II OSK 669/06

II OSK 669/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Krupiński /sprawozdawca/
Maria Czapska - Górnikiewicz
Zygmunt Niewiadomski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1103/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-01-17
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 73, art. 78
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. i J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1103/05 w sprawie ze skargi I. i J. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. i J. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r., utrzymującą w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 18 lipca 2003 r. Tą ostatnią decyzją, opartą na przepisie art. 78 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), nakazano skarżącym wykonanie prac budowlanych polegających na wykonaniu podparcia występu w ścianie ich budynku, rozebranie części ścianki działowej i wykonanie podparcia schodów, które uległy częściowemu zniszczeniu w wyniku katastrofy budowlanej, jaka miała miejsce w nocy z 16 na 17 lipca 2003 r.
Organ I instancji nie dopatrzył się żadnej z przesłanek umożliwiających stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 lipca 2003 r., a w szczególności przyjął, iż zdarzenie trafnie zakwalifikowano jako katastrofę budowlaną w rozumieniu art. 73 Prawa budowlanego, zaś przepis art. 78 Prawa budowlanego może mieć w takim wypadku zastosowanie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w wyniku rozpoznania odwołania skarżących, którzy zarzucili, iż nie może być mowy o katastrofie budowlanej w sytuacji, gdy doszło jedynie do zawalenia spocznika schodów, znajdujących się w obszarze legalnie prowadzonych prac rozbiórkowych oraz którzy zakwestionowali możliwość wydania decyzji na podstawie art. 78 Prawa budowlanego bez przeprowadzenia obligatoryjnego trybu postępowania przewidzianego przepisem art. 76 Prawa budowlanego, przyjął, iż nałożone na stronę obowiązki są zgodne z treścią przepisu art. 78 Prawa budowlanego, natomiast ustalenie czy w rzeczywistości doszło do katastrofy budowlanej wymagałoby przeprowadzenia postępowania od początku, co wykracza poza zakres postępowania nieważnościowego.
Po rozpoznaniu skargi, w której podniesiono podobne zarzuty jak w odwołaniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając tę skargę podniósł m. in., że bez znaczenia dla kwalifikacji zdarzenia jako katastrofy budowlanej jest zakres skutków oraz stopień spowodowanego zagrożenia. Niewątpliwym bowiem jest fakt, że choć zdarzenie miało stosunkowo nieduży rozmiar, to jednak mogło spowodować zagrożenie zdrowia lub życia ludzi, gdyż w nocy zawaliła się część sufitu w łazience sąsiadów inwestora. Pojęcie katastrofy budowlanej zdefiniowane w art. 73 ustawy Prawo budowlane wskazuje, że jest to niezamierzone, gwałtowne zniszczenie obiektu budowlanego lub jego części (...). Nie jest natomiast katastrofą budowlaną m. in. uszkodzenie elementu wbudowanego w obiekt budowlany, nadającego się do naprawy lub wymiany. Jako gwałtowne należy potraktować takie zdarzenia, które są nieoczekiwane a za niezamierzone należy uznać takie zdarzenia, których wystąpienia nie przewidywano w czasie, w którym nastąpiły. Takie właśnie było przedmiotowe zawalenie się spocznika schodów. Nie ma znaczenia, że ta część budynku, która uległa zniszczeniu w sposób niezamierzony i gwałtowny, była przeznaczona do rozbiórki. Część schodów, tak jak część ściany nośnej, są elementami konstrukcyjnymi budynku i nie można mówić, iż są to jedynie elementy wbudowane w obiekt , których zniszczenie nie stanowi o zaistnieniu katastrofy budowlanej. Wprawdzie organ odwoławczy uchylił się od dokonania oceny przedmiotowego zdarzenia w świetle art. 73 Prawa budowlanego, jednak nie miało to – zdaniem Sądu - wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Podobnie nie ma decydującego znaczenia niepowołanie komisji , która powinna w myśl art. 76 ust 1 tej ustawy dokonać oceny przyczyn i okoliczności zdarzenia, gdyż samo zdarzenie prawidłowo zakwalifikowano jako katastrofę budowlaną.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 a i c, art. 145 § 1 pkt 2, art. 133 § 1, art. 134 i art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 w zw. z art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych na skutek błędnych ustaleń faktycznych przyjętych jako podstawa rozstrzygnięcia, a zwłaszcza na skutek błędnego przyjęcia, iż organ odwoławczy uznał zdarzenie za katastrofę budowlaną, wyjście poza granice sprawy i niewłaściwe skontrolowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracyjnego, nie przedstawienie i nie rozważenie wszystkich zarzutów skargi oraz niezastosowanie przepisów nakazujących uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Drugą sformułowaną podstawą kasacyjną było naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów art. 156 § 1 pkt 2 K. p. a. i art. 73 ust. 1 i 2 oraz art. 78 ust. 1 Prawa budowlanego i art. 108 § 1 K. p. a., a to na skutek błędnej ich wykładni i niewłaściwego zastosowania.
W motywach skargi powtórzono argumentację dotyczącą braku podstaw do przyjęcia przez Sąd, że zdarzenie nosiło znamiona katastrofy budowlanej, tym bardziej, iż już organ administracyjny II instancji wskazał na niemożność takiej kwalifikacji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Podniesiono, że schody, które uległy zawaleniu znajdowały się poza budynkiem i nie stanowiły jego części konstrukcyjnej. Pomieszczenie pod schodami było użytkowane przez sąsiada nielegalnie. W przypadku braku właściwego postępowania dowodowego obowiązkiem organów było stwierdzenie nieważności decyzji, a obowiązkiem Sądu było uchylenie decyzji odmawiającej takowego stwierdzenia. W zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego powtórzono argumentację dotyczącą niemożności wydania decyzji w oparciu o przepis art. 78 Prawa budowlanego w przypadku braku właściwego postępowania przez komisję powołaną w trybie art. 76 Prawa budowlanego. Zakwestionowano także nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną, natomiast uczestnicy D. i D. Z. wnosili o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P. p. s. a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P. p. s. a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Kasacja nie odpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
W skardze kasacyjnej I. i J. J. powołano się na obie wynikające z art. 174 P. p. s. a. podstawy kasacyjne.
Zarzut naruszenia prawa materialnego może przybierać dwojaką postać, a mianowicie postać błędnej wykładni konkretnej normy prawa materialnego, albo postać tzw. błędu subsumcji, czyli wadliwego uznania, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie zastosowanej przez sąd normy materialnoprawnej.
Skarżący – jak wynika z uzasadnienia kasacji – kwestionują możliwość zastosowania normy prawa materialnego, wynikającej z art. 78 Prawa budowlanego, do stanu faktycznego sprawy, który w ich ocenie nie odpowiada pojęciu katastrofy budowlanej. Oznacza to, że w istocie w kasacji zawarto zarzut błędnej subsumcji cech charakteryzujących zdarzenie polegające na zawaleniu się części schodów jako odpowiadające dyspozycji wspomnianego przepisu Prawa budowlanego. Tak postawiony zarzut wymagał jednak skutecznego podważenia ustaleń faktycznych, przyjętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a polegających na dokonaniu oceny zdarzenia jako katastrofy budowlanej.
Wobec tego w pierwszym rzędzie podlega badaniu zarzut naruszenia przepisów procesowych.
Skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym. Wymagania materialnoprawne skargi kasacyjnej zostały precyzyjnie wskazane w art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do wymagań materialnoprawnych zatem należy oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądania uchylenia lub zmiany. Podkreślić należy, iż wypełniając nakazy cyt. wyżej ustawy w zakresie przytoczenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia należy wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który został naruszony, a ponadto konieczne jest jeszcze sprecyzowanie, do jakiego naruszenia prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym ono polega.
Jak już wyżej wspomniano podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie przepisów postępowania przez sąd orzekający w sprawie. Nie oznacza to, że w każdym wypadku sanacji ulegają uchybienia proceduralne mające miejsce w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Jako uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, można zarzucić sądowi naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P. p. s. a., przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej zarzut taki wprawdzie sformułował, ale przywołując w pkt I. 7 kasacji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c P. p. s. a., poprzestał na przywołaniu tego przepisu, nie wskazując żadnej konkretnej normy prawnej proceduralnej, którą naruszył organ administracyjny, a której niewłaściwe zastosowanie lub pominięcie doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych. Tymczasem zarzuty dotyczące ustalenia stanu faktycznego i oceny dowodów, jeżeli mają stanowić podstawę kasacji, powinny być poparte odpowiednimi przepisami proceduralnymi, którym według strony skarżącej – uchybił organ administracyjny, a których to uchybień Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał za stanowiące wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi. W wyroku z dnia 23 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 1031/05 (LEX nr 173883) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził trafny pogląd, że "Artykuł 174 pkt 2 nie stanowi podstawy kasacyjnej, lecz wskazuje, że podstawą może być inny przepis, a mianowicie przepis postępowania. Taką podstawą jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, ale tylko w związku z przepisami postępowania administracyjnego, które zostały naruszone przez organ administracji, a naruszenia tego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji albo też Sąd błędnie uznał za naruszone w postępowaniu administracyjnym. Nie można więc (...) na podstawie art. 174 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ (...) zarzucić naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, można natomiast na podstawie art. 174 pkt 2 zarzucić naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z konkretnymi przepisami procedury administracyjnej." Podobnie w wyroku z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I GSK 1348/05 (LEX nr 196840), słusznie zauważono, że "Niewskazanie naruszenia konkretnego przepisu postępowania przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje, że tak sformułowany zarzut kasacyjny jest jedynie niepodpartą konkretnymi przepisami prawa prostą opozycją co do ocen sądu. Taki zarzut już więc ze swojej istoty nie może być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonać kontroli zaskarżonego wyroku. Ponadto zarzut ten dotyczy samej oceny, podczas, gdy w postępowaniu kasacyjnym bada się, czy nie nastąpiły naruszenia prawa, a nie trafność dokonanych ocen. Chyba że nietrafność dokonanych ocen wynika z naruszenia konkretnego przepisu prawa, ale przepis ten musi być w skardze kasacyjnej jednoznacznie wskazany."
W przypadku podniesienia zarzutu naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny innych przepisów postępowania (przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), konieczne jest wykazanie, jaki to naruszenie miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanej sprawie wnoszący kasację przywołał przepis art. 141 § 4 P. p. s. a., wskazując na określone błędy uzasadnienia. Zarzut naruszenia wzmiankowanego przepisu może mieścić się w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P. p. s. a., ale winien być poparty wykazaniem, że uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Regulacja ta określa bowiem wymogi formalne jakie spełniać winno uzasadnienie wyroku. W niniejszym przypadku wymogi te, wbrew temu co twierdzi skarżący, zostały jednak dochowane. W wyroku NSA z dnia 8 lipca 2005 r., sygn. akt I FSK 29/05 (LEX nr 172998) zwrócono uwagę na jeszcze jeden aspekt, w jakim należy rozpatrywać zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 P. p. s. a. Sąd stwierdził, że "uzasadnienie stanowi wyłącznie rekapitulację ustaleń faktycznych oraz toku rozumowania Sądu. Jest więc aktem procesowym o wtórnym charakterze w stosunku do samego rozstrzygnięcia sprawy. Stąd też uznać należy, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie otwiera drogi do kwestionowania takiego stanu rzeczy, w którym pominięto określone okoliczności w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia. Uchybienie takie trzeba bowiem wiązać z wcześniejszym etapem postępowania sądowego i odnoszącymi się do niego stosownymi regulacjami prawnymi". Tego rodzaju zarzutów wnoszący skargę kasacyjną jednak nie uczynił, a to uniemożliwia skuteczne podważenie wyroku w oparciu o zarzut wadliwości uzasadnienia.
Podobnie zarzuty naruszenia innych przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 145 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1a, 134 § 1, art. 3 § 1) nie zostały poparte jakimkolwiek szerszym wywodem, na czym miało polegać ich naruszenie i jaki mogło to mieć wpływ na wynik sprawy, a z akt sprawy nie wynika, by Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisy te stosował. Przywołany w kasacji przepis art. 1 § 1 w zw. z art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie może stanowić podstawy formułowania zarzutu, że ocena legalności indywidualnego aktu administracyjnego była nieprawidłowa (tak NSA w wyroku z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 467/05 – LEX nr 187539).
Za chybione, w kontekście wskazanych w kasacji podstaw kasacyjnych, należało uznać postawione Sądowi zarzuty naruszenia przepisów art. 156 § 1 pkt 2 i art. 108 K. p. a., jako że przepisy te nie były przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stosowane, a artykuł 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dotyczy wyłącznie naruszenia przepisów postępowania sądowego (wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 104/05 – OSP z 2007 r., nr 1 poz. 7, z glosą aprobującą A. Kubiak - Kozłowskiej).
Wracając do zarzutu naruszenia prawa materialnego należało podkreślić, że z uzasadnienia tego zarzutu wynika, iż skarżącym faktycznie chodzi jednak nie tyle o wadliwą interpretację przywołanych norm prawa materialnego, co o ich wadliwe zastosowanie w kontekście występującego w sprawie stanu faktycznego. Nie została natomiast zakwestionowana wykładnia wskazanych w kasacji przepisów Prawa budowlanego, której dokonał Sąd w zaskarżonym wyroku.
Powyższe spostrzeżenie ma zaś o tyle istotne znaczenie dla oceny skuteczności przedmiotowego zarzutu, że pamiętać trzeba o tym, iż kwestia stosowania prawa materialnego zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać będzie to w praktyce brak możności skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego stosowania prawa materialnego, o ile równolegle skutecznie nie zostaną zakwestionowane także ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Stanowisko takie Naczelny Sąd Administracyjny wyraził zresztą w wyroku z dnia 13 października 2004 r., sygn. akt FSK 548/04 (niepubl.), w którym kategorycznie stwierdził, iż "brak skutecznego zarzutu podważającego ocenę legalności w sprawie ustalenia stanu faktycznego wyklucza możliwość oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego". Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący ustaleń faktycznych, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie, w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P. p. s. a. w sposób prawidłowy nie podważył.
Fakt ten zestawiony zatem z utrwalonym już poglądem, że "w świetle art. 183 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania" co implikuje jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej (por.: wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt GSK 10/04, Mon. Prawn. z 2004 r., nr 9, str. 392) sprawia, iż roztrząsany tu zarzut nie może być potraktowany za skuteczny i wystarczający dla uwzględnienia przedmiotowej skargi. Stąd też ocena podstawy kasacyjnej nakierowanej na błąd subsumcji zastosowanej normy prawa materialnego (art. 78 ust. 1 i art. 73 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego) do ustalonego stanu faktycznego nie mogła być inna od zaprezentowanej na wstępie niniejszych rozważań, albowiem w przypadku braku skutecznego podniesienia w kasacji zarzutu naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P. p. s. a.), Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami stanu faktycznego, przyjętego za podstawę orzekania wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Istotne stwierdzenia dotyczące możliwości stosowania przepisów art. 73 i art. 78 Prawa budowlanego w stanie faktycznym sprawy, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a dotyczące możliwości zakwalifikowania zdarzenia polegającego na zawaleniu się części schodów i części ściany nośnej, jako elementów konstrukcyjnych budynku, do pojęcia katastrofy budowlanej, zdefiniowanej w art. 73 ust. 1 Prawa budowlanego, oparte są na własnej ocenie Sądu, do której ten był uprawniony po myśli art. 106 i 113 i art. 133 § 1 P. p. s. a. Naruszenia dwóch pierwszych przepisów w skardze kasacyjnej nie zarzucono.
Z kolei przepis art. 133 § 1 P. p. s. a. przewiduje wprost możliwość wydania wyroku przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy. Zadaniem sądu administracyjnego jest wyłącznie ustalenie, czy materiał procesowy zebrany w postępowaniu administracyjnym odpowiada wymogom stawianym przez przepisy prawne. Jeżeli ustalenie to wypadło dla organów administracyjnych negatywnie, sąd administracyjny będzie uprawniony do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, w przeciwnym wypadku może przyjąć cały materiał sprawy (materiał zawarty w aktach administracyjnych) za podstawę rozstrzygnięcia, a więc także za podstawę własnych ustaleń faktycznych. Autor skargi kasacyjnej zarzucił, że naruszenie przepisu art. 133 § 1 P. p. s. a. przez WSA w Warszawie polegać miało na błędnym przyjęciu, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zdarzenie za katastrofę budowlaną. Zarzutu tego nie można jednak uznać za trafny, skoro w tej kwestii sąd dokonał własnych ustaleń, opierając się na materiałach sprawy i nie opierał się na stanowisku organu odwoławczego. W aktach sprawy znajduje się protokół oględzin, datowany na 17 lipca 2003 r., podpisany m. in. przez skarżącego J. J., z którego wynika zakres przedmiotowy zdarzenia, zakwalifikowanego jako katastrofa budowlana, a polegającego na "samoczynnym zniszczeniu elementu konstrukcyjnego stanowiącego spocznik schodów i jednocześnie strop nad pomieszczeniami łazienki (...) Strop (a zarazem spocznik) zapadł się do pomieszczenia łazienki użytkowanego przez właściciela sąsiedniej nieruchomości". Prawdziwości stwierdzeń zawartych w tym protokole ani w skardze, ani w skardze kasacyjnej nie podważano (cały obszerny wywód uzasadnienia skargi kasacyjnej dokument ten pomija), a wobec tego niewątpliwie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał prawo do poczynienia własnych ustaleń w oparciu o ten dowód.
W konsekwencji i z tej przyczyny należało uznać, ze skarżący nie podważyli w sposób skuteczny ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W takim stanie rzeczy za niewadliwy należało uznać stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, a – jak już wyżej wspomniano – brak skutecznego podważenia ustaleń faktycznych, ległych u podstaw rozstrzygnięcia sądu, uniemożliwia skuteczne wywiedzenie naruszenia prawa materialnego w postaci błędu subsumcji określonego stanu faktycznego pod przyjętą w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym normę prawną.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p. p. s. a., oddalił skargę kasacyjną.