II OSK 627/06

II OSK 627/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Stahl
Marzenna Linska - Wawrzon
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gd 903/03 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2006-01-04
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia del. WSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia NSA Małgorzata Stahl Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. z o.o. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 903/03 w sprawie ze skargi Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej "Z" w G., P. T., Z. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 903/03 po rozpoznaniu skarg Wspólnoty Mieszkaniowej "Z" w G., P. T. i Z. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] maja 2003 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., na podstawie art. 39 ust. 1. art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 15, poz. 139 ze zm.), art. 104 k.p.a. oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gdyni zatwierdzonego uchwałą nr XXII/115/88 MRN w Gdyni z dnia 4 lutego 1988 r. (Dz. Urz. Woj. Gdańskiego z 1988 r., nr 13, poz. 91), zmienioną uchwałą nr V/94/94 Rady Miasta Gdańska z 30 listopada 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Gdańskiego z 1994 r. nr 33, poz. 176), po ponownym rozpatrzeniu wniosku "L" Spółki z o.o. w P., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania działek nr 178/33, 180/33 i 179/33, k.m. 64 położonych w G. przy ul. M., dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego o powierzchni zabudowy 1380 m2 z parkingiem na 59 miejsc i infrastrukturą techniczną.
Odwołania od powyższej decyzji w odrębnych pismach wnieśli: Z. L., Wspólnota Mieszkaniowa "Z " w G, P. T., J. i K. Ś. Ponadto w jednym piśmie odwołanie złożyli mieszkańcy budynków położonych przy ulicy M. tj. K. Ś. , D. i A. G., B. i J. J., R. C., M. i R. Ł., M. i W. M., M. i O. R., J. B., H. P., P. T., A. P., A. i P. W., S. M. , A. M., B, L. , B. i H. H. oraz A. H.
Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia [...] maja 2003 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 40 ust. 1, art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 15, poz. 139 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej "Z" , członków tej Wspólnoty oraz Z. L., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, iż zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie określonego w zaskarżonej decyzji pawilonu handlowego jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika bowiem z projektu, część nieruchomości przeznaczona została pod zabudowę i parking, a pozostała część zostanie zagospodarowana niską i wysoką zielenią.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skarg Wspólnoty Mieszkaniowej "Z." w G., P. T. i Z. L. wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Sąd I instancji rozpoznając tę skargę stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. narusza prawo w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania, co obliguje Sąd do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W uzasadnieniu wskazał, że jak wynika z akt postępowania administracyjnego organ I instancji wszczynając postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ustalił strony postępowania według aktualnych wypisów z ewidencji gruntów. W wypisach tych jako właściciel działek nr 198/33 i 199/33, sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, wskazana była spółka "I" Sp. z o.o. w G. Organ zawiadomił o wszczęciu postępowania właścicieli terenów sąsiadujących z planowaną inwestycją i z ich udziałem prowadził postępowanie. W toku sprawy Zarząd spółki "I" poinformował organ, iż prowadzi postępowanie bez udziału wszystkich osób, które powinny być stronami tj. bez udziału mieszkańców domów położonych przy ulicy M. Mieszkańcy tych domów są bowiem właścicielami lokali i współwłaścicielami terenu sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji na podstawie zawartych w formie aktów notarialnych umów. Na wniosek organu I instancji Spółka "I" w piśmie z dnia 19 września 2001 r. przedstawiła listę mieszkańców domów z którymi zawarła umowy ustanowienia odrębnej własności lokali. W piśmie tym jako właścicieli lokali wskazano: J. i K. Ś., D. i A. G., K. J. , B. i J. J., D. i R. P., M. i R. C., E. i J. B., A. i H. T., M. S., B. i H. K., M. i R. Ł., K. i A. B., M. i A. M., M. i W. M., D. M., M. i O. R., J. B., H. i D. P. oraz A. i P. W.. Wszystkie w/w osoby organ I instancji uznał za strony postępowania zawiadamiając je o toczącym się postępowaniu. Niektóre z tych osób zgłosiły w toku sprawy swoje zastrzeżenia do planowanej inwestycji.
W piśmie z dnia 2 lipca 2002 r. swój udział w postępowaniu zgłosiła również Wspólnota Mieszkaniowa "Z " w G. Organ I instancji skierował do Wspólnoty pismo jednoznacznie wskazujące, iż uznał ją również za stronę prowadzonego postępowania ( k. 65 ). Decyzja organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2002 r. została doręczona właścicielom działek sąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, w tym również właścicielom działek 198/33 i 199/33 tj. spółce "I", właścicielom lokali wymienionym w piśmie tej Spółki z dnia 19 września 2001 r. oraz w/w Wspólnocie.
Natomiast z podmiotów, które wniosły odwołania od w/w decyzji, organ odwoławczy doręczył decyzję z dnia 28 maja 2003 r. jedynie Wspólnocie i Z. L., pomijając zarówno P. T. , J. i K. Ś. oraz wszystkie osoby, które podpisały wspólne odwołanie jako mieszkańcy domów przy ulicy M. Doręczając decyzję organ pominął również wszystkie osoby wskazane w piśmie spółki "I" z dnia 19 września 2001 r., a więc właścicieli lokali i współwłaścicieli działki 198/33. Takie działanie organu stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 109 kpa).
Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, jeżeli organ odwoławczy stwierdza, iż podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu, obligowany jest w stosunku do niego umorzyć postępowanie odwoławcze. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której organ przyjmując brak interesu prawnego niektórych podmiotów ani nie umarza wobec nich postępowania, ani nie doręcza im wydanej w tym przedmiocie decyzji. Sąd podkreślił także, że każdy organ, również odwoławczy obligowany jest uwzględnić ewentualne następstwo prawne jakie miało miejsce w toku postępowania (art. 30 § 4 kpa ).
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy przystępując do rozpoznania sprawy powinien ustalić interes prawny tych osób, które wniosły odwołania, a nie brały udziału w postępowaniu przed organem I instancji tj. P. T. i osób, które podpisały odwołanie - mieszkańców domów przy ulicy M., a nie były wymienione w piśmie Spółki "I" z dnia 19 września 2001 r. tj. A. P. , S. M. , A. W., B. , p L., H. i A. H. Jeżeli w toku postępowania nabyli oni udział w prawie własności nieruchomości sąsiadującej z planowaną inwestycją organ powinien uznać je za strony, rozpoznać ich odwołania i doręczyć im wydaną decyzję. Nawet jeżeli organ odwoławczy uznał, iż w niniejszym postępowaniu interes prawny posiada wyłącznie Wspólnota Mieszkaniowa, a nie jej poszczególni członkowie, powinien był wobec członków tej wspólnoty i wobec innych osób nie mających interesu prawnego wydać stosowne rozstrzygnięcie. W każdym przypadku jednak, niezależnie od treści rozstrzygnięcia, organ obligowany był doręczyć w/w osobom wydaną decyzję.
Dodatkowo, Sąd wskazał, że organ odwoławczy nie mógł potraktować Wspólnoty jako strony postępowania w miejsce jej poszczególnych członków. Interes prawny Wspólnoty i interes prawny jej poszczególnych członków nie jest tożsamy. Interesy tych grup opierają się bowiem na innych podstawach prawnych.
Sąd I instancji stwierdził, że fakt wyeliminowania przez organ odwoławczy od udziału w postępowaniu odwoławczym poszczególnych właścicieli lokali i współwłaścicieli działki nr 198/03, sąsiadującej bezpośrednio z planowaną inwestycją, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa i obliguje sąd administracyjny do uchylenia wydanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. )
L. Spółka z o.o. w J. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego i zaskarżając go w całości zarzuciła :
1) naruszenia przepisów postępowania :
* art. 145 §1 pkt 1 lit. b) oraz art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
* art. 145 §1 pkt. 4,147,148,12 i 28 Kodeksu postępowania administracyjnego
2) naruszenia prawa materialnego tj. art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali poprzez jego błędną wykładnię.
Powołując się na powyższe naruszenie prawa skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych prawem.
W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd błędnie, bez wnikliwej analizy złożonych odwołań, automatycznie przyjął , iż interes prawny Wspólnoty Mieszkaniowej i interes prawny jej poszczególnych członków w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie jest tożsamy. Wprawdzie, nie można zamiennie traktować tych podmiotów, lecz skoro ich interes prawny był w zasadzie zbieżny, to złożonych odwołań przez członków Wspólnoty nie można traktować odrębnie od odwołania Wspólnoty a jedynie jako jego części składowe, skoro Wspólnota złożyła odwołanie w imieniu swoich członków. Zgodnie natomiast z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową i ona może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana.
Skarżąca Spółka podniosła , że Sąd I instancji nie ustalił w sposób dogłębny, czy istnieje podstawa do wznowienia postępowania, a w szczególności, czy właściciele lokali i współwłaściciele działki nr 198/03 w G. nie brali udziału w postępowaniu, skoro byli reprezentowani przez Wspólnotę Mieszkaniową i mogli posiadać wiedzę o przebiegu postępowania administracyjnego. Podstawy do uchylenia decyzji winny być rozpatrywane nie abstrakcyjnie, ale w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego.
Ponadto, w ocenie skarżącej Spółki przy ustalaniu podstaw do wznowienia postępowania Sąd powinien mieć na uwadze przepisy art. 147 i 148 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tymi przepisami wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 następuje jedynie na wniosek w określonym terminie. Zatem Sąd I instancji nie mógł uznać, powodując, zdaniem strony, jedynie niepotrzebne przedłużenie postępowania administracyjnego, czym naruszył art. 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, iż nastąpiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, gdyż wyżej wymienione wznowienie postępowania nie może nastąpić z urzędu wbrew woli podmiotu nie biorącego udziału w postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .
Badając stosownie do treści art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistnienie , którejkolwiek z przesłanek nieważności , w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie .
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącej Spółki oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia prawa procesowego.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Sąd uwzględnia skargę na decyzję i uchyla decyzje w całości jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego .Uchylnie decyzji z w/w powodu następuje w wypadku stwierdzenia jednej z przesłanek tego wznowienia określonej w ustawie kodeksu postępowania administracyjnego . Zatem dotyczy to art. 145a § 1 kpa i 145 § 1kpa .
Sąd administracyjny obowiązany jest uchylić decyzję jeżeli stwierdzi wystąpienie którejś z w/w przesłanek wznowienia postępowania chyba że zachodzą okoliczności przewidziane w art. 146 § 1 i § 2 kpa . Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego ( porównaj wyrok z dnia 4 grudnia 2002 r. III RN 200/01 OSNPUS 2003 , nr 24, poz.582 ) dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia , że zgodnie z art. 147 kpa wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1pkt. 4 kpa następuje tylko na żądanie strony.
Należy podzielić pogląd Sądu I instancji zawarty w zaskarżonym wyroku , który wynika także z utrwalonych poglądów w judykaturze , że przez udział w postępowaniu należy rozumieć nie tylko udział w czynnościach postępowania wyjaśniającego ale także w czynnościach decydujących , który jest zrealizowany przez doręczenie decyzji. Przez pozbawienie strony udziału w postępowaniu należy zatem rozumieć także przypadki , gdy stronie nie doręczono decyzji . Dotyczy to spraw ,w których występuje wielość stron gdy jednej ze stron nie doręcza się decyzji . Oznacza to pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w obronie własnego interesu prawnego w toku instancji . W takim przypadku strona ma prawo żądać wznowienia postępowania .
Mając na uwadze prawidłowe ustalenia Sądu I instancji co do faktu określenia przez Prezydenta Miasta G. stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w przedmiotowym postępowaniu wskazać należy , iż przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa zaistniała w tej sprawie , to zaś pozwalał na uchylenie zaskarżonej decyzji . Przede wszystkim zauważyć należy , iż niespornym jest , że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] sierpnia 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego wnieśli - Wspólnota Mieszkaniowa "Z" , 18 wymienionych z w części z imienia a przede wszystkim z nazwiska i wskazujących adres zamieszkania mieszkańców ( właścicieli ) lokali przy ul. M. w G., I. i K. Ś. ( podpisany także pod odwołaniem w/w mieszkańców ), Z. L. , P. T. ( podpisany również pod odwołaniem w/w mieszkańców ).
Z analizy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] maja 2003 r. wynika , że rozpoznało ono odwołanie Zarządu Wspólnoty Mieszkańców Z., Z. L. i jak określono " członków tej wspólnoty " bez wskazania o jakie osoby chodzi . Takie określenie odwołujących się bez wskazanie ich z nazwiska nie stanowi prawidłowego określenia osób , które wniosły odwołanie . Pozwala to uznać , na co nie zwrócił uwagi Sąd I instancji , że zachodzi wątpliwość czy w takich okolicznościach rozpoznano wszystkie odwołania wniesione w tej sprawie .
Jednakże niezależnie od powyższego decyzje nie doręczono wszystkim stronom postępowania uznanym przez organ I instancji w tym w szczególności osobom wymienionym w piśnie Spółki "I" z dnia 19 września 2001 r.
Należy tym samym podzielić pogląd Sądu I instancji , że nie można pominąć poszczególnych podmiotów wnoszących odwołanie , bez wcześniejszego wyjaśnienia ich statusu w sprawie w trybie procesowym . Nie można tym bardziej zaniechać doręczania decyzji podmiotowi mającemu taki status w prowadzonym postępowaniu .
Odnosząc te rozważania do zarzutów skargi kasacyjnej zauważyć należy , iż Wspólnota Mieszkaniowa lokali ma być sposobem władania nieruchomością wspólną w zgodzie z interesem właścicieli lokali . W świetle art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( tj. Dz. U. Nr 80. poz. 903 ze zm. ) i art. 28 kpa wynika także dla wspólnoty mieszkaniowej zdolność do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, bowiem art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali stanowi , iż wspólnota , którą tworzy ogół mieszkańców , których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości , może nabywać prawa , zaciągać zobowiązania , pozywać i być pozywana . Mimo , że nie posiada osobowości prawnej może być podmiotem praw i obowiązków . Z przepisu art. 21 tejże ustawy wynika , że Zarząd kieruje sprawami Wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz oraz miedzy wspólnota a poszczególnymi właścicielami . W judykaturze ukształtował się pogląd , że w pewnych wypadkach możliwe jest odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów o charakterze zbiorowym takich jak Wspólnota Mieszkaniowa . Nie we wszystkich wypadkach za członka wspólnoty działa zarząd Wspólnoty. Jeżeli członek wykaże swój indywidualny , własny interes to istnieje podstawa by występował jako strona postępowania administracyjnego , w której może także występować Wspólnota . To obowiązkiem organu jest zbadać czy taki interes strona wykazuje , czy też zainteresowanie sprawą nie wynika z interesu faktycznego a nie prawnego . Dodatkowo podnieść należy , iż nawet uznanie danego podmiotu przez organ I instancji za stronę nie czyni go przecież stroną postępowania w sytuacji braku przesłanek do jego uznania . Dlatego też należało w ramach rozpoznawania wniesionych odwołań zbadać i prawidłowo określić strony przedmiotowego postępowania , które mogły skutecznie kwestionować decyzję organu I instancji a następnie precyzyjnie odnieść się do tego w rozstrzygnięciu i jego motywach . Należał również takie rozstrzygnięcie doręczyć tym stronom postępowania . Nie może być tak jak w rozpoznawanej sprawie , że na każdym kolejnym etapie postępowania administracyjnego występują nowe osoby , które nie zostały wcześniej uznane za strony , chyba , że status strony uzyskały w toku prowadzonego postępowania , uwzględniając również ewentualne następstwo prawne , natomiast organ II instancji nie zajął stanowiska w tym zakresie . Ustalenie zaś przez organ odwoławczy , że wnoszący odwołanie nie legitymuje się własnym interesem prawnym , pozwala temu organowi na umorzenie postępowania odwoławczego wobec takiego podmiotu .
Dlatego też przy uwzględnieniu powyższych rozważań nie można w okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt. 4 , art. 147, art. 148 , art. 12 i 28 kpa . Przy czym zauważyć należy , iż przepis art. 28 kpa został błędnie w skardze kasacyjnej uznany za przepis prawa procesowego , gdyż niewątpliwie mimo zamieszczenia go w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego tj. ustawie procesowej jak powszechnie się przyjmuje w judykaturze klasyfikowany jest jako przepis prawa materialnego .
Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 7 ustawy Praw o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Przepis art. 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi , iż Sąd administracyjny podejmuje czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dąży do rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu . Zasada ta ma związek z konstytucyjną regułą rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki ( art. 45 ust. 1 Konstytucji ). Przepis ten wyraża zasadę koncentracji materiału dowodowego . Sąd podjął czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy . Naruszenia tego przepisu nie można utożsamiać z zarzutem długotrwałego postępowania administracyjnego prowadzonego na skutek ewentualnego uchylenia zaskarżonego aktu przez Sąd administracyjny .
Nie można również w okolicznościach tej sprawy na co wyżej zwrócono uwagę uznać zarzutu naruszenia art. 6 ustawy o własności lokali poprzez jego błędna wykładnię . Stanowiskiem Sądu I instancji co do zasady , iż interes prawny wspólnoty i interes prawny poszczególnych członków nie jest tożsamy a zatem nie można ich traktować zamiennie jest prawidłowy . Nie wyłącza to przecież generalnej zasady wynikające z art. 6 ustawy o własności lokali , że ogół właścicieli ,których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową .
Dlatego też mając powyższe na uwadze przyjąć należy , iż skarga kasacyjna jako nie posiadającą usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji .