II OSK 531/25

II OSK 531/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-08-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Broda
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Bąkowski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gd 909/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2024-11-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant asystent sędziego Sebastian Juszczak po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.S. i D.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 909/24 w sprawie ze skargi I.A., E.G., J.L., R.M., Z.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 września 2020 r. nr Gd/633/20 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza solidarnie od Z.S. i D.S. na rzecz I.A., E.G., J.L., R.M., Z.H. solidarnie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 6 listopada 2024 r., II SA/Gd 909/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium w Gdańsku (SKO) z 8 września 2019 r., nr GD/633/20 oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] (Wójt) z 3 czerwca 2019 r., nr PL.6730.128.2016, przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy oraz orzekł o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi I.A., E.G., J.L., R.M., Z.H. (skarżący).
2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Gd 909/24 kolejno wskazano, że Wójt decyzją z 12 lipca 2016 r. ustalił na wniosek Z.S. (inwestor) warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie gospodarstwa drobiarskiego o "innowacyjny obiekt inwentarski": budowa kurnika o obsadzie 39 tys. sztuk bojlerów (pow. zabudowy 3000 m²), dwa silosy po 20 t, dwa zbiorniki LPG podziemne po 6,7 m³ na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...] (decyzja wzt).
2.3. Na skutek wniosku skarżących Wójt wznowił postępowanie administracyjne, po czym decyzją z 3 czerwca 2019 r. odmówił uchylenia swojej ostatecznej decyzji wzt, a SKO zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję odmowną Wójta z 3 czerwca 2019 r. SKO wskazało, że analiza oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie na podstawie decyzji środowiskowej i raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazuje, że projektowany obiekt wraz z infrastrukturą towarzyszącą zostanie zlokalizowany poza zwartą zabudową wiejską miejscowości [...], w otoczeniu pól uprawnych i niewielkiego lasu. W rezultacie argumenty żądających wznowienia odnoszące się wyłącznie do subiektywnie odczuwanej uciążliwości inwestycji w postaci odorów, natężenia ruchu, hałasu, spalin samochodowych nie mogą stanowić o przymiocie strony w postępowaniu zakończonym decyzją wzt. Podnoszenie, że decyzja ta może naruszać szereg przepisów poprzez nieposzanowanie uzasadnionych interesów właścicieli sąsiednich działek, naruszenie ich prawa własności oraz sprzeczność z zasadą dobrego sąsiedztwa, nie daje podstawy do uznania, że skarżącym powinien przysługiwać status stron w tym postępowaniu zakończonym decyzją wzt. W tej sytuacji skoro nie było podstaw do uznania ich za strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją wzt, nie została spełniona przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.; K.p.a.).
3.1.Skarżący wnieśli do WSA w Gdańsku skargę na w/w decyzję SKO, zarzucając naruszenie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 140 oraz art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2019, poz. 1145 ze zm.; K.c.).
3.2. WSA w Gdańsku wyrokiem z 21 kwietnia 2021 r. II SA/Gd 836/20, uchylił zaskarżoną decyzję. W wyroku tym wskazano, że zakres stron postępowania w przedmiocie warunków zabudowy winien zostać określony również z uwzględnieniem granic obszaru analizowanego wyznaczone na podstawie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r., Nr 164, poz. 1588, rop. MI 2003), a właściciele nieruchomości położonych w tym obszarze winni zostać uznani za strony postępowania w przedmiocie warunków zabudowy.
3.3. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 maja 2024 r. II OSK 2050/21, uchylił w/w wyrok WSA w Gdańsku z 21 kwietnia 2021 r. i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzeczeniu wskazał, że właściciele nieruchomości w obszarze analizowanym, w tym właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, mogą być stronami w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości poprzez określenie sposobu jej zagospodarowania tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 K.p.a. Samo położenie nieruchomości skarżących w obszarze analizowanym nie oznacza automatycznie przyznania przymiotu strony właścicielom nieruchomości znajdujących się w tym obszarze. Przy tym z uwagi na istotę decyzji o warunkach zabudowy w ramach postępowania poprzedzającego jej wydanie, nie podlegają ocenie kwestie potencjalnych i przyszłych uciążliwości dla sąsiadów. Te okoliczności są oceniane w ramach postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie szczegółowych ustaleń projektu i oceny, czy obiekt budowlany spełnia warunki techniczne.
NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, WSA w Gdańsku przeanalizuje odrębnie w sposób wyczerpujący kwestie posiadania interesu prawnego przez poszczególnych skarżących. Nie może być bowiem mowy o posiadaniu wspólnego interesu prawnego przez nich, skoro są właścicielami odrębnych nieruchomości. Obowiązkiem sądu będzie ocena zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem specyfiki każdej z nieruchomości skarżących. Dopiero takie ustalenia umożliwią przewidzianą prawem ocenę zaskarżonej decyzji o odmowie uchylenia decyzji o warunkach zabudowy.
4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
4.2. Sąd pierwszej instancji podniósł, że w toku postępowania przed Wójtem pełnomocnik wnioskodawców uzasadniając na piśmie kwestię interesu prawnego skarżących wyjaśnił, że E.G. jest właścicielem działek nr [...] i [...], a I.A. jest właścicielem działki nr [...]. Ww. działki leżą w najbliższym sąsiedztwie działki nr [...] i graniczą z nią przez wąską lokalną drogę (9 m). J.L. jest właścicielem działek nr [...] i [...], które również leżą w bliskim sąsiedztwie działki nr [...] (ok. 120 m). R.M. jest właścicielem działki nr [...] (powstałej w wyniku podziału działki nr [...]), która również jest położona w bliskim sąsiedztwie dz. nr [...]. Z.H. jest właścicielem zabudowanej budynkiem mieszkalnym działki nr [...]. Wskazane zabudowania od nieruchomości objętej inwestycją oddziela wyłącznie lokalna, wąska droga. Pełnomocnik wnioskodawców wyjaśnił ponadto, że skarżący upatrują swojego interesu prawnego w treści art. 140 i 144 K.c. i wyjaśnił możliwe naruszenia w tym zakresie. Analiza przebiegu postępowania doprowadziła sąd pierwszej instancji do wniosku, że między wpływem pisma pełnomocnika skarżących w powyższej kwestii, a datą wydania odmownej decyzji, organ I instancji nie podjął żadnych środków w celu weryfikacji stanowiska zaprezentowanego w piśmie pełnomocnika wnioskujących wznowienie.
4.3. W dalszych motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy niewystarczająco zbadały interes prawny skarżących. Konieczne bowiem było wyczerpujące przeanalizowanie posiadania interesu prawnego przez każdego ze skarżących oddzielnie. Wobec braku kompleksowego zebrania materiału dowodowego w tej kwestii organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., które niewątpliwie mogły mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy wznowieniowej. Kwestia przymiotu strony w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy jest skomplikowana i wymaga każdorazowo odniesienia się do okoliczności danej sprawy. W niniejszej sprawie orzekające organy obu instancji nie wypełniły nakazu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.) oraz w sposób wyczerpujący nie zebrały I rozpatrzyły całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.), co w ocenie sądu a quo stanowi o naruszeniu art. 6 ,8 ,10 oraz 11 K.p.a.
4.4. W konsekwencji sąd pierwszej instancji wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę Wójt, stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.; Ppsa) będzie związany oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku, dotyczącą konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii statusu w kontrolowanym postępowaniu każdego ze skarżących indywidualnie, z uwzględnieniem specyfiki każdej z nieruchomości. Dopiero bowiem przekonujące wyjaśnienie tej kwestii pozwoli podjąć merytoryczne i zgodne z prawem rozstrzygnięcie w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego decyzji wzt.
5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli Z.S. i D.S. (skarżący kasacyjnie) – reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości.
5.2. Skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie przepisów postępowania:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez wadliwie przyjęcie, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów określających zasady prowadzenia postępowania dowodowego, co stanowiło naruszenie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa w zw. z art. 6, art. 8, art. 10 i art. 11 K.p.a. poprzez wadliwie przyjęcie, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów określających zasady prowadzenia postępowania, mimo braku wyraźnego wskazania na czym naruszenia wymienionych przepisów miałyby polegać;
3) art. 3 § 1 i art 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 Ppsa polegające na dokonaniu nieprawidłowej kontroli decyzji organów administracji i w konsekwencji niezasadne ich uchylenie, na skutek wadliwego przyjęcia, że organy administracji naruszyły przepis art. 28 K.p.a. pomimo tego, że do naruszenia takiego nie doszło;
4) art. 133 § 1 w zw. z art 134 § Ppsa poprzez wadliwą kontrolę akt postępowania i pominięcie oceny treści "Wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz analizy formalno-prawnej" stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy Wójta poprzez pominięcie wielkości gospodarstwa rolnego, co miało bezpośredni wpływ na określenie legitymacji procesowej strony;
5) art 141 § 4 Ppsa, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku nie wyjaśniającego na czym przypisane organom administracji naruszenia przepisów prawa miałyby polegać;
6) art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 153 i art. 190 Ppsa poprzez zaniechanie rozpoznania sprawy stosownie do oceny prawnej zawartej w wyroku NSA wydanej w tej samej sprawie;
7) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267; Pusa) polegające na wadliwym przyjęciu, że zaskarżone decyzje naruszają prawo, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia decyzji wydanych w sprawie.
5.3. Skarżący kasacyjnie wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gdańsku, a także zasądzenie na rzecz skarżących kasacyjnie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie wnieśli o przeprowadzenie rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej starano się rozwinąć sformułowane podstawy kasacyjne.
5.4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wnieśli o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od skarżących kasacyjnie na rzecz każdego ze skarżących kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych.
5.5. Podczas rozprawy pełnomocnik skarżących wnosił i wywodził, jak w odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa).
6.2. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, odnosząc się do niego wyjaśnić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 Ppsa zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiwsa 2010/3/39), jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. np.: wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1620/10, LEX nr 746689 czy wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., I FSK 1002/11, LEX nr 1166035). Uchybieniem, nie pozostającym bez wpływu na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, jest bowiem uzasadnienie, w którym ocena o zgodności/niezgodności z prawem zaskarżonego aktu formułowana jest bez odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, albowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie konkretnego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. np. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., I GSK 685/09, LEX nr 951904). Takiego zarzutu zaskarżonemu wyrokowi nie sposób skutecznie postawić, uzasadnienie sądu pierwszej instancji spełnia wymogi ustawowe, skarga kasacyjna skutecznie zresztą tego nie zakwestionowała. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 2 pkt 2 Ppsa nie sformułowano w motywach skargi kasacyjnej uzasadnienia takiego zarzutu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest zrozumiałe, w pełni komunikatywny jest tok rozumowania sądu pierwszej instancji. To, że skarżący kasacyjnie nie zgadzają się ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji meriti, w żadnym razie nie dowodzi skuteczności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa.
6.3. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 i art. 190 Ppsa, wbrew skarżącym kasacyjnie sąd pierwszej instancji nie zaniechał rozpoznania sprawy stosownie do oceny zawartej w wyroku NSA z 15 maja 2024 r., II OSK 2049/21, w którym zakwestionowano wyłącznie stanowisko zaprezentowane w wyroku II SA/Gd 835/20, a sprowadzające się do tego, że przymiot strony postępowania ma właściciel nieruchomości położonej w tzw. obszarze analizowanym, wyznaczonym na podstawie § 3 ust. 2 rozp. MI 2003. Orzekający wówczas Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swe uwagi wyłącznie do zakwestionowania trafności stanowiska zawartego w ówcześnie kontrolowanym wyroku WSA w Gdańsku, jakoby samo położenie nieruchomości danego podmiotu w obszarze analizowanym, determinowało jego status jako strony postępowania. W wytycznych dla sądu wojewódzkiego nakazano, aby przeanalizować interes prawny skarżących odrębnie, uwzględniając specyfikę każdej z nieruchomości skarżących odrębnie, gdyż nie mają oni wspólnego interesu prawnego. Taka analiza zawarta została w zaskarżonym wyroku (vide s. 11 i n. uzasadnienia zaskarżonego wyroku), przeto nie sposób skutecznie zarzucać sądowi a quo naruszenia w/w przepisów Ppsa.
6.4. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa, który określa podstawy uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, gdy sąd dopatrzy się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przepis ten ma naturę ogólną i wynikową, nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa należało wskazać przepis prawa materialnego, który w ocenie skarżących kasacyjnie wadliwie został powołany w zaskarżonym wyroku, jako mający być naruszonym. W skardze kasacyjnej ograniczono się w ramach analizowanej podstawy kasacyjnej do przywołania przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a., które nie mają charakteru przepisów prawa materialnego, odnosząc się do reguł prowadzenia postępowania dowodowego w postepowaniu administracyjnym. Ta sama uwaga odnośnie nieskuteczności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa odnosi się do powiązania cyt. przepisu z regulacjami art. 6, 8, 10 i 11 K.p.a.
6.5. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 7 i 77 § K.p.a. Zasadniczo, w skardze kasacyjnej nie podważono istoty stanowiska sądu a quo, który zauważył, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, które pozwalałyby zweryfikować odległości, które dzielą działki wnioskujących o wznowienie, od działki inwestycyjnej, w tym zakresie organy nie przeprowadziły własnych dowodów. Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że zabrakło kompleksowej oceny statusu wnioskujących wznowienie, czynionej odrębnie dla każdego z tych podmiotów odrębnie, aby ustalić czy każdy ze skarżących spełnia status strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. Za niewystarczające uznano oparcie się w tym względzie wyłącznie na ustaleniach dla potrzeb wydania tzw. decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji, czy też stanowiska Starosty Kartuskiego na etapie udzielania pozwolenia na budowę. W konsekwencji nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 28 K.p.a. Zauważyć wypadnie, że uchylenie zaskarżonym wyrokiem decyzji obu instancji wydanych w postępowaniu wznowieniowym w żadnym razie nie przesądza o wyniku tegoż postępowania.
6.6. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 6, 8, 10 i 11 K.p.a. nie poddaje się kontroli, skoro go nie uzasadniono, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa.
6.7. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia przepisów art. 133 § 1 w zw. z art 134 § Ppsa poprzez wadliwą kontrolę akt postępowania i pominięcie oceny treści "Wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz analizy formalno-prawnej" stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy Wójta, "poprzez pominięcie wielkości gospodarstwa rolnego". W motywach skargi kasacyjnej nie rozwinięto tego zarzutu, wbrew dyspozycji art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa.
6.8. W rezultacie powyższych uwag za nieskuteczne przyjdzie uznać zarzuty naruszenia art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 Ppsa oraz art. 1 § 2 Ppsa. Gdy idzie o zarzut naruszenia art. 3 § 1 Ppsa zauważyć wypadnie, że z cyt. przepisu wynika wyłącznie to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei art. 1 § 2 Pusa wskazany w ostatniej podstawie kasacyjnej określa, iż kontrola, działalności administracyjni publicznej wykonywana przez sądy administracyjne, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Okoliczność dezaprobaty przez skarżących kasacyjnie wyniku postępowania w postaci zaskarżonego wyroku, samo w sobie nie dowodzi naruszenia przywołanych powyżej przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji nie uchybił art. 3 § 1 Ppsa, nie uchylił się wszak od kontroli administracji publicznej, zastosował środek znany ustawie (Ppsa), kryterium kontroli wykonywania administracji publicznej ograniczone było do zagadnienia legalności, zatem nie doszło również do naruszenia art. 1 § 2 Pusa.
7.1. W konsekwencji i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargę kasacyjną.
7.2. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2) Ppsa.