II OSK 635/23

II OSK 635/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska
Marzenna Linska - Wawrzon /przewodniczący/
Roman Ciąglewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Sz 515/22 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2022-10-20
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 48 ust 1 pkt 1, art. 29 ust 1 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.B. i C.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 515/22 w sprawie ze skargi A.B. i C.D. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2022 r. nr WOA.7722.32.2022.JM w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 515/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A.B. i C.D., dalej: "skarżący", na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, dalej: "ZWINB", z dnia 28 kwietnia 2022 r. nr WOA.7722.32.2022.JM w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący. Wyrok zaskarżyli w całości. Zarzucili:
1) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez błędne oznaczenie strony w postanowieniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 28.04.2022 r., znak: WOA.7722.32.2022.JM;
b) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że dopuszczalne jest sprostowania w trybie tego przepisu (art. 113 § 1 K.p.a.) postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 28.04.2022 r., znak: WOA.7722.32.2022.JM w zakresie oznaczenia jednej ze stron postępowania tj. wskazania imienia "M.", zamiast "M.", uznając, że taki błąd w postanowieniu organu II instancji stanowi oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu;
c) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. w związku żart. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia w sposób nieprawidłowy, co przejawiło się brakiem stwierdzenia nieważności tego postanowienia na mocy art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie, mianowicie do A.B., a nie do A.B. i tym samym było niewykonalne;
d) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 75 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 78 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy skarżący wykazali, że postępowanie organów administracji obu instancji było dotknięte wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenia stanu faktycznego, było przeprowadzone z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, z pominięciem jednoznacznych ustaleń w jakim okresie miała miejsce budowa budynku gospodarczego;
e) art. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji naruszyły normy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez ograniczenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie do przeprowadzenia dowodu z oględzin oraz oświadczeń osób trzecich (denuncjatorów), a zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżących dowodów oraz ponownego przeprowadzenia oględzin w celu dokonania dokładnych pomiarów i jednoznacznego ustalenia, czy budynek gospodarczy posiada powierzchnię użytkową przekraczającą 35 m2 oraz kiedy został wzniesiony, co miało istotny wpływ na wydanie i treść postanowień obu instancji, a także na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie oddalającego skargę;
f) art. 141 §4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a poprzez zaniechanie ustosunkowania się do wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów w skardze, a tym samym uniemożliwienie kontroli instancyjnej w powyższym zakresie;
- 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazali, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie i w konsekwencji wydanie wadliwego rozstrzygnięcia.
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że dopuszczalne jest wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót związanych z samowolą, w sytuacji gdy nie zostało jeszcze ustalone, czy budynek gospodarczy posiada powierzchnię użytkową przekraczającą 35 m2 i czy wymagał uzyskania pozwolenia na budowę i kiedy został wybudowany.
Skarżący wnieśli o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie,
2) zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. na rzecz skarżących od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Z uwagi na to, że zarzuty procesowe dotyczące postępowania wyjaśniającego można rozważać tylko w zakresie okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego, w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy dokonać analizy materialnoprawnej.
Rozważania materialne należy rozpocząć od odnotowania, że postanowienie PINB zostało wydane na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (w dacie wydania postanowienia PINB: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: "Prawo budowlane". Doprecyzować trzeba, że z uwagi na wszczęcie postępowania po wejściu w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), nie miał zastosowania art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r.
W myśl art. 48 ust. 1 pkt 1, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Określenie "bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że przesłanka legitymowania się przez inwestora wymaganym pozwoleniem na budowę odnosi się do wymogu obowiązującego w dacie wykonania robót budowlanych, w tym przypadku budowy będącego przedmiotem sprawy obiektu budowlanego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 314/18; wyrok NSA z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1254/18; wyrok NSA z dnia 18 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1380/18).
Organ pierwszej instancji nie wskazał precyzyjnie daty wykonania spornego obiektu. Ocenił, że prawdopodobnie dobudowa o funkcji gospodarczej została zrealizowana "2-3 lata temu". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zakwestionował twierdzenie poprzedniej właścicielki K.P., jakoby obiekt o funkcji gospodarczej został zrealizowany 15 lat temu, w miejscu byłej szopy, która się zawaliła. Zdaniem organu, w danym czasie, tj. 15 lat temu mógł zostać wybudowany obiekt gospodarczy ujawniony na mapach geodezyjnych o oznaczeniu "i 116/2.2" oraz inny obiekt o oznaczeniu "i.b." – prawdopodobnie "ww. szopa". Na przestrzeni lat uległa ona zawaleniu – zgodnie z mapą zasadniczą pozyskaną z Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w [...].
Zachodniopomorski WINB, dostrzegając kontrowersję co do daty wykonania obiektu uznał, że niezależnie od tego, czy obiekt powstał 15 lat temu, czy 2 lata temu, wystarczającym jest ustalenie, że obiekt powstał w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1994 r.
Organy obu instancji przyjęły, że w zakresie trybu postępowania mają zastosowanie przepisy obowiązujące po wejściu w życie, z dniem 19 września 2020 r., noweli Prawa budowlanego z dnia 13 lutego 2020 r. W świetle daty wszczęcia postępowania oraz treści art. 25 noweli, jest to stanowisko prawidłowe.
Błędne jest natomiast, jak wynika z poprzedzających rozważań, stanowisko obu organów, według którego, także wymóg uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia powinien być oceniany według przepisów obowiązujących po wejściu w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r., a zatem według brzmienia Prawa budowlanego obowiązującego od dnia 19 września 2020 r.
Naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Zarówno w okresie 2-3 lat przed 19 stycznia 2022 r. a więc datą wydania postanowienia przez PINB, jak i w okresie 15 lat wcześniej, wykonane roboty budowlane nie były zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
W myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w styczniu 2020 r., pozwolenia na budowę nie wymagała budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.
Tak samo, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w styczniu 2019 r. (trzy lata przed data postanowienia PINB), pozwolenia na budowę nie wymagała budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.
Dodać można, że ta treść art. 29 ust. 1 pkt 2 została wprowadzona na skutek zmiany dokonanej przez art. 1 pkt 7 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 443), zmieniającej ustawę – Prawo budowlane z dniem 28 czerwca 2015 r.
Poprzednio, tj. do dnia wprowadzenia zmiany, w myśl art. 29 ust. 1 pkt 2, pozwolenia na budowę nie wymagała budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.
To brzmienie art. 29 ust. 1 pkt 2 zostało zaś wprowadzone na podstawie art. 1 pkt 6 lit. a) tiret pierwsze ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1364) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 września 2005 r.
Przedtem, zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 93, poz. 888), która weszła w życie z dniem 31 maja 2004 r., pozwolenia na budowę nie wymagała budowa wolno stojących budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 10 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać jeden na każde 500 m2 powierzchni działki, a powierzchnia działki nie mogła być mniejsza niż 500 m2.
Według zaś stanu prawnego obowiązującego do dnia 31 maja 2004 r., w myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), pozwolenia na budowę nie wymagała budowa budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 10 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 1.000 m2 powierzchni działki.
Jak z tych przepisów wynika, od 31 maja 2004 r. warunkiem koniecznym zwolnienia budynku gospodarczego od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę było to aby stanowił on obiekt wolno stojący. Nadto, od 31 maja 2004 r. do 26 września 2005 r. powierzchnia zabudowy nie mogła przekroczyć 10 m2. Od 27 września 2005 r. do 28 czerwca 2015 r. powierzchnia zabudowy nie mogła przekroczyć 25 m2. Od 29 czerwca 2015 r. do 19 września 2020 r. powierzchnia zabudowy nie mogła przekroczyć 35 m2.
Jest niewątpliwe, że także w okresie przypadającym przed piętnastoma laty od daty postanowienia PINB, dobudowa budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy przekraczającej 35 m2 (a nawet przekraczającej 25 m2), wymagała pozwolenia na budowę.
Ustalenie przez organy, że sporny obiekt, pełniący funkcję budynku gospodarczego, jest dobudowany do innego obiektu gospodarczego, w okresie 2-3 lat przed rozstrzygnięciem sprawy, a tym bardziej w okresie 15 lat wcześniej, skutkować powinno przeprowadzeniem postępowania unormowanego w art. 48 ust. 1 pkt 1 i nast. Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 września 2020 r. W konsekwencji, zarzut naruszenia art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego jest bezzasadny.
Z powyższych rozważań wynika, że nie jest skuteczny zarzut procesowy związany z ustaleniem istotnych okoliczności faktycznych odnoszących się do daty budowy, tj. zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 75 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 78 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy skarżący wykazali, że postępowanie organów administracji obu instancji było dotknięte wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenia stanu faktycznego, było przeprowadzone z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, z pominięciem jednoznacznych ustaleń w jakim okresie miała miejsce budowa budynku gospodarczego.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że stanowisko organów oraz Sądu pierwszej instancji w zakresie daty dobudowy budynku nie jest identyczne.
PINB wskazał na materiał dowodowy uprawniający do ustalenia, że dobudowa została wykonana po zawaleniu się poprzedniej szopy, około 2-3 lata wcześniej. ZWINB nie zajął jednoznacznego stanowiska co do tego, czy dobudowa została wykonana 2-3 lata wcześniej, czy 15 lat wcześniej. Stwierdził, że nie ma to wpływu na obowiązywanie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, zaaprobował stanowisko PINB. Zdaniem Sądu zaś, w świetle zgromadzonego i poddanego należytej ocenie materiału dowodowego, brak jest podstaw do przyjmowania, iż będący przedmiotem postępowania budynek powstał w okresie innym, niż 15 lat przed wszczęciem postępowania. Sąd argumentował, że taką datę wskazuje były właściciel nieruchomości, a jego oświadczenie dodatkowo uwiarygadniają wyjaśnienia dotyczące pochodzenia materiałów budowlanych oraz aktualny stan budynku i otaczająca go roślinność. Również w tym przypadku konieczne jest zaakcentowanie, że Sąd zaakceptował stanowisko organów, co do braku wymaganego pozwolenia na budowę.
W świetle uwag materialnoprawnych, odnotowane rozbieżności w kwestii daty wykonania dobudowy nie mają wpływu na wynik sprawy.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., polegającego na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji naruszyły normy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez ograniczenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie do przeprowadzenia dowodu z oględzin oraz oświadczeń osób trzecich (denuncjatorów), a zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżących dowodów oraz ponownego przeprowadzenia oględzin w celu dokonania dokładnych pomiarów i jednoznacznego ustalenia, czy budynek gospodarczy posiada powierzchnię użytkową przekraczającą 35 m2 oraz kiedy został wzniesiony.
Pomijając wyżej omówione zagadnienie daty budowy, odnotować należy, że stan faktyczny w zakresie wielkości obiektu, jego usytuowania w terenie oraz funkcji został ustalony na podstawie oględzin przeprowadzonych z udziałem G.I.. Właścicielkę obiektu, K.P., powiadomiono według adresu budynku. Dopiero po oględzinach uzyskano informację o tym, że jest ona zameldowana pod innym adresem. Następnie organ, po uzyskaniu informacji o zmianie właściciela, zawiadomił skarżących w dniu 28 grudnia 2021 r., o wszczęciu postępowania. W piśmie tym organ powiadomił także o ustaleniu stron postępowania oraz poinformował o dotychczasowych czynnościach procesowych, w tym o przeprowadzonej kontroli obiektu. Ponadto, na wniosek skarżącej A.B. z dnia 3 stycznia 2022 r., PINB przesłał jej elektronicznie skan protokołu oględzin nieruchomości wraz z dokumentacją fotograficzną i sporządzonym szkicem.
Skarżący nie podważyli ustaleń dokonanych w trakcie oględzin, w tym ustaleń dotyczących powierzchni budynku gospodarczego. Naruszenia procesowe w zakresie uczestnictwa stron w oględzinach, a także polegające na braku powiadomienia o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału, nie miały wpływu na wynik sprawy. Jak wynika z poprzedzających rozważań, okoliczności istotne z punktu widzenia prawa materialnego, są bezsporne.
Nie są zasadne zarzuty sformułowane w punktach 1 lit. a-c skargi kasacyjnej oparte na błędnym oznaczeniu, w komparycji zaskarżonego postanowienia, imienia skarżącej.
Jest to, jak trafnie uznał Sąd pierwszej instancji, błąd pisarski.
Usunięcie wad istotnych następuje w trybie środków zaskarżenia (zwyczajnych i nadzwyczajnych) oraz środków nadzoru. Usunięcie wad nieistotnych następuje w trybie rektyfikacji decyzji, który obejmuje sprostowanie, uzupełnienie, wykładnię treści decyzji (patrz: Barbara Adamiak "Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym", Acta Universitatis Wratislaviensis, Nr 922, Prawo CLIII, Wrocław 1988, s. 8 i 9; wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1611/11).
Każdy z trybów usuwania wadliwości decyzji administracyjnej (tryb rektyfikacji, tryb odwoławczy, tryb wznowienia, tryb stwierdzenia nieważności) może być zatem zastosowany odpowiednio do charakteru wadliwości decyzji (patrz: J. Borkowski/B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 872; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2827/17).
Skoro w niniejszej sprawie omyłka stanowiła wadę nieistotną podlegającą trybowi rektyfikacji decyzji, to nie może ona jednocześnie stanowić wady, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., czy też wady określonej w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a poprzez zaniechanie ustosunkowania się do wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów w skardze, a tym samym uniemożliwienie kontroli instancyjnej w powyższym zakresie.
W myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101).
Sąd pierwszej instancji podał podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Odniósł się do zarzutów dotyczących daty wykonania obiektu, prawidłowości zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i błędnego podania imienia skarżącej w rubrum zaskarżonego postanowienia.
Wbrew zarzutowi kasacji, z uzasadnienia wyroku można odczytać stanowisko Sądu, które poddaje się kontroli instancyjnej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.