II OSK 555/10

II OSK 555/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-03-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-03-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska
Jan Paweł Tarno
Paweł Miładowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Wr 395/09 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2009-11-04
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 2 pkt 5
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 395/09 w sprawie ze skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 395/09, po rozpoznaniu skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, skargę oddalił.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku, decyzją Kierownika Zespołu Lokalizacji Inwestycji w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego Wrocławia, wydaną z upoważnienia Prezydenta Wrocławia, dnia [...] lutego 2008 r. (nr [...]), ustalono - na rzecz J.S. - warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal gastronomiczny z częścią noclegową (pensjonat) oraz jego rozbudowę, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym m.in. zbiornikiem bezodpływowym na ścieki sanitarne i zagospodarowaniem terenu, przewidzianej do realizacji we Wrocławiu, przy ul. [...], na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...], obręb [...].
Od tego rozstrzygnięcia odwołał się Z. N. Strona w pierwszej kolejności zarzuciła, że kwestionowana decyzja została wydana w oparciu o błędne ustalenia faktyczne mające wpływ na wyznaczenie granic obszaru podlegającego analizie oraz na treść orzeczenia. Odwołujący się stwierdził bowiem, że organ lokalizacyjny błędnie uznał, że front nieruchomości znajduje się od strony ul. A, gdy tymczasem główny wjazd oraz wejście do budynku znajdują się od strony ul. B. Z kolei planowana szerokość frontu rozbudowywanego budynku od strony ul. B została ustalona z naruszeniem § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).
W dalszej kolejności Strona zarzuciła, że błędne ustalenia faktyczne odnośnie usytuowania frontu działki wpłynęły na sposób wyznaczenia przez organ administracyjny obszaru podlegającego analizie.
Mając powyższe na względzie Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem wydania orzeczenia o treści merytorycznej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy wskazał, że podniesione w odwołaniu zarzuty spowodowały przeprowadzenie przez Kolegium uzupełniającego postępowania dowodowego. Ustalono, że na obecnym etapie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadzi jedynie czynności wyjaśniające, co do zabudowy przy ul. [...] we Wrocławiu. Zdaniem SKO zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego.
Organ podniósł, że działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej - ul. A i ul. B - są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy (w szczególności: działka nr [...] położona przy ul. [...] oraz działka nr [...] przy ul. [...]. Dalej, teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - ul. A oraz ul. B. Ponadto istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W dalszej kolejności należy zwrócić uwagę, że teren objęty planowanym zamierzeniem inwestycyjnym nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż jest to użytek gruntowy wykazany w ewidencji gruntów i budynków jako "inne tereny zabudowane" (symbol "Bi"). Wreszcie żaden z przepisów odrębnych nie wprowadza zakazów lub ograniczeń w realizacji planowanego zamierzenia budowlanego.
Także przeprowadzona, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., analiza funkcji i cech zabudowy wykazuje - zdaniem Kolegium - iż parametry planowanej zabudowy nie naruszają ładu przestrzennego.
Kolegium wskazało, że z treści kwestionowanego rozstrzygnięcia wynikało, że obsługa komunikacyjna planowanego do realizacji obiektu miałaby się odbywać zarówno od strony ul. B, jak i ul. A. Z kolei w złożonym wniosku Inwestor wskazał natomiast - "obsługa komunikacyjna bez zmian". W związku z tym Kolegium -mając na względzie podniesione w odwołaniu zarzuty oraz stwierdzone wątpliwości -wezwało inwestora do wyjaśnienia, czy główna obsługa komunikacyjna będzie odbywać się z ulicy A, czy z ulicy B. W odpowiedzi inwestor wyjaśnił, że "planowana główna obsługa komunikacyjna dla inwestycji odbywać się będzie od ulicy B tam też znajduje się jedna z bram wjazdowych na teren".
Uwzględniając zatem szerokość frontu terenu wnioskowanej inwestycji (czyli szerokość działki nr 33 przylegającej do ul. A, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę), który wynosi około 33 metrów, to granica obszaru analizowanego powinna zostać wyznaczona w odległości nie mniejszej niż 100 metrów od terenu potencjalnego zainwestowania. Jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy określił zatem te granice w odległości około 100-150 metrów od granic terenu planowanego zamierzenia.
W związku z zarzutami odwołującego się Z. N., organ odwoławczy zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie, na podstawie art. 136 § 2 k.p.a., stosownego uzupełniającego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy zabudowa działek nr [...] i nr [...] nastąpiła w sposób legalny i czy ewentualnie na tych działkach istnieją obiekty budowlane. Kolegium zwróciło się również o uaktualizowanie przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy. W związku z tym organ lokalizacyjny w piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. wyjaśnił na podstawie aktualnej mapy w skali 1 : 1000 - że analiza została przeprowadzona na mapie, która nie utraciła aktualności, gdyż "stan zabudowy nie różni się zasadniczo od stanu przedstawionego na mapie z dnia 1 lipca 2007 r." Jedynie budynek usługowy posadowiony działce nr [...] uległ nieznacznej rozbudowie i stoi teraz także na niewielkim fragmencie działki nr [...].
Co do wątpliwości dotyczących legalności zabudowy istniejącej na działkach nr [...] nr [...] ustalono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia prowadzi jedynie czynności wyjaśniające, które na obecnym etapie postępowania nie pozwalają uznać, że budynki te zostały wzniesione nielegalnie.
Organ lokalizacyjny skorygował jednak przeprowadzoną analizę, w związku z rozbudową budynku, który obejmuje również działkę nr [...]. W związku z tym średni wskaźnik zabudowy zmniejszył się z 0,11 do 0,10.
W tym kontekście, jako chybiony, organ uznał zarzut Z. N., że organ lokalizacyjny - wyznaczając obszar analizowany - nie uwzględnił pełnego obrysu niezabudowanych działek rolnych. Zarzut ten bowiem dotyczy - co należy podkreślić -wyłącznie działek niezabudowanych. Nieuwzględnienie zatem w analizie ich całych powierzchni w żaden sposób nie wpłynęło na ostateczne wyniki analizy.
Organ stwierdził, że realizacja planowanego zamierzenia (lokal gastronomiczny z częścią noclegową) nie będzie kolidować z funkcją występującą w najbliższym sąsiedztwie. Stanowi on bowiem funkcję towarzyszącą wobec przeważającej na tym terenie zabudowy mieszkaniowej.
W dalszej kolejności Kolegium podkreśliło, że postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone w sposób, który zapewnił wszystkim stronom czynny w nim udział (art. 10 k.p.a.). W szczególności, stosownie do treści art. 61 § 4 k.p.a., zawiadomiono wszystkie strony, w tym także odwołujących się zarówno o wszczęciu postępowania, jak i jego zakończeniu i o możliwości wypowiedzenia -się, co do zebranych materiałów dowodowych. Z możliwości tej w szerokim zakresie skorzystał również odwołujący się Z. N.
Skargę na ostateczną decyzję w sprawie wniósł Z. N. W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo, oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez nieuwzględnienie zarzutu , iż główny wjazd na działkę nr [...] Obręb [...], front budynku, oraz główne wejście do budynku znajdują się od stron ulicy B, oraz potraktowanie bez pozwolenia na budowę obiektów budowlanych jako legalne i uwzględnienie ich przy obliczaniu wskaźnika stosunku powierzchni planowanej zabudowy do powierzchni zabudowy zastanej, pomimo, że nie zakończyło się jeszcze postępowanie administracyjne prowadzone przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu; naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 7 k.p.a. art. 75 § 2 k.p.a., art. 76 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., art.106 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak całościowego ustosunkowania się do zarzutów będących podstawą odwołania od decyzji organu I Instancji, oraz wybiórcze potraktowanie materiału dowodowego przez organ odwoławczy; naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak pod sentencją, oraz uzasadnieniem decyzji podpisów z podaniem imion i nazwisk, oraz stanowisk służbowych osób upoważnionych do wydania decyzji, naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt. 7 w zw. z art. 6 ust 2 pkt 2, art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2, ust 4 pkt. 9, art.54 pkt 2 lit d, art.59, art.61, art. 67, art.86 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 2 pkt 5, § 3, § 5, § 6, § 7, § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 15 88) poprzez ich błędną wykładnię.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że orzekające w sprawie organy dokonały, w myśl przepisu art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, analizy projektowanego zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z zasadami jakie ustawodawca wskazał w tym artykule, a także zgodnie z przepisami wykonawczymi do niego i doszły do przekonania, ze wniosek winien zostać uwzględniony.
Sąd uznał, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji wykonano w sposób prawidłowy i przez osoby uprawnione wszelkie czynności, niezbędne w świetle obowiązujących przepisów dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Nadto wykonano także dokumentację fotograficzną, dokumentującą analizowaną okolicę, a także nieruchomość, będącą przedmiotem inwestycji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie podzielił zarzutów w zakresie naruszenia przez organy przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, a tylko takie naruszenie może być podstawą do uchylenia skarżonych do sądu decyzji.
W rozpoznawanej sprawie organ drugiej instancji ponownie przeanalizował dokumentację zgromadzoną przez Prezydenta Wrocławia, a dodatkowo zlecił uzupełnienie postępowania dowodowego w pewnym zakresie, aby wydać decyzję w świetle całości materiału sprawy. Decyzje zawierają również wszystkie elementy istotne decyzji, określone w art. 107 k.p.a.
Jeśli chodzi o zarzut naruszenia prawa materialnego, to także tak postawionego zarzutu Sąd pierwszej instancji nie podzielił, bowiem organy dokonały oceny projektowanej inwestycji badając szczegółowo cały, objęty analizą teren, co wynika z samej treści motywów decyzji. Organy prawidłowo, zgodnie z przepisami, stanowiącymi podstawę podjętych orzeczeń, objęły analizą teren działek sąsiednich z uwzględnieniem różnorodności zabudowy tychże działek. Jak wynika z obszernego uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji, której dotyczy wniosek, organ pierwszej instancji prawidłowo określił obszar analizowany z analizą funkcji i nie przekroczył w tym zakresie ani reguł ustawowych, zawartych w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani przepisów wykonawczych do tej ustawy. Mając na uwadze zarzuty odwołania Kolegium zobowiązało inwestora do jednoznacznego oświadczenia się w zakresie planowanej obsługi komunikacyjnej i inwestor oświadczył jednoznacznie na piśmie, że obsługa ta jest planowana od ulicy A.
Uwzględniając powyższe Kolegium trafnie oceniło, że organ pierwszej instancji niewadliwie określił granice terenu analizowanego.
Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutu braku uzgodnienia inwestycji z organem stanowiącym - zarządcą drogi. Organ prawidłowo wskazał, że na tym etapie inwestycji nie ma potrzeby dalszego uzgadniania, bowiem wedle art. 106 k.p.a., chodzi tu o stanowisko innego organu, a w niniejszym postępowaniu organem tym pozostaje Prezydent miasta.
Sąd nie podzielił także zarzutów skargi w przedmiocie niedostatecznego wyjaśnienia sprawy. Organy uznały, że zgromadzone dowody są wystarczające i Sąd nie dopatrzył się konieczności dalszego postępowania dowodowego w sprawie. Jeśli chodzi o legalność obiektów budowlanych na działkach, to Kolegium prowadziło także w tym zakresie postępowanie dowodowe uzupełniające i na dzień wydawania decyzji w sprawie nie było w obrocie prawnym decyzji np nakazujących ich rozbiórkę, natomiast jeśli w przyszłości nielegalność budowli zostanie potwierdzona będzie to mogło (ewentualnie) prowadzić do próby wzruszania zapadłych decyzji w trybie nadzwyczajnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ma kompetencji do samodzielnej oceny legalności robót budowlanych.
Sąd pierwszej instancji podkreślił ponadto, że dokonując oceny legalności kontrolowanego postępowania administracyjnego nie wolno nie mieć na uwadze okoliczności, że w sprawie nie mamy do czynienia z nową inwestycją, w sposób znaczący wpływającą na ład architektoniczny w terenie, a jedynie zmianą sposobu użytkowania obiektów budowlanych już istniejących, związaną z planowanym podjęciem działalności gospodarczej w określonym charakterze przez jej aktualnego właściciela.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z. N. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 2 pkt 1, art. 52 pkt. 2 lit. c, art. 53, art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 2 pkt 5, § 5 pkt. 1, § 6 pkt. 1 i 2, § 7 pkt 2 i 4, § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r., w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. "art. Tej ustawy" poprzez nie przeprowadzenie dowodów uzupełniających żądanych przez skarżącego, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych mającym wpływ na wynik postępowania.
Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w rozpoznanej skardze błędnie uznano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało właściwej interpretacji przepisu § 2 pkt. 5 powołanego na wstępie rozporządzenia. Powyższy przepis definiuje front nieruchomości w następujący sposób: ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o froncie działki- należy przez to rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Komentowany przepis zatem określa metodę wyznaczenia frontu działki. W myśl zasady clara non sunt interpretanda, niedozwolone jest stosowanie innych niż językowa rodzajów wykładni prawniczej do odkodowywania tych sformułowań, których sens prawny na tle dopuszczalnych reguł znaczeniowych języka etnicznego jest jednoznaczny.
Skarżący kasacyjnie podkreślił również, iż w trakcie postępowania prowadzonego przed organem administracyjnym I Instancji wykazano ponad wszelką wątpliwość, że wejście do budynku usytuowanego na działce nr [...] Obręb S[...], oraz główny wjazd na działkę znajdują się od strony ulicy B. Również obsługa komunikacyjna odbywa się od strony ulicy B.
W konkluzji skargi kasacyjnej podniesiono, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dokonał wadliwej wykładni przepisu § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie przeprowadził dowodów z dokumentów których nieuwzględnienie było powodem złożenia odwołaniu od decyzji ustalającej warunki zabudowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Tak skonstruowana skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej pokreślić należy, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu. NSA jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (art. 176 p.p.s.a.). Nie wystarczy przy tym przytoczenie przepisu ustawy stanowiącego podstawę kasacji.
W niniejszej sprawie, w skardze kasacyjnej zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, nie wskazano, które konkretne przepisy zostały - zdaniem skarżącego - naruszone. Także z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika zakres naruszenia przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest tymczasem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez, co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Niedopełnienie wymagań materialnych (konstrukcyjnych) skargi kasacyjnej, wskazanych w art. 176 p.p.s.a., czyni ją niedopuszczalną w tym zakresie. Tym samym tak postawione zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że także w tym zakresie skarga kasacyjna zawierała wady konstrukcyjne uniemożliwiające odniesienie się do wszystkich postawionych zarzutów. Skarżący kasacyjnie wskazał szereg przepisów, którym jego zdaniem uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadniając jedynie zarzut naruszenia § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak wskazania uzasadnienia pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej sprawia, iż w tym zakresie skarga kasacyjna nie mogła zostać poddana kontroli instancyjnej.
Podsumowując wskazać należy, że jedynym prawidłowo skonstruowanym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. Zarzut ten nie zasługiwał jednakże na uwzględnienie. Zgodnie z jego treścią ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o froncie działki – należy przez to rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że w związku z tym, iż teren inwestycji winien mieć jeden front, w sytuacji gdy usytuowanie działki jest tego rodzaju, że przylega ona do dwóch lub większej liczby dróg, a organ ma wątpliwości, z której strony będzie wjazd główny lub wejście na działkę, na której ma być realizowana planowana inwestycja, jest on obowiązany wezwać inwestora do złożenia stosownych wyjaśnień (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4.10.2007r. sygn. akt IV SA/Wa 1381/07, LEX nr 394823, wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 563/08).
Skoro zaś w niniejszej sprawie organ administracji publicznej powziął wątpliwości w zakresie tego, od której z przyległych ulic planowana jest obsługa komunikacyjna, prawidłowym było wezwanie inwestora do zajęcia stanowiska w tym zakresie. Oświadczenie przez inwestora na piśmie, że obsługa ta planowana jest od ulicy A sprawia, że niewadliwym było uznanie, iż frontem przedmiotowej działki jest część działki przyległa do ulicy A.
Z uwagi na to, że przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie warunków zabudowy, dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania, podkreślić należy, że zmiana sposobu użytkowania mogła również obejmować zmianę obsługi komunikacyjnej nieruchomości, co w sytuacji powstania wątpliwości w tym zakresie tym bardziej uzasadniało zwrócenie się do inwestora o zajęcie stanowiska. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie znaczenie zasadnicze dla rozstrzyganej kwestii ma bowiem planowany sposób użytkowania nieruchomości, nie zaś aktualny.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił.