót budowlanych polegających na dobudowie 3 przewodów kominowych do istniejącego w ścianie wspólnej trzonu kominowego skarżący powinien posiadać pozwolenie na budowę (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1aa p.bud.);
m) postępowanie nadzorcze, dotyczące dobudowy 3 przewodów kominowych do istniejącego w ścianie wspólnej trzonu kominowego powinno być prowadzone w trybie art. 50 ust. 1 pkt w zw. z art. 51 p.bud.;
Jako wadliwe Sąd pierwszej instancji ocenił m.in. stanowisko organu, że w sytuacji gdy roboty budowlane polegające na przebudowie ściany wspólnej polegającej na dobudowaniu dodatkowych 3 przewodów kominowych do istniejącego w tej ścianie trzonu kominowego nie naruszają przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych, brak zgody współwłaściciela budynku sąsiedniego, stanowi podstawę do orzeczenia rozbiórki dobudowanych przewodów, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.bud. Wyjaśnił, że poglądy sądów administracyjnych zobowiązujące do badania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postępowaniu naprawczym dotyczą "układów", w których zachodzi konieczność zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 p.bud. – nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W takim skonfigurowaniu uprzednia weryfikacja, czy istnieje prawna możliwość ingerencji w cudzą własność w celu wykonania nałożonych decyzją obowiązków jest oczywista. Na gruncie niniejszej sprawy podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. nie ma. Organy ustaliły, że przeprowadzone roboty budowlane są zgodne z prawem.
Dalej Sąd wyjaśnił, że przymiot ściany wspólnej posiada wyłącznie taka ściana, która konstrukcyjnie przynależy do dwóch budynków i jest położona w granicy działek stanowiących przedmiot odrębnej własności, na których te budynki są zlokalizowane. Z powyższego wynika, że ściana wspólna, znajdująca się w granicy działek, stanowi współwłasność ich właścicieli. Tym samym skarżący, jako współwłaściciel działki [...], jest współwłaścicielem ściany wspólnej. Przysługuje mu zatem prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 p.bud. W sprawie w istocie nie chodzi o prawo do dysponowania nieruchomością do celów budowlanych, tylko o uprawnienie do przeprowadzenia robót budowlanych w ścianie znajdującej się w granicy dwóch działek stanowiących przedmiot odrębnej własności. W ocenie Sądu kwestie te w sposób autonomiczny reguluje art. 154 Kodeksu cywilnego. Skarżący miał więc prawo do korzystania ze ściany wspólnej, a ewentualne spory na tym tle powinny być rozstrzygane wyłącznie przez sąd cywilny.
W skardze kasacyjnej J. K. zarzucił powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania :
– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie nienależytej kontroli legalności działania organów administracji i zaaprobowanie ich niewłaściwego postępowania w zakresie niewszechstronnego wyjaśnienia sprawy i poczynienie w związku z tym błędnych ustaleń faktycznych, niepopartych materiałem dowodowym, bądź tez poczynionych na podstawie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;
– art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niepozwalający na weryfikację prawidłowości toku rozumowania Sądu, zwłaszcza w zakresie podzielenia ustaleń i oceń prawnych organów I i II instancji, mimo że ustalenia te są nieprawdziwe i nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, bądź są efektem błędnej oceny dowodów, zaś podzielenie niekorzystnych dla skarżącego ustaleń powoduje związanie organów zapatrywaniami Sądu, w sposób mogący w przyszłości wywołać negatywne skutki dla skarżącego.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu podniesiono, że jakkolwiek Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę J. K., to skarżący nie zgadza się w treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Kwestionuje ustalenia zawarte w punktach d i e uzasadnienia, wedle których na granicy działek nr [...] i [...] znajduje się wspólna ściana, tymczasem z projektu zamiennego obu budynków dołączonego do skargi wynika, że ściana ta w całości znajduje się na działce skarżącego nr [...]. Nieruchomość sąsiednia stanowiąca współwłasność J. S., L. G. i B. G. została na projekcie wydzielona kolorem pomarańczowym.
Autor skargi kasacyjnej zakwestionował również ustalenia zawarte w pkt. h uzasadnienia wyroku. Jego zdaniem dokumentacja fotograficzna, zasady logiki i doświadczenia życiowego przeczą temu, że skarżący wybudował 3 przewody kominowe po tym jako doszło do zakończenia budowy budynku nr [...], czyli między 2011 a 2015 r. Na fotografiach załączonych do skargi widać wyraźnie, że trzon kominowy stanowi ścianę ostatniego piętra budynku nr [...]. Sądu uznaje, że dobudowane 3 przewody mają tę samą szerokość. Z kolei na fotografii załączonej przez J. S. do odpowiedzi na skargę widać trzon kominowy, który został rozbudowany w momencie budowy budynku nr [...]. Gdyby przyjąć, że trzon został dobudowany po tym, jak zakończono budowę budynku nr [...], wówczas należałoby uznać, że ostatnie piętro tego budynku od strony istniejącego trzonu nie miało jednej ściany. Skoro zaś musiało mieć ściany, to skarżący nie mógłby w późniejszym okresie dobudować 3 przewodów kominowych od strony wschodniej, gdyż nie miałby do czego ich dobudować, skoro w tym miejscu była ściana. Budowa 3 przewodów od strony wschodniej miała więc miejsce w tym samym czasie, w którym doszło do zakończenia budowy budynku nr [...]. Potwierdza to dokumentacja a zdjęciowa, na której widać jednolity charakter poszycia dachu budynku nr [...] oraz okucia wokół przewodów kominowych. Gdyby dobudowa miała miejsce po wykonaniu dachu, skarżący musiałby bez zgody właściciela budynku nr [...] wejść na jego dach, dokonać jego częściowego rozebrania, dokonać rozebrania ściany poddasza i dobudować przewody kominowe, a następnie wykonać poszycie dachu. Właściciel budynku nr [...] sam twierdzi, że nie ma pewności kiedy te roboty zostały wykonane.
W związku z powyższym skarżący kasacyjnie kwestionuje przyjętą przez Sąd pierwszej instancji ocenę, że przedmiotowe prace były wykonane bez zgody współwłaścicieli nieruchomości. Na załączonym projekcie widać wyraźnie, że od wschodniej strony zaprojektowanych przewodów kominowych biegnie ściana budynku nr [...]. W tym miejscu znajduje się obecnie poszerzony trzon kominowy pełniący nadal funkcję ściany budynku. Należy więc poddać w wątpliwość, czy zamiana zwykłej ściany na ścianę kominową jest w rzeczywistości rozbudową, skoro nie dochodzi do zmiany kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości, liczby kondygnacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Chybiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje podstawowe elementy konstrukcyjne, jakie musi zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego (tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie). W jego ramach nie jest więc możliwe kwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki NSA z 22 czerwca 2016 r., sygn. I GSK 1821/14; z 6 marca 2019 r., sygn. II GSK 985/17; orzeczenia dostępne pod adresem: cbois.nsa.gov.pl).
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny, w zakresie kwestionowanym w skardze kasacyjnej, w sposób wyczerpujący wyjaśnił, dlaczego jego zdaniem ściany budynków położonych przy ul. J. [...] i [...] w R. stanowią wspólny element konstrukcyjny usytuowany w granicy działek. Trafnie wskazał, że organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do kwestionowania przebiegu granic ewidencyjnych. Wyjaśnił dlaczego uznał, że czasokres wykonania przedmiotowych prac został ustalony prawidłowo, powołując się na oświadczenia kierownika budowy i dołączone do nich opracowania rysunkowe. W ocenie NSA, zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przekaz co do motywów rozstrzygnięcia jest jasny, co czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. niezasadnym. Nie można bowiem mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok rozumowania w pełni umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej dokonywanej w ramach zarzutów kasacyjnych.
Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej kwestionuje za pomocą tych zarzutów po pierwsze stanowisko Sądu pierwszej instancji, który zaaprobował ustalenie organów nadzoru budowlnego, że budynki przy ul. J. [...] i [...] posiadają wspólne elementy konstrukcyjne, tj. m.in. ścianę zlokalizowaną w granicy działek nr [...] i [...]. Jako dowód przedłożył kserokopię projektu budowlanego zamiennego, na którym nieruchomość J. S., L. G. i B. G. miała zostać wyodrębniona linią koloru pomarańczowego. Linia ta poprowadzona jest po wewnętrznej krawędzi spornej ściany, patrząc od strony budynku nr [...]. Zdaniem skarżącego kasacyjnie powyższy fragment projektu budowlanego stanowi dowód, że sporna ściana znajduje się w całości na jego nieruchomości.
W ocenie NSA przedłożony dowód w żaden sposób nie podważa stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania. Zgodnie z art. 154 zd. pierwsze Kodeksu cywilnego domniemywa się, że mury, płoty, miedze, rowy i inne urządzenia podobne, znajdujące się na granicy gruntów sąsiadujących, służą do wspólnego użytku sąsiadów. Sporna ściana stanowi właśnie urządzenie, o którym mowa w cyt. przepisie. Stanowi wspólną ścianę obu budynków. Niewątpliwie wydziela budynek nr [...] z przestrzeni stanowiąc i jego ścianę. Istotne jest to, że znajduje się w granicy sąsiadujących ze sobą nieruchomości i stanowi współwłasność ich właścicieli, jak przyjęły to orzekające w sprawie organy, które to stanowisko przyjął Sąd pierwszej instancji.
Sąd pierwszej instancji wskazał przy tym, akceptując stan faktyczny ustalony przez organy nadzoru budowlanego, że usytuowanie ww. ściany w granicy nieruchomości potwierdza aktualny wyrys z ewidencji gruntów, kopie rysunków "Rzut poddasza" i "Rzut III piętra" załączone do oświadczenia kierownika budowy w aktach sprawy nr [...] o udzielenie pozwolenia na użytkowanie III piętra i poddasza budynku przy ul. J. [...], kopia rysunku "Rzut II piętra" budynku przy ul. J. [...] załączona do oświadczenia kierownika budowy w aktach sprawy nr [...]. Słusznie wskazał, że organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do kwestionowania przebiegu granic ewidencyjnych, czy rozstrzygania sporów o własność. Tymczasem skarżący kasacyjnie kwestionując przebieg granicy między nieruchomościami, a tym samym współwłasność spornej ściany, w toku postępowania administracyjnego ani też sądowego nie przedłożył tytułu własności, z którego wynikałoby, że sporna ściana z przebudowanym kominem jest położona w całości na nieruchomości stanowiącej jego własność. W tej sytuacji ustalony w sprawie stan faktyczny nie został w skardze kasacyjnej podważony i dlatego za nieuzasadniony należy uznać sformułowany w tym zakresie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
W tym miejscu podkreślić należy, że skarżący kasacyjnie nie wnosząc zarzutu naruszenia prawa materialnego - z uwagi na korzystne dla siebie rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji - zgodził się z oceną prawną wyrażoną przez ten Sąd, który po omówieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/10 stwierdził, że w okolicznościach tej sprawy skarżący jako współwłaściciel przebudowanej ściany wspólnej posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i w konsekwencji brak jest podstaw do zastosowania w sprawie art.51 ust.1 pkt 1 p.bud i nakazania skarżącemu dokonanie rozbiórki trzonu kominowego o trzech przewodach kominowych i długości 156 cm. usytuowanego ponad dachem na ścianie wspólnej budynków, zlokalizowanej w granicy działek nr [...] i [...]. Uniemożliwia to NSA odniesienia się do tego stanowiska Sądu pierwszej instancji.
Autor skargi kasacyjnej kwestionuje także ustalenie przez organy orzekające w niniejszej sprawie terminu wykonania robót polegających na dobudowaniu trzech dodatkowych przewodów kominowych. I ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie NSA argumentacja przedstawiona w skardze kasacyjnej nie podważyła ustaleń, że przedmiotowa przebudowa komina miała miejsce w okresie między 2011 a 2015 rokiem. W toku postępowania skarżący kasacyjnie nie potrafił wskazać daty realizacji wykonanej przez siebie przebudowy komina. Organy, a w ślad za nimi Sąd pierwszej instancji trafnie powołali się na oświadczenie kierownika budowy z [...] lipca 2008 r. o zakończeniu budowy III piętra i poddasza budynku przy ul. J. [...] oraz na oświadczenie kierownika budowy z [...] sierpnia 2011 r. o zakończeniu budowy II i III piętra z poddaszem użytkowym budynku przy ul. J. [...]. Powyższe oświadczenia, oraz dołączone do nich opracowania rysunkowe, nie potwierdzają, aby już wówczas wykonane były prace polegające na budowie trzonu kominowego o 7 przewodach. Wynika z nich, że w ścianie wspólnej znajduje się przewód kominowy o 4 przewodach. Co więcej, na fotografii załączonej przez J. S. do odpowiedzi na skargę, na którą to fotografię powołuje się sam autor skargi kasacyjnej, widać wyraźne, że trzon kominowy ma 4 przewody. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnych dowodów podważających wymowę ww. oświadczeń kierownika budowy i rysunków. Jego rozważania, że skoro poddasze "musiało mieć ściany to skarżący nie mógłby w późniejszym czasie dobudować 3 przewodów kominowych od strony wschodniej, gdyż nie miałby do czego ich dobudować, skoro w tym miejscu była ściana" stanowią w istocie nie popartą żadnymi dowodami polemikę z ustaleniami organu, które zaaprobował Sąd pierwszej instancji. Ustalenie daty dobudowania 3 przewodów kominowych (po 5 sierpnia 2011r.) w oparciu o zebrany materiał dowodowy i dokonaniu jego analizy przez organy nadzoru budowlanego było wobec tego prawidłowe.
Zupełnie niezrozumiały jest zarzut, że zamiana zwykłej ściany na ścianę kominową nie jest rozbudową, skoro nie dochodzi do zmiany kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości bądź liczby kondygnacji. Sąd pierwszej instancji w żadnym punkcie nie stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do rozbudowy. Stwierdził wyraźnie (pkt j i k uzasadnienia wyroku), że zrealizowane roboty budowlane stanowią przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a p.bud., nie zaś rozbudowę, która stanowi jedną z postaci budowy (art. 3 pkt 6).
W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.