II OSK 624/05

II OSK 624/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Moraczewski
Eugeniusz Mzyk /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Borkowska
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 259/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-02-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
art. 67 ust. 1a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk /spr./, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, Bogusław Moraczewski, Protokolant Marcin Sikorski, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 259/04 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2003 Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 lutego 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 259/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę D. S., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2003 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W motywach wyroku Sąd Wojewódzki przytoczył następujące okoliczności sprawy : Organ I instancji, tj. Prezydent m. st. Warszawy, decyzją z dnia [...] marca 2003 roku ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, na działce ew. [...] przy ul. P. w W. Organ II instancji tj. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Warszawie decyzją z dnia [p...] listopada 2003 r., po rozpoznaniu odwołania D. S., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając poczynione w sprawie ustalenia a w tym, że zamierzona inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 28 września 1992 r. W ocenie Sadu Wojewódzkiego zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem prawa. Pozostaje poza sporem, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożony został w dniu 29 października 2002 r., a więc pod rządami, nie obowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle postanowień art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U Nr 80 poz. 717/ do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 67 powołanej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc z dniem 1 stycznia 2003 r. z tym, że ich ważność mogła być przedłużona o jeden rok, jeżeli rada gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i przystąpiła do sporządzenia planu miejscowego albo jego zmian. W warunkach niniejszej sprawy zaskarżona decyzja jak i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji, wydane zostały po dniu 1 stycznia 2003 r. zaś w odniesieniu do terenu, objętego planowaną inwestycją, podjęta została uchwała rady z dnia 13 maja 2004 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu terenu osiedla Zacisze Elsnerów dzielnicy Targówek. Oczywistym jest więc, jak dalej podniósł Sąd Wojewódzki, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 28 września 1992 r., nie obowiązywał już w dacie wydania zaskarżonej decyzji, gdyż uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego mogła być podjęta najpóźniej do dnia 1 stycznia 2003 r., co w sprawie nie miało miejsca. Nie został zatem spełniony warunek z art. 67 ust. 1 powołanej już ustawy. Oznacza to, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, że rozstrzygnięcia organów podjęte zostały na podstawie nie obowiązującego planu miejscowego, co w konsekwencji rodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 25 lutego 2005 r. wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez niewłaściwe i bezpodstawne zastosowanie tego przepisu a także naruszenie prawa materialnego tj. art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarzutom skargi kasacyjnej nie można odmówić słuszności. Trafnie wykazuje skarga kasacyjna, że rozstrzygnięcie Sądu Wojewódzkiego, objęte zaskarżonym wyrokiem, oparte zostało na jednym jedynym ustaleniu a mianowicie, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 28 września 1992 r. Okoliczność ta, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, rodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Powyższe ustalenie i stanowisko Sądu Wojewódzkiego skutecznie podważa skarga kasacyjna wskazując, że uszła uwadze Sądu Wojewódzkiego, okoliczność o podjęciu przez Radę Gminy Warszawa Targówek uchwały nr LII/529/02 w dniu 25 kwietnia 2002 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla Zacisze – Elsnerów. Podjęcie w/w uchwały z dnia 25 kwietnia 2002 r. oznacza, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, że wadliwe było założenie, które legło u podstaw wydania zaskarżonego wyroku, i które stanowiło jedyną podstawę tego rozstrzygnięcia. Zarzuty skargi kasacyjnej należy podzielić, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że skuteczny jest zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy. Pominięcie w zaskarżonym wyroku tego istotnego ustalenia, o podjęciu przez Radę Gminy Warszawa Targówek uchwały nr LII/529/02 w dniu 25 kwietnia 2002 r., podważa zasadność rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym wyroku.
Jeśli do tego dodać, co również trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że Sąd Wojewódzki nie rozważał innych aspektów sprawy zaskarżony wyrok należało uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania.
Rozpoznając sprawę ponownie rzeczą Sądu Wojewódzkiego będzie uzupełnienie postępowania dowodowego tj. przeprowadzenie dowodu z uchwały nr LII/529/02 podjętej przez Radę Gminy Warszawa Targówek w dniu 25 kwietnia 2002 r., a w tym wyjaśnienie czy działka ew. [...], położona przy ul. P. w W. (na której ma być realizacja zamierzona inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego), objęta była cyt. uchwałą z dnia 25 kwietnia 2002 r. Pozytywne ustalenie w tym przedmiocie oznaczałoby, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 28 września 1992 r., w dacie wydania zaskarżonej uchwały, był obowiązującym aktem prawa miejscowego. Rozważenia wymaga również czy i jakie skutki prawne należy wiązać z kolejną, powoływaną już wyżej, uchwałą rady z dnia 13 maja 2004 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu terenu osiedla Zacisze Elsnerów dzielnicy Targówek. Dopiero zatem uzupełnienie postępowania dowodowego przez Sąd Wojewódzki w przedstawionym zakresie pozwoli na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w kasacji zarzuty okazały się uzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm./, orzekł jak w sentencji.