II OSK 548/20

II OSK 548/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący/
Marta Laskowska - Pietrzak
Tomasz Bąkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Łd 350/19 - Wyrok WSA w Łodzi z 2019-08-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1073
art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 2 lit;. a, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 56
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
Dz.U. 2018 poz 121
art. 6
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 71
par. 3 ust. 1 pkt 8, par. 3 ust. 2 pkt 3
Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. P. i A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 350/19 w sprawie ze skargi I. P. i A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 marca 2019 r., nr SKO.4151.8-9.2019 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 350/19, oddalił skargę I.P. i A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 marca 2019 r., nr SKO.4151.8-9.2019 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia 12 lutego 2018 r. Prezydent Miasta Łodzi, po rozpatrzeniu wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w R., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii z wyposażeniem i niezbędną infrastrukturą w Ł. przy ul. S. na działce nr [...] w obrębie [...].
Wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji złożyli M.K. i M.K. a także I.P. i A.P. We wniosku podnieśli, że zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza: art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm., dalej: "u.g.n.") poprzez określenie charakteru inwestycji jako celu publicznego i wynikających stąd konsekwencji oraz art. 50 ust. 2a, art. 51 ust. 1 pkt 2, a także art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej: "u.p.z.p."). Wnioskodawcy wskazali, że w rozpatrywanej sprawie cel publiczny nie został przez Organ administracji oznaczony ani ustalony. Ich zdaniem planowane zamierzenie nie jest tożsame z wydzieleniem gruntów pod budowę urządzeń czy obiektów łączności publicznej. Organ zaś nie wskazał ani nie przeanalizował możliwości istnienia innego celu aniżeli określony w art. 6 pkt 1 u.g.n. Ponadto w przedmiotowej sprawie nie przeprowadzono analizy oddziaływania inwestycji na środowisko. We wniosku podniesiono także, że kwestionowana decyzja nie została uzgodniona z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do lokalizacji masztu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi. W uzasadnieniu wskazano w szczególności, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ rozstrzyga wyłącznie co do jej nieważności albo niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. W postępowaniu tym organ bada wyłącznie, czy zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności, czy też nie.
Ponadto Organ wyjaśnił, że naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa.
Organ wyjaśnił, powołując się na art. 2 pkt 5 u.p.z.p. art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 u.g.n. i art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1954 ze zm.) oraz na utrwalone orzecznictwo sądowe, że inwestycja polegająca na budowie wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii jest inwestycją celu publicznego. Z kolei wskazując zaś na art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm., dalej: "u.i.ś") oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 71; dalej: "rozporządzenie"), stwierdził że wydanie decyzji o lokalizacji tej inwestycji nie jest poprzedzane wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Odnosząc się do kwestii dotyczącej rozbieżności między oznaczeniem inwestycji zawartym we wniosku z dnia 19 grudnia 2017 r. (WA-0004) oraz w załączonym do tego wniosku opisie planowanego obiektu (WA-0034), Organ uznał, że rozbieżność ta nie jest powodem do uznania, że przywołana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Kwestionowana decyzja dotyczy obiektu o symbolu WA-0034, co potwierdza informacja zawarta na str. 2 decyzji, zaś powyższa symbolika – zdaniem SKO – pozostawała bez wpływu na faktyczny przedmiot wniosku, a w konsekwencji na treść decyzji. W tym stanie rzeczy, w ocenie Kolegium, Organ I instancji wydał decyzję dla inwestycji planowanej przez A. sp. z o.o., bez dokonywania nieuprawnionej modyfikacji wniosku.
Na uwzględnienie nie zasługiwał także – w ocenie Organu – zarzut dotyczący braku określenia w decyzji liczby anten. Liczba ta została opisana w pkt 1.1. decyzji (str. 1) w ten sposób, że "na wieży telekomunikacyjnej zostaną umieszczone dwie anteny wzdłuż azymutów 20 i 87 stopni, a środek anten będzie na wysokości 59 m n.p.t.". Informacja dotycząca wyposażenia inwestycji została doprecyzowana poprzez wskazanie, że "u podnóża wieży umieszczone zostaną urządzenia nadawczo-odbiorcze, wewnętrzna linia energetyczna zasilająca oraz ogrodzenie".
Odpowiadając na zarzut braku uzgodnienia decyzji z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego Organ stwierdził, że niezasięgnięcie przed wydaniem decyzji wymaganego prawem stanowiska innego organu nie stanowi rażącego naruszenia prawa - art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), lecz jedynie może uzasadniać wznowienie postępowania w sprawie - art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Poza tym planowana stacja bazowa jest zlokalizowana poza obszarem, w którym obowiązuje ograniczenie wysokości zabudowy i obiektów naturalnych w rejonie lotniska.
Również podnoszona we wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji kwestia wadliwego ustalenia kręgu stron postępowania, nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji.
Po rozpoznaniu wniosku I.P. i A.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia 18 lutego 2019 r. podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję I.P. i A.P. wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 18 lutego 2019 r. i 26 marca 2019, a także o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 lutego 2018 r. ewentualnie stwierdzenie wydania tej decyzji z naruszeniem prawa. Strona skarżąca podniosła następujące zarzuty:
1. naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 6, 7 i 8 k.p.a., w zakresie, w którym zaskarżone rozstrzygnięcie narusza zasadę stania na straży praworządności, ustalenia prawdy obiektywnej i wnikliwego rozważenia wszelkich okoliczności faktycznych danej sprawy, które miało istotny wpływ na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia;
2. naruszenia art. 61 k.p.a., poprzez wszczęcie postępowania na wniosek strony, lecz prowadzenie postępowania nie w oparciu i w granicach złożonego wniosku, lecz w oparciu i na podstawie analizy nieodnoszącej się do złożonego wniosku;
3. naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 2 pkt 5 u.p.z.p., art. 6 i art. 4 pkt 18 u.g.n. w zw. z art. 50 ust. 2 a, art. 51 ust. 1 pkt 2, a także art. 56 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, iż budowa wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii z wyposażeniem i niezbędną infrastrukturą stanowi inwestycję celu publicznego, podczas gdy żadne z przywołanych przepisów nie uzasadniał przyjęcie, iż inwestycja miała realizować jakiś cel publiczny, a także całkowicie pominięto, iż nie następowało w decyzji żadne wydzielenie gruntów pod wskazaną inwestycję, a warunkiem wynikającym z przepisu było zarówno wydzielenie gruntu, jak i wypełnianie przez planowaną inwestycję zadań publicznych;
4. naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia oraz art. 71 ust. 2 ustawy o ochronie środowiska poprzez ustalenie, że wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie nie wymagało przeprowadzenia badania w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko oraz zakresu oddziaływania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie przychylił się do zarzutów naruszenia art. 77, art. 80, 6, 7 i 8 k.p.a., wskazując, że to właśnie zgodnie z przepisami prawa i zasadą praworządności oraz trwałości decyzji ostatecznej SKO było zobowiązane do rozpoznania wniosku w ściśle określonym zakresie, a nie do ponownego rozpatrzenia sprawy czy prowadzenia postepowania dowodowego w celu ustalenia okoliczności faktycznych.
Według Sądu nie jest też trafny zarzut naruszenia przepisu art. 61 k.p.a. Podnoszona przez Stronę okoliczność, że inwestor we wniosku o ustalenie lokalizacji wskazał symbol obiektu infrastruktury technicznej WA-0004, a w załącznikach do wniosku i w decyzji wskazano na symbol WA-0034, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W toku postępowania nie było bowiem żadnych wątpliwości, że wniosek inwestora dotyczy budowy wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. S. w Ł.
Wbrew zarzutom skargi art. 6 pk1 u.g.n. nie stanowił podstawy prawnej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 lutego 2018 r., nie mógł więc zostać naruszony i to w sposób rażący. Strona zresztą nie sprecyzowała, w jaki sposób w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego miałoby wystąpić "wydzielenie gruntu".
Sąd podniósł, że w zaskarżonej decyzji zasadnie też wskazano na przepisy art. 71 ust. 2 u.i.ś. oraz rozporządzenia. Przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wyłączają radiolinie z instalacji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tych przyczyn przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie odnosi się do budowy elementów radiolinii. Nie ma zatem powodów do przyjęcia, że brak przeprowadzenia analizy oddziaływania na środowisko prowadzi do uznania, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Sąd podzielił również stanowisko Organu, że przy wydawaniu decyzji o lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie zachodziła konieczność jej uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego.
I.P. i A.P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyli w całości powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia okoliczność, iż załącznik w postaci analizy obiektu nie dotyczył infrastruktury technicznej WA-0004 będącej przedmiotem inwestycji, lecz innego obiektu (infrastruktura techniczna WA-0034), pomimo iż skutkowało to wydaniem decyzji dotyczącej innego obiektu, aniżeli wskazany we wniosku;
b. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) in fine k.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zaskarżona decyzja SKO w Łodzi odpowiada prawu, pomimo iż w okolicznościach niniejszej sprawy ziściła się przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w postaci rażącego naruszenia prawa przez Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 lutego 2018 r. przy wydaniu decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2. naruszenie prawa materialnego, tj.:
a. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 2 lit. a), art. 51 ust. 1 pkt 2), art. 56 u.p.z.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, w ślad za SKO w Łodzi, iż budowa wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii z wyposażeniem i niezbędną infrastrukturą stanowi inwestycję celu publicznego, pomimo iż nie wykazano, aby przedmiotowe przedsięwzięcie realizowało którykolwiek z celów określonych w art. 6 u.g.n., co wyklucza możliwość uznania go inwestycję celu publicznego;
b. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1) i pkt 2) oraz art. 71 ust. 2 u.i.ś. w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3) rozporządzenia, przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie nie wymagało przeprowadzenia badania w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko, pomimo iż w okolicznościach niniejszej sprawy budowa wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii co najmniej potencjalnie może oddziaływać na środowisko.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 2 lit. a), art. 51 ust. 1 pkt 2), art. 56 u.p.z.p., polegający na przyjęciu, że budowa wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii z wyposażeniem i niezbędną infrastrukturą stanowi inwestycję celu publicznego, pomimo iż nie wykazano, aby przedmiotowe przedsięwzięcie realizowało którykolwiek z celów określonych w art. 6 u.g.n., co wyklucza możliwość uznania go inwestycję celu publicznego.
Sąd I instancji właściwie ocenił uznanie przez Organ planowanego przedsięwzięcia za inwestycję celu publicznego, który to cel jest wymieniony w art. 6 pkt 1 u.g.n., a jest nim budowa obiektów i urządzeń łączności publicznej. Do tych urządzeń należy zaliczyć wieżę telekomunikacyjną wraz z antenami i pozostałą infrastrukturą. Skoro zaś jest to zamierzenie inwestycyjne wykorzystywane do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada status urządzenia łączności publicznej. Taki też kierunek rozumienia tego przepisu przyjmowany jest powszechnie w orzecznictwie sądowym. (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2189/14, LEX nr 2083442 oraz wyrok NSA z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2106/14, LEX nr 2083423).
Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1) i pkt 2) oraz art. 71 ust. 2 u.i.ś. w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3) rozporządzenia, polegający na uznaniu, że wydanie decyzji nie wymagało przeprowadzenia badania w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko. W zaskarżonym wyroku trafnie wskazano na § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, w którym expressis verbis dochodzi do wyłączenia radiolinii spod grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz na § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, który z kolei wyłącza radiolinie spod grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie polegający na przyjęciu, że nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia okoliczność, iż załącznik w postaci analizy obiektu nie dotyczył infrastruktury technicznej WA-0004 będącej przedmiotem inwestycji, lecz innego obiektu (infrastruktura techniczna WA-0034), nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd słusznie przyjął, że mylne posłużenie się we wniosku o wydanie decyzji o ustalenie inwestycji celu publicznego symbolem WA-0004, pozostawało bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Kluczowe w tym zakresie było bowiem to, że przedmiotem wniosku oraz decyzji była budowa wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii z wyposażeniem i niezbędną infrastrukturą (o wskazanych we wniosku i decyzji parametrach), planowanej do realizacji w Ł. na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. S.
Nie jest też skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) in fine k.p.a., które miało polegać na przyjęciu, że zaskarżona decyzja SKO w Łodzi odpowiada prawu, pomimo że w okolicznościach niniejszej sprawy ziściła się przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w postaci rażącego naruszenia prawa przez Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 lutego 2018 r. przy wydaniu decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Oceniając trafność tego zarzutu, należy przede wszystkim zaznaczyć, że przywołany w skardze kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest przepisem o charakterze ogólnym i wynikowym. Zatem Skarżący chcąc wykazać naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej powinni wskazać konkretne przepisy, którym uchybił organ, a którego to uchybienia miał nie dostrzec Sąd I instancji oraz przekonać, że uchybienia tych przepisów przez organ były tego rodzaju, że mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący w powyższym zarzucie wskazali art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., jako przepis, który miał być naruszony przez Organ, natomiast w zarzucie tym nie wskazano, na czym polegało rażące naruszenie prawa przez Prezydenta Miasta Łodzi, które miało się stać podstawą do stwierdzenia nieważności przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Innymi słowy, który konkretnie przepis bądź które przepisy zostały naruszone w sposób rażący.
Na marginesie należałoby zaznaczyć, że gdyby nawet przyjąć, że do rażącego naruszenia prawa przez Prezydenta Miasta Łodzi miało dojść poprzez naruszenia przepisów wskazanych we wcześniejszych zarzutach, to z uwagi na ich nieuwzględnienie także i niniejszy zarzut nie mógłby być uznany za uzasadniony.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.