II OSK 659/07

II OSK 659/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki
Bożena Walentynowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Nowakowski
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Bk 711/06 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2007-01-18
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 174, art. 183, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 138, art. 139
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępownaia administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 19 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 711/06 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 18 stycznia 2007 r., oddalił skargę L. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] września 2006 r., w przedmiocie choroby zawodowej.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P. decyzją z dnia [...] maja 2003 r., nr [...], opartą na orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...], orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci choroby [...] i [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...].
Powyższa decyzja została następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 lipca 2004 r., sygn. akt II SA/Bk 209/04. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podniósł, że sprawa została rozpoznana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz bez wnikliwego i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Sąd stwierdził również, że głównym dowodem w sprawie, na podstawie którego została wydana decyzja organu, było orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] kwietnia 2003 r., które w ocenie Sądu nie było rzetelne i budziło wątpliwości. W sprawie pojawiły się ponadto sprzeczności co do wyniku testów [...] na [...] i [...].
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B., w związku z powyższym wyrokiem, decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji oraz przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. w piśmie z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz [...] marca 2005 r., skierowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego poinformował, iż w wyniku dokonania wnikliwej analizy dokumentacji dotyczącej schorzeń [...] i [...] przekazanej przez L. K. uznał, że dokumentacja ta nie wnosi nic nowego do postępowania diagnostyczno-orzeczniczego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej [...] i [...] o podłożu [...], potwierdza natomiast rozpoznanie przewlekłego [...], ale nie daje podstaw do weryfikacji dotychczasowych orzeczeń. Następnie Instytut Medycyny Pracy orzeczeniem lekarskim z dnia [...] października 2005 r. nr [...], stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...] i [...]. W uzasadnieniu podniesiono, że po raz kolejny wykonano testy [...] nie stwierdzając odczynów dodatnich z [...] i [...], wykonano również test z [...], który dał wynik ujemny, jak również przeprowadzono diagnostykę w kierunku [...], występujący w [...], która dała również wyniki ujemne. Po dostarczeniu przez skarżącą nowych dowodów jednostka orzecznicza pismem z dnia [...] marca 2006 r. skierowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. podtrzymała wcześniej zajęte stanowisko. Ponadto w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r. Instytut Medycyny Pracy w Ł. uznał, że przekazana przez skarżącą informacja o stwierdzeniu u niej "dodatniego" odczynu na [...] nie wpływa na wcześniejszą decyzję jednostki, ponieważ jako placówka naukowo-badawcza, Instytut wydaje orzeczenie na podstawie własnych wyników badań, a przedłożone zaświadczenie medyczne nie wpływa na zmianę wcześniejszych orzeczeń o braku podstaw do przyjęcia zawodowej [...], zgłaszanych dolegliwości ze strony układu [...], zaświadczenia zawierają zaś jedynie subiektywne dolegliwości pacjentki.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P., na podstawie powyższych informacji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm. do Dz. U. z 2002 r. Nr 74, poz. 676) oraz na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie wykazu chorób zawodowych z 2002 r.", nie stwierdził u skarżącej L. K. choroby zawodowej w postaci [...] i [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że po uwzględnieniu całości zgromadzonej dokumentacji oraz biorąc pod uwagę fakt, że rozpoznane jednostki chorobowe nie są umieszczone w wykazie chorób zawodowych, stanowiących załącznik do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych z 2002 r. nie znalazł podstaw do orzeczenia choroby zawodowej.
W wyniku odwołania L. K. od powyższej decyzji, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz § 10 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych z 2002 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz nie stwierdził u skarżącej choroby zawodowej wymienionej pod poz. [...] i [...] wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). W uzasadnieniu organ stwierdził, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, w szczególności postępowanie wyjaśniające, natomiast pominął treść § 10 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych z 2002 r., według którego postępowanie winno odbyć się w oparciu o przepisy dotychczas obowiązujące, a zatem jako podstawę rozstrzygnięcia organ I instancji powinien był podać rozporządzenie z 1983 r. Ponadto organ odwoławczy uznał, że rozpoznania schorzeń skarżącej nie wystarczają do uznania choroby zawodowej, ponieważ w myśl § 10 powyższego rozporządzenia wyłączną podstawą orzekania w przedmiocie chorób zawodowych jest orzeczenie lekarskie, wydane przez uprawnione jednostki organizacyjne służby zdrowia oraz wyniki dochodzenia epidemiologicznego, a zatem organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydaje decyzję na podstawie orzeczenia lekarskiego i jest związany treścią tego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę L. K. uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, że jest on związany ustaleniami prawnymi i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 lipca 2004 r., w uzasadnieniu którego wskazano na potrzebę przeprowadzenia opinii uzupełniającej przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. lub zasięgnięcie opinii innej placówki naukowo-badawczej z uwagi na kontrowersyjność materiału dowodowego w części dotyczącej [...] skarżącej na [...], jak też na [...] i [...], odniesienia się do podnoszonej przez skarżącą kwestii leczenia się z powodu [...] oraz zaktualizowania orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z 2003 r. Sąd stwierdził, że po przeprowadzeniu testów, diagnostyki, badań oraz prób prowokacyjnych wydane w dniu [...] października 2005 r. orzeczenie lekarskie nie budzi wątpliwości, bowiem ustalenia tam zawarte znalazły odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, zaś pismo jednostki orzeczniczej z [...] marca 2006 r. szczegółowo wyjaśnia wątpliwości dotyczące wrażliwości na [...]. Sąd uznał także, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż rozpoznania schorzeń nie wystarczają do uznania u skarżącej wystąpienia choroby zawodowej, ponadto, że rozpoznane u skarżącej jednostki chorobowe nie są umieszczone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia z 1983 r. Orzeczenia lekarskie, na których zostały oparte decyzje, Sąd uznał za prawidłowe, rzetelne i obiektywne, zaś ich uzasadnienia za pełne i zawierające argumentację odpowiadającą zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Sąd podniósł, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, orzeczenia lekarskie wydane w niniejszej sprawie były wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i musiały prowadzić do wydania decyzji negatywnej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono także, że przy sporządzaniu opinii brane były pod uwagę wszystkie przedstawione przez stronę dokumenty medyczne wnoszone w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego oraz przeprowadzone w dochodzeniu epidemiologicznym, zaś dla wyjaśnienia istotności zagrożeń zawodowych dla [...] oraz choroby [...] skarżącej podczas zatrudnienia organy dołożyły wszelkich starań, szczegółowo odnosząc się do tej problematyki. Sąd podniósł, że przy orzekaniu organy nie naruszyły art. 139 k.p.a., zakazującego wydania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, gdyż sytuacja skarżącej nie uległa zmianie, oba rozstrzygnięcia stanowiły o braku podstaw do stwierdzenia u niej choroby zawodowej wymienionej w pkt [...] i [...] wykazu chorób zawodowych.
Skargę kasacyjną, opartą na przesłankach z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "p.p.s.a.", od powyższego wyroku wniosła L. K., reprezentowana przez adwokata, zarzucając mające wpływ na wynik sprawy naruszenie:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, w związku z przyczynami określonymi w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 139 k.p.a., wobec uchylenia przez organ administracyjny drugiej instancji zaskarżonej przez stronę decyzji pierwszej instancji i wydania nowego orzeczenia, niekorzystnego dla strony w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, pomimo że postępowanie dowodowe prowadzone było na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, które nie zawiera analogicznego wykazu chorób zawodowych,
2) naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wobec pominięcia, że doszło do naruszenia przez organy administracji, przy gromadzeniu materiału dowodowego, art. 75 § 1, 77 § 1, art. 78, 80, 84, 86, 136 k.p.a. oraz art. 6 i 7 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do niestwierdzenia choroby zawodowej, pomimo wykazywania przez stronę objawów [...] na tle zawodowym.
Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów pomocy prawnej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zgodzono się ze stanowiskiem Sądu, że zmiana podstawy prawnej decyzji dokonana przez organ II instancji nie spowodowała zmiany sytuacji skarżącej, uznano bowiem, że organ winien był wydać decyzję na podstawie rozporządzenia z 1983 r., jak również przeprowadzić całe postępowania na jego podstawie, bowiem zmiany wprowadzone rozporządzeniem z 2002 r. były znaczące i zawężały definicję choroby zawodowej, jak również wprowadzały ograniczenia czasowe, a także zawierały odmienny katalog chorób zawodowych. Uznano, że jeżeli w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji przeprowadzono badania i dokonano oceny pod kątem jednostek chorobowych wskazanych w nowych przepisach, to wydanie na podstawie tego materiału nowej decyzji przez organ II instancji w oparciu o przepisy dotychczasowe powoduje naruszenie prawa strony, dowodem czego było nieodniesienie się przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego do jednostek chorobowych wymienionych w skierowaniu z dnia [...] lutego 2002 r., gdyż wymienione w wykazie do rozporządzenia z 1983 r. występują pod pozycją [...], [...] i [...], a w wykazie do rozporządzenia z 2002 r. tak oznaczone nie występują. W ocenie skarżącej decyzja została oparta na niekompletnym materiale dowodowym, jej pisma i wnioski nie zostały uwzględnione, a część dowodów pominięta, zaś testy na okoliczność określenia [...] były wykonywane w 2003 r. jednorazowo, przy użyciu tylko jednego zestawu i zawierające powszechne [...], pominięto przy tym ujawnione wyniki testów, które potwierdziły w 2002 i 2005 r. występujący dodatni odczyn [...] u skarżącej, w wyniku kontaktu ze [...], zaś stwierdzony dodatni odczyn [...] na [...] nie został omówiony, podobnie jak nadreaktywność na [...]. Ponadto uznano, że dopuszczenie strony do udziału w postępowaniu miało charakter formalny, gdyż składane przez stronę wnioski dowodowe nie były realizowane, ograniczając się do podtrzymania stanowiska o braku potrzeby przeprowadzenia dalszych badań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw.
Skargę kasacyjną w sprawie niniejszej oparto na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., zarzucając naruszenie prawa materialnego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c przez niezastosowanie tego przepisu, pomimo przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 139 k.p.a., wskutek uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i orzeczenia niekorzystnego dla skarżącej na podstawie innego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, choć postępowanie było przeprowadzone na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. dotyczącego chorób zawodowych.
Zarzut drugi oparty na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. przez pominięcie faktu, iż doszło do naruszenia przez organy materiału dowodowego art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 84 i art. 86 oraz art. 136 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy.
Po stwierdzeniu, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. - Sąd przystąpił do oceny podniesionych zarzutów w skardze kasacyjnej. Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie podzielił zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, bowiem wbrew stanowisku autora skargi Sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej i prawidłowej oceny kontrolowanej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B., który tak jak organ pierwszej instancji nie stwierdził u L. K. choroby zawodowej, zmienił jedynie podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując prawidłową, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. "w sprawie chorób zawodowych" (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), które w sprawie miało zastosowanie. Przede wszystkim Sąd zaznaczył, iż w sprawie niniejszej zapadł już wcześniej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2004 r., sygn. SA/Bk 209/04. Po uchyleniu zaskarżonej decyzji Sąd ten wskazał kierunki dalszego postępowania, a także potrzebę dodatkowego uzupełnienia materiału dowodowego przez uzyskanie dodatkowej opinii uzupełniającej Instytutu Medycyny Pracy w Ł. lub uzyskania opinii innej placówki naukowo-badawczej.
Ta sytuacja, w myśl art. 153 p.p.s.a. obligowała Sąd pierwszej instancji w pierwszym rzędzie do skontrolowania czy zalecenia te zostały wykonane przez organy administracji w ponownym postępowaniu. Po wnikliwej kontroli Sąd stwierdził pełne wykonanie zaleceń, a nadto przeprowadzenie nowych badań, wydanie nowych orzeczeń lekarskich na podstawie wyjaśniających wszelkie wątpliwości jednostek medycznych, uprawnionych do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych. Wyjaśniono także rozbieżności między wynikami testów [...] przeprowadzonych u skarżącej L. K. przez dwa różne ośrodki, tj. Ośrodek Naukowo-Badawczy Instytutu Medycyny Pracy w Ł., a Kliniką Alergologii i Chorób Wewnętrznych [...] z 2003 r.
Na wniosek [...] Ośrodka Medycyny Pracy w B., skarżąca od [...] - [...] października 2005 r. była hospitalizowana w Klinice Chorób Zawodowych [...] w Ł., gdzie ponownie pod kątem symptomów choroby zawodowej przeprowadzono badania [...] z [...] i [...], jak i zgodnie z sugestią pacjentki z [...]. Badania te, podobnie jak badania w kierunku [...] na [...], dały wyniki ujemne.
Podkreślenia wymaga, że badania w kierunku [...] zostały wykonane wg zaleceń Międzynarodowej Grupy [...] z użyciem akceptowanych i stosowanych w międzynarodowych praktykach odczynników Firmy [...].
W pełni należy podzielić ocenę Sądu pierwszej instancji, który uznał, że materiał dowodowy został zebrany obszernie i w szerokim spektrum przeprowadzono badania. Wyjaśniono wszystkie wątpliwości oraz dokonano oceny wszystkich dokumentów medycznych dotyczących stanu zdrowia pacjentki L. K. pod kątem choroby zawodowej [...] i [...], w związku z wykonywaną pracą stomatologa w warunkach stomatologicznego gabinetu lekarskiego.
Z uwagi na negatywne wyniki badań przeprowadzonych przez jednostki medyczne, zajmujące się wydawaniem orzeczeń lekarskich o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku jej ustalenia - stosownie do regulacji prawnej rozporządzenia § 1 Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych - na podstawie orzeczeń tych jednostek organy Inspekcji Sanitarnej obu instancji były uprawnione do wydania negatywnych decyzji.
Słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, że postępowanie w sprawie niniejszej zostało wszczęte w 2002 r. pod rządami wskazanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) i było prowadzone wg reguł określonych jego przepisami. Otóż jak podniósł zasadnie Sąd wojewódzki, w sprawie orzekały dwie jednostki właściwe do wydawania orzeczenia lekarskiego w przedmiocie choroby zawodowej u skarżącej, tj.: Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. i Instytut Medycyny Pracy w Ł. Obie jednostki zgodnie orzekały o braku istnienia choroby zawodowej u L. K. w postaci choroby [...] i [...] wymieniony w pkt [...] i [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiących załącznik do rozporządzenia. Sąd pozytywnie ocenił wydane orzeczenie lekarskie uznając ich rzetelność i obiektywizm. Oparto je na dwukrotnej hospitalizacji skarżącej w Klinikach i wynikach szeregu badań.
Jak zasadnie ocenił Sąd, w tych okolicznościach nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia ponownych badań w Instytucie Medycyny Pracy w S., co też uzasadniało oddalenie takiego wniosku skarżącej.
Sąd prawidłowo, podzielając rozstrzygnięcie organów Inspekcji Sanitarnej powołał się na zasadę, iż są one związane wydanymi orzeczeniami lekarskimi, co do uznania choroby zawodowej lub braku jej stwierdzenia u badanych osób. Zarówno Powiatowy Inspektor Sanitarny jak i organ odwoławczy na podstawie wydanych orzeczeń lekarskich zobowiązane były do wydania decyzji negatywnych. Stanowisko ocenne Sądu poparte zostało licznym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanym w uzasadnieniu wyroku.
Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej jak wynika z treści uzasadnienia, zgodnie z art. 138 k.p.a. rozpoznał sprawę na nowo w całokształcie zebranego materiału dowodowego. Stwierdzając, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, nie widział potrzeby jego uzupełniania w drodze uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzję tę uchylił tylko w celu zmiany błędnej podstawy prawnej powołanej przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który zamiast rozporządzenia Rady Ministrów z 1983 r. o chorobach zawodowych, powołał przepisy aktualnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Takie zachowanie organu odwoławczego żadną miarą nie może nosić cech rażącego naruszenia prawa, skoro jest zgodne z przepisami art. 138 § 2 k.p.a. Brak więc jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.
Słusznie też Sąd ocenił wbrew zarzutom skarżącej, że nie nastąpiło naruszenie art. 139 k.p.a., bowiem zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy wydały jednakowe w swej treści rozstrzygnięcia merytoryczne, odmawiające stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, mając na uwadze wszechstronną ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, ocenę wszystkich wniosków i dowodów złożonych przez skarżącą oraz jej żywy udział w postępowaniu, nie można uznać by Sąd dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. przez brak stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania wskazanych w drugim zarzucie skargi kasacyjnej.
Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 134 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w jej granicach nie będąc związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Oznacza to, iż Sąd rozpoznaje sprawę w jej całokształcie kontrolując zgodność z prawem całego postępowania administracyjnego.
Zgodnie z tymi zasadami została prawidłowo rozpoznania i oceniona sprawa niniejsza przez Sąd Wojewódzki.
Bezzasadność zarzutów skargi kasacyjnej przesądza o jej oddaleniu z mocy art. 184 p.p.s.a.