II OSK 586/21

II OSK 586/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Małgorzata Miron
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II SA/Wr 410/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2020-11-10
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia NSA Małgorzata Miron Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 410/20 w sprawie ze skargi Gminy Y na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 29 listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Gminy Y kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z 10 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 410/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy Y na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 29 listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i zasądził od Wojewody na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda Dolnośląski, po rozpatrzeniu odwołania Gminy Y oraz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, utrzymał w mocy decyzję Starosty Ząbkowickiego z 11 lutego 2019 r. (nr [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą X sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z zasilaniem energetycznym w granicach działek nr [...] i nr [...] w [...]. Z uzasadnienia decyzji Wojewody wynika, że planowane zamierzenie budowlane polega na budowie wieży stalowej (wys. 61,45 m n.p.t.) z systemem anten, która ma być zlokalizowana na terenie działki [...], [...] w [...]. Stacja bazowa składać się będzie łącznie z dziewięciu anten sektorowych, umieszczonych na wysokości 59 m n.p.t. skierowanych na azymut 0°, 90° i 210° (po trzy anteny w każdym sektorze). Kąt pochylenia wiązek anten (tilt) wynosi 0° - 12°. Największa równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) pojedynczej anteny ma wynosić 1381 W. Natomiast największa częstotliwość ma wynosić 2100 MHz. W ocenie Wojewody decyzja Starosty zasadnie stwierdza, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej: P.b.). Inwestycja – zdaniem Wojewody – zgodna jest z obowiązującym planem miejscowym przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z 18 marca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Y (Dz. Urz. Woj. [...]r. Nr [...], poz. [...], dalej: m.p.z.p.). Obiekt stacji bazowej projektowany jest na terenie o funkcji istniejących urządzeń i obiektów w zakresie obsługi komunikacji kołowej (symbol KS). Ponieważ m.p.z.p. nie przewiduje lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej należało przyjąć, że tego rodzaju inwestycja nie jest sprzeczna z funkcją o symbolu KS. Przyjęcie w takim przypadku wykładni proinwestycyjnej nakazuje art. 46 ust. 2 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2062, ze zm.). Inwestycja – zdaniem Wojewody – nie wymagała uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji odwoławczej powołano się przy tym na przepisy: ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081, dalej: u.i.o.ś.), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71, dalej: r.m.z.o.ś.). Wojewoda zaznaczył, że moc EIRP anten sektorowych wynosi od 759 W do 1381 W. Podkreślił, że projekt budowlany dotyczy inwestycji, która nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub znacząco oddziaływać na środowisko, o których stanowi § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 r.m.z.o.ś. Wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych, nie będą one przebiegały w odległości do 70 m od środka elektrycznego przez miejsca dostępne dla ludności (rozumiane jako obszar na wysokościach do 2 m wzwyż nad powierzchnią terenu, nad dachami budynków, na balkonach budynków mieszkalnych itp. z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego).
W dalszej kolejności Wojewoda wyjaśnił, że nie było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z powodu lokalizacji inwestycji w otulinie [...] Parku Krajobrazowego. Wojewoda powołał przepisy m.p.z.p., rozporządzenia wojewody z 27 lutego 2008 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego oraz zarządzenia wojewody z 16 listopada 2006 r. w sprawie nadania statutu [...]. W konsekwencji stwierdził, że brak jest przepisu, który nakazywałby uwzględniać w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę opinię [...]. Zaznaczył też, że w świetle § 7 ust. 20 m.p.z.p. projektowana zabudowa powinna być harmonijnie wkomponowana w krajobraz, zachowując w pełni jego walory i chroniąc panoramy widokowe, jednak przepis ten nie wskazuje, które widoki należy chronić i nie wprowadza zakazu lokalizacji stacji bazowej.
W końcowej części decyzji odwoławczej Wojewoda odniósł się do regulacji art. 43 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., 2068, ze zm.) przeprowadzając ocenę zachowania wyznaczonych tam minimalnych odległości projektowanego obiektu od zewnętrznych krawędzi jezdni (dla drogi krajowej oraz drogi wojewódzkiej) a także wyjaśnił, że dla inwestycji zapewniony został w sposób wystarczający dostęp do drogi publicznej, poprzez oświadczenie właścicieli działki nr [...] o możliwości korzystania przez inwestorkę z ich nieruchomości w zakresie przechodu i przejazdu.
Skargą Gmina Y zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 6, art. 7, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 35 P.b. w zw. z art. 71 ust. 1 u.i.o.ś.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga jest uzasadniona w zakresie podnoszącym niedokonanie przez organy ustaleń i ocen w zakresie zbadania wpływu inwestycji na obszary Natura 2000 [...]oraz Natura 2000 [...] w [...].
Zdaniem Sądu analiza akt administracyjnych wskazuje niezbicie, że pomimo podnoszenia przez skarżącą na etapie pierwszoinstancyjnym jak i odwoławczym kwestii oddziaływania inwestycji na obszary Natura 2000 żaden z organów nie przeprowadził w tym przedmiocie jakichkolwiek ocen. Sąd podkreślił, że w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. Stosownie zaś do art. 96 ust. 1 u.i.o.ś., organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji oraz przed przyjęciem tego zgłoszenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Należy podkreślić, że decyzją wymaganą w rozumieniu art. 96 ust. 1 u.i.o.ś. jest m.in. decyzja o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu jest niesporne, że teren objęty zatwierdzonym projektem budowlanym sąsiaduje z obszarem Natura 2000 [...](w odległości ok. 0,6 km) oraz z obszarem Natura 2000 [...] w [...] (w odległości ok. 0,9 km). Są to obszary związane m.in. z ochroną gatunkową nietoperzy (dane powszechnie dostępne: http://natura2000.gdos.gov.pl). Tego rodzaju okoliczność wymagała uwzględnienia w postępowaniu wyjaśniającym, celem rozstrzygnięcia, czy inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej może potencjalnie znacząco oddziaływać na wskazane obszary. Stwierdzenie lub wykluczenie wpływu stacji bazowej i emitowanych przez nią pól elektromagnetycznych na nietoperze występujące w obszarach chronionych stanowi zatem okoliczność istotną w sprawie.
Sąd zaznaczył, że art. 96 ust. 1 u.i.o.ś. nie dotyczy wyłącznie przedsięwzięć realizowanych w granicach obszaru Natura 2000. Przepis wskazuje bowiem jednoznacznie, że przedmiotem ustaleń ma być kwestia potencjalnie znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Nie ma zatem znaczenia, czy przedsięwzięcie zlokalizowane ma być w granicach czy też poza granicami obszaru chronionego. Istotne jest, czy konkretne przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar chroniony. W piśmiennictwie trafnie w ocenie Sądu podnosi się, że bardzo ważnym rozwiązaniem determinującym przedmiotowy zakres oceny oddziaływania na środowisko obszarów Natura 2000 są postanowienia art. 96 ust. 1 u.i.o.ś., w którym wskazano, że obowiązek przeprowadzenia takiej oceny może być nałożony w przypadku przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (a zatem nie muszą one być usytuowane w jego granicach), niezwiązanych bezpośrednio z ochroną tego obszaru. W obecnym stanie prawnym z uwagi na to, iż koniecznością oceny wpływu na obszar Natura 2000 są objęte nie tylko przedsięwzięcia znajdujące się w jego granicach, ale również te poza jego granicami, których realizacja może wpływać na stan chronionych siedlisk lub gatunków priorytetowych, analiza konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 będzie występowała w zasadzie w każdym przypadku. Oczywiście nie oznacza to, że automatycznie musi być zawsze przeprowadzona. Organ wydający decyzję będzie musiał jednak wskazać w jej uzasadnieniu, że konieczność taka była przez niego oceniana. Nie można bowiem przyjąć założenia, że brak oddziaływania jest jednoznaczny z brakiem takiego obowiązku. Sąd wyjaśnił, że również w orzecznictwie wskazuje się na konieczność rozważenia kwestii oddziaływania na pobliski obszar Natura 2000 przedsięwzięcia lokalizowanego poza jego granicami. Podkreśla się przy tym, że nie chodzi tu o wykazanie, że dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar chroniony (temu służy postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000) ale jedynie o rozważenie takiej możliwości. Zdaniem Sądu brak jakichkolwiek rozważań w tej materii ze strony starosty jak i wojewody narusza wynikający z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 1 u.i.o.ś. obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego biorąc pod uwagę zakres okoliczności faktycznych istotnych w sprawie. Jednocześnie tego rodzaju braki wykluczają możliwość odniesienia się przez Sąd do zarzutu skargi podnoszącego wpływ inwestycji na obszary Natura 2000. Rozstrzyganie bowiem przez sąd administracyjny istotnych aspektów sprawy administracyjnej pozostawionych przez organy poza oceną, nie mieści się w granicach funkcji kontrolnej, do której powołane zostały sądy administracyjne. W rezultacie zaskarżoną decyzję należało w ocenie Sądu uchylić na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Biorąc zaś pod uwagę, że tożsamym naruszeniem prawa dotknięta jest decyzja starosty, Sąd uchylił również tę decyzję na podstawie art. 135 p.p.s.a.
Nadto Sąd wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu należy stosownie do art. 96 ust. 1 u.i.o.ś. rozważyć, czy przewidziane w przedłożonym projekcie budowlanym przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na pobliskie obszary Natura 2000, rozstrzygając docelowo, czy w okolicznościach sprawy zachodzi potrzeba wydania postanowienia w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia odpowiednich dokumentów właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska (art. 96 ust. 3 u.i.o.ś.). Dopiero uzupełnienie braków w powyższym zakresie umożliwi wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Sąd zaznaczył przy tym, że wprawdzie do protokołu rozprawy skarżąca przedłożyła zdjęcie wskazujące, że inwestycja została już zrealizowana, jednak tego rodzaju okoliczność nie wyłącza możliwości ponownego wydania pozwolenia na budowę. W świetle bowiem regulacji z art. 37 ust. 2 P.b. realizacja robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, następnie unieważnionej lub uchylonej, nie stanowi przeszkody do ponownego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, zaś stanowisko zaprezentowane w pozostałym zakresie przez Wojewodę w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe.
Skargą kasacyjną X sp. z o.o. w Warszawie zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
I. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 29 listopada 2019 r., nr [...], znak [...], jak również poprzedzającej ją decyzji Starosty Ząbkowickiego z dnia 11 lutego 2019 r., [...], podczas gdy zarówno decyzja Wojewody Dolnośląskiego jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszały przepisów prawa materialnego i procesowego;
2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo istnienia podstaw ku temu, ażeby skargę oddalić, albowiem zarówno decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia 29 listopada 2019 r. nr [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty Ząbkowickiego z dnia 11 lutego 2019 r., nr [...], nie naruszały przepisów prawa materialnego i procesowego;
3) art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organy administracji nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, podczas gdy postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone rzetelnie i wnikliwie, a organy - wbrew przeciwnym twierdzeniom Sądu I instancji - poczyniły ustalenia odnośnie do wszystkich tych kwestii, które są rzeczywiście istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia;
4) art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 96 ust. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w niniejszej sprawie organy winny były rozważyć, czy przewidziane w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na pobliskie obszary Natura 2000, a temu obowiązkowi uchybiły;
II. przepisów prawa materialnego, to jest:
5) art. 96 ust. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w niniejszej sprawie organy obu winny były rozważyć, czy przewidziane w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na pobliskie obszary Natura 2000, a temu obowiązkowi uchybiły, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się materiał dowodowy świadczący ponad wszelką wątpliwość o tym, że teren działki, na której planowana jest budowa stacji bazowej, nie znajduje się w obrębie żadnego z obszarów chronionych przyrodniczo, oraz że położony jest poza obszarami Natura 2000, zaś inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie na obszary Natura 2000.
Z uwagi na wyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Y wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż przedmiotem oceny legalności dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji była ostateczna decyzja Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia X Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]wraz z zasilaniem energetycznym w granicach działek nr [...], [...] w [...].
Nie jest sporne w okolicznościach tej sprawy, co trafnie przyznał Sąd pierwszej instancji, iż teren objęty zatwierdzonym projektem budowlanym sąsiaduje z obszarem Natura 2000 [...] (w odległości ok. 0,6 km) oraz z obszarem Natura 2000 [...] w [...] (w odległości ok. 0,9 km). Są to obszary związane m.in. z ochroną gatunkową nietoperzy (dane powszechnie dostępne: http://natura2000.gdos.gov.pl). Te niekwestionowane okoliczności niniejszej sprawy determinowały określony zakres postępowania wyjaśniającego organów architektoniczno-budowlanych przy rozpoznaniu przedmiotowego wniosku inwestora. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji podniósł, iż w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. Stosownie zaś do art. 96 ust. 1 u.i.o.ś., organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji oraz przed przyjęciem tego zgłoszenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Stosownie do treści art. 96 ust. 3 u.i.o.ś., jeśli organ, (w tym przypadku organ administracji architektoniczno-budowlanej), o którym wyżej mowa, uzna, że przedsięwzięcie inne niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska dokumentów wymienionych w punktach 1-4 tego przepisu. W myśl art. 97 ust. 1-2 u.i.o.ś., regionalny dyrektor ochrony środowiska po otrzymaniu dokumentów, o których mowa w art. 96 ust. 3 tej ustawy, w przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, postanowieniem nakłada obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Stosownie do treści art. 97 ust. 5 u.i.o.ś., ustalenie, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 skutkuje wydaniem przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska postanowienia stwierdzającego, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Według art. 98 ust. 1 u.i.o.ś., po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000.
W stanie prawnym obowiązującym w tej sprawie z uwagi na to, iż koniecznością oceny wpływu na obszar Natura 2000 objęte były nie tylko przedsięwzięcia znajdujące się w jego granicach, ale również te poza jego granicami, których realizacja może wpływać na stan chronionych siedlisk lub gatunków priorytetowych, analiza konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 będzie występowała w zasadzie w każdym przypadku. Również potrzeba takiej oceny zachodziła w realiach tej sprawy. Z analizy akt niniejszej sprawy wynika jedynie, iż organy architektoniczno-budowlane w oparciu o przepisy r.m.z.o.ś. (rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.) ustaliły, iż sporna inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej bowiem stacja bazowa telefonii komórkowej objęta niniejszym postępowaniem nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Przede wszystkim planowana realizacja inwestycji w niewielkiej odległości od obszaru Natura 2000, wyżej wskazanej, powodowała konieczność dokonania oceny czy przedstawiane w projekcie przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na ten obszar Natura 2000. Chodziło więc o stwierdzenie potencjalnej możliwości znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000. Zasadnie wskazano w motywach kwestionowanego orzeczenia, iż nie chodzi tu o wykazanie przez organy, że dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar chroniony (temu służy postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000) ale jedynie o rozważenie takiej możliwości w trybie art. 96 u.i.o.ś., z czym wiąże się przecież obowiązek poczynienia w tym zakresie stosownych ustaleń jak i zamieszczenia wymaganego w tym zakresie uzasadnienia. Zatem to przed organem architektoniczno-budowlanym mają potwierdzić się twierdzenia, że przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000- patrz wyrok NSA z 3 marca 2020 r. II OSK 1083/18. Organ wydający decyzję będzie musiał jednak wskazać w jej uzasadnieniu, że konieczność taka była przez niego oceniana. Nie można bowiem przyjąć założenia, że brak oddziaływania jest jednoznaczny z brakiem takiego obowiązku.
Gdy tymczasem brak jakichkolwiek rozważań w tej materii ze strony starosty jak i wojewody w kontrolowanych rozstrzygnięciach, co słusznie zaznaczono w wyroku Sądu pierwszej instancji, narusza wynikający z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 1 u.i.o.ś. obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego biorąc pod uwagę zakres okoliczności faktycznych istotnych w sprawie. Powyższe rozważania uzasadniają tezę, iż zarzuty skargi kasacyjnej zarówno naruszenia prawa materialnego art. 96 ust. 1 u.o.o.ś. jak i naruszenia przepisów postępowania oznaczone w pkt 1-4 petitum wniesionego środka odwoławczego nie zasługiwały na uwzględnienie. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie Spółki Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i trafnie podniósł w motywach zaskarżonego wyroku, iż decyzje te naruszają art. 96 ust. 1 u.i.o.ś. jak i art. 77 § 1, 80 k.p.a., stąd też prawidłowo zastosował konstrukcję prawną z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. eliminując z obrotu prawnego wadliwe decyzje. Z mocy art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ich zastosowanie przez sąd pierwszej instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Przepis art. 135 p.p.s.a. znajduje więc zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi. W takim wypadku podstawą do jego zastosowania będzie stwierdzenie, że akty lub czynności poprzedzające wydanie zaskarżonego aktu lub podjętej czynności naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego. Właśnie w tej sprawie zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania jak i prawa materialnego, stąd w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji obarczonej tymi samymi naruszeniami prawa celowe było zastosowanie także art. 135 p.p.s.a.
Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie spółki, wobec jak wyżej wykazano, powołania przez Sąd pierwszej instancji prawidłowej podstawy prawnej uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., zarzut niezastosowania przez tenże Sąd przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jawi się jako całkowicie nieusprawiedliwiony.
Zatem konkludując podnieść należy, iż Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zakwestionowanych decyzji i w sposób jednoznacznie zasadny wskazał na ujawnione naruszenia prawa, natomiast skarga kasacyjna w całości nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, stanowiąc w istocie wyłącznie polemikę z tym prawidłowym wyrokiem. Tym samym dotychczasowe rozważania wskazują na to, iż skarga kasacyjna Spółki jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zapadło na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.