II OSK 559/21

II OSK 559/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stankowski /sprawozdawca/
Marzenna Linska - Wawrzon
Roman Ciąglewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 172/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-09-10
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 156 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 682
art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant: inspektor sądowy Monika Ciura po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 172/20 w sprawie ze skargi Akademii (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2019 r. znak DOA.7110.417.2019.SPE w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. K. na rzecz Akademii (...) kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 września 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 172/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Akademii [...] w K., uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: GINB)) z dnia 26 listopada 2019 r. znak DOA.7110.417.2019.SPE oraz zasądził od GINB na rzecz skarżącej kwotę 744,91 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W skardze kasacyjnej A. K. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że GINB powinien był odnieść się do postanowień § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U z 2019r., poz. 1065 ze zm.; zwanego dalej: r.w.t.), w sytuacji gdy z treści uzasadnienia decyzji GINB oraz materiału sprawy bezsprzecznie wynika, że na działce nr [...] przewidziane są wyłącznie miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych, zatem zgodnie z treścią § 20 r.w.t., § 19 r.w.t., nie ma zastosowania,
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że oceniana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 czerwca 2018r., nr 659/6740.2/2018 w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i § 14 ust. 1 r.w.t. albowiem w ocenie Sądu południowa część działki, na której miały być zlokalizowane miejsca parkingowe jest pozbawiona bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, co zdaniem Sądu I instancji, powoduje iż decyzja ta jest niezgodna z pkt II ppkt 4 lit. d decyzji Prezydenta Miasta Krakowa NR AU- 2/6730.2/4016/2011 o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 30 grudnia 2011 r., znak: AU-02- 7.6730.2.1483.2011.MKM, podczas gdy z treści tego zapisu ww. decyzji wynika jedynie, że: cyt: "Teren planowanej inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, która stanowi ulica (...)", a zapis ten odpowiada prawdzie;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchyleniu zaskarżonej decyzji w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 18 ust. 1 i ust. 2 r.w.t., gdyż organ architektoniczno-budowlany nie sprawdził, czy inwestorzy będą mogli w taki sposób zrealizować inwestycje, aby wykonać obowiązki wynikające z punktu II ppkt 4 lit. f decyzji decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-2/6730.2/4016/2011 o ustaleniu warunków zabudowy, w sytuacji gdy warunek określony w tym postanowieniu nie wskazuje konkretnej ilości miejsc parkingowych oraz ich lokalizacji, a zatem stanowi to kryterium ocenne, które nie może być naruszone w sposób o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchyleniu zaskarżonej decyzji w wyniku błędnego przyjęcia, że brak dostępu do części działki - dwóch miejsc postojowych powoduje niezgodność decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 czerwca 2018 r, nr 659/6740.2/2018 w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z wcześniejszą decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, w sytuacji gdy działka nr [...] (zgodnie z treścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; pkt II ppkt 4 lit. d posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, którą stanowi ulica (...).
5) § 18 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a poprzez błędne przyjęcie, że rażącym naruszeniem powołanego przepisu może być zatwierdzenie projektu budowlanego sprzecznego z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wskazuje jedynie ogólnie w pkt II ppkt 4 lit. f, że "inwestor winien zapewnić miejsca postojowe w ilości stosownej do planowanego zagospodarowania poza pasami drogowymi dróg publicznych", zatem nie sposób uznać, że zatwierdzenie projektu budowlanego nastąpiło z naruszeniem wspomnianego przepisu,
6) § 14 ust. 1 r.w.t. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż rażącym naruszeniem prawa jest zatwierdzenie projektu budowlanego, co do którego nie ma pewności, że przedmiotowa inwestycja będzie zgodna z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, w zakresie dostępu części nieruchomości z miejscami parkingowymi do drogi publicznej, podczas gdy z przepisu tego nie wynika obowiązek zapewnienia bezpośredniej dostępności do drogi publicznej każdego fragmentu działki inwestycyjnej, a jedynie zapewnienie dojazdu umożliwiającego dostęp;
7) § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a r.w.t. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wskazanie, że GINB powinien był ocenić, czy doszło do naruszenia tego przepisu, podczas gdy wobec objęcia przedmiotową inwestycją miejsc parkingowych tylko dla osób niepełnosprawnych, przepis ten nie miał zastosowania, albowiem zastosowanie miał § 20 r.w.t
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu | Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie bezzasadnie zastosował w sprawie § 19 ust. 1 pkt 1 lit a r.w.t., bowiem mając na uwadze fakt, iż na działce inwestycyjnej zaplanowano wyłącznie miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych, to przepis ten w niniejszym przypadku nie ma zastosowania. Kwestie bowiem dotyczące odległości od okien innych budynków miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych reguluje § 20 r.w.t.., a z jego treści wynika, że stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien innych budynków. Z projektu zagospodarowania przedmiotowego terenu wynika, że na działce inwestycyjnej zostały zaprojektowane dwa miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych w odległości 5 m od granicy działki ewid. [...] oraz 3 m od granicy działki drogowej nr ewid. [...].
Skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż południowa część działki, na której miały być zlokalizowane miejsca parkingowe jest pozbawiona bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, co zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powoduje, iż decyzja zatwierdzającą projekt budowlany jest niezgodna z pkt II ppkt 4 lit. d) decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Miejsca dla osób niepełnosprawnych zaplanowane na dz. 20 w jej pół. zach. części, graniczą z ulicą (...) (dz. ew. nr [...]), która jest drogą wewnętrzną, umożliwiającą dojazd na tyły budynku od drogi publicznej ul. (...), mieszkańcom posesji (...), usytuowanej na dz. nr [...]. Zarazem stanowi ona jedyny dostęp do posesji usytuowanych przy ul. (...) (dz. nr [...] w obr. [...]) i [...] (dz. nr [...] w obr. [...]), budynków nie stanowiących własność skarżącej. Zatem warunek § 14 ust. 1 r.w.t. został zachowany. Z treści ww. przepisu nie wynika obowiązek zapewnienia bezpośredniego dostępu dla każdego fragmentu nieruchomości inwestycyjnej do drogi publicznej, zaś bezsprzecznie dz. nr ewid. [...] posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, ulicy (...).
Skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż przedstawione w projekcie budowlanym rozwiązanie prowadzi do uczynienia ostatecznej decyzji administracyjnej niemożliwą do wykonania, a przynajmniej ograniczenia jej przez nieprzewidywalny warunek, jakim musiała być zgoda właściciela działki nr ewid. [...], co może stanowić rażące naruszenie prawa § 14 ust. 1 r.w.t.
Skarżąca kasacyjnie wyjaśniła, iż odkąd wybudowano drogę, którą w 1953 r. nazwano ul. (...), osoby zamieszkujące w usytuowanym tam budynku korzystały z możliwości przejazdu, przechodu oraz postoju na ul. (...), a ich prawo do korzystania z tej ulicy nigdy wcześniej nie było kwestionowane przez Akademię [...] w K.. Akademia [...] w K. podpisuje umowy cywilno-prawne na wynajem miejsc parkingowych, znajdujących się na ulicy (...) (dz. nr ewid. [...]) i takie też umowy przez okres budowy skarżąca z Akademią [...] w K. podpisywała. Aktualnie syn skarżącej również ma podpisaną taką umowę na wynajęcie miejsca parkingowego. Zatem skarżąca nie miała powodu przypuszczać, że ze strony Akademii [...] w K. nastąpią jakiekolwiek utrudnienia związane z dostępem do południowej części dz. ew. nr [...], na której zlokalizowane miały być miejsca parkingowe, zwłaszcza w świetle braku sprzeciwu skarżącej jako strony postępowania podczas wydawania decyzji z dnia 13 czerwca 2018r.; nr 659/6740.2/2028.
Skoro w treści decyzji o warunkach zabudowy organ nie przesądził w sposób wiążący o lokalizacji miejsc postojowych na terenie działki inwestycyjnej, to mając na uwadze, że spełniony został warunek z § 14 ust. 1 r.w.t. gdyż planowana inwestycja ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ulicy (...), nie została spełniona przesłanka rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z ww przepisem rozporządzenia.
§ 18 ust. 1 r.w.t. jest przepisem nieostrym. Dla jego prawidłowego zastosowania w okolicznościach danej sprawy niezbędne jest dokonanie takiej wykładni, która pozwoli na odkodowanie treści przepisu w sposób zgodny z zasadą ochrony prawa własności oraz wyrażonej w art. 4 ustawy Prawo budowlane zasadą wolności budowlanej. Zatem skoro powyższe stanowi kryterium ocenne, to nie może ono być naruszone w sposób o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Urządzenie miejsc postojowych dla samochodów uzależnia się m.in. od sposobu zabudowy. Powołanego przepisu nie można rozumieć w ten sposób, że zawsze należy urządzać miejsca postojowe na terenie inwestycji, gdyż powodowałoby to to, że w przypadku inwestycji, polegających na przebudowie budynków, które w całości lub prawie w całości zajmują działkę budowlaną, inwestycje te byłyby niedopuszczalne tylko z tego powodu, że na terenie działki nie jest możliwe urządzenie miejsc postojowych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Akademia [...] w K. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu wskazała, że wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, Sąd rozpoznający sprawę nie badał całościowo ponownie sprawy z wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, lecz działał w granicach wyznaczonych postępowaniem w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla nieruchomości, która nie posiada dostępu do drogi publicznej stanowi jaskrawe i oczywiste naruszenie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla nieruchomości, która nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej obarczona jest sankcją nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ została wydana z rażącym naruszeniem jasno brzmiących przepisów, a to art. 35 ust 1 pkt 2 p.b. w zw. z art. 5 ust 1 pkt 9 p.b. w zw. z § 14 ust. 1 r.w.t.
Dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Dostęp do drogi publicznej musi zostać wykazany przez inwestora w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym zakresie nie jest wystarczające twierdzenie inwestora o istnieniu takiego dostępu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.
Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W ramach zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej kwestionowane jest stanowisko Sądu I instancji w zakresie oceny braku zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz kwalifikacji tego naruszenia jako rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Dlatego też w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że wyeliminowanie ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. powinno następować tylko w okolicznościach bezspornych. W ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 27 października 2015 r., II OSK 397/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, gdyż odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Brak któregoś z wymienionych powyżej elementów wyklucza możliwość uznania, że doszło do wydania decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa (wyroki NSA z 12 października 2022 r., II OSK 1475/21, z 9 sierpnia 2016 r., II OSK 2868/14; z 2 marca 2011 r., II OSK 2226/10; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Według art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. przesłanką wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest stwierdzenie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Ustalenie zgodności w tym zakresie przedmiotowym jest podstawowe, skoro ustanowiona w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. przesłanka "zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy" jest ustanowiona jako przesłanka bezwzględna, która musi być spełniona. Od ustalenia zgodności z decyzją o warunkach zabudowy organ architektoniczno-budowlany odstąpić nie może. Przy ustaleniu znaczenia pojęcia "zgodności" nie ma podstaw do odejścia od wykładni językowej, a zatem zgodny to jednakowy, nieróżniący się (Wyrok NSA z 8 października 2019 r., II OSK 2720/17; ; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jako że dokumenty te określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustanowiona w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. przesłanka stwierdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest przesłanką bezwzględnie obowiązującą. Zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyroki NSA z dnia 2 października 2015 r., II OSK 215/14; z 23 kwietnia 2020 r., II OSK 2037/19; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przypadku będącej przedmiotem postępowania nieważnościowego poddanego kontroli Sądu I instancji, wśród okoliczności mogących stanowić podstawę nieważności decyzji zatwierdzającej i udzielającej pozwolenia na budowę, Sąd ten wskazał, niezgodność tej decyzji z ustaleniami decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, a także z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w zakresie dotyczącym zagwarantowania miejsc dla osób niepełnosprawnych oraz dostępu do drogi publicznej.
W decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w punkcie 4f stwierdzono, iż inwestor powinien zapewnić miejsca postojowe w ilości stosownej do planowanego zagospodarowania poza pasami dróg publicznych. Z kolei zgodnie § 18 ust. 2 r.w.t. liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Ponadto zgodnie z § 14 ust. 1 r.w.t. do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m
Rację należy przyznać skarżącej kasacyjnie, że sformułowania zawarte w decyzji o warunkach zabudowy jak i przywołanym powyżej § 18 ust. 2 r.w.t. są nieostre i nie określają konkretnej liczby miejsc parkingowych jaka powinna być przewidziana dla przedmiotowej inwestycji. Niemniej, czego skarżąca kasacyjnie już nie dostrzega, z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wyraźnie wynika, że to nie w zaprojektowaniu niewystarczającej ilości miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych Sąd ten dostrzega naruszenie prawa, lecz w takim ich zaprojektowaniu, iż pozbawione one są dostępu do drogi publicznej. Otóż, co nie jest kwestionowane w przedmiotowej sprawie, miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych zaprojektowane zostały w południowej część działki nr ewid. [...]. Z uwagi na specyfikę zabudowy w stanie faktycznym sprawy, tak zaprojektowane miejsca parkingowe nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej z działki inwestycyjnej. Dostęp ten odbywać się może za pośrednictwem działki nr ewid. [...] przylegająca do przedmiotowego budynku od strony zachodniej. Działka ta ma jednak status drogi wewnętrznej. Czego skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje, na dzień wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, nie legitymowała się ona jakimkolwiek prawem do korzystania z działki nr ewid. [...]. Dlatego też zasadnie Sad I instancji przyjął, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych nie zostały zapewnione w ogóle, co stoi w sprzeczności z postanowieniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i § 18 ust. 2 r.w.t., a okoliczność ta została błędnie oceniona przez GINB. Zasadnie zatem Sąd I instancji stosując art. 145 § pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu decyzji GINB. Natomiast ocena wskazanego naruszenia prawa w kontekście spełnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. pozostaje obowiązkiem organu nadzoru budowlanego w toku ponownie prowadzonego postępowania. Oceniając stopień naruszenia prawa GINB powinien m.in. ocenić skutki gospodarcze stwierdzonego naruszenia, powinien uwzględnić dokumenty przedłożone przez stronę w toku postępowania kasacyjnego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.