II OSK 529/05

II OSK 529/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-02-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Gorczycka -Muszyńska /sprawozdawca/
Eugeniusz Mzyk /przewodniczący/
Zygmunt Niewiadomski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gd 2165/01 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2004-12-02
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk, Sędziowie NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska (spr.), Zygmunt Niewiadomski, Protokolant Anna Wieczorek, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. i L. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2004r., sygn. akt II SA/Gd 2165/01 dotyczącego sprawy ze skargi A. i L. N. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2001r., nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 grudnia 2004 r. oddalił skargę A. i L. N. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2001 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy Ż. wydana na podstawie art. 761 i 72 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zmianami) udzielająca A. G. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części usługowej w budynku mieszkaniowym przy ul. [...] z usług handlowych na gabinet stomatologiczny dwustanowiskowy. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który na tym terenie przewiduje zabudowę zagrodową z funkcją usług nieuciążliwych. Wnioskodawca złożył wymagane przepisami dokumenty, a zaproponowane rozwiązania nie naruszały przepisów techniczno-budowlanych. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących uciążliwości planowanego sposobu użytkowania obiektu Sąd wskazał, że działalność gabinetu stomatologicznego o niewielkim rozmiarze ma na celu zaspokojenie podstawowych potrzeb lokalnej społeczności, stanowi więc potrzebną część infrastruktury każdego osiedla mieszkaniowego i nie ma charakteru uciążliwego dla mieszkańców. Ruch pojazdów spowodowany prowadzoną działalnością będzie porównywalny do przeciętnego ruchu związanego z obsługą osiedla i nie większy niż związany z uprzednią działalnością handlową, zgodnie zaś z projektem budowlanym parkowanie samochodów (cztery miejsca postojowe i jedno dla samochodów osób niepełnosprawnych) przewidziane jest na terenie działki inwestora.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli A. i L. N. reprezentowani przez adwokata, którzy zarzucają, że zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem § 8 pkt 4 w związku z § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 47) i z tych względów wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano dodatkowo, jako naruszony zaskarżonym wyrokiem, przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140). Ulica [...] ma bowiem szerokość 4,5 m, powyższy przepis zaś wymaga aby dojścia i dojazdy do działek budowlanych w zespole budynków jednorodzinnych miały szerokość nie mniejszą niż 5 m. Naruszenie przepisu § 8.1 pkt 4 pow. rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1994 r. polegało zdaniem skarżących na tym, że orzeczono o zmianie sposobu użytkowania obiektu bez wymaganej tym przepisem ekspertyzy rzeczoznawcy budowlanego w sprawie dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania obiektu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. G. wnosi o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W skardze tej powtórzono zarzuty, które skarżący podnosił w odwołaniu od decyzji organu I instancji i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od decyzji organu odwoławczego. Zarzuty te zostały rozważone i ocenione w postępowaniu odwoławczym i w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zarówno w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego jak i w uzasadnieniu wyroku sądu wskazano z jakich przyczyn uznano, że zarzuty te są pozbawione podstaw. Prawidłowość ocen wyrażonych w tych kwestiach nie budzi wątpliwości. Powtórzony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 8 ust. 1 pkt 4 w związku z § 10 pow. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. byłby zasadny wówczas, gdyby zamierzony sposób użytkowania części budynku pogarszał w stopniu istotnym dotychczasowe warunki użytkowania działek sąsiednich i znacząco oddziaływał na środowisko. Taka sytuacja nie zachodzi przy zmianie funkcji handlowej części obiektu i przekształcenie tej części w gabinet stomatologiczny. Nie ma przy tym podstaw do twierdzenia, że dwustanowiskowy gabinet stomatologiczny będzie bardziej uciążliwy dla sąsiadów niż dotychczas istniejący sklep odzieżowy. Wbrew twierdzeniom autora skargi opinia rzeczoznawcy budowlanego nie jest warunkiem wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania w każdym przypadku orzekania o takiej zmianie. Przepis § 8 ust. 1 pkt 4 pow. rozporządzenia stanowi, że opinia taka jest wymagana tylko wówczas "jeżeli zachodzi uzasadniona potrzeba jej opracowania". W sprawie niniejszej prawidłowo uznano, że taka uzasadniona potrzeba nie zachodzi.
Obawy skarżącego, że samochody pacjentów będą blokowały wyjazd z jego działki nie są uzasadnione skoro projekt adaptacji części obiektu mieszkalnego przewiduje wykonanie pięciu miejsc parkingowych na własnej działce wnioskodawcy.
Zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. jest bezzasadny. Przepis ten bowiem dotyczy sytuowania zespołu budynków jednorodzinnych i zapewnienia dojść i dojazdów do tych budynków, nie może więc mieć zastosowania do zmiany przeznaczenia części istniejącego już budynku mieszkalnego, usytuowanego przy ulicy [...] na terenie, który w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie wydawania decyzji przeznaczony był pod budownictwo zagrodowe.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – orzekł jak w sentencji.