II OSK 659/08

II OSK 659/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-04-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-04-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Żak /sprawozdawca/
Krystyna Borkowska /przewodniczący/
Wojciech Chróścielewski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II SA/Kr 383/06 - Wyrok WSA w Krakowie z 2007-09-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędziowie sędzia NSA Wojciech Chróścielewski sędzia NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 września 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 383/06 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz J. P. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 383/06 oddalił skargę J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że organ odwoławczy wskazaną wyżej decyzją uchylił decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] sierpnia 2005 r. umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 1982 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji pn. Szpital na terenie położonym w Piaskach Wielkich w Krakowie i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 162 § 1 kpa odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 1982 r. Kolegium wskazało, iż organ I instancji uznał, że decyzja z dnia [...] stycznia 1982 r. utraciła ważność z mocy prawa, ponieważ utraciła moc obowiązująca uchwała nr 34 Rady Narodowej Miasta Krakowa z 23 czerwca 1977 r. w sprawie zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego Krakowskiego Zespołu Miejskiego w zakresie dotyczącym miasta Krakowa. Ponadto wskazano na zmianę z dniem 1 stycznia 1985r. art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38 poz. 229), która eliminuje z obrotu prawnego decyzje o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji. Dodatkowo podano, że kwestionowana decyzja została skonsumowana przez decyzję z dnia [...] marca 1983 r. udzielającą pozwolenia na budowę szpitala na oś. Piaski Wielkie. W tej sytuacji brak jest elementu materialnego stosunku prawnego tj. funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji umożliwiającej merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.
Rozpatrując odwołanie J. P. organ odwoławczy wyjaśnił, że złożyła ona do Prezydenta Miasta Krakowa wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ostatecznej o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji z dnia [...] stycznia 1982 r. Decyzja ta została wydana na wniosek Dyrekcji Rozbudowy Miasta Krakowa i zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Krakowskiego Zespołu Miejskiego zatwierdzonym uchwałą nr VI/34/77 Prezydenta m. Krakowa z 23 czerwca 1977 r. W jej treści przywołano obowiązujący wówczas art. 21 ust. 4 ustawy z 1974 r. Prawo budowlane stanowiący, iż decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego traci ważność, jeżeli inwestor nie uzyska lub utraci prawo do terenu lub w terminie 1 roku od dnia uzyskania decyzji nie wystąpi z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. W sprawie zostały wydane decyzje zatwierdzające plan realizacyjny pod względem urbanistycznym i architektonicznym oraz decyzja o pozwoleniu na budowę.
J. P. została wywłaszczona z działek nr [...] i [...] obr. 61 jedn. ewid. Podgórze, które sprzedała Skarbowi Państwa umowami notarialnymi / na działkach tych planowano realizację przedmiotowego szpitala- przypomnienie Sądu/. Działki te weszły w skład działek nr [...], nr [...] i nr [...], które umową darowizny przeszły na własność [...] Fundacji [...] w K.. Część działki nr [...] weszła w skład działki nr [...] stanowiącej własność Gminy Kraków. Była właścicielka wystąpiła do właściwych organów administracji o zwrot wywłaszczonych działek stanowiących obecnie część w/w działek nr [...], [...], [...] i nr [...] Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2001 r. odmówiono ich zwrotu. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 9 marca 2001 r., które J. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Postępowanie sądowe nie zostało zakończone, zaś wykonanie ostatecznej decyzji wstrzymane. Organ odwoławczy uznał, że J. P. ma interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 12.01.1982r., chociaż stronami postępowania zakończonego tą decyzją była Dyrekcja Rozbudowy Miasta Krakowa oraz Skarb Państwa ze względu na wpływ, jaki wynik niniejszego nadzwyczajnego postępowania mógłby wywrzeć na postępowanie o zwrocie nieruchomości.
Organ odwoławczy stwierdził, że skutki prawne decyzji z [...] stycznia 1982 r. nadal istnieją w obrocie prawnym i zachowują ważność. Decyzja ta nigdy nie została uchylona ani zmieniona w trybie administracyjnym, nie straciła również ważności na podstawie art. 21 ust. 4 prawa budowlanego z 1974 r. Dnia [...] marca 1983 r. wydana została decyzja udzielająca pozwolenia na budowę dla projektowanej inwestycji. Kwestionowana decyzja została więc "skonsumowana", co nie oznacza jednakże automatycznie utraty jej ważności. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem utrata ważności decyzji nastąpiłaby w przypadku nie wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę, utraty lub nie pozyskania terenu w ciągu jednego roku. Żadna z tych przesłanek nie została spełniona, a więc nie ma powodów do stwierdzenia utraty ważności omawianej decyzji i w konsekwencji bezprzedmiotowości decyzji. Tego zaś - obok sytuacji, gdy stwierdzenia wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony - wymaga przepis art. 162 § 1 kpa do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji.
Zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 3 marca 2005 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dowodu potwierdzającego prawo własności skarżącej do przedmiotowej nieruchomości w dacie kwestionowanej decyzji z 1982 r. nie jest zaskarżalne. Zażalenie jest jednak zasadne, gdyż dane posiadane przez organ powinny być załączone do akt, a strona powinna być zawiadomiona o przeprowadzonych ustaleniach. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Kolejne zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa dnia 24 marca 2004 r. wskazywało nowy termin załatwienia sprawy: jeden miesiąc od dnia zebrania całego materiału dowodowego.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów strony odwołującej się w sprawie naruszenia art. 6 i 7 kpa. Prezydent Miasta Krakowa dołożył wiele starania dla ustalenia stanu faktycznego i prawnego, uzupełniając w materiał dowodowy we wszelki dostępny sposób.
Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. P.. Skarżąca podniosła, że decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 20 lipca 1999 r. przeniesiono pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 1983 r. na rzecz nowego inwestora [...] Fundacji [...] w K.. Zdaniem J. P. nastąpiło to z naruszeniem obowiązującego wówczas art. 40 prawa budowlanego, który dopuszczał przeniesienie na inny podmiot jedynie decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast nie było możliwości przeniesienia decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji. Decyzja ta uprawniała do uzyskania pozwolenia na budowę na określonych w niej warunkach. Dlatego też w razie zmiany tych warunków - dotyczących m. in. osoby inwestora - nie może się nią posługiwać inny podmiot.
W ocenie skarżącej aktualnie nie istnieją również i te uprawnienia, bowiem prawomocną decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Prezydent Miasta Krakowa stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] marca 1983 r. udzielającej pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji Szpital w osiedlu Piaski Wielkie na rzecz Dyrekcji Rozbudowy Miasta Krakowa I, przeniesionej w dniu 20 lipca 1999 r. na nowego inwestora, tj. [...] Fundację [...] w K.. Równocześnie z Urzędu Miasta Krakowa skarżąca otrzymała zawiadomienie z dnia 20 stycznia 2006 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy dla nieruchomości objętych decyzją, której wygaśnięcia odmawia SKO. Z zawiadomienia wynika, że planowana jest na tych nieruchomościach nowa inwestycja. Zdaniem skarżącej prowadzi to do sytuacji, w której równocześnie w obrocie prawnym funkcjonowałyby dwie decyzje lokalizacyjne dotyczące tej samej nieruchomości.
W dalszej części skargi zarzucono, że organ II instancji w sposób niewystarczający i niezgodny z obowiązującymi przepisami odniósł się do zaskarżonych postanowień Prezydenta Miasta Krakowa naruszających przepisy art. 26, 37 i 57 kpa. Ponadto Kolegium, zobowiązane do rozpatrzenia odwołania w terminie 30 dni od jego otrzymania, załatwiało tę sprawę przez 144 dni. Organ odwoławczy nie rozpatrzył również zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa, równocześnie samemu naruszając ten przepis przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje ustalenia faktyczne i oraz ich ocenę prawną.
Powołanym na wstępie wyrokiem wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę wskazując, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie ma podstaw by stwierdzić wygaśnięcie decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 1982 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji pn. Szpital na terenie położonym w Piaskach Wielkich w Krakowie.
Przytaczając treść art. 162 § 1 kpa Sąd I instancji wskazał, że czym innym jest utrata z mocy prawa ważności decyzji, a czym innym jest jej bezprzedmiotowość. Utrata ważności decyzji powoduje, że zostaje ona wyeliminowana z obrotu prawnego, a tym samym przestaje istnieć akt administracyjny, którego bezprzedmiotowość można by badać. Żeby móc orzekać o wygaśnięciu decyzji musi ona funkcjonować w obrocie prawnym. Skutkiem utraty ważności decyzji jest więc konieczność umorzenia postępowania o stwierdzenie jej wygaśnięcia. Tylko w stosunku do decyzji istniejącej i ważnej można badać, czy zachodzą przesłanki z art. 162 § 1 kpa.
W sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji należy więc przede wszystkim ustalić, czy owa decyzja pozostaje w obrocie prawnym. Organy I i II instancji oceniły tę okoliczność odmiennie. Zdaniem Prezydenta Miasta Krakowa skutek w postaci utraty ważności z mocy prawa decyzji z dnia [...] stycznia 1982 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji wynika z dwóch okoliczności.
Pierwszą z nich jest zmiana prawa budowlanego w ten sposób, że od 1 stycznia 1985 r. nie wydawano decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, a jedynie decyzje o zatwierdzeniu planu realizacyjnego. Drugi powód to utrata mocy przez uchwałę nr 34 Rady Narodowej Miasta Krakowa z dnia 23 czerwca 1977 r. w sprawie zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego Krakowskiego Zespołu Miejskiego w zakresie dotyczącym Miasta Krakowa. Dodatkowo Prezydent wskazał, że przedmiotowa decyzja została "skonsumowana" poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i obecnie inwestor nie mógłby na jej podstawie wystąpić o nową decyzję pozwolenia na budowę. Z kolei organ odwoławczy wywodzi, że przedmiotowa decyzja pozostaje w obrocie prawnym, bowiem nie została uchylona ani zmieniona w trybie administracyjnym. Ponadto obowiązujący wówczas art. 21 ust. 4 prawa budowlanego przewidywał utratę ważności takiej decyzji w przypadku, gdy w określonym terminie inwestor nie wystąpił o pozwolenie na budowę lub utracił względnie nie pozyskał prawa do terenu. W omawianej sprawie inwestor w zakreślonym terminie uzyskał pozwolenie na budowę, a tym samym przedmiotowa decyzja została "skonsumowana". Ponieważ żadna z przesłanek wymienionych w art. 21 ust. 4 prawa budowlanego z 1974 r. nie została spełniona, nie ma powodów do uznania utraty ważności omawianej decyzji i w konsekwencji jej bezprzedmiotowości". W ten sposób w ocenie Sądu i instancji Kolegium zdaje się sugerować, że bezprzedmiotowość jest konsekwencją utraty ważności takiego rozstrzygnięcia, co nie miało miejsca, bo inwestor uzyskał pozwolenie na budowę.
Sąd I instancji wskazał, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że przedmiotowa decyzja pozostaje w obrocie prawnym, jednak nie zgodził się z uzasadnieniem takiej oceny dokonanej przez Kolegium. Sąd wskazał, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji i utrata przez nią ważności z mocy prawa to dwa zupełnie różne zdarzenia procesowe. Decyzja nieważna nie może być bezprzedmiotowa, a co za tym idzie nie może wygasnąć, ponieważ w ogóle nie ma jej w obrocie prawnym. Bezprzedmiotowość nie wynika z nieważności decyzji, lecz ważność decyzji warunkuje badanie jej bezprzedmiotowości. Sam fakt, że "decyzja nie została uchylona ani zmieniona w trybie administracyjnym" nie jest równoznaczny z ustaleniem, że pozostaje ona w obrocie prawnym. Utrata ważności z mocy prawa następuje przecież niezależnie od jakichkolwiek rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym. Ponadto Kolegium całkowicie pominęło wskazane przez Prezydenta jako przyczyny utraty ważności decyzji: zmianę art. 21 ust. 4 prawa budowlanego w 1985 r. oraz utratę mocy przez plan zagospodarowania przestrzennego. O braku bezprzedmiotowości decyzji ma - zdaniem Kolegium - świadczyć jedynie fakt wydania na jej podstawie pozwolenia na budowę, co wyklucza utratę mocy na podstawie art. 21 ust. 4 prawa budowlanego.
Kwestionując powyższy tok rozumowania, Sąd I instancji stwierdził, że uchybienia te nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem wnioski Kolegium były prawidłowe. Zdaniem Sądu zmiana przepisów, które były podstawą decyzji z [...] stycznia 1982 r. (zarówno przepisów o randze ustawowej, jak i przepisów prawa miejscowego) nie powoduje, że decyzje wydane w czasie ich obowiązywania tracą ważność. Wydanie decyzji z [...] stycznia 1982 r. nie byłoby możliwe po zmianie przepisów, jednakże żadna zasada wykładni prawa nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji tylko z tego powodu, że uchylono (zmieniono) przepisy będące podstawą do jej wydania. Aby taki skutek nastąpił, musi istnieć przepis szczególny, który go wprowadzi. Na takim stanowisku stanął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 26 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 594/06 (LEX nr 221925), oraz z dnia 20 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 2389/04 (LEX nr 166902). W uzasadnieniach tych orzeczeń stwierdzono, że sam fakt zmiany przepisów nie stanowi podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jeżeli nie nakazuje tego przepis prawa. Jeżeli nowa regulacja prawna nie przewiduje uregulowań co do losu decyzji wydanych przed wejściem jej w życie i wydanej na odmiennych podstawach prawnych, to decyzja ta nadal jest wiążąca, mimo że przestała istnieć podstawa prawna, która uzasadniała jej wcześniejsze wydanie. Ani w przypadku uchylenia planu miejscowego, ani powołanej zmiany prawa budowlanego nie został wprowadzony przepis, który w jakikolwiek sposób odnosiłby się do decyzji wydanych przed zmianą stanu prawnego.
Sąd I instancji wskazał, że uzyskanie pozwolenia na budowę "konsumuje" decyzję o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, lecz nie powoduje jej nieważności ani bezprzedmiotowości. Prawdą jest, że obecnie inwestor nie mógłby już uzyskać pozwolenia na budowę na podstawie decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 1982 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji. Decyzja ta była jednak częścią procesu inwestycyjnego i z tego punktu widzenia jej skutki pozostają w mocy. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie słusznie odmówiło stwierdzenia jej wygaśnięcia.
Ponadto Sąd podkreślił, że nie można również mówić o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 162 § 1 pkt 2 kpa. W treści przedmiotowej decyzji zastrzeżono, że traci ona ważność jeżeli inwestor nie uzyska prawa do terenu lub je utraci albo w ciągu jednego roku od dnia uzyskania decyzji nie wystąpi o pozwolenie na budowę. Nie są to jednak warunki w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 2 kpa. Zaistnienie takich okoliczności nie powoduje wygaśnięcia decyzji, lecz utratę przez nią ważności z mocy prawa tj. z mocy art. 21 ust. 4 prawa budowlanego z 1974 r. Ponadto w niniejszej sprawie żadna z wymienionych okoliczności nie nastąpiła.
Sąd I instancji podniósł, że kwestia prawidłowości przeniesienia pozwolenia na budowę nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia o wygaśnięciu decyzji ustalającej miejsce i warunki realizacji inwestycji. Na rozpatrywaną sprawę nie miał również wpływu fakt wydania przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia na budowę z dnia [...] marca 1983 r. Okoliczności te nie mają związku z oceną, czy decyzja z dnia [...] stycznia 1982 r. stała się bezprzedmiotowa. Ani Sąd, ani organy administracji orzekające w niniejszej sprawie nie musiały więc odnosić się do zarzutów strony skarżącej dotyczących tych kwestii. Ich pominięcie nie stanowi naruszenia art. 7 i 77 kpa, bowiem powołane przepisy nakazują ustalenie wyłącznie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ rozstrzygający konkretną sprawę administracyjną nie ma kompetencji do wyjaśniania wszelkich zastrzeżeń strony, które podnosi ona w swoich pismach, a które nie mają związku z prowadzonym postępowaniem i nie należą do jego właściwości.
Toczące się postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości również nie wpływa na ocenę bezprzedmiotowości omawianej decyzji. Wbrew stanowisku skarżącej nie ma żadnych przeszkód, by istniała więcej niż jedna decyzja lokalizacyjna dla tej samej nieruchomości.
Naruszenie przepisów o terminach załatwiania spraw nie ma wpływu na wynik sprawy, a co za tym idzie nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Skarżąca nie wyjaśniła na czym polegało zarzucane przez nią naruszenie przepisu art. 10 § 1 kpa. przez organy obu instancji. Dokonując z urzędu kontroli postępowania przeprowadzonego w tej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia praw J. P. jako strony w postępowaniu administracyjnym.
Odnośnie zarzutów dotyczących "niewystarczającego i niezgodnego z obowiązującymi przepisami odniesienia się do zaskarżonych postanowień Prezydenta Miasta Krakowa", Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 142 kpa postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W takim przypadku organ odwoławczy nie wydaje jednak odrębnego postanowienia, lecz prawidłowość zaskarżonych postanowień ocenia w uzasadnieniu swojej decyzji. Przede wszystkim organ II instancji bada, czy ewentualne uchybienia przy wydaniu niezaskarżalnych postanowień miały wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia takich uchybień oraz ich związku z treścią decyzji I instancji można ją uchylić w postępowaniu odwoławczym. Zaskarżona do Sądu decyzja jest prawidłowa, a wskazane w odwołaniu postanowienia nie miały na jej treść żadnego wpływu. W szczególności nie doszło do naruszenia art. 26, 37 i 57 kpa, co zarzuca skarżąca. Pierwszy z powołanych przepisów mówi o wyłączeniu organu administracji publicznej, drugi przyznaje stronie możliwość złożenia zażalenia na bezczynność organu administracji, a trzeci reguluje zasady obliczania terminów w postępowaniu administracyjnym. Zaskarżona decyzja nie narusza żadnego z nich, bowiem przy jej wydania przepisy te w ogóle nie miały zastosowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. P. zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu art. 48 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.), poprzez przyjęcie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie odmówiło stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] stycznia 1982 r.
2. naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu art. 21 ust.4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz.229 ze zm.), poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności zastrzeżonych w treści przedmiotowej decyzji wynikających z tego przepisu prawa,
3. naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu art. 65 ust. 1 pkt 1 oraz art. 65 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 z 2003 r., poz. 717, ze zm.), poprzez przyjęcie, że nie ma żadnych przeszkód, by istniała więcej niż
jedna decyzja lokalizacyjna dla tej samej nieruchomości;
4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. l06 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez nie
wzięcie pod uwagę przez Sąd faktów powszechnie znanych i znanych Sądowi
z urzędu, istotnych dla podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia;
5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że decyzja
Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta
Miasta Krakowa nie naruszyły prawa materialnego – art. 21 ust. 4 ustawy z dnia
24 października 1974 r. Prawo budowlane oraz prawa procesowego w stopniu
mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. art.7, 10 § 1, 57, 77 kpa oraz poprzez nieuwzględnienie naruszenia przez decyzje obydwu organów art. 6 i art. 162 § 1 pkt 1 kpa.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd I nie uwzględnił rzeczywistego stanu faktycznego sprawy nie biorąc pod uwagę okoliczności znanych sądowi z urzędu. Sąd zakończył analizę stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy na wydanym w dniu [...] marca 1983 r. pozwoleniu na budowę dla inwestycji pn.: Szpital w osiedlu Piaski Wielkie. Pozwolenie to zostało wydane na wniosek reprezentującej Skarb Państwa Dyrekcji Rozbudowy Miasta Krakowa I z dnia 15 grudnia 1982 r. - zgodnie z planem realizacyjnym. Z kolei podstawą wydania decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego była decyzja z dnia [...] stycznia 1982 r., o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej te istotne i pominięte przez Sąd fakty, to zaniechanie w 1991 r. rozpoczętej budowy szpitala, zlokalizowanego przedmiotową decyzją, z powodu braku środków o czym świadczą wpisy do dziennika budowy z 1991r. Sąd nie wziął również pod uwagę, że po siedmioletniej przerwie w budowie, działający w imieniu Skarbu Państwa Wojewoda Krakowski darował [...] Fundacji [...] w K. wszystkie nieruchomości objęte decyzją lokalizacyjną z dnia [...] stycznia 1982 r. wraz z częściami składowymi, czyli rozpoczętymi obiektami szpitala. Następnie Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] lipca 1999 r. przeniósł na rzecz w/w fundacji pozwolenie na budowę obiektu szpitala zawarte w decyzji dnia [...] marca 1983 r.
Wskazana Fundacja, pomimo obowiązku przejęcia wszystkich warunków określonych w pozwoleniu na budowę, nie kontynuowała budowy obiektów szpitala lecz opracowała nowy projekt zakładający częściową adaptację niektórych z rozpoczętych obiektów szpitala dla swoich potrzeb. Następnie strona skarżąca wskazała, że decyzją z dnia 27 stycznia 2005 r., [...] Fundacja [...] w K. została postawiona w stan likwidacji, natomiast uchwałą nr [...] Zgromadzenia Fundatorów z dnia [...] marca 2005 r. została zaakceptowana planowana sprzedaż jej nieruchomości. Aktualnie sprzedano większość ich część i na niektórych z nich rozpoczęto budowę budynków mieszkalnych.
Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Prezydent Miasta Krakowa stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] marca 1983 r. udzielającej pozwolenia na budowę dla omawianej inwestycji. We wrześniu 2007 r. sprzedano budynek, w połowie którego funkcjonował ośrodek diagnostyczny oraz przychodnia specjalistyczna oraz pozostający w stanie surowym otwartym od 16 lat budynek główny szpitala.
Następnie strona skarżąca wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w latach 2002 - 2007 kilkakrotnie zajmował się problemem zwrotu nieruchomości objętych decyzją z dnia [...] stycznia 1982 r. Cytując treść wybranych orzeczeń tego Sądu autor skargi kasacyjnej podkreślił, że z ich uzasadnień wynika, że inwestycja pod nazwą Szpital XXX- lecia PRLu w Piaskach Wielkich nigdy nie została zrealizowana. Szpital nie został wybudowany na nabytym pod ten cel terenie." Skoro zatem cel jakim była budowa szpitala nie został zrealizowany, to zdaniem strony skarżącej, decyzja z dnia [...] stycznia 1982 r. stała się bezprzedmiotowa, co należy potwierdzić formalnie odpowiednim aktem o charakterze deklaratoryjnym.
Skarżący podkreślił, że w 1998 r. doszło do zmiany właściciela terenu objętego przedmiotową decyzją i w konsekwencji w 1999 r. doszło do przeniesienia pozwolenia na budowę na inny podmiot. Zgodnie więc z obowiązującym wówczas przepisem art. 48 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 z 1999 r., poz.139 ze zm.) należało stwierdzić wygaśnięcie przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej w związku z uzyskaniem pozwolenia na budowę przez innego wnioskodawcę.
Zatem, wbrew twierdzeniom Sądu decyzja ta nie może nadal pozostawać w obrocie prawnym. Również błędnie Sąd przyjął, że uzyskanie pozwolenia na budowę "konsumuje" decyzję o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, a decyzja ta była częścią procesu inwestycyjnego i z tego punktu widzenia jej skutki pozostają w mocy.
Zdaniem skarżącego decyzję o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji " konsumuje" jedynie zrealizowanie objętej tą decyzją inwestycji. Sam fakt wydania pozwolenia na budowę, a nawet rozpoczęcia realizacji inwestycji nie oznacza jednak, że cel określony tą decyzją zostanie osiągnięty. Pomimo więc, że przedmiotowa decyzja faktycznie była częścią procesu inwestycyjnego, to obecnie na tym terenie powstają określone nowymi decyzjami lokalizacyjnymi, obiekty o charakterze mieszkalnym i zupełnie odmiennie określony urbanistyczno-architektonicznie w stosunku do pierwotnych zamierzeń sprzed lat, prywatny szpital.
Nie może istnieć więcej niż jedna ważna decyzja lokalizacyjna dla tej samej, zabudowanej nieruchomości, a sytuacja o której mówi Sąd może być dopuszczalna jedynie na etapie planowania zabudowy, jako rozwiązania wariantowe. Powołując treść art. 65 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżący podniósł, że nie ma racji Sąd I instancji twierdząc, że organ odwoławczy słusznie odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji lokalizacyjnej. Skarżący powołał również orzeczenia NSA wskazujące, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi, gdy ze względu na powstałe okoliczności zrealizowanie celu stało się niemożliwe.
Ponadto strona skarżąca zarzuciła, że Sąd dokonał niewłaściwej interpretacji treści decyzji z dnia [...] stycznia 1982 r. w stosunku do stanu faktycznego sprawy uznając, że w sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności powodująca utratę ważności decyzji z mocy prawa tj. art. 21 ust.4 prawa budowlanego z 1974 r.
Tymczasem skarżący zauważył, że przedmiotowa decyzja została wydana na rzecz Dyrekcji Rozbudowy Miasta Krakowa I reprezentującej Skarb Państwa, który równocześnie w momencie jej wydawania był właścicielem objętego tą decyzją terenu. Z kolei w dniu 21 września 1998 r. Skarb Państwa przeniósł, nieruchomości objęte tą decyzją na rzecz [...] Fundacji [...] w K.. Skoro zatem Skarb Państwa utracił prawo do terenu objętego decyzją, to zaistniała okoliczność, powodująca utratę ważności przedmiotowej decyzji z mocy prawa określona art. 21 ust. 4 prawa budowlanego z 1974 r.
W końcowej części skargi kasacyjnej zarzucono, że ani Prezydent Miasta Krakowa, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zawiadomiły J. P. o zakończeniu postępowań dowodowych, co uniemożliwiło jej wypowiedzenie się w tej sprawie przed podjęciem rozstrzygnięć. Tymczasem miało to szczególne znaczenie, zważywszy na potwierdzoną postanowieniami organu II instancji, przewlekłość postępowania. W sytuacji prowadzenia postępowania bez zachowania wymaganych terminów trudno stronie ocenić, czy organ zakończył postępowanie dowodowe i zamierza podjąć rozstrzygnięcie. Wiadomo równocześnie, że nie zgromadzono w sprawie wystarczających dowodów dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia, czego wyrazem jest również zaskarżony wyrok. Dlatego też twierdzenie Sądu, że skarżąca nie wyjaśniła na czym polegało naruszenie art. 10 § 1 kpa jest całkowicie nieuzasadniony zarówno wobec oczywistości interpretacyjnych tego przepisu jak i faktu, że J. P. w odwołaniu z dnia 7 września 2006 r. napisała, iż Prezydent Miasta Krakowa naruszył ten przepis nie zawiadamiając o zakończeniu postępowania i uniemożliwiając stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływanej jako p.p.s.a) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności stanowiące podstawę nieważności postępowania, wymienione w przepisach § 2 przywołanej regulacji. To zaś oznacza, że sąd ten nie może wyjść poza granice skargi kasacyjnej. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, chociaż większość jej zarzutów nie jest trafna.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.106 § 4 p.p.s.a. a także przepisu art. 145 § 1 pkt.1 c w zw. z art. 6, 7,10 §1, 57 i 77 kpa. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie pominął rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, jak bowiem wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wyraził swoje stanowisko, co do wpływu przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę i stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji, a także toczącego się postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości, na ocenę bezprzedmiotowości omawianej decyzji. Odniósł się także do pozostałych zarzutów skarżącej, trafnie nie dopatrując się naruszenia przez organy administracyjne przepisów art. 7,10 §1, 57 i 77 kpa . Zarzut naruszenia przepisu art.6 kpa, który wyraża zasadę praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, mógłby zostać postawiony przez Sąd I instancji organom administracji publicznej , gdyby te nie stosowały przepisów prawa materialnego i procesowego wynikającego z ustaw i wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych., co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.
Nie są także trafne zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego tj. art. 48 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.), przepisu art. 21 ust.4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz.229 ze zm.) ani tez przepisu art. 65 ust. 1 pkt 1 oraz art. 65 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 z 2003 r., poz. 717, ze zm.). poprzez ich niezastosowanie. Sąd I instancji nie stosował przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy przepisu art. 48 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (utraciła moc prawną z dniem 1 stycznia 2004r.), ani też art. przepisu art. 65 ust. 1 pkt 1 oraz art. 65 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie miał podstaw prawnych, aby przy stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy rozważać wskazane regulacje.
Zgodnie z treścią przepisu w/w art. 48 pkt.1 wójt, burmistrz albo prezydent miasta, z zastrzeżeniem art. 50a, stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę. Przepis art. 65 ust.1 pkt. 1 obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę. Natomiast w myśl przepisu art. 65 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego.
Przesłanki obu cytowanych przepisów są jednakowe. Przypomnieć należy, że o wydanie przedmiotowych decyzji (lokalizacyjnych) może ubiegać się wielu wnioskodawców, ponieważ istota decyzji lokalizacyjnej polega na ustaleniu możliwego zamierzenia inwestycyjnego wobec określonego terenu, bez względu na to czy wnioskodawca posiada do niego prawo. W sytuacji, gdy jeden z wnioskodawców uzyska pozwolenie na budowę, to po pierwsze oznacza to, że wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a po drugie daje mu to prawo do prowadzenia robót budowlanych na danym terenie. Wtedy to właśnie decyzje o warunkach zabudowy, decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydane dla innych wnioskodawców stają się bezprzedmiotowe, obojętnie czy dotyczyły tego samego rodzaju inwestycji, czy też innej na danym obszarze. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca.
Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] stycznia 1982r. na rzecz Dyrekcji Rozbudowy Miasta Krakowa została wydana na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo budowlane ( Dz.U. nr 38, poz.229) oraz § 9 pkt.1,4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego ( Dz.U. nr 8, poz.48) decyzja o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji pod nazwą Szpital w Podgórzu Krakowa. W decyzji tej na podstawie art. 21 ust.4 ustawy Prawo budowlane z 1974r, zastrzeżono, że traci ona ważność jeżeli inwestor nie uzyska lub utraci prawo do terenu lub w terminie 1 roku od dnia uzyskania decyzji nie złoży do zatwierdzenia planu realizacyjnego. W dniu 14 czerwca 1982r. inwestor uzyskał decyzję o zatwierdzeniu planu realizacyjnego szpitala w Podgórzu zgodnie z w/w decyzją o ustaleniu miejsca i warunków realizacji tej inwestycji, a następnie w dniu 9 kwietnia 1983r. uzyskał decyzję o pozwoleniu na jej budowę. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, przeniesienie powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę na inny podmiot, w świetle poczynionych powyżej uwag na temat przepisu art. 48 i art. 65, nie dawało podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji lokalizacyjnej z [...] stycznia 1982r., ponieważ w dalszym ciągu decyzja o pozwoleniu na budowę, w której zmienił się inwestor na skutek przeniesienia decyzji z dnia 9 kwietnia 1983r. na rzecz innego podmiotu, pozostawała decyzją wydaną w oparciu o decyzję o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji pod nazwą Szpital w Podgórzu Krakowa z 1982r., a nie w oparciu o decyzję lokalizacyjną wydaną na rzecz innego wnioskodawcy, który następnie uzyskał pozwolenie na budowę na tym samym obszarze. Nie ulega także wątpliwości, co trafnie wskazał Sąd I instancji, że przedmiotowa decyzja z dnia [...] stycznia 1982r. pozostaje w obrocie prawnym, ponieważ nie utraciła ważności w świetle art. 20 ust. 4 prawa budowlanego z 1974r. Zgodzić się także należy z poglądem Sądu I instancji, że sam fakt zmiany przepisów czy utraty mocy obowiązującej przepisów, na podstawie których wydano decyzję nie stanowi podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli nie nakazuje tego przepis prawa. Jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze decyzja administracyjna jest aktem stosowania norm prawa administracyjnego i nie podlega regułom odnoszącym się do aktów generalnych, zwłaszcza normatywnych, w zakresie, w jakim akty normatywne wykonawcze dzielą los przepisów stanowiących podstawę prawną ich obowiązywania. Utrzymanie mocy obowiązującej decyzji administracyjnych w przypadku utraty mocy przepisów stanowiących ich podstawę prawną wynika między innymi z zasady trwałości decyzji administracyjnej. Zatem zmiana lub uchylenie podstawy prawnej nie ma, co do zasady, wpływu na dalszy byt decyzji administracyjnej. Wyjątek w tym względzie zachodzi wówczas, gdy przepisy ingerujące w dotychczasową treść podstawy prawnej tak stanowią lub gdy "wynika to z całokształtu unormowania danej materii" (porównaj - T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jako bezprzedmiotowej (art. 162), PiP 1992, z. 7, s. 53).
Mimo jednak prawidłowości ustalenia przez Sąd I instancji, co do braku przepisów prawnych nakazujących wygaszenie decyzji lokalizacyjnej z 1982r., za trafny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 162 §1 pkt.1 kpa.
W myśl art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony,
Z przepisu tego jasno wynika, że to bezprzedmiotowość decyzji daje podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia - albo z mocy przepisu prawa albo po ustaleniu, że leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Bezprzedmiotowość decyzji rozumiana jest jako ustanie prawnego bytu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie, a to z tego powodu, że przestanie istnieć podmiot, którego rozstrzygniecie dotyczyło, czy też przestanie istnieć przedmiot rozstrzygnięcia, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego albo też prawnego niemożliwe okaże się wykonanie decyzji. Nie ulega też wątpliwości, że jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, to organ administracji publicznej jest obowiązany zbadać, czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie nie zaś czy decyzja jest bezprzedmiotowa.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji akceptując decyzję organu odwoławczego o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, skoncentrował swoje rozważania na tym, czy przepisy prawa dają podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowej decyzji i słusznie wskazał, że żaden przepis prawa nie dawał ku temu podstawy. Nie oznacza to jednak, że decyzja nie może być bezprzedmiotowa. Nie jest w sprawie sporna okoliczność, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 1983r. została wygaszona i w obrocie prawnym pozostała przedmiotowa decyzja z 1982r. o lokalizacji szpitala w Podgórzu Krakowa. Na podstawie tej decyzji nie jest już możliwe uzyskanie pozwolenia na budowę. Chociaż Sąd I instancji wprost w uzasadnieniu wyroku stwierdził , że obecnie inwestor nie mógłby już uzyskać pozwolenia na budowę na podstawie decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 1982 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, to z tego wywodu nie wysnuł prawidłowych wniosków uznając, że okoliczności te nie mają znaczenia dla oceny bezprzedmiotowości w/w decyzji. Tymczasem skoro stwierdzono wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę i nie jest już możliwa w obecnym stanie faktycznym i prawnym realizacja tej decyzji lokalizacyjnej, bo na jej podstawie nie jest możliwe prowadzenie następnego etapu inwestycyjnego czyli uzyskanie pozwolenia na budowę, to niewątpliwie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością decyzji z dnia [...] stycznia 1982 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji. Jeśli wobec tego kwestia wygaśnięcia takiej decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, wówczas w przypadku jej bezprzedmiotowości, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, do stwierdzenia jej wygaśnięcia, jak wynika z treści art.162 § 1 pkt. 1 kpa in fine., konieczne jest wykazanie, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony. Takich ustaleń w sprawie organy administracyjne nie poczyniły, a Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonych decyzji, powyższych okoliczności, także nie wziął pod uwagę, co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego było wynikiem błędnego odczytania treści przepisu art.162 § 1 pkt. 1 kpa., który co należy zauważyć w swej istocie ma charakter zarówno przepisu prawa procesowego jak i materialnego.
Wobec stwierdzenia w niniejszej sprawie, że wyrokiem sądu pierwszej instancji dopuszczono się naruszenia powyższego przepisu , Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Na podstawie art. 203 pkt.1w/w ustawy orzeczono o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego.
Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd I instancji winien dokonać oceny legalności zaskarżonych decyzji przy uwzględnieniu wyżej przytoczonych uwag.