II OSK 553/20

II SA/Łd 141/19 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2019-10-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak
Jolanta Rosińska /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 553/20 - Wyrok NSA z 2023-02-23
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 994
art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1945
art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 2, art. 28 ust. 1, art. 37
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 17 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Bożena Kasprzak, , Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ł. J. W. sprawy ze skargi A. S., B. C., D. S., D. S., J. B., J. P. – D., M. D., K. S., M. S., M. R., M. S. i M. R. na uchwałę Rady Gminy Brójce z dnia 26 października 2018 r. nr LXVII/373/2018 w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Brójce oddala skargę. a.bł.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 stycznia 2019 r. A. S., P. S., J. B., K. S., M. P., D. S., M. S., M. S., D. S., M. R., M. R., B. C., J. .-D., M. D., reprezentowani przez adwokata T. Ł., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy Brójce z dnia 26 października 2018 roku nr LXVII/373/2018 w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Brójce. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 1), 2), 5), 6), 7) lit. a) i d), 8) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zmianę na obszarze oznaczonym symbolem 5RM - Obszar wiejski w Giemzówku i Giemzowie przeznaczenia terenu dotychczasowych użytków rolnych na teren obiektów produkcyjnych, składowych i magazynów oraz usług komercyjnych (symbol P/U), co stanowi naruszenie wymienionych przepisów poprzez: 1. zburzenie zastanego ładu przestrzennego i zagrożenie usytuowanym w bezpośredniej bliskości terenom mieszkalnym; 2. sprzeczność uwarunkowań przestrzennych obszaru 5RM (teren mieszkalny, zagrodowy i rolniczy) z kierunkami zagospodarowania tegoż obszaru (teren przemysłowo-usługowy); 3. zignorowanie obowiązku respektowania przez Radę Gminy prawa własności do nieruchomości mieszkalnych i rolnych znajdujących się na obszarze 5RM; 4. brak wskazówki, że nowy zaplanowany teren oznaczony symbolem P/U został skonfrontowany z bilansem terenów przeznaczonych pod zabudowę. Na podstawie powołanych zarzutów strona wniosła o stwierdzenie, że zaskarżona uchwała jest nieważna w zaskarżonym zakresie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że skarżący są mieszkańcami lub właścicielami terenów znajdujących się na obszarze oznaczonym symbolem 5RM - Obszar wiejski w Giemzówku i Giemzowie. Uchwała będąca przedmiotem skargi zakłada na obszarze oznaczonym symbolem 5RM zmianę przeznaczenia terenu wzdłuż drogi DW714, który dotychczas stanowił użytki rolne, na teren obiektów produkcyjnych, składowych i magazynów oraz usług komercyjnych (symbol P/U). Interes prawny skarżących do zaskarżenia przedmiotowej uchwały polega na tym, że:
1. skarżący A. S. jest właścicielem nieruchomości znajdującej się na obszarze P/U, która obecnie przeznaczona jest na użytki rolne;
2. pozostali skarżący są właścicielami nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z obszarem P/U i przekształcenie obszaru użytków rolnych na obszar przemysłowy spowoduje uciążliwości, które będą bezpośrednio odczuwalne na terenie przez nich zamieszkiwanym lub na terenie na których planują zamieszkać;
3. Prawo cywilne materialne (art. 140 zd. 1, 144 k.c.) chroni prawo własności i jednocześnie ogranicza je w takim zakresie, aby korzystanie z jednej nieruchomości nie powodowało ograniczenia możliwości korzystania z innej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Na str. 171 Studium wskazane jest, że obszar oznaczony symbolem 5RM ma charakter wiejski i dominuje na nim zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa oraz użytki rolne. Nie jest prawdą, że występuje na tym terenie jakakolwiek zabudowa usługowa czy produkcyjna lub przemysłowa. Na terenie tym nie ma nawet sklepu ani jakiegokolwiek zakładu usługowego. Jest to teren typowo mieszkalno-zagrodowy z polami uprawnymi. Stworzenie na nim wielkiego obszaru produkcyjnego pod budowę fabryk i centrów logistycznych zaburzy stosunki miejscowe i będzie sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem gruntów na ten cel zamierzonych w nowym studium.
4. Prawo materialne z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego zakłada, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zagospodarowanie terenu nie może naruszać chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich i każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu należącego do innych osób. Zgodnie z ustawą prawo własności jest chronione przed immisjami ze strony nieruchomości sąsiednich, które mogą doprowadzić do utraty możliwości korzystania lub doprowadzić do utrudnień w korzystaniu z terenu zgodnie z jego dotychczasowym przeznaczeniem i ładem przestrzennym definiowanym jako harmonijne i uporządkowane relacje zgodnie z uwarunkowaniami funkcjonalnymi, społeczno-gospodarczymi, środowiskowymi, kulturowymi oraz kompozycyjno-estetycznymi.
5. W zakresie terenu stanowiącego własność A. S. zwrócono uwagę, że teren, który zamierza on w dalszym ciągu wykorzystać w celu rolniczym będzie z mocy studium terenem przemysłowym i de facto zostanie "zakleszczony" wokół terenami przemysłowymi, co może prowadzić do skażenia lub wyjałowienia gleby oraz zakłócenia gospodarki wodnej.
6. Skarżący, jako właściciele lub mieszkańcy terenów objętych studium, upatrują swój interes prawny do wniesienia skargi w tym, że zaskarżona uchwała pozwala na takie zagospodarowanie tychże terenów, które uniemożliwi lub uczyni nadmiernie uciążliwym korzystanie z ich własności zgodnie z obecnym zagospodarowaniem.
Skarżący zarzucili, że zmiana przeznaczenia prowadzi do umiejscowienia w bezpośrednim sąsiedztwie obszarów o dwóch silnie skonfliktowanych ze sobą ze swej istoty funkcjach: mieszkaniowej i przemysłowej. Obecne zagospodarowanie ma taką postać, że mieszkańcy terenów mieszkalnych mają w bezpośrednim sąsiedztwie swoich domów pola uprawne. Pola uprawne, choć mogą generować immisje, w szczególności w sferze zapachów, nie są nadmiernie uciążliwe dla mieszkańców. Tymczasem wielki obszar produkcyjny na tym samym terenie doprowadzi do zanieczyszczenia powietrza, skażenia gleby, hałasu, znacznego wzmożenia ruchu drogowego i może spowodować szereg innych skutków, które sprawią, że zamieszkiwanie na tym terenie stanie się niemożliwe. Skarżący dodali, że na str. 150 studium znajduje się fragment wskazujący, że wpłynęło kilkanaście wniosków o zmianę studium w związku z chęcią zagospodarowania terenów m.in. na obszarze 5RM pod funkcję usługowo-produkcyjną. Autor studium zwraca szczególną uwagę na korzyści finansowe związane z tymi potencjalnymi inwestycjami, ale w żaden sposób nie roztrząsa zagrożeń. Wskazuje, że "Przy wyznaczaniu nowych terenów pod zabudowę w studium należy wziąć pod uwagę lokalizację, koszty uzbrojenia terenu, dostępność komunikacyjną oraz obecność potencjalnych inwestorów". Nie wskazuje natomiast, że przy wyznaczaniu nowych terenów pod zabudowę przemysłową należy również brać pod uwagę ochronę terenów mieszkalnych i rolniczych przed negatywnym wpływem zakładów produkcyjnych. Takie przeoczenie stanowi, zdaniem skarżących, poważne przekroczenie prawa i doprowadziło do wyznaczenia terenu P/U na obszarze 5RM w sposób niemożliwy do zaakceptowania dla skarżących. Ponadto, studium na str. 171 zawiera wewnętrzną sprzeczność. Wskazuje, że na obszarze 5RM "powinno się adaptować funkcje istniejące, nową zabudowę należy lokalizować w granicach obszarów o zwartej wykształconej strukturze funkcjonalno-przestrzennej (lub w ich sąsiedztwie) oraz dążyć do utrzymania terenów rolniczych [...]. Natomiast w następnym akapicie znajduje się zapis, że "ze względu na położenie obszaru w bliskim sąsiedztwie Autostrady A1 oraz projektowanych terenów produkcyjno-uslugowych, obszar 5RM staje się atrakcyjny pod względem inwestycyjnym. Prognozuje się, że w przyszłości obszar ten zostanie przekształcony w strefę aktywności gospodarczej, w zachodniej części obszaru 5RM wyznacza się nowy teren produkcyjno-usługowy". Nowy teren przemysłowy został usytuowany całkowicie arbitralnie w oparciu o "wnioski mieszkańców". W opinii skarżących wyznaczając teren oznaczony P/U w obszarze 5RM Rada Gminy nie podjęła jakiejkolwiek głębszej refleksji we wskazanym powyżej zakresie. Bilans nie zawiera bowiem odniesienia do tego konkretnie obszaru.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Brójce wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na brak legitymacji skarżących do wniesienia skargi, ewentualnie o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Organ podkreślił, że skarżący nie wykazali w skardze interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały, nie wskazali naruszenia własnego (osobistego) interesu prawnego bądź uprawnienia, nie wykazali zatem, iż istnieje związek pomiędzy ich własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną przezeń uchwałą. Skarżący nie mogą bowiem upatrywać swojego interesu prawnego w tym, "że zaskarżona uchwała pozwala na takie zagospodarowanie tychże terenów, które uniemożliwi lub uczyni nadmiernie uciążliwym korzystanie z ich własności zgodnie z obecnym zagospodarowaniem". Skarżący nie wskazują w jaki sposób miałoby do tego dojść, nadto zapominają, że wskazywane co prawda w innym miejscu skargi, rzekome skutki zmiany zagospodarowania terenu mające być wynikiem uchwalenia studium, takie jak zanieczyszczenie powietrza, hałas czy wzmożenie ruchu drogowego, już zaistniały na przedmiotowym terenie, na skutek usytuowania w sąsiedztwie ich nieruchomości - Autostrady A1. Organ zwrócił uwagę, że właśnie usytuowanie autostrady było bodźcem do uchwalenia skarżonej uchwały. Zaistniała bowiem potrzeba dostosowania dotychczas obowiązującego Studium do istniejących obecnie oraz prognozowanych potrzeb rozwojowych Gminy Brójce oraz jej mieszkańców. Organ planistyczny uchwalając studium musiał rozważyć z jednej strony interesy poszczególnych jednostek, aż drugiej interes społeczny i publiczny. Podstawowym celem uchwały była identyfikacja uwarunkowań rozwojowych Gminy Brójce wynikających ze sfer: społecznej, gospodarczej, środowiskowej, zagospodarowania przestrzennego, następnie zidentyfikowania obszarów problemowych oraz określenia polityki przestrzennej gminy, wpisanej w politykę regionalną oraz krajową. Konieczność jej podjęcia wynikła szczególnie z rozwoju gospodarczego i powstawania nowego układu komunikacyjnego - Autostrady A1 - z węzłem Łódź-Górna, który spowodował wzrost atrakcyjności inwestycyjnej gminy. Organ wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta w wyniku realizacji ustawowego upoważnienia, z zachowaniem wszystkich wymogów procedury. Procedowana była w oparciu o ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zawartość studium (część tekstową i graficzną) określa art. 9 ust. 2 u.p.z.p., przedmiot (ustalenia) przepisy art. 10 u.p.z.p., natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne w tym skalę map, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych) określa wydane na podstawie art. 16 ust. 2 u.p.z.p. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona uchwała spełnia wszystkie wymagania przepisane prawem. Procedura opracowania zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy Brójce rozpoczęła się podjęciem uchwały Nr XLII/233/2017 Rady Gminy Brójce z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie przystąpienia do zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Brójce (zwane dalej Studium). Procedura sporządzenia Studium uwzględniała elementy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zakresie udziału społeczeństwa. Następnie, zgodnie z procedurą, w dniu 21 kwietnia 2017 roku ukazało się obwieszczenie Wójta Gminy Brójce, w którym zawarte zostały informacje o możliwości składania wniosków do projektu Studium do dnia 17 maja 2017 roku. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 11, art. 39 ust. 1 pkt. 1 i art. 54 ust. 3 oraz w związku z art. 29 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w wyżej wymienionym obwieszczeniu zawiadamia się również o przystąpieniu do przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Obwieszczenie to zawiera także termin, w którym można składać wnioski do prognozy oddziaływania na środowisko. Został on wyznaczony również na dzień 17 maja 2017 roku. W tak wyznaczonych terminach, do Urzędu Gminy w Brójcach wpłynęło 9 wniosków od społeczeństwa dotyczących opracowania projektu zmiany Studium. Nie wpłynęły, natomiast, żadne wnioski do prognozy oddziaływania na środowisko. Krok ten wyczerpał pierwszy z trzech etapów partycypacji społecznej w planowaniu przestrzennym oraz procedurze sporządzania strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Na podstawie z art. 11, pkt. 9 oraz 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym projekt Studium wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został wyłożony do publicznego wglądu od 12 marca 2018 roku do 3 kwietnia 2018 roku w siedzibie Urzędu Gminy Brójce. Dyskusja publiczna odbyła się w dniu 27 marca 2018 roku. Do Urzędu Gminy Brójce wpłynęło 12 uwag, każda z nich została rozpatrzona stosownym zarządzeniem Wójta. Wszystkie zgłoszone uwagi dotyczyły projektu Studium, nie było uwag odnoszących się do prognozy oddziaływania na środowisko. Ze względu na wprowadzone zmiany w projekcie studium, została ponowiona procedura wyłożenia projektu do publicznego wglądu. Drugie wyłożenie projektu studium wraz z prognozą oddziaływania na środowisko odbyło się dniach od 1 sierpnia 2018 r. do 21 sierpnia 2018 roku, w siedzibie Urzędu Gminy Brójce. Dyskusja publiczna odbyła się w dniu 7 sierpnia 2018 roku. Uwagi można było składać do dnia 11 września 2018 r. Podczas drugiego wyłożenia wpłynęło 9 uwag, każda z nich została rozpatrzona przez Wójta Gminy Brójce stosownym zarządzeniem. Wszystkie złożone uwagi podczas II wyłożenia również dotyczyły projektu Studium, nie wpłynęła żadna uwaga odnośnie prognozy oddziaływana na środowisko. Uwagi, które uzyskały status nieuwzględnionej lub częściowo uwzględnionej zostały przedstawione Radzie Gminy Brójce do ponownej oceny. Ten krok wyczerpał drugi z trzech etapów partycypacji społecznej w planowaniu przestrzennym oraz procedurze sporządzania strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Tym samym procedura sporządzania zmiany Studium w formie tekstu jak i strategicznej oceny oddziaływania na środowisko została przeprowadzona z zachowaniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że warunek uwzględnienia dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu, nie oznacza jeszcze, że Rada, w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, nie może dokonać zmian i przekształceń w tym zakresie. Organ planistyczny uwzględnił wytyczne ustawowe związane z zachowaniem ładu przestrzennego. Studium określa jedynie główne kierunki rozwoju przestrzennego gminy. Szczegółowe rozwiązania projektowe, oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, są ustalane w planie miejscowym. Organ zauważył, że każde wprowadzenie nowej zabudowy na teren dotychczasowo niezabudowany wiąże się z kształtowaniem nowego ładu przestrzennego, który może zaburzać dotychczasowy ład przestrzenny. W literaturze dotyczącej gospodarki przestrzennej wielokrotnie wskazuje się, że przestrzeń musi podlegać ciągłym zmianom. Nie można jej raz na zawsze "zakonserwować". W związku z powyższym istniejący stan związany z przeznaczeniem i zagospodarowaniem terenu nie może być traktowany jako coś na zawsze usankcjonowanego, niemożliwego do zmiany. Skoro przestrzeń się zmienia, to musi również podlegać licznym ograniczeniom, czasem niekorzystnym dla użytkowników przestrzeni. Organ planistyczny dokonał analiz ekonomicznych, społecznych i środowiskowych, co znalazło odzwierciedlenie w treści Studium. W świetle powyższego zarzuty skarżących dotyczące zaburzenia przez studium zastanego ładu przestrzennego i zagrożenie usytuowanym w bezpośredniej bliskości terenom mieszkalnym czy też uwarunkowań wynikających z dotychczasowego przeznaczenia terenu, kierunków zagospodarowania terenu, warunków i jakości życia mieszkańców, w tym ochrony ich zdrowia, zagrożenia bezpieczeństwa ludności i jej mienia, nie mogą się ostać. Nie znajdują one potwierdzenia w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Zdaniem organu zarzuty skargi nie mogą zostać uznane za naruszenie zasad sporządzania studium. O nadużyciu władztwa planistycznego przez organy gminy w przypadku studium można mówić w kontekście art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ podkreślił też, że gmina na skutek budowy nowego układu komunikacyjnego autostrady A-1 wraz z węzłem "Łódź-Górna", stała się bardzo atrakcyjna pod względem inwestycyjnym. Obecnie przechodzi transformacje z gminy o typowo wiejskim charakterze na jednostkę administracyjną predysponowaną do rozwoju nowych funkcji z zakresu usług komercyjnych, logistyki oraz produkcji. Podczas badania uwarunkowań rozwoju gminy Brójce zauważono spadek znaczenia rolnictwa jako ekonomicznej funkcji gminy, stwierdzono, że dalszy rozwój gminy Brójce powinien być planowany na podstawie rozwoju działalności usługowej i produkcyjnej. Północno - zachodnia część gminy Brójce, w tym obszar 5RM cieszy się dużym zainteresowaniem inwestycyjnym, jest ono widoczne we wnioskach dotyczących wyznaczenia nowych terenów P/U od mieszkańców jak i rozmów z potencjalnymi inwestorami. Organ podniósł, że w obszarze 5RM na działce o nr ewid. [...], oznaczonej w studium symbolem P, zlokalizowane są budynki produkcyjne. W strefie 5RM zlokalizowana jest również działalność usługowa - restauracja i hotel "Dwór Giemzów". Ponadto, na działkach [...], [...], [...] [...], w obszarze 5RM już poprzednia edycja studium (przyjęta uchwałą XII/68/2011) wyznaczała teren P/U. Analizując istniejący stan zagospodarowania oraz uwarunkowania rozwoju gminy organ uznał, że w obszarze 5RM występuje już funkcja usługowa i produkcyjna oraz, że wyznaczenie nowych terenów P/U jest kontynuacją kierunków rozwoju zapoczątkowanych już w poprzedniej edycji studium oraz odpowiedzią na nowe uwarunkowania związane z budową autostrady A1 wraz z węzłem "Łódź - Górna". Nieprawdziwe jest stwierdzenie, że w terenie P/U położonym w obszarze 5RM występują gleby chronione klasy III. Skarżący zarzucają zignorowanie obowiązku respektowania przez Radę Gminy prawa własności do nieruchomości mieszkalnych i rolnych znajdujących się na obszarze 5RM. Studium nie jest jednak aktem prawa miejscowego, nie przesądza ono o rzeczywistym przeznaczeniu terenu. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżących, teren P/U został uwzględniony w bilansach wykonanych w trakcie prac nad studium. Nowy układ komunikacyjny autostrady A1 wraz z węzłem "Łódź-Górna" czyni gminę bardzo atrakcyjną do rozwoju działalności gospodarczych o profilu produkcyjnym i logistycznym, bliskość miasta wojewódzkiego będącego zapleczem badawczo-naukowym predysponuje gminę Brójce także do rozwoju przemysłu wysokich technologii. Przy określaniu maksymalnego zapotrzebowania na zabudowę usługową i produkcyjną w gminie Brójce przeanalizowano indywidualne uwarunkowania poszczególnych terenów wynikające między innymi z atrakcyjności lokalizacji w skali ponadlokalnej i regionalnej, dostępności komunikacyjnej, sieci uzbrojenia terenów, wniosków mieszkańców, uwarunkowań przyrodniczych oraz obecności potencjalnych inwestorów. W oparciu o wyniki analiz przeprowadzonych w trakcie prac nad projektem studium, stwierdzono, że Gmina Brójce stoi obecnie przed szansą dynamicznego rozwoju, w oparciu o lokalizacje na jej obszarze nowych działalności gospodarczych o profilu usługowym i produkcyjnym. Uznać należy zatem, że zasadne jest wyznaczanie nowych terenów produkcyjno-usługowych w najnowszej edycji studium Gminy Brójce. Studium z 2018 r. wyznaczyło 208 ha nowych terenów budowlanych o funkcji produkcyjno-usługowej oraz zrezygnowało z utrzymywania funkcji P/U dla terenu położonego przy drodze wojewódzkiej nr 714 w obszarze 6RM o pow. ok. 100 ha, (ze względu na niekorzystne uwarunkowania ekofizjograficzne m.in. występowanie gleb chronionych III klasy bonitacyjnej oraz z uwagi na brak zainteresowania inwestycyjnego tym terenem). Najnowsza edycja studium wyznaczyła de facto 108 ha nowych terenów o funkcji P/U. Wszystkie zmiany wprowadzone w studium, obrazuje schemat 4 tereny przeznaczone pod zabudowę w obowiązującym studium i zakres proponowanych zmian, umieszczonym na str. 155 dokumentu. W studium obliczono również koszty uzbrojenia w infrastrukturę techniczną terenów wyznaczonych w najnowszej edycji studium oraz zestawiono je z możliwościami finansowania gminy. Analiza wykazała, że uruchomienie nowych terenów inwestycyjnych na obszarze Gminy Brójce spowoduje wzrost wpływów do budżetu gminy związanych z podatkami od nieruchomości oraz CIT i PIT, a to pozwoli na realizacje infrastruktury technicznej i społecznej na obszarze całej gminy. Gmina ma prawo wyłączyć grunty spod zabudowy oraz ma prawo zmienić przeznaczenie terenu. Organ stwierdził, że w żadnym wypadku nie można przyjąć, aby przy sporządzaniu studium doszło do istotnego naruszenia zasad czy też trybu jego sporządzania.
Na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. pełnomocnik skarżących poparł skargę, wskazując, iż interes prawny skarżących wynika z faktu, iż pozostają oni w zakresie oddziaływania planowanego przeznaczenia terenu wskazanego w studium, a sposób realizacji inwestycji w przyszłości na podstawie tego studium może prowadzić do naruszenia interesu prawnego skarżących, a więc naruszenia ich prawa własności.
Hipotetyczny interes upatruje zaś w tym, iż na skutek przewidzianych w studium inwestycji usługowych i przemysłowych spada realna wartość nieruchomości skarżących. Pełnomocnik skarżących wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Skarżąca J. P. – D. oświadczyła, że studnie o których mowa w piśmie z dnia 20 czerwca 2019r., znajdują się na działce nr [...], która jest własnością D. S., działka nr [...] jest własnością M. R., działka nr [...] jest własnością D. S., działka nr [...] jest własnością M. R. i działka nr [...] jest własnością jej i jej męża. Działka [...] znajduje się na obszarze RM, czyli poza terenem P/U. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. J. W. przyłączył się do skargi jak również jej uzupełnienia. Nadto, jako główny argument wskazał spadek poziomu wód i możliwość zasilania położonych tam terenów oraz, że teren ten nie ma wodociągu. Z kolei pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając, że tablica ogłoszeń przy szkole, o której mowa w piśmie z dnia 20 czerwca 2019r. jest tablicą sołtysa, a nie urzędu gminy Brójce i to sołtys decyduje co jest na niej powieszone. Pełnomocnik organu złożył pismo procesowe z dnia 17 października 2019r. wraz z wnioskiem dowodowym celem wykazania, że ogłoszenia dotyczące uchwały w zakresie studium i planów nie były zwyczajowo umieszczane w gablocie przy szkole, należącej do sołtysa. Pełnomocnik organu wskazał ponadto, że mieszkańcy mogą korzystać z wodociągu w miejscowości Kalinko. Skarżący J. B. wskazał, że wodociąg znajduje się około 180 metrów od działek skarżących i on korzysta z wodociągu bezpośrednio. Skarżący D. S. oświadczył, że są wodociągi ale są one własnością innej gminy i tam woda jest droższa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie stała się uchwała Rady Gminy Brójce w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Brójce.
Skarga na powyższą uchwałę została wniesiona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu przedmiotowa skarga spełnia warunki formalne warunkujące jej dopuszczalność. Dotyczy bowiem aktu podjętego w sprawie z zakresu administracji publicznej, a ponadto skarżący posiadają legitymację do wystąpienia z niniejszą skargą.
W tym miejscu przypomnieć należy, że w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gminie przysługuje władztwo planistyczne dające jej możliwość samodzielnego decydowania o sposobie zagospodarowania terenu, w ramach, którego ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu położonego w swoich granicach administracyjnych. W wykonaniu owej kompetencji, stosownie do dyspozycji art. 9 ust. 1 ustawy, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Samodzielność planistyczna gminy nie oznacza niczym nie skrępowanej władzy w tym zakresie, bowiem rada gminy, jako organ władzy publicznej podlega ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa. W przypadku uchwalania studium uwarunkowań swoboda organu stanowiącego gminy ograniczona jest m.in. wymogami zawartości aktu planistycznego, o którym mowa w art. 10 ustawy. Istotnym wydaje się fakt, iż w studium dokonuje się kwalifikacji poszczególnych obszarów gminy i ich przeznaczenia. Chociaż nie ma ono mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poprzez uchwalenie studium, organy gminy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie kształtowania polityki przestrzennej.
Warto też podkreślić, że studium jest aktem polityki wewnętrznej gminy, w którym z jednej strony określa się uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy (m. in. geograficzne, demograficzne, przyrodnicze, ekonomiczne), lecz z drugiej strony określa się długofalową politykę przestrzenną gminy. Jest aktem o charakterze ogólnym, gdyż wyznacza podstawowy zarys, kierunki zagospodarowania gminy. Natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.
Przypomnieć też należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 53/17 (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wyraził pogląd, że uchwała rady gminy w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego może być uchwałą naruszającą indywidualny interes prawny, zwłaszcza wobec zmian prawnych wzmacniających stopień związania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (obowiązku badania zgodności projektu planu miejscowego ze studium). Zauważył, że dopuszczając skargę z art. 101 ust. 1 u.s.g. na uchwałę w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dostrzec należy różnicę pomiędzy studium a planem miejscowym w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia interesu prawnego. Różnica ta nie może jednak stanowić podstawy do przyjęcia zasady, że wykazanie naruszenia interesu prawnego przez studium nie jest możliwe, zaś o naruszeniu interesu prawnego będzie można mówić dopiero od momentu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który będąc aktem prawa miejscowego, kształtuje prawa i obowiązki obywateli. Jedynym środkiem ochrony prawnej właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości położonych na terenie objętym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które poprzez realny wpływ na treść planu miejscowego wpływa na ich sytuację prawną, jest skarga w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Postanowienia takiej uchwały mogą kształtować sytuację prawną właścicieli nieruchomości objętych uchwałą, bowiem zmierzają bezpośrednio do uchwalenia zgodnego ze studium miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. Związek ten musi być aktualny i musi dotyczyć takiej sytuacji prawnej, którą można określić jako własną, indywidualną i konkretną danej osoby. Nadto podjęty akt przez swą wadliwość narusza prawnie chronione interesy lub uprawnienia podmiotu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 677/11- Lex nr 1082796; wyrok WSA w Olsztynie z 15.02.2018 r. sygn. akt II SA/Ol 35/2018 – Lex nr 2452700; wyrok WSA w Krakowie z 31.01.2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1546/17 – Lex nr 2447595 ).
Znaczenie interesu prawnego z art. 101 u.s.g. należy wiązać przede wszystkim z ustalonym rozumieniem tego pojęcia na gruncie art. 28 K.p.a. To zaś oznacza, że musi on być: normatywny, obiektywny, aktualny, niepochodny, osobisty, własny, indywidualny, realny i konkretny (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 1183/11 – Lex nr 1340094).
Prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego.
Aktualny interes prawny podmiotu wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. należy odczytywać w kontekście realnego i możliwego naruszenia interesu prawnego w sytuacji realizacji danego aktu w przyszłości (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1709/19).
Powyższe rozważania potwierdzają aktualność interesu prawnego skarżących w niniejszej sprawie. Ich nieruchomości znajdują się na terenie objętym zapisami zaskarżonej uchwały, zatem realizacja kwestionowanej uchwały może realnie wpłynąć na przysługujące im uprawnienia. Warto jedynie zaznaczyć w odniesieniu do skarżącego A. S., że jego interes prawny został oceniony w oparciu o uprawnienia wynikające z własności działek nr [...] i [...]. Działka nr [...], na której zamieszkuje skarżący, nie stanowi natomiast jego własności, a tym samym źródła uprawnienia wynikającego z art. 101 ust. 1 u.s.g..
Skarżący formułują zarzuty dwojakiego rodzaju. Kwestionują prawidłowość przeprowadzenia procedury planistycznej, a ponadto wskazują na naruszenie norm określających prawo własności nieruchomości.
Podkreślenia wymaga, iż zasady i tryb sporządzania studium określa ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
W doktrynie wskazuje się, że pod pojęciem "trybu sporządzania" studium należy rozumieć sekwencję czynności, które podejmują kolejno organy gminy celem doprowadzenia do uchwalenia studium. Przez zasady sporządzania aktu planistycznego należy z kolei rozumieć wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące między innymi zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Zasady sporządzania aktu planistycznego (studium) dotyczą zatem merytorycznej zawartości tego aktu (część tekstowa i graficzna oraz inne załączniki), wynikających z niego ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.
Zawartość studium (część tekstową i graficzną) określa art. 9 ust. 2 u.p.z.p., jego przedmiot (wynikające z niego ustalenia) przepis art. 10 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., natomiast standardy dokumentacji planistycznej określone zostały w rozporządzeniu wykonawczym (por. Z. Niewiadomski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 253). Aktem prawnym regulującym szczegółowo zasady sporządzania projektu studium jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Dla ustalenia istotności decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Innymi słowy, czy stwierdzone naruszenie procedury planistycznej mogłoby mieć wpływ na treść zapisów planu.
Podkreślenia wymaga zatem, że ocenie sądu podlega nie tylko uzasadnienie zaskarżonej uchwały, ale przede wszystkim cała dokumentacja zgromadzona w procedurze uchwalania planu. Kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie nie może jednak dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w akcie planistycznym założeń, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanej uchwały, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Tym samym sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań studium, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności.
W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad sporządzania studium, czy też istotnego naruszenia trybu jego sporządzania.
Wbrew opinii skarżących zaskarżona uchwała zawiera bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę (str. 137 i nast.). Za niezasadne uznać należy ponadto zarzuty skarżących A. S. i J. P.-D. dotyczące procedury uchwalania Studium, zawarte w piśmie uzupełniającym skargę z dnia 20 czerwca 2019 r. Zarówno ogłoszenie o uchwale dotyczącej przystąpieniu do sporządzenia Studium jak i ogłoszenie o wyłożeniu projektu studium umieszczane były w prasie miejscowej, przez obwieszczenia oraz w sposób zwyczajowo przyjęty tj. na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy Brójce. W Studium uwzględniono także wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych (str. 30, 33 i 53 Studium). W kwestii obawy dotyczącej problemów z zasilaniem wspomnianego terenu w wodę warto wyjaśnić, że z sieci wodociągowej korzysta 98,7% mieszkańców gminy Brójce. Na rozprawie pełnomocnik organu wyjaśnił, że mieszkańcy spornych terenów mogą korzystać z wodociągu w miejscowości Kalinko. Z istniejącego wodociągu, położonego ok. 180 m od działek skarżących, korzysta zresztą skarżący J. B.
W dalszej kolejności wyjaśnić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu. Nie ulega jednak wątpliwości, że warunek uwzględnienia dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu, nie oznacza jeszcze, że Rada, w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, nie może dokonać zmian i przekształceń w tym zakresie, dokonanie jednak przedmiotowych zmian musi być poprzedzone dokładną analizą i oceną stanu faktycznego, jaki istnieje na terenie objętym projektem studium. Powyższe oznacza konieczność dokonania oceny, czy zaskarżone studium uwarunkowań wyważa chronione ustawowo wartości, oraz czy zasadnie i adekwatnie (proporcjonalnie) do zamierzonych celów zmienia dotychczasowe przeznaczenie gruntów na oznaczonym terenie, obejmującym działkę skarżących. Zbadać należy, czy okoliczności i motywy wprowadzenia zmian w przeznaczeniu nieruchomości w wymiarze interesu publicznego, usprawiedliwiają ograniczenie interesu indywidualnego strony. Uzasadnia to przeprowadzenie ustalenia naruszenia interesu prawnego strony wyprowadzonego z art. 21 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy ocenić, czy zaskarżona uchwała narusza istotę własności, do której należy swoboda korzystania z własnej nieruchomości, pobieranie z niej pożytków i dysponowanie nią.
Warto w tym miejscu zaznaczyć, że w przedmiotowej sprawie sytuacja prawna skarżących nie jest tożsama. Jak wyjaśnił ich pełnomocnik, skarżący A. S. jest właścicielem nieruchomości znajdującej na terenie przeznaczonym obecnie na użytki rolne, którego przeznaczenie zostało zmienione w Studium na P/U – teren obiektów produkcyjnych, składowych i magazynów oraz usług komercyjnych. Pozostali natomiast skarżący są właścicielami nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z obszarem P/U. Zaskarżona uchwała zmienia zatem przeznaczenie terenu należącego jedynie do skarżącego A. S. Nieruchomość obejmująca działki nr [...] i [...] znajduje się bezpośrednio na terenie oznaczonym w Studium symbolem P/U.
Mając na uwadze położenie nieruchomości pozostałych skarżących trudno uznać, aby zaskarżona uchwała ograniczała uprawnienia wynikające z treści podmiotowego prawa własności nieruchomości wyprowadzone przez skarżących m.in. z art. 140 K.c., w szczególności uprawnienia w zakresie swobodnego władania nieruchomością - tj. uprawnienia do zabudowy nieruchomości, korzystania z nich zgodnie z ich normalnym przeznaczeniem, pobierania pożytków, czy uzyskiwania dochodów. Zaskarżona uchwała nie wprowadza zmian w stosunku do ich nieruchomości, nie zmienia ich przeznaczenia. Zapisy Studium odnoszące się do tych nieruchomości w żaden sposób nie ograniczają uprawnień tych skarżących wynikających z treści podmiotowego prawa własności w sposób zakłócający możliwość dotychczasowego korzystania z ich nieruchomości, a przynajmniej nie wynika to z ich wyjaśnień. Powoływane przez tych skarżących uciążliwości przekształcenia nienależących do nich obszarów na obszar przemysłowy trudno uznać za realne i aktualne naruszenie prawa własności, a tylko takie bezpośrednie i realne ograniczenia w wykonywaniu uprawnień właścicielskich mogą stać się podstawą do zakwestionowania zapisów zaskarżonej uchwały. Stąd argumenty skarżących nie mogły zostać uwzględnione.
Ze skargi A. S. wynika z kolei jedynie, że zamieszkuje on na swojej nieruchomości i zamierza w dalszym ciągu wykorzystywać ją w celu rolniczym. Nie sposób jednak dokonać analizy charakteru prowadzonej przez skarżącego działalności w kontekście ustaleń studium, bowiem skarżący nie wyjaśnił w jaki sposób wykorzystuje swoją nieruchomość oraz w jaki sposób zmiana przeznaczenia terenu wpłynie na jego uprawnienia właścicielskie. Warto zaznaczyć, że Studium nie przesądza o rzeczywistym przeznaczeniu terenu, a tym samym nie wyklucza możliwości dalszego rolniczego użytkowania tego terenu. Powoływane przez niego skażenie lub wyjałowienie gleby czy zakłócenie gospodarki wodnej, przy tak ogólnym sformułowaniu zarzutów skargi, trudno uznać za realne i bezpośrednie naruszenie prawa własności, wymagające wyeliminowania z obrotu prawnego zapisów zaskarżonej uchwały.
Z materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika ponadto, że zmiana predestynacji terenu, na którym znajduje się działka skarżącego A. S. została poddana właściwiej i rzetelnej analizie. Zmiany wynikały z przemyślanej koncepcji, poprzedzonej analizami ekonomicznymi, społecznymi i środowiskowymi. Podkreślenia bowiem wymaga, że bodźcem do zmiany przeznaczenia terenu z rolnego na P/U było usytuowanie autostrady A1 z węzłem autostradowym "Łódź Górna" w sąsiedztwie jego nieruchomości. Zaistniała bowiem potrzeba dostosowania Studium do istniejących i prognozowanych potrzeb rozwojowych Gminy Brójce oraz jej mieszkańców, co potwierdza uzasadnienie do uchwalonego Studium oparte m.in. na opracowaniu "Ocena aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie gminy Brójce". Zakres zmian do uwzględnienia miał obejmować m.in. wprowadzenie nowych terenów inwestycyjnych w sąsiedztwie wspomnianego węzła autostradowego. Zmiana przeznaczenia z terenów R na P/U nastąpiła ponadto na wniosek innych właścicieli gruntów. Przykładem może być wniosek właścicieli działek ewidencyjnych z obrębu [...] z dnia 16 maja 2017 r., którzy w związku z zainteresowaniem inwestorów na ich nieruchomościach wnieśli o zmianę przeznaczenia tych terenów na magazyny i przemysł. Teren ten co prawda znajduje się w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, jednak zaskarżona uchwała wprowadza obowiązek realizacji pasów zieleni izolacyjnej (teren oznaczony symbolem ZI) oddzielającej zabudowę produkcyjną od zabudowy mieszkaniowej. Warto też zwrócić uwagę na zapis wprowadzający wymóg, zgodnie z którym każda działalność, realizowana na tym obszarze, nie może swoją uciążliwością lub szkodliwością wykraczać poza granice użytkowanej działki.
Powyższe okoliczności nie potwierdzają przekroczenia przez organ granic władztwa planistycznego, bowiem zapisy Studium w odniesieniu do sytuacji skarżących stanowią wyraz wyważenia interesu publicznego oraz indywidualnych interesów właścicieli działek. Studium zostało uchwalone z uwzględnieniem przysługującego skarżącym prawa własności, przy równoczesnym uwzględnieniu możliwości jego ograniczenia w celu realizacji innych wymogów określonych w ustawie. Zdaniem Sądu dokumenty zgromadzone w sprawie świadczą o wyważeniu różnych spornych interesów – publicznego oraz prywatnych, zgodnie z obowiązującą zasadą proporcjonalności.
Za dyskusyjne uznać należy natomiast twierdzenie skarżących dotyczące utraty wartości nieruchomości na skutek uchwalenia zaskarżonej uchwały. Zdaniem Sądu wartość działek, których przeznaczenie zostało zmienione z rolnego (gleby klas IVa i IVb) na produkcyjno-usługowe powinna finalnie wzrosnąć. Grunty sąsiadujące z terenem Autostrady A1 powinny zyskać na atrakcyjności, w szczególności gdy dostosowano ich przeznaczenie do zmieniających się potrzeb inwestycyjnych w tym obszarze.
Niezależnie jednak od powyższego ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera rozwiązania prawne, których celem jest rekompensata obniżenia wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego, o czym stanowią przepisy art. 37 u.p.z.p. Co więcej, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem warunków określonych w ustawie, żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części – art. 36 u.p.z.p.
Reasumując, sąd w niniejszej sprawie nie dopatrzył się naruszeń prawa, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w trybie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), a w szczególności nie dopatrzył się uchybień w procedurze sporządzania Studium.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.
M.K.