II OSK 602/24

II OSK 602/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Szuma
Leszek Kiermaszek /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Masternak - Kubiak
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1721/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-12-04
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1721/23 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 czerwca 2023 r. znak: DOA.7110.151.2023.LWT w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1721/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. L. (dalej: "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") z dnia 5 czerwca 2023 r., znak: DOA.7110.151.2023.LWT w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Wyrok wydano w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Decyzją z dnia 4 kwietnia 2023 r., nr 30/2023 Wojewoda Kujawsko-Pomorski (dalej: "Wojewoda"):
I. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił P. sp. z o. o. z siedzibą w T. (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę zadania pn.: "Budowa gazociągu [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw kujawsko-pomorskiego i pomorskiego" - w zakresie województwa kujawsko-pomorskiego przewidzianego do realizacji w gminie [...], obręb [...], obręb [...]; w gminie [...], obręb [...];
II. zezwolił inwestorowi na usunięcie drzew i krzewów wyszczególnionych w tabeli "Wykaz drzew i krzewów przeznaczonych do wycinki wraz z naliczeniem opłaty za ich usunięcie" kolidujących z ww. inwestycją znajdujących się działkach usytuowanych w gminie [...], obręb [...];
III. stwierdził, że decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
W wyniku odwołania od powyższej decyzji, wniesionego m.in. przez skarżącego, GINB decyzją z dnia 5 czerwca 2023 r., znak DOA.7110.151.2023. LWT utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
GINB stwierdził, że inwestor spełnił wymagania określone w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682, ze zm.; dalej: "p.b.") oraz ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz. U. z 2021 r. poz. 1836, ze zm.; dalej "specustawa gazowa"). Wskazał, że inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami obejmującymi teren inwestycyjny na cele budowlane (art. 15 ust. 1 specustawy gazowej w związku z art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b.), decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 27 grudnia 2021 r., nr 4/2021 o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu dla inwestycji pn.: "Budowa gazociągu [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw kujawsko-pomorskiego i pomorskiego", utrzymaną w mocy decyzją Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 stycznia 2023 r., znak: DLI-L7620.5.2022.KT.15z (art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust 2 pkt 3 p.b. w związku z art. 15 ust. 5 specustawy gazowej), a także decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia 22 grudnia 2020 r., nr 25/2020 o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie gazociągu [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw kujawsko-pomorskiego i pomorskiego (średnica gazociągu to [...], a maksymalne ciśnienie robocze MOP 6,3 MPa), postanowienie Wojewody z dnia 21 września 2022 r., znak: WIR.1.7840.12.3.2022.MB o udzieleniu zgody na odstępstwo od wymagań przepisów § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 640, dalej "rozporządzenie z 2013 r."), postanowienie Wojewody z dnia 24 sierpnia 2022 r., znak: WIR.1.7840.12.5.2022.PK o udzieleniu zgody na odstępstwo od wymagań przepisów § 122 ust. 2 oraz § 125 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 151 poz. 987, ze zm.), a także postanowienie Wojewody z dnia 14 listopada 2022 r., znak: WIR.1.7840.12.4.2022.MB o udzieleniu zgody na odstępstwo od wymagań przepisów § 10 ust. 4 rozporządzenia z 2013 r. polegające na pozostawieniu drzew i krzewów rosnących w odległości mniejszej niż 2,0 m od osi projektowanego gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 MOP 6,3 MPa realizowanego w ramach inwestycji "Budowa gazociągu [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw kujawsko-pomorskiego i pomorskiego" na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo kujawsko-pomorskie.
GINB stwierdził, że przebieg spornej inwestycji uwidoczniony na projekcie zagospodarowania terenu jest zgodny z tym wyznaczonym na załączniku graficznym do decyzji lokalizacyjnej (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a i b p.b.). Dodał, że inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, w szczególności przepisów rozporządzenia z 2013 r. Ponadto stwierdził, że inwestor przedstawił kompletny projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, zawierający informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b.) oraz zaświadczenia (art. 12 ust. 7 p.b.).
GINB miał na względzie, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył inwentaryzację znajdujących na terenie objętym wnioskiem drzew, krzewów kolidujących ze sporną inwestycją, na usunięcie których wymagane jest zezwolenie. W projekcie zagospodarowania terenu zawarto plan gospodarki zielenią (art. 16 ust. 1 i 2 specustawy gazowej). Wojewoda, na podstawie art. 84 ust. 2 i art. 85 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r. poz. 916, ze zm.), uwzględniając stawki opłat określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usuniecie drzew i krzewów (Dz. U. poz. 1330) ustalił opłatę za usunięcie drzew i krzewów, którą odroczył ze względu na planowane przez inwestora nasadzenia zastępcze.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. GINB wskazał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji funkcjonuje w obrocie prawnym i jest wykonalna, zaś toczące się przed sądem administracyjnym postępowanie ze skargi na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 stycznia 2023 r. nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu powyższej regulacji ani przeszkody do rozpatrzenia odwołania i zakończenia postępowania odwoławczego od decyzji Wojewody z dnia 4 kwietnia 2023 r. GINB zaznaczył, że powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że skarżący uzyskał koncesję w trybie ustawy prawo geologiczne i górnicze.
GINB nie podzielił też zarzutu naruszenia art. 104 K.p.a. Stwierdził, że decyzja Wojewody zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 K.p.a.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji Wojewody.
W odpowiedzi na skargę GINB domagał się jej oddalenia podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę. Stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez przepisy p.b. niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji oraz wymogi stawiane przez specustawę gazową dołączając do wniosku wymagane dokumenty. Podzielił ocenę organów administracji architektoniczno-budowlanej, że zamierzenie jest zgodne z decyzją Wojewody z dnia 27 grudnia 2021 r. oraz decyzją Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 stycznia 2023 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...], a także z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia 22 grudnia 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, w tym przepisów rozporządzenia z 2013 r., a sam projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które przynależą do właściwej izby samorządu zawodowego. Stwierdził również, że organy trafnie przyjęły, iż są związane decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji i nie mogą kształtować warunków lokalizacji na etapie pozwolenia na budowę odmiennie od ustalonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Z tego względu kwestionowanie przebiegu spornej inwestycji nie może nastąpić w tym postępowaniu.
Jako niezasadny Sąd pierwszej instancji ocenił zarzut naruszenia przez organy art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. uznając, iż w okolicznościach tej sprawy nie wystąpiło zagadnienie wstępne, które uzasadniało zawieszenie postępowania administracyjnego. Wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji stała się od razu wykonalna i stanowi tytuł egzekucyjny, a wniesienie od niej odwołania nie wstrzymywało jej wykonania, gdyż rygor natychmiastowej wykonalności decyzji lokalizacyjnej wynika z art. 34 ust. 1 specustawy gazowej. Oznacza to, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane.
Sąd nie podzielił także zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydano po wnikliwej i rzeczowej analizie akt sprawy, co zostało wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Sądu nie naruszono również art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegające na tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, tzn. nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy za tym przemawiał, zaś naruszenie przepisów procedury administracyjnej przez organ miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez oddalenie skargi i w konsekwencji nieuchylenie w całości zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia przez organ wskazanych w skardze do sądu przepisów proceduralnych;
3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na niedostatecznym uzasadnieniu zapadłego rozstrzygnięcia, w szczególności lakoniczne odniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze, ograniczając się wyłącznie do czysto teoretycznych rozważań, bez odniesienia do przedmiotowej sprawy;
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku art. 13 ust. 3 specustawy gazowej przez jego niewłaściwe zastosowanie i brak zawieszenia postępowania, pomimo że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, tj. Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej;
5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym brak dokonania wszechstronnej analizy w zakresie ustalenia, czy w sprawie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 13 ust. 3 specustawy gazowej, niezbadanie związku pomiędzy toczącymi się postępowaniami, a także pominięcie faktu, że organ nie wskazał, które przesłanki odmowy zawieszenia postępowania zostały spełnione, brak zbadania czy pomiędzy postępowaniami istnieje związek przyczynowy i czy postępowanie sądowo administracyjne, które obecnie toczy się przed WSA w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 580/23) może rzutować na decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji, a tym samym może stanowić zagadnienie wstępne, podczas gdy przedmiotowe postępowanie w sposób oczywisty jest powiązane z postępowaniem sądowoadministracyjnym i to od niego zależy, czy orzeczenie zatwierdzające projekt budowlany oraz udzielenie pozwolenia na budowę będzie mogło ostać się w obrocie prawnym, gdyż podstawą wydania decyzji jest ustalenie lokalizacji inwestycji, a ostateczne orzeczenie wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczył, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego przedstawił argumentację mającą uzasadniać zgłoszone zarzuty i wnioski kasacyjne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna z braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie.
Przed merytorycznym rozpatrzeniem jej zarzutów odnotować trzeba, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie wymienione w § 2 tego przepisu przesłanki nieważności postępowania sądowego, które w niniejszej sprawie nie występują.
Pełnomocnik skarżącego wskazuje na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarówno art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., jak i art. 151 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi. Powołane przepisy mają charakter wynikowy i określają jedynie kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Nie mogą więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, poza tym wzajemnie się wykluczają. Aby zarzut naruszenia przepisu wynikowego był skuteczny wymaga on powiązania go z innym przepisem, który - zdaniem strony skarżącej - został naruszony przez sąd. Innymi słowy, zaskarżając skargą kasacyjną wyrok na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. lub art. 151 P.p.s.a. należy powiązać naruszenie tych przepisów z innymi przepisami normującymi postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej lub także z przepisami odnoszącymi się do postępowania przed organami administracji publicznej.
Z tych samych względów niezasadny jest też kolejny zarzut odniesiony jedynie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., którym autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi pierwszej instancji przeprowadzenie niewłaściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Chybiony jest zarzut dotyczący art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przyjąć należy, że art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, w sytuacji gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta uniemożliwia kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu (zob. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11, publ.: CBOSA). Treść uzasadnienia powinna zatem umożliwić prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (zob. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11, publ.: CBOSA).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje powyższe wymagania. Sąd pierwszej instancji przedstawił w nim w sposób zwięzły przebieg postępowania przed organami administracji, stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę orzekania, zawarł następnie rozważania dotyczące zastosowanych przepisów stanowiących podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia, a także odniósł się do zarzutów skargi, wykazując ich niezasadność. Stan sprawy został przedstawiony zgodnie ze stanem rzeczywistym, a motywy Sądu pierwszej instancji są jasne i nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. Czynione przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozważania pozwalają zidentyfikować zasadnicze dla wyniku sprawy kwestie i wyjaśniają powody, które stały za nadaniem im przyjętego przez ten sąd znaczenia, co w szczególności odnosi się do oceny argumentów skarżącego dotyczących relacji, jaka zachodzi pomiędzy warunkami udzielenia inwestorowi wnioskowanego pozwolenia na budowę, a zagadnieniem związanym z ustaleniem przebiegu gazociągu i wyznaczeniem strefy kontrolowanej przechodzącej m.in. przez działkę nr [...] należącą do skarżącego. Podkreślenia wymaga, że istota niniejszej sprawy sprowadza się do weryfikacji zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie terminalu pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów p.b. oraz specustawy gazowej. W tym zaś zakresie Sąd pierwszej instancji wypowiedział się w sposób wyczerpujący.
Jednocześnie nie można zgodzić się z twierdzeniami pełnomocnika skarżącego, że Sąd w trakcie kontroli nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie dokonał analizy sprawy pod kątem wystąpienia zagadnienia wstępnego, co z kolei uzasadniać ma zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i w związku z art. 13 ust. 3 specustawy gazowej. Stwierdzić trzeba, że w zaskarżonym wyroku wyraźnie odniesiono się do tej kwestii, uznając stanowisko GINB w tym zakresie za prawidłowe oraz akcentując, że zawieszając postępowanie organ nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle materiału dowodowego i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej przeszkodą do wydania decyzji w tej sprawie było niezakończenie postępowania w sprawie dotyczącej ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji, które stanowi zagadnienie wstępne w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę terminalu. Z tego względu postępowanie w niniejszej sprawie powinno było zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego toczącego się przed WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 580/23.
W ocenie NSA pogląd ten jest błędny, a przy tym nie znajdujący jurydycznego uzasadnienia. Zasadniczo należy stwierdzić, że inwestycje w zakresie terminalu oraz inwestycje towarzyszące korzystają z priorytetowej, przyspieszonej ścieżki pozyskiwania decyzji i zezwoleń niezbędnych do realizacji tych przedsięwzięć, co potwierdza art. 13 specustawy gazowej, a zwłaszcza jego ust. 3. Kluczowe jest to, że decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ustawodawca - z mocy art. 34 ust. 1 specustawy gazowej - nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że decyzja ta staje się od razu wykonalna, a wniesienie odwołania od takiej decyzji nie wstrzymuje wykonania jej przez podmiot, który ją uzyskał i przystąpił do realizacji przedsięwzięcia na dalszym jej etapie. Wiążący dla organu charakter tej decyzji powoduje, że zobligowany jest on do uwzględnienia jej zapisów w zakresie m.in. określenia granic i warunków technicznych inwestycji (art. 10 ust. 1 specustawy gazowej), np. przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Innymi słowy, rolą organu administracji jest jedynie sprawdzenie w ramach tego postępowania, czy przedstawiony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany spełniają wymogi określone w przepisach p.b. oraz specustawy gazowej. Poza tym w chwili orzekania przez organy w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę decyzja o ustaleniu lokalizacji była już ostateczna (od dnia 20 stycznia 2023 r.).
Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było jakichkolwiek przeszkód, aby sprawę w przedmiocie pozwolenia na budowę terminalu organy administracyjne mogły rozstrzygnąć merytorycznie, także dokonując własnych ustaleń i interpretacji przepisów istotnych dla sprawy, bez konieczności oczekiwania na wynik postępowania sądowego, którego przedmiotem kontroli była decyzja lokalizacyjna, co trafnie wyeksponował Sąd pierwszej instancji.
Zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 p.b. w związku z art. 16 specustawy gazowej w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 p.b. właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie inwestor ubiegając się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę gazociągu wraz z infrastrukturą towarzyszącą niezbędną do jego obsługi spełnił wszystkie wymogi wynikającego z powyższych regulacji prawnych, co niewadliwie ustalił Sąd pierwszej instancji.
Należy zaznaczyć, że w sprawie nie ma znaczenia, że na działce skarżącego prowadzona jest działalność polegająca na wydobywaniu kopalin i zachodzi obawa, że wybudowanie gazociągu utrudni prowadzenie przez niego działalności, co wpłynie na obniżenie przychodów z tej działalności. Uszło uwadze skarżącego, że przebieg gazociągu [...] na działce skarżącego został zaprojektowany w sposób określony w decyzji lokalizacyjnej, równolegle do trasy istniejącego gazociągu [...] w jego strefie kontrolowanej. Wobec tego nie zmieni się stan zagospodarowania terenu działki skarżącego, gdyż trasa przebiegu gazociągu [...] i wyznaczona strefa kontrolowana przechodząca przez działkę skarżącego praktycznie nakłada się na strefę kontrolowaną gazociągu [....].
Podsumowując należy stwierdzić, że sprawa przebiegu gazociągu nie stanowiła niezbędnego i koniecznego elementu podstawy rozpatrzenia i załatwienia sprawy z wniosku inwestora, o którym mowa art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., uniemożliwiającego wydanie decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz pozwolenia na budowę terminalu.
Z tych względów nieskuteczny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku art. 13 ust. 3 specustawy gazowej.
Końcowo należy wskazać, że forsowany przez skarżącego pogląd o konieczności zawieszenia postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę do czasu rozstrzygnięcia o bycie prawnym decyzji lokalizacyjnej w innym postępowaniu ostatecznie nie ma znaczenia dla wyniku kontroli instancyjnej, gdyż w oparciu o ogólnie dostępne źródła publikacji orzeczeń wiadomo, że w dniu 9 kwietnia 2024 r. WSA w Warszawie wydał wyrok w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 580/23, którym oddalił skargę skarżącego na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 stycznia 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 27 grudnia 2021 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Wyrok ten jest prawomocny, gdyż żadna ze stron go nie zaskarżyła.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a.