II OSK 687/16

II OSK 687/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-03-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Miron /przewodniczący/
Mirosław Gdesz
Teresa Kobylecka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Kr 719/15 - Wyrok WSA w Krakowie z 2015-09-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 15 grudnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant: asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 719/15 w sprawie ze skargi Z. B.j na decyzję Wojewody M. z dnia 17 kwietnia 2015 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 września 2015r., sygn. akt II SA/Kr 719/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. B. na decyzję Wojewody M. z dnia 17 kwietnia 2015r., znak: ... w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa po wznowieniu postępowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Decyzją z dnia 14 marca 2006r. Starosta L., na podstawie art. 155 k.p.a. uchylił decyzję Starosty L. nr ... z dnia 19 kwietnia 2005r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i J. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza kanalizacyjnego, wodociągowego na działce nr ... obręb nr 6 w miejscowości L., pow. L.
Z. B. nie brała udziału w tym postępowaniu i wniosła o jego wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ, przyjmując, że pierwszym pismem o wznowienie postępowania było pismo skierowane do Wojewody M. z dnia 29 maja 2006r., złożone osobiście w dniu 1 czerwca 2006r., a nie wniosek Z. B. z dnia 29 listopada 2012r., złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stwierdził, że wniosek został wniesiony z zachowaniem terminu do złożenia podania o wznowienie, przewidziany w art. 148 k.p.a., tj. w okresie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., brak udziału bez własnej winy strony w postępowaniu, stanowi przesłankę do jego wznowienia. Z uwagi na powyższe Starosta L. postanowieniem z dnia 9 stycznia 2015r., wznowił postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie.
Organ ustalił, że działka nr ..., na której ustalono służebność do działki nr ew. ... jest własnością inwestora, natomiast działka ew. nr ... jest własnością Z. B.. Lokalizacja studni na działce nr ... w odległości 7,5 m od granicy z działką nr ... spowoduje objęcie działki ewidencyjnej nr ... obszarem oddziaływania projektowanego obiektu. Ewentualna zabudowa tej działki może naruszać ustanowioną na jej terenie służebność, a to mogłoby skutkować pozbawieniem działki nr ... dostępu do drogi publicznej (działka utraciłaby w ten sposób cechy działki budowlanej). To z kolei oznacza, że właściciele działki nr ... są stronami w postępowaniach związanych z udzieleniem pozwolenia na budowę obiektów zlokalizowanych na działce nr .... Zatem Z. B. powinna być stroną w sprawie dotyczącej wydanej decyzji Starosty L. z dnia 14 marca 2006r.
Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy organ wskazał na unormowanie zawarte w art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. W sytuacji, gdy organ stwierdzi podstawy do wznowienia postępowania (czyli jego kwalifikowaną wadę), ale w wyniku wznowionego i prowadzonego ponownie co do istoty sprawy postępowania zapaść miałaby decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej, organ nie wydaje rozstrzygnięcia ograniczającego się do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej. Obowiązany jest bowiem wydać decyzję, w której stwierdzi wydanie decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa oraz wskaże w rozstrzygnięciu okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
W toku wznowionego postępowania ustalono, że kwestionowana decyzja z 14 marca 2006r. została doręczona stronom w dniu 16 marca 2006r. Skoro ostatnie doręczenie decyzji Starosty L. nr ... z 14 marca 2006r. zostało dokonane w dniu 16 marca 2006r., to okres pięciu lat, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a., upłynął w marcu 2011r. Zatem doszło do upływu 5-letniego terminu przedawnienia z art. 146 § 1 k.p.a., bowiem zgodnie z tym przepisem uchylenie decyzji ostatecznej z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia decyzji upłynęło 5 lat. W tym przypadku organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której ogranicza się do stwierdzenia wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 k.p.a.). Prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia, określonego w art. 146 § 1 k.p.a. narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnej, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. Upływ okresu przedawnienia oznaczonego w przepisie art. 146 § 1 k.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie.
Reasumując, Starosta L. stwierdził, że decyzja z 14 marca 2006r. została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednakże z uwagi na fakt, iż od dnia doręczenia decyzji upłynęło 5 lat nie jest możliwe uchylenie tej decyzji i decyzją z dnia 15 stycznia 2015r., działając na podstawie art. 104 oraz art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa własnej decyzji ostatecznej nr ... z dnia 14 marca 2006r.
Od ww. decyzji odwołanie wniosła Z. B., domagając się ponownego przeanalizowania sprawy. Stwierdziła, że czuje się pokrzywdzona, gdyż nie może dojechać do swojej działki przez służebność ustanowioną na działce nr ....
Wojewoda M. decyzją z dnia 17 kwietnia 2015r., nr ... utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty L., iż Z. B., będąca właścicielką działki nr ..., posiada przymiot strony postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 14 marca 2006r. Obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje nie tylko działkę inwestycyjną - czyli działkę nr ... w obr. ewid. ... w L. przy ul. K., ale również działkę Z. B. nr .... Oddziaływanie projektowanej inwestycji na tę działkę występuje ze względu na lokalizację projektowanej studni oraz ustanowioną służebność gruntową na działce nr ....
Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu I instancji, że zaistniały okoliczności uzasadniające podjęcie decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 1 tej ustawy.
Doręczenie decyzji Starosty L. z 14 marca 2006r. nastąpiło w dniu 16 marca 2006r. (karta nr 82 stanowiąca zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji - 1 sztuka, karta nr 84 to decyzja Starosty L. z 14 marca 2006r. zawierająca adnotację potwierdzającą osobisty odbiór decyzji przez inwestora 16 marca 2006r.). Zatem okres pięciu lat, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. upłynął 16 marca 2011r. Organ wyjaśnił, że przez doręczenie decyzji, o jakim mowa w art. 146 § 1 k.p.a. należy rozumieć doręczenie decyzji w odniesieniu do stron biorących udział w danym postępowaniu, przy czym termin, od którego liczy się upływ pięcioletniego okresu, biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie.
Z uwagi na przedstawione powyżej okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Starosty L. z 14 marca 2006r. została wydana z naruszeniem przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednak z uwagi na fakt, że od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło pięć lat, nie jest możliwe jej uchylenie w wyniku wznowienia postępowania na wniosek Z. B. Zatem decyzja Starosty L. z 15 stycznia 2015r. stanowi prawidłowe orzeczenie w sprawie.
Na decyzję z dnia 17 kwietnia 2015r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Z. B. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że jej zamiarem było, aby postępowanie administracyjne w wyniku którego inwestorom udzielono pozwolenia na budowę zostało wznowione. Dodała, że nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewody M. dotyczącym braku możliwości wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji z dnia 14 marca 2006r. Stwierdziła, że niezrozumiałym jest dla niej uznanie, że błędnie pominięto ją w postępowaniu administracyjnym, ale jednocześnie nie można wznowić tego postępowania, bo minął ustawowy termin.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podzielił pogląd organów obu instancji o konieczności wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Starosty L. z dnia 14 marca 2006r., gdyż wskazane przez organy okoliczności niewątpliwie świadczą, iż skarżąca powinna być stroną tego postępowania.
W ocenie Sądu, wniosek o wznowienie postępowania oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., pochodził od uprawnionego podmiotu i został złożony w zakreślonym przepisem art. 148 § 1 k.p.a. terminie. Faktem jest ponadto, że od dnia doręczenia stronom decyzji Starosty L. z dnia 14 marca 2006r. 5-letni termin upłynął 16 marca 2011r. Doręczenie tej decyzji inwestorom nastąpiło bowiem w dniu 16 marca 2006r. Sąd wskazał, iż przy podstawie wznowienia na który powoływała się skarżąca, tj. podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. termin przedawnienia możliwości orzekania merytorycznego (uchylenia wadliwej decyzji) wynosi 5 lat. Skarżąca podanie o wznowienie postępowania złożyła w dniu 14 listopada 2012r., tj. po upływnie terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Organ administracji nie mógł zatem przeprowadzić tzw. "pełnego postępowania", o którym stanowi art. 149 § 2 k.p.a. i uchylić decyzję będącą przedmiotem postępowania wznowieniowego, a jedynie orzec o wydaniu tej decyzji z naruszeniem prawa, tj. z naruszeniem przepisów postępowania jako zakończonego poprzez wydanie decyzji ostatecznej bez udziału podmiotu (skarżącej), która stroną tego postępowania niewątpliwie była.
Sąd wskazał również, że w judykaturze sądów administracyjnych podkreśla się, że zakres rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania zależy od tego, czy w sprawie istnieją przeszkody do uchylenia decyzji z art. 146 § 1 k.p.a., czy też przeszkody takie nie wystąpiły. W wypadku wystąpienia takiej przeszkody zakres rozpoznania sprawy określa art. 151 § 2 k.p.a. Pełne badanie "istoty sprawy" ma natomiast miejsce wówczas, gdy organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), albo gdy odmawia uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu, że w jego ocenie, w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.). Z przepisu art. 149 § 2 k.p.a. wynika więc, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, lecz nie nakłada na organ obowiązku badania tej istoty w każdej sytuacji. Zakres rozpoznania sprawy określają przepisy o wznowieniu postępowania. W sytuacji, gdy zachodzi przeszkoda do uchylenia decyzji z § 1 art. 146 k.p.a., organy nie mają podstawy do prowadzenia postępowania co do istoty sprawy. Podstawą rozstrzygnięcia jest bowiem stwierdzony fakt naruszenia prawa przy wydaniu skarżonej decyzji oraz wskazana przyczyna uniemożliwiająca uchylenie tej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2010r. sygn. akt I OSK 1604/09). Terminy określone w art. 146 § 1 k.p.a. wyznaczają czas, po upływie którego następuje przedawnienie zdolności organu do merytorycznego orzekania w trybie wznowienia postępowania, nawet jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem prawa (p.wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 marca 2013r., sygn. akt II SA/Gl 1132/12). Zatem upływ tego terminu skutkuje bezwzględnym zakazem merytorycznego orzekania w sprawie. W konsekwencji organ, działając na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. winien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz podania przyczyny, dla której nie może uchylić decyzji kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania.
Odnosząc się do argumentów skarżącej, która stwierdziła, że decyzja Starosty L.ego z dnia 14 marca 2006r. nie została jej nigdy doręczona i dlatego wobec niej nie upłynęły żadne terminy Sąd wskazał, że przepis art. 146 § 1 k.p.a. określając początek biegu wskazanych w nim terminów posługuje się pojęciem "doręczenia lub ogłoszenia decyzji", nie precyzując adresata tego doręczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w rozumieniu tego przepisu chodzi o doręczenie lub ogłoszenie decyzji osobom biorącym udział w postępowaniu jako strony – adresatom decyzji. Doręczenie decyzji, o jakim mowa w przepisie art. 146 § 1 k.p.a., to jest skierowanie decyzji do stron biorących udział w postępowaniu (uznanych przez organ administracji za strony tego postępowania) "uruchamia" 5-letni termin wymieniony w tym przepisie. Termin biegnie od dnia ostatniego doręczenia jakie miało miejsce w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2009r., sygn. akt II OSK 1776/07,). Nie chodzi o doręczenie decyzji stronie pominiętej w postępowaniu administracyjnym, lecz o datę doręczenia decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu. Odmienne stanowisko prezentowane w tym zakresie w skardze jest całkowicie nietrafne. Gdyby przyjąć interpretację tego przepisu przedstawioną przez skarżącą, to ograniczenie możliwości uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania, na skutek tego, że strona bez własnej winy nie brała w nim udziału, byłoby iluzoryczne. Ponadto Sąd podzielił pogląd prezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 1999r. (sygn. akt IV SA 1018/97), że treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji jest bezwarunkowy, tj. niezależnie od okoliczności, które to spowodowały.
W ocenie Sądu, wystąpienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz stwierdzenie, że od dnia doręczenia stronom decyzji z dnia 14 marca 2006r. upłynęło ponad pięć lat, obligowało organ w świetle regulacji art. 151 § 2 k.p.a. do wydania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a., oddalił skargę.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. B. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w ocenie skarżącej należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 p.p.s.a - przez co swoim rozstrzygnięciem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaakceptował naruszenie prawa procesowego wydanej decyzji nr ..., z dnia 14 marca 2006r. i poprzedzającej jej decyzji ..., z dnia 19 kwietnia 2005r. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. poprzez niezastosowanie art. 28 k.p.a. i prowadzenie postępowania w sposób naruszający obowiązek wynikający ze wskazanego przepisu, co skutkowało pominięciem skarżącej jako strony postępowania w przedmiocie wydania przedmiotowej decyzji, czym zostały naruszone prawa skarżącej jako strony postępowania,
- art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie skarżonego wyroku, które jest wewnętrznie sprzeczne i nie odpowiada stanowi faktycznemu w zakresie w jakim skarżąca wskazywała na początek terminu, w jakim podniosła, że została pominięta jako strona postępowania w przedmiocie wydania decyzji nr ... z dnia 14 marca 2006r. oraz poprzedzającej jej decyzji nr ..., z dnia 19 kwietnia 2005r,
2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie prawa materialnego, a to :
- art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji - poprzez ich błędną wykładnię, co skutkowało zaakceptowaniem bezpodstawnym ograniczeniem przez organ prawa skarżącej do udziału w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji nr ..., z dnia 14 marca 2006r. przy równoczesnym braku należytego uzasadnienia ograniczenia tego prawa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. G. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jej przesłanki - enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. - w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten bowiem w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W ocenie skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie "zaakceptował naruszenie prawa procesowego wydanej decyzji z dnia 14 marca 2006r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia 19 kwietnia 2005r. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie art. 28 k.p.a. i prowadzenie postępowania w sposób naruszający obowiązek wynikający ze wskazanego przepisu, co skutkowało pominięciem skarżącej jako strony postępowania w przedmiocie wydania przedmiotowej decyzji, czym zostały naruszone prawa skarżącej jako strony postępowania".
Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że powołana decyzja z dnia 19 kwietnia 2005r. została uchylona decyzją z dnia 14 marca 2006r., wydaną w trybie art. 155 k.p.a. Wbrew zarzutowi skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji podzielił stanowisko organów orzekających, że Z. B. powinna brać udział w postępowaniu, w wyniku którego zapadła decyzja z dnia 14 marca 2006r. i dlatego uznał, że wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ani organ, ani Sąd I instancji nie wyrazili poglądu, że decyzja z dnia 14 marca 2006r. "nie musiała być doręczona" Z. B.
Zarzut, że "należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 p.p.s.a." jest bezpodstawny, gdyż przepis taki w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) nie istnieje.
Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie skarżonego wyroku, które jest wewnętrznie sprzeczne i nie odpowiada stanowi faktycznemu w zakresie, w jakim skarżąca wskazywała na początek terminu, w jakim podniosła, że została pominięta jako strona postępowania w przedmiocie wydania decyzji nr 89/2006 z dnia 14 marca 2006r. oraz poprzedzającej jej decyzji nr ..., z dnia 19 kwietnia 2005r.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., wedle którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, wówczas gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. W sprawie niniejszej natomiast nie można uznać, że Sąd I instancji nie przeprowadził kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną. To, że strona nie jest przekonana o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku.
Wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na ustaloną przez organ datę, od której należało liczyć upływ terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. było prawidłowe. Upływ tego terminu, czyli 5 lat od daty doręczenia decyzji należy liczyć od dnia ostatniego doręczenia decyzji osobom biorącym udział w tym postępowaniu administracyjnym jako strony, nie zaś osobie, która na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. domaga się wznowienia postępowania, której decyzja w postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie postępowania nie była doręczona. Przy obliczaniu tego terminu nie ma znaczenia wskazana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność podjęcia przez Z. B. pierwszej czynności – 1 czerwca 2006r. oraz dzień faktycznego doręczenia jej decyzji – 7 września 2015r. Daty te miały znaczenie przy ocenie terminowości złożenia przez Zofię B. wniosku o wznowienie postępowania (przyjęto datę 1 czerwca 2006r.), natomiast dla obliczania 5-letniego terminu (art. 146 § 1 k.p.a.) prawidłowo wzięto pod uwagę datę ostatniego doręczenia decyzji z dnia 14 marca 2006r. stronie biorącej udział w postępowaniu, w którym wydano tę decyzję.
Nie może odnieść zamierzonego skutku wywiedziony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji - poprzez ich błędną wykładnię, co skutkowało zaakceptowaniem bezpodstawnym ograniczeniem przez organ prawa skarżącej do udziału w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji nr ..., z dnia 14 marca 2006r. przy równoczesnym braku należytego uzasadnienia ograniczenia tego prawa.
Sąd I instancji nie dokonywał wykładni powyższych przepisów Konstytucji, prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa. Upływ terminu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. jest negatywną przesłanką do uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania i po jego upływie decyzja w tym trybie nie może być wzruszona, niezależnie od przyczyn, które wywołały nierozstrzygnięcie sprawy przed upływem tego terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie oznacza to naruszenia wskazanych przepisów Konstytucji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.