II OSK 672/10

II SA/Łd 187/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-10-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący/
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
Art. 7, art. 10 § 1, art. 11, art. 12 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 977
Art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 647
Art. 73, art. 74
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1112
Art. 71
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
§ 3 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2024 poz 1116
§ 12
Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i  zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Sentencja
Dnia 7 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2025 roku sprawy ze skargi R.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 stycznia 2025 roku znak KO.420.225.2024 KO.420.226.2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 stycznia 2025 r., nr KO.420.225.2024, KO.420.226.2024 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: k.p.a.; art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) – dalej: u.p.z.p.; po rozpatrzeniu odwołań I.W. i R.W. oraz Parafii [...] w G. od decyzji Wójta Gminy G. z dnia 1 października 2024 r., nr 107/2024 o ustaleniu, na wniosek S., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie i montażu wolnostojących paneli fotowoltaicznych o łącznej mocy do 1.000 kW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na terenie części działki ew. nr [...] obręb [...], gm. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim :
I. uchyliło:
1) zaskarżoną decyzję w części dotyczącej: określenia inwestora, ustalonej wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej (pkt 1 lit. B), ustalonych gabarytów projektowanej zabudowy (pkt 1 lit. C), ustalonego dostępu do drogi publicznej (pkt 4 lit. C),
2) załącznik nr 2 do decyzji - wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej, w części dotyczącej: ustalonego dostępu do drogi publicznej (pkt 2), ustalonej wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej (lit. B), ustalonych gabarytów projektowanej zabudowy (lit. C),
i w powyższym zakresie ustaliło:
1) w decyzji:
a) inwestora: S.N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą
S.;
b) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej:
- powierzchnia zabudowy rozumiana jako powierzchnia pod panelami, utwardzeń
terenu pod urządzenia infrastruktury technicznej oraz pod stację transformatorową
od 10 m2 do 9.995 m2, co stanowi wskaźnik powierzchni zabudowy do terenu inwestycji (o pow. do 9.995 m2) od 0,1 % do 100,0 %,
- powierzchnia podlegająca przekształceniu do 9.995 m2,
- obowiązek zachowania od 0,1 % do 99,9 % powierzchni terenu przeznaczonego do przekształcenia jako powierzchni aktywnej przyrodniczo, niezabudowanej, nieutwardzonej nawierzchnią sztuczną;
c) gabaryty projektowanej zabudowy: projektowaną inwestycją realizować z zachowaniem wyznaczonych linii rozgraniczających teren inwestycji oraz obowiązujących przepisów odrębnych.
Planowana inwestycja polega na budowie i montażu wolnostojących paneli fotowoltaicznych o łącznej mocy do 1.000 kW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym:
- panele fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego w ilości od 100 szt. do 5.000 szt. wraz z konstrukcją wolnostojącą wbijaną w grunt o wysokości do 4,0 m n.p.t., moc pojedynczego ogniwa fotowoltaicznego od 320 W do 800 W, powierzchnia jednostkowa ogniwa od 1,44 m2 do 3,75 m2, długość od 1,6 m do 2,5 m, szerokość od 0,9 m do 1,5 m, grubość od 3 cm do 4 cm, nachylone w przedziale od 15 do [...] stopni względem gruntu, zespół paneli o łącznej powierzchni od 10 m2 do 8.500 m2, długości od 10 m do 190 m, szerokości od 2,0 m do 6,0 m, wysokości od 1,0 m do 4,0 m,
- inwertery fotowoltaiczne - od 1 do 20 szt. inwerterów, moc pojedynczego inwertera
od 50 kW do 250 kW. Inwertery montowane na konstrukcji wsporczej z panelami fotowoltaicznymi,
- konstrukcje wsporcze z panelami fotowoltaicznymi od 1 do 100 rzędów, liczba stołów od 1 do 250 sztuk. Powierzchnia stołu od 20 m2 do 140 m2. Powierzchnia zajmowana przez rząd stojaków pod panele fotowoltaiczne od 20 m2 do 1.140 m2,
- ogrodzenie o wysokości do 2,2 m z siatki (słupki wbijane w grunt) o długości od 100 m do 550 m,
- oświetlenie i ogrodzenie terenu wraz z bramą wjazdową,
- wewnętrzne linie elektroenergetyczne nn - umieszczone na głębokości od 80 cm do 110 cm, o długości od 10 m do 3.000 m,
- system monitoringu wizyjnego,
- system monitoringu (bariery IR, czujniki ruchu, kamery),
- kontenerowa stacja transformatorowa o parametrach do 1 sztuki: powierzchnia od 10 m2 do 48 m2 kubatura od 20 m2 do 192 m2, długość od 4,0 m do 8,0 m, szerokość od 2,5 m do 6,0 m, wysokość od 2,0 m do 4,0 m, kąt nachylenia połaci dachowych 3-15 stopni, dach prefabrykowany dwuspadowy lub jednospadowy,
- utwardzenia terenu (gruntowe) o powierzchni od 50 m2 do 500 m2,
d) dostęp do drogi publicznej: obsługa komunikacyjna poprzez projektowany zjazd z drogi wewnętrznej (dz. nr ewid. [...] obręb [...]) do drogi krajowej publicznej (dz. nr ew. [...] obręb [...]),
2) w załączniku nr 2 do decyzji - wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej:
a) teren ma dostęp do drogi publicznej: obsługa komunikacyjna poprzez projektowany zjazd z drogi wewnętrznej (dz. nr ew. [...] obręb [...]) do drogi krajowej publicznej (dz. nr ew. [...] obręb [...]),
b) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w tym udział
powierzchni biologicznie czynnej:
- powierzchnia zabudowy rozumiana jako powierzchnia pod panelami, utwardzeń terenu pod urządzenia infrastruktury technicznej oraz pod stację transformatorową od 10 m2 do 9.995 m2, co stanowi wskaźnik powierzchni zabudowy do terenu inwestycji (o pow. do 9.995 m2) od 0,1 % do 100,0 %,
- powierzchnia podlegająca przekształceniu do 9.995 m2,
- obowiązek zachowania od 0,1 % do 99,9 % powierzchni terenu przeznaczonego do przekształcenia jako powierzchni aktywnej przyrodniczo, niezabudowanej, nieutwardzonej nawierzchnią sztuczną,
c) gabaryty projektowanej zabudowy: projektowaną inwestycją realizować z zachowaniem wyznaczonych linii rozgraniczających teren inwestycji oraz obowiązujących przepisów odrębnych.
Planowana inwestycja polega na budowie i montażu wolnostojących paneli fotowoltaicznych o łącznej mocy do 1.000 kW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym:
- panele fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego w ilości od 100 szt. do 5.000 szt. wraz z konstrukcją wolnostojącą wbijana w grunt o wysokości do 4,0 m n.p.t., moc pojedynczego ogniwa fotowoltaicznego od 320 W do 800 W, powierzchnia jednostkowa ogniwa od 1,44 do 3,75 m2, długość od 1,6 m do 2,5 m, szerokość od 0,9 m do 1,5 m, grubość od 3 cm do 4 cm, nachylone w przedziale od 15 do [...] stopni względem gruntu, zespól paneli o łącznej powierzchni od 10 m2 do 8.500 m2, długości od 10 m do 190 m, szerokości od 2,0 m do 6,0 m, wysokości od 1,0 m do 4,0 m,
- inwertery fotowoltaiczne - od 1 do 20 szt. inwerterów, moc pojedynczego inwertera od 50 kW do 250 kW. Inwertery montowane na konstrukcji wsporczej z panelami fotowoltaicznymi,
- konstrukcje wsporcze z panelami fotowoltaicznymi od 1 do 100 rzędów, liczba stołów od 1 do 250 sztuk. Powierzchnia stołu od 20 m2 do 140 m2. Powierzchnia zajmowana przez rząd stojaków pod panele fotowoltaiczne od 20 m2 do 1.140 m2,
- ogrodzenie o wysokości do 2,2 m z siatki (słupki wbijane w grunt) o długości od 100 m do 550 m,
- oświetlenie i ogrodzenie terenu wraz z bramą wjazdową,
- wewnętrzne linie elektroenergetyczne nn - umieszczone na głębokości od 80 cm do 110 cm, o długości od 10 m do 3.000 m,
- system monitoringu wizyjnego,
- system monitoringu (bariery IR, czujniki ruchu, kamery),
- kontenerowa stacja transformatorowa o parametrach do 1 sztuki: powierzchnia od 10 m2 do 48 m2, kubatura od 20 m2 do 192 m2, długość od 4,0 m do 8,0 m, szerokość od 2,5 m do 6,0 m, wysokość od 2,0 m do 4,0 m, kąt nachylenia połaci dachowych 3-15 stopni, dach prefabrykowany dwuspadowy lub jednospadowy,
- utwardzenia terenu (gruntowe) o powierzchni od 50 m2 do 500 m2;
II. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji S.N. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą S. z siedzibą w K. wystąpił wnioskiem z dnia 27 lipca 2023 r., uzupełnionym na wezwanie organu w dniu 27 lutego 2024r. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że planowana do realizacji, na w/w działce ew. inwestycja polega na budowie, elektrowni słonecznej o mocy do 1000W, składającej się z wolnostojących paneli fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego w ilości od 100 do 5000 szt., o wskazanych wymiarach technicznych i kąta nachylenia, o mocy pojedynczego ogniwa w przedziale od 320W do 800W wraz z inwerterami w liczbie od 1 do 20 szt., o mocy pojedynczego inwertera od 50 do 250 kW, montowane na stelażach konstrukcji stalowej o wysokości do 4 m, w rzędach od 1 do 100 i liczbie stołów od 1 do 250 szt., kontenerowej stacji transformatorowej, ogrodzenia z bramą wjazdową, oświetlenia oraz wewnętrznych linii elektroenergetycznych i monitoringu. Powierzchnia terenu objętego wnioskiem 9.995 m2, maksymalna powierzchnia podlegająca przekształceniu do 9.995 m2. Zgodnie z wnioskiem odprowadzanie wód opadowych i roztopowych inwestor planuje na nieutwardzony teren swojej nieruchomości, dostęp do energii elektrycznej poprzez przyłącze do sieci oraz pozyskiwanie energii ze źródeł odnawialnych. Instalacja stanowi instalację odnawialnych źródeł energii i inie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do wniosku załączono wymagane prawem załączniki, w tym mapę zasadniczą terenu objętego wnioskiem w skali 1:000 oraz oświadczenie gestora sieci energetycznej P. S.A. O/Ł. z dnia 15 lutego 2024 r. o zapewnieniu dostaw energii oraz warunkach przyłączenia do sieci. Ważność oświadczenia 1 rok od daty wydania.
Decyzją z dnia 17 kwietnia 2024 r., nr 44/2024 Wójt Gminy G. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wydanie decyzji poprzedzone zostało przeprowadzona analizą urbanistyczną z dnia 7 marca 2024 r., której wyniki stanowiły integralny załącznik decyzji. Autorem sporządzonej na potrzeby prowadzonego postępowania analizy urbanistyczna, jaki i projektu decyzji o warunkach zabudowy był podmiot uprawniony w rozumieniu art. 5 u.p.z.p. Przed wydaniem decyzji organ dokonał stosownych uzgodnień ze Starostą Powiatu Piotrkowskiego oraz Dyrektorem Zarządu Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.
W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji, wniesionego przez uczestnika postępowania - I.W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzja z dnia 7 czerwca 2024 r., nr KO.420.109.2024 uchyliło decyzję organu I instancji, z uwagi na stwierdzone uchybienia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego.
W wyniku ponownie przeprowadzonego, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 1 października 2024 r. Wójt Gminy G. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wydanie decyzji poprzedzono sporządzeniem analizy urbanistycznej z dnia 22 lipca 2024 r., autorstwa mgr. inż. arch. K. W. – podmiotu uprawnionego w rozumieniu art. 5 pkt 4 u.p.z.p. Z treści przedłożonej do akt analizy urbanistycznej wynika, że planowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p., warunkujące pozytywne rozpatrzenie żądania wnioskodawcy. Jednocześnie, z uwagi na fakt, iż przedmiotowa inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, zastosowanie w sprawie znajduje przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłączający warunek jednoczesnego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p. Wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej zarówno w części opisowej, jak i graficznej stanowią integralne załączniki do decyzji. Wydanie decyzji poprzedzono dokonanymi uzgodnieniami ze Starostą Powiatu Piotrkowskiego oraz Dyrektorem Zarządu Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.
Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia odrębne odwołania wnieśli, w dniu 11 października 2024 r. - I. i R. W. (współwłaściciele działek ew. nr [...],[...], [...], [...] sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji) oraz w dniu 10 października 2024 r. - Parafia [...] w G., reprezentowana przez Proboszcza parafii.
I. i R.W. we wniesionym odwołaniu podnosili, że planowana do realizacji inwestycja, w bezpośrednim sąsiedztwie należących do nich nieruchomości, w tym częściowo zabudowanych, będzie ujemnie wpływać na ich zdrowie i życie. Ograniczy dostęp dziennego światła do pomieszczeń zamieszkałych przez ludzi, a nadto uniemożliwi w przyszłości zabudowę działek (nr ew. [...] i [...]), które odwołujący przeznaczają dla swoich pokoleń.
W odwołaniu Parafii, Proboszcz wyrażał wielkie niezadowolenie i stanowczy sprzeciw odnośnie, co do planowanej inwestycji wskazując, iż usytuowana jest zbyt blisko zabytkowej kaplicy mszalnej.
Decyzją z dnia 1 października 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło kwestionowaną odwołaniem decyzję, jak i jej integralny załączniki nr 2, w części wskazanej na wstępie, i w tym zakresie orzekło, co do istoty sprawy, w pozostałej zaś części utrzymało decyzję w mocy.
Kolegium wskazało, że wniosek inwestora z dnia 27 lipca 2023 r. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, uwzględniając datę jego wpływu do organu, podlegał rozpatrzeniu w oparciu o przepisy u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r., co wynika z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688). Dalej przechodząc do kwestii merytorycznych wskazało, że podstawowym instrumentem kształtowania struktury przestrzennej na terenie gminy jest plan miejscowy, którego uchwalanie należy do zadań własnych gminy. W przypadku natomiast jego braku na danym obszarze kwestie zagospodarowania terenów rozstrzygają decyzje administracyjne: o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wobec braku aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu, na którym inwestor planuje realizację przedmiotowej inwestycji, niezbędnym było, stosownie do treści art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 8[...]), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Przy czym, jak wynika z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ustawodawca wyłączył obowiązek spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-2 ustawy między innymi w stosunku do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zgodnie z przywołaną definicją instalacja odnawialnego źródła energii - instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 22 ustawy o odnawialnych źródłach energii. odnawialne źródło energii - odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otoczenia, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu, biopłynów oraz z wodoru odnawialnego.
Zdaniem Kolegium w rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, iż planowana do realizacji inwestycja stanowi instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu w/w przepisów. Tym samym lokalizacja tego typu inwestycji, niezależnie od planowanej mocy, nie wymaga oceny spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa, jak i dostępu do drogi publicznej. Jednocześnie w ocenie Kolegium spełnione zostały pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż niezbędne istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające do jej realizacji, co potwierdza przedłożone przez inwestora oświadczenie gestora sieci elektrycznej P. S.A. z dnia 15 lutego 2024 (pkt 3). Teren planowanej inwestycji nie wymaga uzyskania uprzedniej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż jak wynika z uzupełnionej analizy urbanistycznej, na terenie tym występują grunty orne klasy bonitacyjnej RV, RVI, , a więc nie podlegające ochronie (pkt 4). Planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5) i nie znajduje się w obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Wobec powyższego organ zobowiązany był do pozytywnego rozpatrzenia żądania inwestora. Jednocześnie Kolegium wskazało, że projekt decyzji uzyskał wszystkie wymagane prawem uzgodnienia, a wydana decyzja zawiera wszelkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 54 u.p.z.p.
Wskazując na motywy jakimi kierowało się Kolegium uchylając zaskarżoną decyzję w części wraz z załącznikiem nr 2 w części i w tym zakresie orzekło, co do istoty sprawy (pkt 1 decyzji), wyjaśniło, iż podlegały one weryfikacji w zakresie dotyczącym określenia inwestora, ustalonej wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, ustalonych gabarytów projektowanej zabudowy oraz ustalonego dostępu do drogi publicznej. Kolegium wyjaśniło, że stroną - adresatem praw i obowiązków wynikających z decyzji o warunkach zabudowy jest S.N. Fakt prowadzenia przez w/w działalności gospodarczej pod nazwą S. nie oznacza natomiast, że rozstrzygnięcie administracyjne winno być kierowane w stosunku do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, bowiem ta nie ma podmiotowości prawnej w rozumieniu art. 29 k.p.a. Kolegium podkreśliło, że w projekcie decyzji z dnia 22 lipca 2024 r. jako inwestor został wskazany - S.N. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą S. Dalej organ odwoławczy wskazał, że uzupełniając złożony wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, w piśmie z dnia 4 lipca 2024 r. inwestor wskazał określoną w niniejszej decyzji wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej oraz gabaryty projektowanej zabudowy. Biorąc pod uwagę przedmiot zamierzenia inwestycyjnego oraz fakt, iż inwestycja ta nie podlega przestrzennym ograniczeniom (z wyjątkiem określonych w przepisach odrębnych), na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., wyłączona jest zasada "dobrego sąsiedztwa", cechy nowej zabudowy powinny być ustalone zgodnie z wnioskiem inwestora. Kolegium podkreśliło, że podane przez inwestora parametry inwestycji były oceniane przez organ I instancji, co wynika z analizy urbanistycznej oraz projektu decyzji z dnia 22 lipca 2024 r., w których je uwidoczniono. Odnośnie określonego w decyzji dostępu do drogi publicznej Kolegium wskazało, ze odpowiada to treści w/w analizy urbanistycznej oraz projektu decyzji z dnia 22 lipca 2024 r.
Odnosząc się do argumentacji wniesionych odwołań Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy zawiera tylko pewne ogólne ramy przyszłej inwestycji, która ulega konkretyzacji dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Uzyskanie warunków zabudowy nie musi zawsze oznaczać, iż dojdzie do realizacji planowanej inwestycji, gdyż decyzja ta nie zawiera nakazu realizacji zamierzenia. Rolą decyzji o warunkach zabudowy jest określenie warunków planistycznych dla projektowanej zabudowy wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganych przez art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., do których należą rodzaj i cechy nowej zabudowy oraz wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Przy czym ochrona ta jest ograniczona i może dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy Dla podjęcia decyzji w przedmiocie warunków zabudowy na określonym terenie nie jest wymagana zgoda właścicieli sąsiednich nieruchomości. Stąd też sprzeciw stron skarżących nie może w tym postępowaniu odnieść żadnego skutku, a zwłaszcza wpłynąć na ocenę wydanej decyzji. Kolegium podkreśliło, że przedmiot postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie obejmuje zagadnień związanych z subiektywnie odczuwaną uciążliwością przedsięwzięcia. W świetle przepisów u.p.z.p. nie stanowią przeszkody w wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy względy słusznościowe, czy też interesy faktyczne stron skarżących. Kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu i nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Stąd też kwestie takie jak intensyfikacja ruchu w obszarze inwestycji, obniżenie wartości rynkowej działek, zwiększenie hałasu, pogorszenie klimatu akustycznego, świetlnego, natężenie zanieczyszczenia powietrza, nie stanowiły oceny w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, a tym samym nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Kolegium wskazało nadto, odnośnie do podnoszonego w odwołaniu argumentu lokalizacji inwestycji zbyt blisko zabytkowej kaplicy mszalnej, iż wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej nie wykazały oddziaływania inwestycji na tereny objęte ochrona konserwatorską.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I.W. i R.W., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucali naruszenie:
- art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez niewłaściwą ocenę wpływu inwestycji na interesy prawne skarżących, w tym na dostęp do światła dziennego i zdrowie mieszkańców sąsiednich nieruchomości, a także pominięcie uciążliwości związanych z emisją hałasu, zakłóceń elektrycznych oraz promieniowaniem elektromagnetycznym, odbicia słonecznego, które mogą negatywnie wpłynąć na jakość życia i zdrowia mieszkańców, a także walorów krajobrazowych;
- art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że planowane przedsięwzięcie, stanowiące mała instalację w rozumieniu art. 2 pkt 18 ustawy o odnawialnych źródłach energii, nie wymaga spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p, w sytuacji, gdy stanowi ono urządzenie infrastruktury technicznej, która winna być poddana ocenie z uwzględnieniem zasad dobrosąsiedzkich;
- oparcie sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania analizy urbanistycznej z dnia 22 lipca 2024 r. w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie obowiązywało w dacie sporządzania analizy;
- § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie cech zabudowy istniejącej na obszarze analizowanym, w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p;
- art. 60 ust. 4 u.p.z.p. poprzez dokonanie zmiany pkt 2 załącznika przez organ odwoławczy, który nie posiada uprawnień zawodowych do przeprowadzania analizy urbanistyczno-architektonicznej;
- art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 73 Prawa ochrony środowiska poprzez brak analizy środowiskowej dla przedsięwzięcia, w szczególności nieprzeprowadzenie analizy akustycznej, promieniowania na obszary sąsiednie w kontekście możliwości usytuowania przedsięwzięcia w koncepcji przyjętej przez inwestora, co stanowi także naruszenie przepisów odrębnych, w tym rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 26 lipca 2021 r. w sprawie programu ochrony środowiska przed hałasem, a nadto art. 73 ust. 2 i art. 74 ustawy Prawo ochrony środowiska;
- art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 4, § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego, przeprowadzenia niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy ustaleń faktycznych, wadliwe uzasadnienie kwestionowanej decyzji.
Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżących wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, ewentualnie z ostrożności procesowej, o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Wnosił nadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących przedstawiał argumentację na zasadność stawianych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 187/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę I.W. z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 4 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 187/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Obecny na rozprawie, w dniu 7 października 2025 r. pełnomocnik skarżącego R.W. popierał wniesioną skargę i zawartą w niej argumentację. Podkreślał, że mając na uwadze maksymalną liczbę paneli, określoną w decyzji oraz ich maksymalną moc, przedmiotowa inwestycja nie obejmuje instalacji o mocy do 1000 kV, lecz de facto o mocy 4000 kV. To zaś powoduje, że kwestionowana decyzja jest wewnętrznie sprzeczna i nie odpowiada zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi R. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 stycznia 2025 r. o ustaleniu, na wniosek S.N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. z siedzibą w K., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie i montażu wolnostojących paneli fotowoltaicznych o łącznej mocy do 1.000 kW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na terenie części działki ew. nr [...] obręb [...], gm. G.
Podstawę materialnoprawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 997) - dalej: u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r.
Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wszczęte na wniosek inwestora z dnia 27 lipca 2023 r. nie zostało niezakończone przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów u.p.z.p.
Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.
Jak wynika z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Konstrukcja art. 4 u.p.z.p. wskazuje, że ustalanie sposobu zagospodarowania terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy następuje wyjątkowo, gdyż zasadą winno być ustalanie zagospodarowania terenu w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, że objęta zaskarżoną decyzją inwestycja położna jest na terenie, na którym w dacie złożenia wniosku przez S.N. (uczestnik postępowania), to jest w dniu 27 lipca 2023 r., brak było aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym stosownie do powołanego wyżej art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie, na wniosek inwestora, warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wymagało wydania decyzji administracyjnej podjętej na podstawie art. 61 u.p.z.p.
Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.).
W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6. zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W myśl wskazanego przepisu instalacja odnawialnego źródła energii to instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego
- a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. Natomiast odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otoczenia, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu, biopłynów oraz z wodoru odnawialnego (art. 2 pkt 22 ustawy o odnawialnych źródłach energii.).
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę zamierzoną inwestycję w postaci budowy zespołu elektrowni fotowoltaicznych o mocy do 1000 kW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą należy uznać za urządzenie infrastruktury technicznej o jakim mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zatem w stosunku do tej inwestycji organ nie był zobowiązany analizować wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tzw. zasady dobrego sąsiedztwa oraz przesłanki dostępu do drogi publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Okoliczności tej nie zmienia podnoszona przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, że planowana inwestycja stanowi małą instalację, w rozumieniu art. 2 pkt 18 ustawy o odnawialnych źródłach energii, gdyż niezależnie od powyższego przedmiotowa instalacja nadal jest instalacją odnawialnych źródeł energii.
Z powyższych względów zarzuty skargi, co do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p uznać należy za nieuzasadnione i jako takie, pozostające bez wpływu na wynik podjętego rozstrzygnięcia.
Nie budzą także, jakikolwiek wątpliwości Sądu dokonane przez organy te ustalenia faktyczne, z których wynika, że planowane zamierzenie spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3- 6 u.p.z.p. Jak wynika z akt sprawy niezbędne istniejące uzbrojenie terenu planowanej inwestycji jest wystarczające do jej realizacji, co potwierdza przedłożone przez inwestora oświadczenie gestora sieci elektrycznej P. S.A. z dnia 15 lutego 2024 (pkt 3). Teren inwestycji nie wymaga także uzyskania uprzedniej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż jak wynika z załączonej do akt analizy urbanistycznej, przedsięwzięcie planowane jest do realizacji stanowiącym grunty orne klasy bonitacyjnej RV, RVI, N, nie podlegające ochronie (pkt 4). Planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5) i nie znajduje się w obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.
W tym miejscu wskazać należy, iż wbrew argumentacji pełnomocnika skarżącego planowana inwestycja nie narusza wskazanych w skardze przepisów z zakresu ochrony środowiska. Podkreślenia bowiem wymaga, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2023 r. zmieniającego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2023 poz. 1724) do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 54 i 58 rozporządzenia zmienianego w § 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Dokonana przez ustawodawcę nowelizacja obowiązuje od dnia 13 września 2023 r. Tym samym, mając na uwadze fakt, iż postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wszczęto w dniu 27 lipca 2023 r. i nie zakończono przed dniem 13 września 2023 r., ocena co do tego, czy sporna inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko następuje w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 10 września 2019, w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 września 2023 r. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłowa, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Objęta przedmiotowym wnioskiem inwestycja warunkom powyższym nie odpowiada, co oznacza, iż nie zalicza się zarówno do przedsięwzięć mogących zawsze, jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i jako taka nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1112). Jednocześnie z akt sporawy nie wynika aby teren planowanej inwestycji objęty był jakimikolwiek ograniczeniami, o których mowa w art. 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 647). W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 74 ustawy.
Stąd też w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi, co do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 73 Prawa ochrony środowiska oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz.1588). Jednocześnie, odnosząc się do zarzutu oparcia sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania analizy urbanistycznej z dnia 22 lipca 2024 r., o przepisy w/w rozporządzenia, które nie istniało w dacie je sporządzania, wyjaśnić należy, ze zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r. poz. 1116) do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut skargi, co do naruszenia art. 60 ust. 4 u.p.z.p., którego to naruszenia pełnomocnik skarżącego upatruje w dokonanej przez organ odwoławczy zmianie załącznika nr 2 do decyzji organu I instancji, pomimo braku po stronie Kolegium stosownych uprawnień zawodowych do przeprowadzania analizy urbanistyczno-architektonicznej. Odnosząc się do powyższej kwestii wyjaśnić na wstępie należy, że realizacja uregulowanej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z tą zasadą rolą organu odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarczy stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia organów różnych stopni. Konieczne natomiast jest, aby wydanie tych rozstrzygnięć zostało poprzedzone ustaleniem stanu faktycznego sprawy i dokonaniem wszechstronnej oceny zgormadzonego materiału dowodowego przez każdy z organów postępowania. (por. wyrok NSA z 17 maja 2011 r., II OSK 672/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sporządzana na potrzeby postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu analiza urbanistyczno-architektoniczna stanowi dowód w sprawie, którego ocena przeprowadzana pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, spoczywa na organie prowadzącym postępowanie, stosownie do wymogów z art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. Tym samym, jeżeli organ odwoławczy ma zastrzeżenia co do przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust.1 pkt 1-6 u.p.z.p., to nie jest konieczne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy termu organowi do ponownego rozpoznania, o ile po uzupełnieniu materiału dowodowego, w zakresie i w trybie określonym w art. 136 k.p.a., oraz po wyjaśnieniu dodatkowych okoliczności sprawy organ odwoławczy może rozpoznać sprawę co do jej istoty (por. wyroki NSA: z 23 stycznia 2014 r., II OSK 1986/12; z 16 czerwca 2021 r., II OSK 2769/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Za powyższym przemawia również wyrażona w art. 12 § 1 k.p.a. zasada szybkości postępowania. Uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia, w części w jakiej uchylono decyzję organu I instancji i w tym zakresie orzeczono, co do istoty sprawy Kolegium w sposób przekonujący i co istotne znajdujący odzwierciedlenie w aktach sprawy, wyjaśniło przesłanki jakimi kierowało się sięgając po przysługujące organowi uprawnienie do wydania decyzji reformatoryjnej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że treść wydanego w tym zakresie rozstrzygnięcia organu odwoławczego odpowiada zarówno wynikom analizy urbanistycznej z dnia 22 lipca 2024 r., jak i projektowi decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, autorstwa mgr. inż. arch. K. W. – podmiotu uprawnionego w rozumieniu art. 5 pkt 4 u.p.z.p. Stąd też zarzut skargi, co do nieuprawnionego sporządzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej, uznać należy za chybiony.
Natomiast, co do zarzucanego organowi naruszenia art. 6 ust. 2 u.p.z.p., mając na uwadze prezentowaną w tym zakresie argumentację strony skarżącej, tak na etapie wniesionej skargi, jak i postępowania administracyjnego wskazać należy, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu ma na celu udzielenie informacji stronie wnioskującej, czy planowane przez nią przedsięwzięcie jest możliwe do realizacji na danym terenie. Przy czym nawet uzyskanie tego rozstrzygnięcia dla danej inwestycji nie jest równoznaczne z jej realizacją, gdyż decyzja w tym przedmiocie nie stanowi podstawy prawnej do rozpoczęcia jakichkolwiek robót, które wymagają uprzedniego uzyskania przez inwestora stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydawanej w odrębnym postępowaniu. Przy czym co istotne ustalenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy są wiążące dla organu architektoniczno-budowlanego. Stąd też podnoszone na rozprawie wątpliwości, co do rzeczywistej mocy planowanej inwestycji nie znajdują uzasadnienia. Kwestionowana decyzja w sposób wyraźny i wiążący ustala bowiem, warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie i montażu wolnostojących paneli fotowoltaicznych o łącznej mocy do 1.000 kW. Wskazać również należy, iż żaden z przepisów u.p.z.p. przestrzennym nie uzależnia możliwości zabudowy od zgody, czy akceptacji właścicieli, czy mieszkańców sąsiednich gruntów. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że podjęcie decyzji o warunkach zabudowy nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich, czy też ustalania, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla strony skarżącej i otoczenia. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona, a kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu i jako takie nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Wobec powyższego podnoszone przez pełnomocnika skarżącego argumenty pozostają bez wpływu na wynik niniejszego postępowania.
Wbrew argumentacji pełnomocnika skarżącego, procedujące w sprawie organy administracji obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 6 k.p.a. W toku postępowania zebrały kompletny materiał dowodowy, który poddały następnie wnikliwej i wszechstronnej ocenie, ustalając na jego podstawie niewadliwy stan faktyczny sprawy (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Wyniki poczynionych uprzednio ustaleń przedstawione zostały jasno i klarownie w motywach decyzji sporządzonych z poszanowaniem reguł zdefiniowanych w art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Jednocześnie, stosownie do wymogu wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a, strony miały zapewnione prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.