II OSK 602/23

II OSK 602/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska
Marzenna Linska - Wawrzon /przewodniczący sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 481/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-06-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 741
art. 61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 481/22 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2021 r. nr KOC/4742/Ar/21 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 481/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2021 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji:
1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:
• naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przez jego niezastosowanie i nieprawidłowe . przeprowadzenie kontroli administracji publicznej przez Sąd I instancji i nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (zwanej dalej "SKO") w całości, lecz zastosowanie art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez SKO w Warszawie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "k.p.a.", art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., organ poczynił błędne ustalenia, iż brak jest możliwości skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną za pośrednictwem działki o nr ew. ... z obrębu ..., w sposób niewyczerpujący i niemający uzasadnionego oparcia w stanie faktycznym, a przez to, w sposób nieprzekonywujący dokonał ustaleń na podstawie nieskonkretyzowanych i niepewnych planów Zarządcy Drogi, dotyczących zagospodarowania terenu wokół skrzyżowania ul. W. z ul. K. w W. Ustalenia te, nie zostały poparte żadnymi dowodami, nie uwzględniono, że w rzeczywistości na tym skrzyżowaniu występują warunki do budowy zjazdu;
• naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli administracji publicznej, i nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w całości, lecz zastosowanie art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi, pomimo ewidentnego naruszenia przez SKO w Warszawie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "k.p.a.", art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie nie odniosło się w ogóle, w decyzji do stanowiska zaprezentowanego przez Zarząd Dzielnicy [...] Miasta Stołecznego Warszawy, iż powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy było również naruszenie przepisów dotyczących zjazdu od skrzyżowania - "niezgodność z przepisami odrębnymi" pomimo naruszenia przez SKO przepisów postępowania, do tego naruszenia nie odniósł się Sąd I instancji,
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
• naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przez jego niezastosowanie i nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli administracji publicznej i nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w całości, lecz zastosowanie art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez SKO w Warszawie art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "u.p.z.p.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie błędnie dokonało ustaleń, że nieruchomość objęta wnioskiem nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a istniejący sposób zagospodarowania działki o nr ew. ... przesądza o braku nawet potencjalnej możliwości zapewnienia dostępu do drogi terenu inwestycji przez tą nieruchomość, oraz że nie istnieje możliwość zapewnienia obsługi komunikacyjnej dla planowanej inwestycji. Twierdzenie Sądu nie zostało poparte żadnymi dowodami, które potwierdzałyby zasadność takiego stanowiska, zatem Sąd dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego,
• naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przez jego niezastosowanie i nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli administracji publicznej i nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w całości, lecz zastosowanie art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez SKO w Warszawie § 78 ust. 1 w zw. z § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu o Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, przez błędne i niepoparte jakąkolwiek analizą stwierdzenie, że planowane przez skarżącą skomunikowanie z drogą publiczną przez działkę nr ew. ... znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Do tego twierdzenia nie odniósł się w ogóle Sąd I instancji;
• naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niedokładnym zbadaniu sprawy oraz niepełnym i częściowo błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, przy równoczesnym bezkrytycznym przyjęciu ustaleń Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, jako prawidłowych,
• naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na dokonaniu nieprawidłowego uzasadnieniu wyroku, w szczególności, nie odniesienie się przez Sąd I instancji do twierdzeń SKO, że: we wniosku nie uwzględniono przepisów dotyczących odległości zjazdu od skrzyżowania i tym samym planowany zjazd jest sprzeczny z przepisami odrębnymi i nie znajduje akceptacji Zarządcy Drogi, planowane przez Skarżącą skomunikowanie z drogą publiczną przez działkę nr ew. ... znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania,
• naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na dokonaniu nieprawidłowego uzasadnieniu wyroku, w szczególności, nie odniesienie się przez Sąd I instancji do twierdzeń SKO w Warszawie, iż przeprowadzona przez Zarząd Dzielnicy [...] Miasta Stołecznego Warszawy analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego nie odpowiada warunkom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z 23 czerwca 2021 r., nie zawiera załącznika w postaci wyników analizy zawierających część tekstową i graficzną, zaś załącznik nr 1 do decyzji stanowi bliżej nieokreślona mapa w skali 1:2000, która nie spełnia wymogów określonych w ust. 3 ww. rozporządzenia, bowiem brak jest na niej pieczęci świadczącej o przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Brak prawidłowego, któregokolwiek z obligatoryjnych załączników skutkuje brakiem takiego załącznika,
• naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nierozpatrzenie przez WSA w Warszawie wszystkich zgłoszonych zarzutów przez Skarżącą, dotyczących decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 21 grudnia 2021 r. i całkowite pominięcie tych kwestii w uzasadnieniu wyroku. Naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wszechstronna analiza zarzutów skierowanych pod adresem decyzji SKO w Warszawie powinna doprowadzić Wojewódzki Sąd Administracyjny do stwierdzenia, że w sprawie doszło, do naruszenia przepisów prawa procesowego i prawa materialnego;
• naruszenie art. 151 p.p.s.a. przez oparcie się przez WSA w Warszawie na stanie faktycznym, który nie został należycie i w sposób wyczerpujący wyjaśniony przez SKO, tj. dokonany z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji SKO w Warszawie, w całości;
• naruszenie art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiło prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Skarga kasacyjna nie podlegała uwzględnieniu, bowiem wbrew zawartym w niej zarzutom, Sąd Wojewódzki zasadnie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "Kolegium", "SKO") z dnia 21 grudnia 2021 r., utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia 23 czerwca 2021 r., którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego nośnika reklamowego na działkach ew. nr ... oraz ... – w ramach art. 48 Prawa budowlanego.
Jak słusznie zaznaczył Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w rozpoznawanej sprawie kluczowa była kwestia spełnienia warunku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.
Z treści bowiem decyzji SKO wynika, że zasadniczą przesłanką odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego obiektu budowlanego było stwierdzenie braku wymaganego dostępu do drogi publicznej, z czym nie zgodziła się strona skarżąca.
Bezsporne jest, że inwestor we wniosku podał, iż dojazd do planowanej inwestycji projektowany jest z działki ew. nr ..., stanowiącej własność m.st. Warszawy. Natomiast organ pierwszej instancji negując zaproponowane przez inwestora rozwiązanie wskazał, że działka nr ... mająca charakter drogowy znajduje się w obrębie skrzyżowania (typu rondo) z zagospodarowaniem przynależnym, to jest: pasem zieleni, ścieżką rowerową, ciągiem pieszym oraz infrastrukturą techniczną. Zaakcentować trzeba, że opisany przez organ stan faktyczny znajduje oparcie w materiale dowodowym zebranym w aktach, mianowicie wypisie z rejestru gruntów (k.21), kopii mapy zasadniczej, wydruku z mapy (k. 14), wydruku z geoportalu (k.27), załącznika mapowego do decyzji sporządzonego i podpisanego przez osobę z wymaganymi uprawnieniami (k. 65). Co istotne, powyższe ustalenia faktyczne nie zostały podważone przez stronę skarżącą.
Ponadto mylnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że organy obu instancji oraz Sąd Wojewódzki nie mogły same wypowiadać się co do braku możliwości budowy zjazdu, bez uprzedniego wystąpienia do zarządcy drogi o zajęcie stanowiska w sprawie.
Tymczasem z akt wynika, że pismem z 17 maja 2021 r. (k. 51) wystąpiono do Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] o udzielenie informacji dotyczącej dostępu i dojazdu do drogi publicznej z terenu przedmiotowej inwestycji, a w szczególności udzielenie odpowiedzi, czy dojazd do planowanej inwestycji może odbyć się po drodze wewnętrznej (dz. ew. nr ..., ..., ...) oraz czy jest zgoda zarządcy, aby obsłużyć dostęp do planowanej inwestycji (ewentualnie pod jakimi warunkami).
W odpowiedzi z 19 marca 2021 r. Wydział Infrastruktury stwierdził, że nieruchomość składająca się z dz. ew. nr ... i ... nie posiada dostępu do drogi publicznej, natomiast działki drogowe nr ew. ..., ... i ... nie posiadają aktualnie możliwości technicznej obsługi planowanej inwestycji.
Wobec takiego stanowiska zarządcy drogi (dz. nr ...) oraz danych wynikających ze zgromadzonej w aktach dokumentacji, uprawnione było wnioskowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o braku spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.
W uzasadnieniu wydanej decyzji Kolegium w sposób przekonujący wywiodło, że aktualny sposób zagospodarowania działki nr ew. ..., mieszczącej się w obrębie skrzyżowania, przesądza o braku możliwości zapewnienia dostępu do terenu inwestycji przez tą nieruchomość. Zauważyć nadto trzeba, że organy orzekające w sprawie nie miały także podstaw do kwestionowania stanowiska zarządcy drogi, który wykluczył obsługę komunikacyjną terenu inwestycji.
W takim stanie sprawy prawidłowo Sąd Wojewódzki zaakceptował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zgodnie z którym nieruchomość zabudowana (samowolnie) przedmiotowym obiektem nie posiada legalnego zjazdu na drogę publiczną oraz brak jest potencjalnej możliwości wykonania takiego zjazdu w sposób wnioskowany przez inwestora, co przesadziło o braku zapewnienia bezpośredniej obsługi komunikacyjnej.
W konsekwencji za chybione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (powinno być: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) w związku z przepisami art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający do wyjaśnienia kwestii dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, zaś argumentacja organów obu instancji świadczy o logicznej ocenie okoliczności istotnych z punktu widzenia regulacji art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Bezzasadny okazał się także zarzut skargi kasacyjnej, w którym podniesiono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (powinno być: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.) w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.
Podkreślić należy, że ocena co do przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. związana była z interpretacją i zastosowaniem w sprawie pojęcia "dostępu do drogi publicznej", zdefiniowanego w art. 2 pkt 14 u.p.z.p. jako "bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej".
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że warunki obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji muszą być zgodne z prawem, co wyklucza możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zamierzonej na terenie, który wprawdzie w pewnym zakresie graniczy z drogą publiczną, lecz w sposób uniemożliwiający zgodne z prawem komunikacyjne wykorzystanie takiego usytuowania terenu.
Stwierdzić należy, że kierując się właściwym rozumieniem art. 2 pkt 14 u.p.z.p., organy nie mogły przyjąć, że samo położenie terenu inwestycji przy działce drogowej jest wystarczające by uznać, że zapewniony jest "dostęp do drogi publicznej", skoro przedmiotowa nieruchomość nie jest połączona z drogą publiczną przez zjazd lub drogę wewnętrzną.
Kolegium trafnie wyjaśniło, że przesłanka dostępu do drogi publicznej zrealizowana jest nie tylko w przypadku samego istnienia zjazdu, ale także wówczas, gdy w stanie faktycznym sprawy istnieje potencjalna możliwość wykonania zjazdu, a także, gdy z wniosku wynika, że zapewniony będzie pośredni dostęp do drogi publicznej – za pośrednictwem drogi wewnętrznej lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 634/10).
Jak zostało powiedziane wyżej, według dokumentacji zgromadzonej w aktach teren przedmiotowej inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej ani w postaci zjazdu, ani drogi wewnętrznej, zaś ze stanowiska zarządcy drogi nie wynikało, aby zachodziła potencjalnie możliwość obsługi komunikacyjnej danej nieruchomości przez działkę nr ....
Z podanych względów zasadnie Sąd Wojewódzki przyjął, że w sprawie wykazane zostało, iż nieruchomość objęta wnioskiem nie posiada dostępu do drogi publicznej, a istniejący sposób zagospodarowania działki nr ... przesądza o braku nawet potencjalnej możliwości zapewnienia obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, co dowodzi niespełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.
Zaznaczyć należy, że w skardze kasacyjnej nie przedstawiono argumentów mogących podważyć ocenę Sądu Wojewódzkiego, zwłaszcza iż nie zawarto w podstawie kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 2 pkt 14 u.p.z.p.
W związku z tym, że za przyczynę odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji Kolegium uznało niespełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., to nie zachodziła potrzeba oceny w zakresie normowanym art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Dlatego również Sąd Wojewódzki nie miał obowiązku weryfikowania prawidłowości sporządzonej w postępowaniu analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego na wyznaczonym obszarze, jak też wymogów formalnych dotyczących załączników decyzji. Zauważyć również trzeba, że nieodniesienie się przez Sąd Wojewódzki do wszystkich zarzutów skargi nie miało wpływu na wynik sprawy, w sytuacji gdy organ odwoławczy wskazał tylko na brak dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), jako podstawę wydania decyzji odmownej.
Jeżeli więc Sąd Wojewódzki przedstawił w uzasadnieniu wyroku ocenę w zakresie istotnych elementów stanu faktycznego sprawy i podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, to mimo pominięcia niektórych kwestii poruszonych w skardze, nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, który uniemożliwiłby kontrolę instancyjną. Między innymi znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy nie miała regulacja powołanych w podstawie kasacyjnej przepisów § 78 ust. 1 w zw. z § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, stąd pominięcie przez Sąd Wojewódzki zarzutu skargi opartego na tych przepisach, nie stanowiło uchybienia mogącego wpłynąć na końcowe rozstrzygnięcie sprawy.
Z tych wszystkich względów orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.
-----------------------
6