II OSK 589/24

II OSK 589/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tomasz Bąkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Ke 617/23 - Wyrok WSA w Kielcach z 2023-11-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b, art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 64 § 2, art. 136 § 1, art. 138 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Ke 617/23 w sprawie ze sprzeciwu T. sp. z o.o. z siedzibą w K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 11 września 2023 r., znak SKO.PZ-71/5624/692/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Ke 617/23, oddalił sprzeciw T. sp. z o.o. z siedzibą w K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 11 września 2023 r., znak SKO.PZ-71/5624/692/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Przywołaną wyżej decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. sp.k. od decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 23 maja 2023 r., nr 127/2023 o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami (w tym handel o łącznej powierzchni sprzedaży do 1800 m²) z garażami podziemnymi, na działkach nr ewid. [...], [...], [...], obręb [...], w rejonie ul. G., ul. Z. i ul. T. w K., w granicach oznaczonych na załącznikach graficznych literami ABCDEFGHIJ-A, uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
W ocenie Kolegium wniosek inwestora jest wewnętrznie niespójny w zakresie opisu planowanego przedsięwzięcia. W części tekstowej wniosku określono jako zakres planowanego przedsięwzięcia dwa budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami z garażami podziemnymi, natomiast w części graficznej również wskazano dwa budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami z garażami podziemnymi, ale w zabudowie bliźniaczej. Organ I instancji przedwcześnie zatem wszczął i prowadził postępowanie, bez uprzedniego wezwania, stosownie do art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "k.p.a."), do skorygowania wniosku celem wewnętrznego ujednolicenia. Kolegium wyjaśniło, że nie może dokonać pełnej jednoznacznej i kompleksowej oceny analizy urbanistyczno-architektonicznej z uwagi na wadliwie określony (niedookreślony) zakres planowanego przedsięwzięcia we wniosku. Na podstawie analizy zostały wyznaczone wszystkie parametry nowej zabudowy, w tym kwestionowana w odwołaniu szerokość elewacji frontowej. Sporządzona analiza dotyczy innego zamierzenia niż określone w graficznej części wniosku inwestora (zabudowa bliźniacza).
Dalej organ odwoławczy stwierdził naruszenie przez organ I instancji prawa materialnego w odniesieniu do wyznaczenia maksymalnej szerokości elewacji frontowej. Organ ten ustalił szerokość elewacji frontowej od strony ul. T. dla każdego z planowanych dwóch budynków, od 13,5 do 46 m. W istocie zaś szerokość elewacji frontowej całej bryły obiektu będzie wynosiła od 13,5 m x 2 = 27 m do 46 m x 2 = 92 m. Wymogi art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977, dalej: "u.p.z.p.") powodują, że planowane dwa budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej muszą być traktowane pod względem rzeczywiście tworzonej przez nie elewacji frontowej jako 2 budynki, a nie jako jeden obiekt.
Kolegium wskazało ponadto, że organ I instancji samodzielnie, bez wniosku inwestora i bez jego akceptacji, wprowadził istotne ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, w taki sposób, że planowana inwestycja została podzielona na strefy wysokościowe w związku z koniecznością uzyskania braku przekroczeń poziomów hałasu przyjętych za dopuszczalne, zgodnie z przeprowadzoną analizą akustyczną. Organ I instancji ustalając parametry wysokościowe wnioskowanej zabudowy nie wskazał też konkretnego przepisu prawa, który mógłby stanowić podstawę wprowadzonego ograniczenia.
Dodatkowo Kolegium zobowiązało organ I instancji do dokonania własnej analizy i oceny prawnej podniesionej w odwołaniu kwestii wydania decyzji nr 239/2021 o warunkach zabudowy dla identycznego zakresu inwestycji, w której parametry są zbliżone do wnioskowanych, natomiast organ ustalający warunki zabudowy zmniejszył wysokość możliwej zabudowy z 31,5 do 27 m, oraz zmniejszył możliwość zabudowy części usługowej z 0,50 na od 0,25 do 0,35.
W sprzeciwie od powyższego rozstrzygnięcia T. sp. z o.o. z siedzibą w K. zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., pomimo że brak było przesłanek do jego zastosowania, a organ II instancji powinien orzec co do istoty, tj. odmówić wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, albowiem decyzja organu I instancji naruszała:
1. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 5 ust. 1 i 2 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie planistyczne") przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwym ustaleniu zawyżonego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalone w wysokości do 0,35 przez ustalenie tej wartości w drodze wybiórczego i dowolnego uwzględnienia w analizie budynków usługowych lub produkcyjnych o znacznym stopniu zużycia, podczas gdy zamierzenie budowlane dotyczyło budynków mieszkalnych wielorodzinnych, co przy analizie funkcji i cech zabudowy uzasadniało odwołanie się w pierwszej kolejności do nowopowstałej zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej;
2. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 6 ust. 1 i § 2 rozporządzenia planistycznego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustaleniu parametru szerokości elewacji frontowej od strony ul. Z. (frontowej) i G. (zachodniej) na zawyżonym poziomie do 31,5 m w oparciu o parametry zabudowy na działce nr [...], posadowionej w układzie wschód-zachód, zamiast prawidłowo, w oparciu o parametry zabudowy na działkach nr [...] i [...] posadowionej w układzie północ-południe;
3. art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 z poźn. zm., dalej: "u.i.ś") oraz § 3 ust. 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie środowiskowe") przez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy z pominięciem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy powierzchnia i wysokość zabudowy uzasadniają przypuszczenie, że powierzchnia wymaganych przepisami miejsc postojowych przekroczyć może 0,5 ha.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zakwestionowanej sprzeciwem decyzji Kolegium i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej sprzeciwem decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd wskazał, że braki w postępowaniu dowodowym mogą stanowić podstawę do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jedynie w sytuacji, gdy organ odwoławczy nie ma możliwości skorzystania z art. 136 § 1 k.p.a.
W świetle art. 138 § 2 k.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy więc oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie, co oznacza, że art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego, mogących mieć zastosowanie w danej sprawie.
Sąd wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach skutecznie wykazało konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Sąd przywołał, że zasadniczym powodem wydania decyzji kasacyjnej w niniejszej sprawie była okoliczność, że organ I instancji procedował nad wnioskiem, którego część tekstowa jest niespójna z częścią graficzną. W części tekstowej wniosku określono bowiem, że przedmiotem planowanego przedsięwzięcia są dwa budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami z garażami podziemnymi, natomiast w części graficznej dwa budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami z garażami podziemnymi, ale w zabudowie bliźniaczej. W ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie zarzucił organowi I instancji przedwczesne wszczęcie i prowadzenie postępowania, bez uprzedniego wezwania do skorygowania wniosku celem wewnętrznego ujednolicenia, co stanowi naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. Określenie przedmiotu inwestycji jako dwóch budynków w zabudowie wolnostojącej lub bliźniaczej rzutuje na prawidłowość sporządzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej, co szczegółowo wyjaśnił organ odwoławczy.
Zdaniem Sądu chybione są zarzuty podniesione w pkt. 1, 2 i 3 petitum sprzeciwu. W postępowaniu prowadzonym na skutek sprzeciwu od decyzji kasacyjnej sąd administracyjny nie ma podstaw do rozstrzygania, czy wyznaczenie parametrów nowej zabudowy było prawidłowe. Kontrola sądowoadministracyjna decyzji kasacyjnej nie może, co do zasady, obejmować końcowej oceny materialnoprawnej, związanej z rozstrzygnięciem istoty sprawy. Z tego samego powodu Sąd w niniejszej sprawie nie mógł merytorycznie rozpoznać zarzutów dotyczących:
1. ustalenia zawyżonego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalonego w wysokości do 0,35,
2. nieprawidłowego ustalenia parametru szerokości elewacji frontowej od strony ul. Z. (frontowej) i G. (zachodniej) na zawyżonym poziomie do 31,5 m,
3. pominięcia wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
zwłaszcza, że wnosząca sprzeciw spółka opiera ten zarzut na przypuszczeniu, a zatem nie twierdzi, że z uwagi na powierzchnię wymaganych przepisami miejsc postojowych, która przekracza 0,5 ha – niezbędne jest uzyskanie tego rodzaju decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła T. sp. z o.o. z siedzibą w K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 64e w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na nienależytym wykonaniu obowiązku kontroli i w konsekwencji na oddaleniu skargi oraz na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 11 września 2023 r. przez błędne przyjęcie, że organ II instancji skutecznie wykazał konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy mającego wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz prawidłowo wydał decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., podczas gdy w świetle ustaleń faktycznych organu I instancji brak było podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, zaś zasadne było uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy polegające na oddaleniu wniosku o wydanie warunków zabudowy,
2. art. 136 k.p.a. w zw. z art. 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 64e w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na nienależytym wykonaniu obowiązku kontroli i w konsekwencji na oddaleniu skargi oraz na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 11 września 2023 r., pomimo iż organ II instancji zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie obowiązku inwestora do uzyskania przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy decyzji środowiskowej, w sytuacji gdy zakres takiego postępowania nie byłby znaczny, w związku z czym tego rodzaju dodatkowe ustalenia nie naruszyłyby zasady dwuinstancyjności postępowania.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, ewentualnie orzeczenie co do istoty sprawy i uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości, jednocześnie zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 182 § 2a p.p.s.a., skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji jest rozpoznawana na posiedzeniu niejawnym. Z kolei w myśl 182 § 3 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Stosownie do powyższej regulacji Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności należy wskazać na brak precyzji w sformułowaniu zarzutu naruszenia art. 136 k.p.a. w zw. z art. 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 64e w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Otóż art. 136 k.p.a. został podzielony na cztery podrzędne jednostki redakcyjne (paragrafy). Skarga kasacyjna powinna zawierać wskazanie konkretnych przepisów, które – zdaniem skarżącej kasacyjnie – zostały naruszone przez Sąd I instancji. Jeżeli więc wskazany w zarzucie artykuł posiada kilka jednostek redakcyjnych, to konieczne jest wskazanie konkretnej bądź konkretnych jednostek redakcyjnych tego artykułu. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. m.in. wyroki NSA z: 14.03.2018 r., II OSK 1281/16, LEX nr 2469106; 17.05.2021 r., II OSK 3828/18, LEX nr 3192269 oraz z 2.03.2023 r., II OSK 1620/22, LEX nr 3518730).
Niezależnie od wskazanego uchybienia, niezasadne okazały się zarzuty naruszenia zarówno art. 136 k.p.a. jak i art. 138 § 2 k.p.a. w powiązaniu z art. 64e p.p.s.a.
Według art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W świetle przywołanych przepisów oraz zważywszy na okoliczności sprawy, należało podzielić stanowisko Sądu I instancji co słuszności wydania przez Kolegium decyzji kasacyjnej. Błędnie przedstawiona charakterystyka inwestycji (obejmująca między innymi, zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p., określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawionych zarówno w formie opisowej jak i graficznej), zawarta w we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, rzutuje na treść i wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej.
Dostrzeżoną przez organ odwoławczy sprzeczność między częścią opisową i graficzną wniosku o ustalenie warunków zabudowy należało więc oceniać nie tyle w kategoriach błędu formalnego wniosku, ile w braku dotyczącym ustaleń faktycznych sprawy. Informacje wynikające z części graficznej charakterystyki powinny bowiem być uprzednio zweryfikowane z ustaleniami charakterystyki w formie opisowej i dopiero po pozytywnej weryfikacji możliwe było dokonanie oceny planowanej inwestycji pod kątem wymogów z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 12.10.2021 r., II OSK 1972/21, LEX nr 3267593), zwłaszcza że w niniejszej sprawie ustalenie czy planowane zamierzenie będzie realizowane w zabudowie bliźniaczej czy też nie, wpływa na określenie szerokości elewacji frontowej, a co za tym idzie na wyznaczenie obszaru analizowanego, a tym samym na treść analizy urbanistyczno-architektonicznej.
Wypada przy tym zaznaczyć, że również skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość analizy urbanistyczno-architektonicznej, stanowiącej kluczowy dla całej sprawy środek dowodowy. Natomiast formuła przewidziana w art. 136 § 1 k.p.a. jest dopuszczalna przy założeniu uzupełniającego charakteru wskazanych w nim czynności w stosunku do postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego już przez organ I instancji. Ponowne sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej, która następnie staje się podstawą do sporządzenia nowego projektu decyzji o warunkach zabudowy, wymagającego dokonania kolejnych czynności, w tym uzgodnień tego projektu z właściwymi organami, wykracza poza ramy uzupełniającego postępowania dowodowego unormowanego w art. 136 § 1 k.p.a. (por. m.in. wyroki NSA z: 30.10.2018 r., II OSK 2903/18, LEX nr 2589801; 13.10.2020 r. II OSK 2065/20, LEX nr 3083725; 13.06.2023 r., II OSK 930/23, LEX nr 3582929; 17.10.2023 r., II OSK 1935/23, LEX nr 3631934).
Sąd I instancji słusznie więc przyjął, że wydanie decyzji organu I instancji z pominięciem uprzedniego wezwania do skorygowania wniosku celem jego wewnętrznego ujednolicenia, doprowadziło do naruszenia art. 64 § 2 k.p.a., czyniąc przedwczesnym przeprowadzenie postępowania, a w konsekwencji uzasadniającym wydanie decyzji kasacyjnej. Brak wynikający z powyższego zaniechania organu I instancji nie mógł zostać uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego zarówno z uwagi na zakres niezbędnego postępowania dowodowego, jak też konieczność poszanowania zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Z tych też względów zarzuty naruszenia art. 136 k.p.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. okazały się niezasadne.
Również zarzuty naruszenia art. 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z wymienionymi wyżej przepisami nie zasługują na uwzględnienie.
Przepis art. 1 p.p.s.a. ma charakter ogólnoustrojowy, a zatem nie jest związany z postępowaniem dowodowym. Ponadto, określając zakres regulacji postępowania sądowoadministracyjnego, ze swej istoty nie stanowi ustawowego wzorca kontroli prawidłowości postępowania wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 8.02.2023 r., II OSK 261/20, LEX nr 3513519)
Z kolei do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. może dojść w przypadku, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie (to jest działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie), a nie z powodu kwestionowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji (por. wyrok NSA z 18.07.2023 r., II OSK 2660/20, LEX nr 3619585).
Natomiast skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., zależy od wykazania, że Sąd I instancji rozpoznając skargę, dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy bądź przekroczył granicę rozpoznawanej sprawy. W odniesieniu do zaskarżonego wyroku zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że Sąd I instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy, w szczególności że odnosił się do innego stanu faktycznego niż wskazany w skardze.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.