II OSK 528/23

II OSK 528/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Rząsa
Jacek Chlebny /przewodniczący/
Zdzisław Kostka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 747/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-12-21
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1538
art. 19 ust. 4
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant sekretarz sądowy Marta Berska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 747/22 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 27 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia standardów urbanistycznych dla inwestycji mieszkaniowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 747/22, na skutek skargi Prokuratora Okręgowego w [...] stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta [...] z 27 stycznia 2022 r., nr [...], w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych dla inwestycji mieszkaniowej planowanej na nieruchomości przy ul. [...] w S. Sąd pierwszej instancji uznał za zasadne zarzuty skargi. Po pierwsze, przyjął, że zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, gdyż w sposób konkretny i indywidualny reguluje standardy urbanistyczne dla konkretnej inwestycji mieszkaniowej i w ten sposób narusza art. 7, art. 32 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.) oraz art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1538). Po drugie, uznał, że w zaskarżonej uchwale, która w istocie miała stanowić zmianę uchwały Rady Miasta [...] z dnia 29 marca 2019 r., nr [...], w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta S., zmienionej uchwałą z dnia 29 kwietnia 2019 r., nr [...], nie użyto właściwej dla nowelizacji formuły legislacyjnej, czym naruszono § 82, § 85 i § 86 w zw. z § 143 Zasad techniki prawodawczej, czyli załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 283).
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł dopuszczony do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zaskarżając wyrok w całości przytoczono podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego.
W odniesieniu do przepisów postępowania zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z § 82, § 85 ust. 1 i § 86 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez uznanie, że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały doszło do istotnego naruszenia przepisów prawa, skutkującego koniecznością stwierdzenia nieważności w całości zaskarżonej uchwały, poprzez niewskazanie zakresu zmian w poprzednio podjętych uchwałach Rady Miasta [...], tj. uchwale z dnia 29 marca 2019 r., nr [...], w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta S. oraz zmieniającej tę uchwałę uchwale z dnia 29 kwietnia 2019 r., nr [...].
W odniesieniu do prawa materialnego zarzucono naruszenie:
1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 32 i art. 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 19 ust. 4 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Rada Miasta [...] podjęła zaskarżoną uchwałę z przekroczeniem przysługującego jej upoważnienia ustawowego; zdaniem skarżącego kasacyjnie, zaskarżona uchwała zawiera normy abstrakcyjne i generalne i stanowi akt prawa miejscowego, gdyż ustala warunki realizacji inwestycji na terenie nieruchomości przy ul. [...] w S. jednakowe dla każdego inwestora, nie różnicując praw potencjalnych inwestorów,
2/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 19 ust. 4 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w zaskarżonej uchwale zostały określone w sposób faworyzujący inwestora realizującego inwestycję parametry dotyczące liczby kondygnacji nadziemnych inwestycji mieszkaniowej planowanej przy ul. [...] w S. oraz liczby miejsc parkingowych niezbędnych do obsługi tej inwestycji; zdaniem skarżącego kasacyjnie, liczba miejsc postojowych dla samochodów osobowych w stosunku do liczby planowanych lokali mieszkalnych nie uległa zmianie w odniesieniu do obecnie obowiązujących lokalnych standardów urbanistycznych, a liczba kondygnacji nadziemnych została określona zgodnie z założeniami polityki przestrzennej przyjętymi przez Radę Miasta [...] dla obszaru Miasta [...] przy uchwaleniu obecnie procedowanego projektu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S.
We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żadna z przytoczonych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych nie zawiera przekonującego zarzutu, którym podważono by trafne stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, według którego zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, czym narusza art. 19 ust. 4 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, z którego wynika, że uchwała o ustaleniu lokalnych standardów urbanistycznych musi być aktem posiadającym cechy aktu prawa miejscowego, a więc aktu zawierającego normy generalne i abstrakcyjne obowiązujące na obszarze działania organu go stanowiącego, a nie normy indywidualne i konkretne.
W art. 17 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących określono standardy lokalizacji i realizacji inwestycji mieszkaniowych. Jednocześnie w art. 19 ust. 1 powołanej ustawy zastrzeżono, że niektóre z tych standardów obowiązują, o ile gmina nie określi w drodze uchwały lokalnych standardów urbanistycznych w zakresie parametrów określonych w art. 19 ust. 2 powołanej ustawy. Tym samym upoważniono gminy do ustalania w określonym zakresie lokalnych standardów urbanistycznych odmiennych od standardów lokalizacji i realizacji inwestycji mieszkaniowych wynikających z ustawy. Ponadto w art. 19 ust. 3 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących upoważniono gminy do określania w lokalnych standardach urbanistycznych liczby miejsc parkingowych niezbędnych dla obsługi realizowanej inwestycji mieszkaniowej lub obowiązku zapewnienia dostępu do sieci ciepłowniczej na zasadach wynikających z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, czyli określania warunków realizacji inwestycji mieszkaniowych w ogóle nieprzewidzianych w standardach lokalizacji i realizacji inwestycji mieszkaniowych ustalonych w art. 17 powołanej ustawy.
Ustawodawca formułując we wskazany wyżej sposób upoważnienie dla gmin do określania lokalnych standardów urbanistycznych nie zastrzegł, że te lokalne standardy urbanistyczne muszą być określone wyłącznie dla obszaru całej gminy oraz nie wykluczył możliwości ustalania różnych lokalnych standardów urbanistycznych dla wydzielonych obszarów gminy. Taki stan normatywny spowodował, że uznaje się za dopuszczalne zarówno określenie lokalnych standardów urbanistycznych dla części obszaru gminy, jak i ustalenie różnych standardów urbanistycznych dla wydzielonych obszarów gminy. Przykładem takiej praktyki stosowania prawa są dwie uchwały poprzedzające niejako zaskarżoną uchwałę, mianowicie uchwała Rady Miasta [...] z dnia 29 marca 2019 r., nr [...], w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta S. (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2019 r., poz. [...]), którą określono standardy urbanistyczne w zakresie liczby miejsc parkingowych wprawdzie dla całego miasta S., ale różne dla dwóch obszarów, mianowicie śródmieścia i pozostałego obszaru miasta oraz uchwała Rady Miasta [...] z dnia 29 kwietnia 2019 r., nr [...], w sprawie zmiany tej uchwały (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2019 r., poz. [...]), którą wprowadzono trzeci wydzielony obszar gminy, na którym określono odmienne od obowiązujących na pozostałych obszarach standardy urbanistyczne.
Taka praktyka stosowania prawa sprawia, że powstaje zagadnienie wielkości wydzielonego obszaru gminy, dla którego można ustalić lokalne standardy urbanistyczne nie narażając się na zarzut, że dotyczą one konkretnej nieruchomości lub konkretnej inwestycji, co powoduje, że nie mogą być uznane za akt prawa miejscowego. W takim przypadku ocena czy uchwała mająca określać lokalne standardy urbanistyczne jest aktem prawa miejscowego, czy niedopuszczalnym przez prawo aktem indywidulanym i konkretnym powinna obejmować okoliczności jej podjęcia oraz treść uchwalonych nią przepisów, w szczególności pod kątem oceny czy jest ona aktem stanowienia prawa, czy aktem stosowania prawa.
W szczególności należy uwzględnić to, że lokalne standardy urbanistyczne inne niż warunki realizacji inwestycji, o których mowa w art. 19 ust. 3 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, to nic innego, jak zmiana standardów lokalizacji i realizacji inwestycji mieszkaniowych określonych w art. 17 ust. 2, 4, 6 i 7 powołanej ustawy w zakresie określonym w jej art. 19 ust. 2. Lokalne standardy urbanistyczne, które stanowią zmianę standardów lokalizacji i realizacji inwestycji mieszkaniowych określonych w art. 17 ust. 2, 4, 6 i 7 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących powinny więc być sformułowane z nawiązaniem do treści konkretnego zmienianego standardu ustawowego. Wówczas nie będzie wątpliwości, że lokalny standard urbanistyczny jest przepisem prawa obowiązującego na terenie gminy zamiast konkretnego standardu ustawowego. Zatem sposób sformułowania przepisów mających stanowić lokalne standardy urbanistyczne może być jedną ze wskazówek rozstrzygających o tym czy w konkretnym przypadku został uchwalony akt prawa miejscowego, czy też miał miejsce akt stosowania prawa z uwzględnieniem konkretnych okoliczności faktycznych.
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w § 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały postanowiono, że "(d)la inwestycji mieszkaniowej wielorodzinnej ustala się maksymalną liczbę kondygnacji nadziemnych wynoszącą 7. Ilość ta wynika z przepisów art. 19 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 17 ust. 7 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących". Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej powołany fragment zaskarżonej uchwały został uchwalony na skutek wniosku skarżącego kasacyjnie, który z uwagi na to, że w sąsiedztwie nieruchomości objętej wnioskiem skarżącego kasacyjnie o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w odległości mniejszej niż 500 m mają się znajdować budynki mieszkalne wielorodzinne o 5 kondygnacjach uznał, że zgodne z art. 17 ust. 7 w zw. z art. 17 ust. 6 pkt 1 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących będą budynki mieszkalne planowanej inwestycji o wysokości 7 kondygnacji. Powołany fragment zaskarżonej uchwały miał zatem stanowić lokalny standard urbanistyczny odmienny od standardu lokalizacji i realizacji inwestycji mieszkaniowych określonego w art. 17 ust. 7 w zw. z art. 17 ust. 6 pkt 1 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. W związku z tym powinien on być sformułowany tak, aby wynikało z niego, że standard wynikający z tych przepisów na terenie objętym zaskarżoną uchwałą został przez Radę Miasta [...] zmieniony w granicach dopuszczalnych w art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, a więc nie więcej niż o 50%. Tymczasem użyto w nim dla określenia liczby kondygnacji liczby 7, która stanowi wynik uwzględnienia konkretnej okoliczności faktycznej, mianowicie tego, że w odległości nie większej niż 500 m od miejsca planowanej inwestycji znajdują się budynki mieszkalne o 5 kondygnacjach. Powołany fragment zaskarżonej uchwały, aby zachować charakter normatywny lokalnego standardu urbanistycznego odpowiadającego standardowi ustawowemu wynikającemu z art. 17 ust. 7 powołanej ustawy w zakresie liczby kondygnacji dla miasta takiego jak S., a więc z liczbą mieszkańców nieprzekraczającą 100.000, powinien być sformułowany w nawiązaniu do treści powołanego przepisu ze wskazaniem ewentualnych zmian w granicach nie większych niż 50% w odniesieniu do wskazanej w nim odległości 500 m i liczby kondygnacji najwyższego budynku w granicach tego obszaru przekraczającego wysokość 4 kondygnacji. Sformułowanie użyte w zaskarżonej uchwale, zastosowane, co się przyznaje w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na wniosek skarżącego kasacyjnie wskazuje na to, że uchwała ta w istocie była aktem stosowania prawa w określonych okolicznościach faktycznych, a nie aktem stanowienia prawa.
Kolejną wskazówką przy ocenie czy uchwała rady gminy jest aktem prawa miejscowego zawierającego lokalne standardy urbanistyczne mogą być okoliczności jej podjęcia, w szczególności podjęcie jej w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Nie ulega wątpliwości, że inwestycja mieszkaniowa oraz inwestycja towarzysząca realizowane na podstawie ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących muszą być zgodne ze standardami lokalizacji i realizacji inwestycji mieszkaniowych, o których mowa w art. 17 powołanej ustawy, albo, jeżeli zostały ustanowione, lokalnymi standardami urbanistycznymi ustanowionymi na podstawie art. 19 ust. 1 i 3 powołanej ustawy. Wynika to ze sformułowania powołanego art. 17, a także z art. 28 ust. 2 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. Zgodność tych inwestycji ze wskazanymi standardami ocenia się w toku postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i towarzyszącej. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 7 pkt 13 powołanej ustawy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, a stosownie do art. 20 ust. 1 zdanie ostatnie tej ustawy także wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji towarzyszącej, musi zawierać wykazanie, że inwestycja mieszkaniowa odpowiada standardom, o których mowa w rozdziale 3 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. W świetle powyższego uchwalenie lokalnych standardów urbanistycznych z inicjatywy podmiotu, który złożył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i towarzyszącej, i w związku ze złożonym wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i towarzyszącej, wskazuje na zamiar "dostosowania" prawa miejscowego do konkretnej sprawy, a nie na uchwalenie norm powszechnie obowiązujących na terenie gminy.
W związku z tym wskazać należy, że z pism procesowych skarżącego kasacyjnie, mianowicie wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym z 22 kwietnia 2022 r., pisma przygotowawczego z 22 sierpnia 2022 r. oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zaskarżona uchwała została podjęta z inicjatywy skarżącego kasacyjnie oraz w związku z wnioskiem K. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z 14 października 2019 r. o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na terenie wskazanym w zaskarżonej uchwale. Z ogólnodostępnych informacji z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżąca kasacyjnie spółka ([...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.) powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, mianowicie K. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]. We wskazanych pismach procesowych wyraźnie wskazuje się, że to skarżący wnosił o ustalenie, aby liczba kondygnacji wynosiła 7. Wynika z nich również, że liczba miejsc postojowych w zakresie, w jakim nie odpowiada ona lokalnym standardom określonym w uchwale Rady Miasta [...] z dnia 29 marca 2019 r., nr [...], w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta S. została określona z inicjatywy skarżącego kasacyjnie. We wskazanych pismach procesowych skarżący kasacyjnie przyznaje, iż wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej dotyczył terenu, który według uchwały Rady Miasta [...] z dnia 29 marca 2019 r., nr [...], w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta S., zmienionej uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 29 kwietnia 2019 r., nr [...], stanowił obszar, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c znowelizowanej uchwały z 29 marca 2019 r., a więc na "pozostałym obszarze miasta". Zaskarżoną uchwałą zmieniono zatem obowiązujący w chwili złożenia wskazanego wniosku o lokalizację inwestycji mieszkaniowej lokalny standard urbanistyczny w zakresie liczby miejsc postojowych dla samochodów osobowych, gdy chodzi o lokale przeznaczone na działalność handlową i usługową (§ 2 pkt 2 lit. b zaskarżonej uchwały oraz § 1 ust. 1 pkt. 3 lit. b obowiązującej uchwały w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta S.), a także w zakresie miejsc postojowych dla rowerów (§ 2 pkt 3 zaskarżonej uchwały oraz § 1 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 4 lit. b obowiązującej uchwały w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta S.). Zmiana ta w zakresie miejsc postojowych dla samochodów osobowych, jak wynika z pisma procesowego skarżącego kasacyjnie z 22 sierpnia 2022 r. (str. 2 i 3), została umotywowana konkretnymi rozwiązaniami dotyczącymi liczby i powierzchni lokali usługowych. Podobnie do konkretnych okoliczności występujących w sąsiedztwie planowanej inwestycji mieszkaniowej, jak już wskazano, nawiązano w związku z wnioskiem o ustalenie, aby liczba kondygnacji planowanych budynków mieszkaniowych wynosiła 7.
Na ścisłe powiązanie zaskarżonej uchwały z konkretną inwestycją mieszkaniową, której dotyczy złożony już wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, wskazuje też podnoszony w piśmie procesowym z 22 sierpnia 2022 r. oraz skardze kasacyjnej argument o zgodności zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim określa się w niej liczbę kondygnacji z przygotowywanym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W art. 5 ust. 3 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących ustanowiono wymóg niesprzeczności lokalizacji inwestycji mieszkaniowej ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jeżeli zaś chodzi o lokalne standardy urbanistyczne to w powołanej ustawie brak postanowień dotyczących ich zgodności z takim aktem planistycznym.
Trafnie też Sąd pierwszej instancji zwraca uwagę, że na powiązanie zaskarżonej uchwały z konkretną inwestycją wskazuje jej tytuł oraz treść, w tym niefortunne sformułowanie, które uznano za naruszenie Zasad techniki prawodawczej.
W końcu odnosząc się do argumentu powołanego w piśmie procesowym skarżącego kasacyjnie z 28 sierpnia 2023 r. polegającego na porównaniu zaskarżonej uchwały z uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 29 kwietnia 2019 r., nr [...], którą zmieniono uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 29 marca 2019 r., nr [...], w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta S., i twierdzeniu, że uchwały te zostały podjęte w podobnych okolicznościach, zauważyć należy, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znane są - z uwagi na rozpoznanie dwóch spraw związanych z uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 29 kwietnia 2019 r., nr [...], (wyroki z 30 września 2020 r., sygn. akt II OSK 794/20 oraz II OSK 795/20) - z urzędu okoliczności podjęcia wskazanej uchwały. Okoliczności podjęcia wskazanej uchwały oraz zaskarżonej uchwały różnią się istotnie, gdyż w żadnej ze wskazanych spraw nie podniesiono, aby uchwała Rady Miasta [...] z dnia 29 kwietnia 2019 r., nr [...], została podjęta na skutek inicjatywy podmiotu, który złożył wniosek o lokalizację inwestycji mieszkaniowej.
Powyższe okoliczności wskazują, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 19 ust. 4 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. Nie stanowi ona bowiem aktu prawa miejscowego, lecz akt podjęty w celu umożliwienia lokalizacji konkretnej inwestycji mieszkaniowej.
Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach i w związku z tym w myśl art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.