II OSK 530/05

II OSK 530/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-02-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Gorczycka -Muszyńska
Eugeniusz Mzyk /przewodniczący/
Zygmunt Niewiadomski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA 1643/03 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-01-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk, Sędziowie NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska, Zygmunt Niewiadomski (spr.), Protokolant Anna Wieczorek, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2005 r. sygn. akt IV SA 1643/03 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2. zasądza od J. W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kwotę 400 ( czterysta ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2005 r., sygn. akt IV SA 1643/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2003 r., Nr [...] - i uchylił tę decyzję. Decyzją powyższą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] października 2002 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego, położonego na działce nr [...] przy [...] w Warszawie. Organy ustaliły, że planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy Nr XXXVI/199/92 z dnia 28 września 1992 r. (Dz.Urz. Woj. Warszawskiego z 1992 r. Nr 415, poz. 184), ponieważ działka nr [...], na której inwestor zamierza realizować inwestycję, znajduje się w pasie terenu zarezerwowanego dla projektowanej trasy ekspresowej "N-S", która przebiega przez obszar funkcji mieszkaniowo-usługowych, oznaczonych w planie symbolem MU-28.
W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 112 i nast., w tym w szczególności art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, polegający na ich niezastosowaniu, mimo iż pozbawienie lub ograniczenie prawa własności może nastąpić tylko w trybie wywłaszczenia nieruchomości uregulowanego w ustawie, po drugie – naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 i 7 K.p.a. – poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz sprzecznie z przepisami prawa i słusznym interesem strony. W ocenie skarżącego winien znaleźć zastosowanie art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, skoro przez okres 7 lat nie zrealizowano celu publicznego wskazanego w planie miejscowym, ani nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu. Właściciel nieruchomości nie może być po upływie tego terminu nadal ograniczany w korzystaniu z tej nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę z przyczyn, które podniósł z urzędu. Wątpliwości Sądu wzbudziła kwestia obowiązywania Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla m.st. Warszawy z dnia 28 września 1992 r. Sąd podniósł, że organ administracji II instancji nie zajmował się tą kwestią, a ma ona zasadnicze znaczenie w świetle art. 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż ustawodawca w tym przepisie przewidział odrębny tryb postępowania przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Niewyjaśnienie tego problemu stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd jednocześnie uznał za chybione zarzuty skargi dotyczące rzekomych naruszeń przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zarzucono wydanie przedmiotowego orzeczenia z naruszeniem prawa materialnego w postaci art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. z 2002 r. Nr 41, poz. 361 ze zm.), poprzez błędne zastosowanie tych przepisów. Wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej uzasadniony został niewłaściwym zastosowaniem przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędne i bezpodstawne przyjęcie w zaskarżonym wyroku, iż dla przedmiotowego terenu Miejscowy Plan Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Stołecznego Warszawy, zatwierdzony uchwałą Rady Warszawy Nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. nie obowiązywał w dacie wydania uchylonej przez Sąd decyzji SKO w Warszawie, albowiem nie było uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego i nie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla powyższego obszaru.
Pismem procesowym z dnia 25 kwietnia 2005 r. J. W. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga ma usprawiedliwione podstawy, a to z tego względu, że wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji na obszarze objętym zamierzoną inwestycją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stanowiąc materialnoprawną podstawę do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku mieszkalno-usługowego, położonego na działce nr [...] z obrębu [...] przy [...] w Warszawie. Stosownie bowiem do regulacji art. 67 ust. 1 oraz ust. 1a, mającej zastosowanie w sprawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy co do zasady traciły moc obowiązującą z końcem 2002 r., z tym że w przypadku gdy gmina miała studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany na określonym obszarze, to na obszarze tym dotychczasowy plan miejscowy zachowywał ważność o rok dłużej, tj. do końca 2003 r. Z tą ostatnią sytuacją mieliśmy do czynienia na obszarze objętym przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a to dlatego że stosownie do regulacji art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) dotychczasowy plan zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy z określeniem ustaleń wiążących przy sporządzaniu miejscowy planów zagospodarowania przestrzennego, pełnił, w dacie wydawania decyzji, o której mowa, funkcję studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Warszawa, a dla obszaru usytuowania zamierzonej inwestycji przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr 1062/LXVII/98) Rady Gminy Warszawa [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. zmieniająca uchwałę nr 105/XV/95 Rady Gminy Warszawa [...] z dnia 6 kwietnia 1995 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Szczęśliwic Południowych. Jeżeli zatem bezsporne jest, że w odniesieniu do obszaru zamierzonej inwestycji spełnione zostały przesłanki z art. 67 ust. 1a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym to nie może budzić wątpliwości fakt obowiązywania na tym obszarze do końca 2003 r. planu dotychczasowego, tj. Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, zatwierdzonego uchwałą nr XXX/129/92 Rady Warszawy z dnia 28 września 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Warsz. Nr 15, poz. 184). to zaś oznacza, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (26 marca 2003 r.) wyżej przywołany Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy stanowił materialnoprawną podstawę dla tej decyzji. Zasadnie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie tak właśnie potraktowało ww. plan, niezasadnym czyniąc zarzut sądu pierwszej instancji niewyjaśnieni tej istotnej dla sprawy okoliczności i w konsekwencji naruszenia normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rezultacie usprawiedliwione podstawy ma zarzut skargi kasacyjnej naruszenia normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c przywołanej wyżej ustawy oraz normy art. 67 ust. 1a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, co mając na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.