II OSK 528/21

II OSK 528/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Miładowski /sprawozdawca/
Piotr Broda
Tomasz Bąkowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Ol 624/20 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2020-12-08
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 34 ust. 4, art. 33 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 624/20 w sprawie ze skarg P. S., A. B., M. D., R. M. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 9 lipca 2020 r., nr WIN-II.7840.4.57.2020 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargi; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 624/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, uwzględniając skargi P. S., A. B., M. D., R. M., uchylił decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 9 lipca 2020 r., nr WIN-II.7840.4.57.2020, oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Oleckiego z dnia 21 listopada 2018 r., nr 353, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu P. sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z linią zasilania elektrycznego na działce nr [...] w S., gmina K..
W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda podał, że Wójt decyzją z 6 lipca 2018 r. ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Inwestor załączył do wniosku projekt budowlany zawierający m.in. opracowanie dotyczące kwalifikacji przedsięwzięcia i oddziaływanie projektowanej stacji bazowej na środowisko, a następnie także postanowienie Wójta z 2 kwietnia 2020 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto wskazał, że z przedstawionych przez inwestora opracowań wynika – w odniesieniu do § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) – iż wzdłuż głównej wiązki promieniowania anten w odległości 70 m mierzonej od środka elektrycznego każdej anteny nie występują miejsca dostępne dla ludności. Minimalna wysokość od osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu w azymucie 20° i 120° wynosi 49 m; w azymucie 240° wysokość nad poziomem terenu wynosi 49 m; zaś nad poziomem zabudowy 42 m. Powyższe ustalenia potwierdzają, że brak jest na analizowanych kierunkach wzdłuż osi głównych wiązek miejsc, które bez użycia sprzętu technicznego byłyby dostępne dla ludności.
Uwzględniając powyższe Wojewoda stwierdził, że inwestycja jest zgodna z decyzją Wójta o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, wobec czego nie zaistniała konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Wojewoda wskazał ponadto, że również z aneksu nr 1 do klasyfikacji przedsięwzięcia, dotyczącego zasięgu anten w osi głównej wiązki promieniowania w odległości 200 m, wynika, że przedsięwzięcie nie będzie zaliczać się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie będzie osiągać progów wskazanych w ww. rozporządzeniu.
W tych warunkach przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w środowisku oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405), zwanej dalej "ustawą środowiskową".
Wojewoda podał ponadto, że inwestor dołączył do projektu budowlanego analizy występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 dla instalacji radiokomunikacyjnej. Z opracowań graficznych wynikało, że sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 znajduje się w odległości maksymalnie 67,8 m od projektowanej stacji i przebiega w taki sposób, że wysokość nad terenem wynosi 49 m, nad zabudową 41 m. Wojewoda stwierdził, że prognozowany obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych lub równych wartości dopuszczalnej znajduje się znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności.
Dodał, że projektant wskazał, iż obszar oddziaływania obiektu budowlanego zawiera się w granicach działek o numerach: [...], [...], [...], [...], a promieniowanie elektroenergetyczne wytwarzane przez projektowane instalacje nie ograniczy użytkowania sąsiednich działek. Projektowana stacja nie będzie też uciążliwa dla środowiska i ludzi, i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192 poz. 1883). W ocenie Wojewody, organ I instancji prawidłowo określił obszar odziaływania inwestycji.
Odnosząc się do uwag dotyczących załączenia przez inwestora nieprawidłowej mapy, wskazał, że teren, na którym ma być zlokalizowana stacja bazowa telefonii komórkowej obejmuje obszar oznaczony na mapie do celów projektowych jako grunty rolne, pastwiska, łąki, droga. Obszar ten nie został objęty zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a uchwalony w przyszłości plan miejscowy będzie musiał uwzględniać istniejącą zabudowę. Stwierdził również, że organ nie może rozpatrywać zdarzeń przyszłych, czy hipotetycznych, takich jak, np. zarzucana w odwołaniu ewentualna przyszła rozbudowa inwestycji. Wyjaśnił też, że zgodnie z art. 122a i art. 152 ust. 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska, inwestor, po zrealizowaniu inwestycji, jest zobowiązany do potwierdzenia wyników analiz przeprowadzonych na etapie projektowania i tym samym sprawdzenia dotrzymania standardów jakości środowiska w otoczeniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne przez wykonanie rzeczywistych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. W przypadku gdy pomiary potwierdzą, że obowiązujące normy nie są przekroczone, stacja bazowa będzie mogła być użytkowana.
Wojewoda stwierdził, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, o której mowa w art. 96 ustawy środowiskowej ani uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. W związku ze spełnieniem przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", nie było możliwe wydanie decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej zgodnie z wnioskiem inwestora. Organ odwoławczy uznał także, iż przedmiotowa inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich i nie utrudni ewentualnej nowej zabudowy. Odnośnie do zarzutów dotyczących sumowania nakładających się wiązek mocy anten, wskazał, że nie ma podstaw do sumowania mocy anten – każdą z nich należy przeanalizować indywidualnie pod kątem spełnienia kryteriów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia.
Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. Skarżący sformułowali zarzuty dotyczące naruszenia:
- art. 77 § 1 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", w zw. z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.", przez niepodjęcie niezbędnych kroków w celu przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego i dokładnego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia i stanu faktycznego sprawy zgodnie z zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku WSA w Olsztynie z 21 stycznia 2020 r. [sygn. akt II SA/Ol 874/19];
- art. 77 § 1 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. błędne uznanie, że sporna inwestycja nie wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, podczas gdy z przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań technicznych nie wynika jednoznacznie, w jaki sposób i w jakim nachyleniu sztywnym bądź maksymalnym zostaną zawieszone anteny sektorowe, co powoduje, iż nie można odpowiedzieć czy planowana inwestycja wymaga bądź nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, gdy istniały przesłanki do jej uchylenia.
Drugą skargę wniósł P.S., podnosząc zarzuty dotyczące negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne, ludzi i zwierzęta, planowanej do wybudowania wieży telekomunikacyjnej; sprzeczność pozwolenia na budowę z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2015 r. o ochronie gruntu przed erozją wietrzną, wodną, odpływem azotu; braku uwzględnienia jego ojca jako strony postępowania administracyjnego i brak rzetelnego opracowania środowiskowego dotyczącego skutków oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne i ludzi. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Warmińsko-Mazurski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 624/20, uwzględniając skargę, wskazał, że zasadny jest zarzut pominięcia, iż z przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań technicznych nie wynika jednoznacznie, w jaki sposób i w jakim nachyleniu sztywnym bądź maksymalnym zostaną zawieszone anteny sektorowe, w konsekwencji czego przedwczesna była ocena, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
W projekcie budowlanym nie wskazano natomiast kąta nachylenia anten względem powierzchni terenu, tzw. tiltów. Natomiast parametry te w sposób istotny charakteryzują planowaną inwestycję i wywierają zasadniczy wpływ na jej kwalifikację środowiskową w świetle § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Parametry te zawarte zostały wyłącznie w kwalifikacji przedsięwzięcia i analizie środowiskowej. Należy jednak zauważyć, że o ile te dokumenty mogły stanowić materiał dowodowy w sprawie, to jednak nie stanowią elementu projektu budowlanego podlegającego zatwierdzeniu, co wynika z art. 34 ust. 3 P.b.
Ponadto Sąd zauważył, że organy nie poczyniły ustaleń co do możliwości zdalnego sterowania antenami i związaną z tym możliwością (stałej lub okresowej) zmiany kierunku wiązki promieniowania do poziomu technicznie maksymalnego, lub np. czy na odchylenia anten przekraczające maksymalne wartości przyjęte w kwalifikacji przedsięwzięcia i analizie środowiskowej mogą mieć wpływ siły natury. Nie wyjaśniono też, czy inwestor przewidział rozwiązania techniczne przed możliwą ingerencją ludzi i działaniem sił natury, polegającą na zwiększeniu odchylenia powyżej deklarowanego w ww. dokumentach. Okoliczność ta powinna być wyjaśniona przez organ, a w razie stwierdzenia istnienia takiej możliwości, należy ponownie ustalić oddziaływanie anteny do maksymalnego możliwego jej pochylenia, aby jednoznacznie zbadać w jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest oddziaływanie promieniowania.
Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na prawidłową kwalifikację środowiskową planowanych instalacji radiokomunikacyjnych w świetle przepisów rozporządzenia i zweryfikowania zgodności inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska.
Tym samym jako zasadne Sąd ocenił zarzuty skarg w powyższym zakresie.
W wytycznych dla organów wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, które wprost wynikają z przedstawionych powyżej rozważań
Natomiast jako niezasadny Sąd ocenił zarzut niezgodności decyzji z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2015 r. w sprawie norm w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska (Dz. U. z 2015 r. poz. 344). Przepisy tego aktu nie mają zastosowania w sprawie. Skarżący również nie wykazał, na czym miałoby polegać naruszenie tych regulacji.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący legitymacji procesowej dożywotniego współużytkownika gospodarstwa rolnego. Zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z uwagi na jednoznaczne brzmienie tego przepisu, nie jest możliwe uznanie użytkownika gospodarstwa rolnego za stronę postępowania w niniejszej sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła P. sp. z o.o. z siedzibą w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 107 § 1, § 2 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 5 pkt 1, art. 34, art. 36, art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę – przez bezpodstawne przyjęcie przez Sąd I instancji, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana przez Starostę Oleckiego nie zawiera wszystkich istotnych informacji w sytuacji, gdy przepisy nie nakładają obowiązku obszernego powtarzania informacji z projektu budowlanego w treści decyzji, a ponadto, że wskazania Sądu dotyczą tylko braku informacji o antenach i urządzeniach stacji bazowej, z pominięciem szczegółowych informacji o samej wieży.
Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z ww. przytoczonymi przepisami prawa materialnego przez zastosowanie określonego w ustawie środka kontroli legalności i uchylenie zaskarżonych decyzji organów administracji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, mimo niezaistnienia przesłanki do ich uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.
Ma rację strona wnosząca skargę kasacyjna, że Sąd I instancji wadliwie ocenił, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana przez Starostę Oleckiego nie zawiera wszystkich istotnych informacji.
Stosownie do art. 34 ust. 4 P.b. projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że jest częścią (elementem) decyzji, którą udzielono pozwolenia na budowę. Projekt budowlany stanowi obligatoryjny element wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę projekt architektoniczno-budowlany (art. 33 ust. 2 pkt 1 P.b.), który stanowi załącznik do decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. To właśnie zatwierdzony taką decyzją projekt budowlany powinien zawierać szczegółowe parametry planowanej inwestycji i w związku z tym nie ma potrzeby w decyzji o pozwoleniu na budowę ponownego ich określania (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2023 r., II OSK 179/20).
W okolicznościach niniejszej sprawy podnoszone przez skarżących kwestie związane z oddziaływaniem przedmiotowej inwestycji na środowisko, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji zostały zawarte w dokumentacji projektowej, w szczególności w aneksie nr 1 z dnia 17 maja 2018 r. do kwalifikacji przedsięwzięcia, który wedle § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę (Dz. U. z 2016 r. poz. 1493) może być uznany jako informacja uzupełniającą do wniosku o pozwolenie na budowę. Poza tym to, że ww. kwalifikację przedsięwzięcia, wbrew ocenie Sądu I instancji, należy traktować jako element projektu budowlanego wynika wprost z przepisów prawa, w tym z art. 34 ust. 6 P.b. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 5, § 7 ust. 1, § 8 ust. 2 pkt 7, § 8 ust. 3 pkt 2, § 9, § 11 ust. 1, § 11 ust. 2 pkt 1, 8 i 9 oraz pkt 11 lit. d; § 12 ust. 1 pkt 2 lit. c i § 13a pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Ponieważ mamy do czynienia z określonym rodzajem inwestycji, który może oddziaływać na środowisko, w odniesieniu do anten telekomunikacyjnych, powszechną i akceptowaną przez organy architektoniczno-budowlane i Sądy Administracyjnego praktyką było opracowywanie przez inwestorów tzw. "kwalifikacji przedsięwzięcia na środowisko", która uwzględniając indywidualne cechy inwestycji tego rodzaju na środowisko, wyjaśniała szczegółowo, czy mamy do czynienia z inwestycją znacząco oddziałującą na środowisko, czy też – nie.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, ze taka powinność inwestora nie jest przypadkowa, ponieważ wynika z treści ww. przepisów rozporządzenia. W rozporządzeniu tym prawodawca ustalił określone wymogi dla projektu budowlanego. A zatem projekt budowany powinien m.in. uwzględniać właściwości danego obiektu budowlanego; zawierać informację i dane o charakterze i cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska; w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości; powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową; w zależności od rodzaju obiektu, jego charakterystyczne parametry techniczne; rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych telekomunikacyjnych; rozwiązania i sposób funkcjonowania zasadniczych urządzeń instalacji technicznych; dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się; położenia sytuacyjno-wysokościowego i skrajnych parametrów instalacji i urządzeń technologicznych, związanych lub mających wpływ na konstrukcję obiektu budowlanego, funkcjonowanie instalacji i urządzeń oraz bezpieczeństwo ich użytkowania; zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany.
W odniesieniu do oddziaływania inwestycji na środowisko inwestor przedstawił opracowanie, z którego wynika, że przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływała znacząco na środowisko, co oznacza, że nie ma potrzeby poprzedzenia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę decyzją środowiskową. Poza tym w tym zakresie organ ochrony środowiska przez wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wypowiedział się, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagane wydanie decyzji środowiskowej, ponieważ postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2020 r. Wójt Gminy K. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. W sprawie nie wykazano zaś aby przedsięwzięcie objęte tym rozstrzygnięciem organu środowiskowego nie było tożsame z przedmiotową inwestycją, dla której zostało udzielone pozwolenie na budowę.
Ponadto jeżeli skarżący w odniesieniu do oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko mieli jakieś wątpliwości, to zostały one wyjaśnione przez organ odwoławczy, który wziął pod uwagę minimalne i maksymalne moce anten, minimalne i maksymalne tilty (czyli możliwe pochylenie wiązek promieniowania), azymuty, wysokość zawieszenia anten, odległości od anten i uwzględnił sposób użytkowania sąsiednich gruntów, jednoznacznie wskazując, na ustalenia, z których wynika, że wiązki promieniowania o szkodliwym wpływie na środowisko nie będą znajdować się w miejscach dostępnych dla ludzi. Zobrazowanie charakterystycznych parametrów inwestycji zostało też przedstawione na odpowiednich rysunkach. Wojewoda spełnił tym samym wymogi z art. 107 K.p.a. stawiane decyzji administracyjnej, w tym w odniesieniu do jej uzasadnienia jeśli chodzi o wskazywane przez strony postępowania argumenty. Należy wskazać, że z dokumentacji projektowej, do której należy zaliczyć opracowanie p.t. "Kwalifikacja przedsięwzięcia na środowisko" wynikają moce poszczególnych anten (minimalne – od 1000 W lub od 1954 W; i maksymalne – do 2000 W lub do 1982 W), a także tilty (minimalny – 0o; i maksymalny – 6o), co przeczy ocenie Sądu I instancji jakoby z projektu budowlanego nie wynikało jednoznacznie, w jaki sposób i w jakim nachyleniu sztywnym bądź maksymalnym zostaną zawieszone anteny sektorowe. Wręcz przeciwnie z dokumentacji projektowej wynikają kąty nachylenia anten względem powierzchni terenu, tzw. tiltów. Tego rodzaju informacje o inwestycji posłużyły organom do stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego nie zaistniała konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto w tym zakresie niewadliwie wskazano, że nie ma podstaw do sumowania mocy anten (patrz: uchwała NSA z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22).
W tych warunkach Sąd I instancji wadliwie wskazał na istniejące braki projektu budowlanego, co doprowadziło ten Sąd do błędnego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenia decyzji organów obu instancji.
Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 107 § 1, § 2 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 5 pkt 1, art. 34, art. 36, art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę; a także art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. – zawierają usprawiedliwione podstawy.
Z przedstawionego powyżej wywodu wynika, że, wbrew ocenie Sądu I instancji, istniały podstawy do stwierdzenia, iż wszystkie zarzuty skarg "zwykłych" nie zasługiwały na uwzględnienie.
Mając powyższe na względzie, skoro końcowo uwzględnieniu podlegała skarga kasacyjna i jednocześnie wypowiedziana powyżej ocena przemawia za uznaniem wadliwości zaskarżonego wyroku, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do zastosowania art. 188 p.p.s.a. Tym samym zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skarg "zwykłych".
Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.