II OSK 525/09

II OSK 525/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-03-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Borkowska /przewodniczący/
Małgorzata Dałkowska - Szary
Maria Czapska - Górnikiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1635/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-10-29
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
art. 297, art. 286
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 106 par. 3, art. 113 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz ( spr. ) Sędzia del. NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Protokolant Dominika Sasin - Knothe po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1635/08 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
II OSK 525/ 09
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. P. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2008 r., którą to decyzją cofnięto pozwolenie na broń palną myśliwską.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.- zwanej dalej ustawą o broni i amunicji) oraz art. 104 i art. 268a k.p.a. cofnął J. K. pozwolenie na broń palną myśliwską.
W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, iż J. K. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy z dnia 30 sierpnia 2006 r. sygn. akt III K [...], został uznany winnym popełnienia czynu z art. 297 § 1 k.k. tj. przestępstwa polegającego na przedłożeniu w Banku [...] w [...] podrobionego dokumentu w postaci zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) w celu wyłudzenia kredytu hipotecznego w kwocie 200.000 zł, za co został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby 3 lat oraz karę grzywny.
Organ zwrócił uwagę, iż z analizy akt postępowania sądowego wynikało, że J. K. nie działał pod wpływem impulsu, ale z całą świadomością przygotowywał się do wyłudzenia pieniędzy od Banku [...] w [...] w wysokości 200.000 zł, wiedząc przy tym, że nie ma zdolności kredytowej do uzyskania takiej kwoty w sposób legalny. W tym celu udał się na stadion X- lecia w Warszawie, gdzie u nieznajomego mężczyzny, podając mu swoje dane i dane firmy, gdzie był zatrudniony, zamówił dokument w postaci zaświadczenia z ZUS, potwierdzającego odprowadzanie składek, których w rzeczywistości nigdy nie uiszczał. Uzyskane w ten sposób zaświadczenie załączył do innych dokumentów, które złożone w Banku [...] w [...] miały stanowić podstawę uzyskania kredytu hipotecznego w kwocie 200.000 zł na zakup domu w [...] przy ul. [...].
Zdaniem organu posłużenie się przez stronę podrobionym dokumentem tej rangi, co zaświadczenie z ZUS niewątpliwie stanowiło czyn polegający na wprowadzeniu w błąd instytucji finansowej, w doprowadzeniu jej do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem. Pomimo tego, że bank w rezultacie nie wypłacił żądanego kredytu, ponieważ w toku analizy dokumentów ujawnił fałszywość złożonego zaświadczenia, zachowanie strony w pełni wypełniło dyspozycję art. 297 § 1 k.k.- przestępstwa zwane "oszustwem gospodarczym".
W ocenie Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji strona wyżej opisanym zachowaniem naruszyła porządek prawny, skutkujący prawomocnym wyrokiem skazującym, a tym samym utraciła status osoby godnej zaufania, o nieposzlakowanej opinii.
Dla sprawy nie miała znaczenia okoliczność, iż strona posiada dobrą opinię w miejscu zamieszkania i w związku zrzeszającym myśliwych, którego strona jest członkiem.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. K., zarzucając jej naruszenie prawa oraz brak ustaleń faktycznych niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również sprzeczność ustaleń z zebranym materiałem, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania.
Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Zdaniem organu odwoławczego do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć, m. in. przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, zwłaszcza te, które w jakikolwiek sposób są bliskie przestępstwom przeciwko mieniu. Takim właśnie przestępstwem jest czyn z art. 297 § 1 k.k. (oszustwo kredytowe). Zarówno bowiem to przestępstwo, jak i przestępstwo oszustwa określone w art. 286 § 1 k.k. (czyn - przeciwko mieniu) są przestępstwami kierunkowymi. Dla wyczerpania ich znamion konieczne jest, na co wskazywał Sąd Najwyższy, podjęcie przez sprawcę "umyślnych oszukańczych zabiegów" w drodze podstępu w celu wprowadzenia w błąd podmiot dysponujący in concreto, jak w tej sprawie, kredytem.
Jak podkreślił organ, strona popełniła przestępstwo z art. 297 § 1 k.k., będąc posiadaczem tak szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń. Utraciła ona tym samym wiarygodność, co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Od posiadaczy broni (bez względu na rodzaj broni), oczekuje się, bowiem szczególnego przestrzegania porządku prawnego, z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też dostęp do niego podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i uzyskać je można za zgodą właściwego organu, wyrażonej w decyzji administracyjnej. Nie jest, więc kwestią obojętną dla interesu społecznego, że osoba posiadająca pozwolenie na broń dopuszcza się naruszeń porządku prawnego. Strona, co wynika z materiału dowodowego, popełniła czyn przeciwko obrotowi gospodarczemu (oszustwo kredytowe) bliskie ze względu na ustawowe znamiona przestępstwu oszustwa z art. 286 § 1 k.k.- czynowi przeciwko mieniu. Niewątpliwie, zatem należało ją zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Ponadto zdaniem organu strona w przeszłości naruszyła już porządek prawny, popełniając wykroczenie w ruchu drogowym za co ukarano ją mandatem karnym.
Powyższe okoliczności w ocenie organu wskazują na negatywny stosunek strony do porządku prawnego i stwarzają obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Argumenty zawarte w odwołaniu nie mogą mieć natomiast wpływu na zmianę sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Stanowisko strony, iż przez okres posiadania pozwolenia na broń nigdy nie była karana czy nawet podejrzewana o popełnienie choćby wykroczenia - pomijając wspomnianą wyżej sprawę karną z 2006 r. Na trafność rozstrzygnięcia bez wpływu pozostaje pozytywna opinia o stronie z jej miejsca zamieszkania oraz opinia macierzystego koła łowieckiego, gdyż nie eliminują one faktu, że naruszała ona we wskazany wyżej sposób porządek prawny.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K., wnioskując o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności:
- art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do cofnięcia pozwolenia na broń pomimo braku przesłanek wynikających z tych przepisów, dotyczących uzasadnionej obawy z uzasadnieniem oparcia cofnięcia pozwolenia na domniemaniu faktycznym nie wynikającym z żadnego z powoływanych faktów czy dowodów;
- art. 7, art. 9 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uchylenie się od rozstrzygnięcia kwestii mających dla sprawy zasadnicze znaczenie, a nadto wewnętrzne sprzeczności uzasadnienia powodujące niemożność poznania rzeczywistych i jasnych przesłanek uwzględnianych przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę stwierdził, iż stan faktyczny sprawy został ustalony, wbrew twierdzeniom strony, z wystarczającą dokładnością. Stwierdzono, że strona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla m st. Warszawy z dnia 30 sierpnia 2006 r. sygn. akt III K [...], została skazana na podstawie art. 297 § 1 k.k.
Sąd stwierdził, iż strona popełniła, przestępstwo ujęte w rozdziale XXXVI k.k.-przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, które nie mieści się w wyliczeniu przestępstw wymienionych wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a których popełnienie nie wymaga dowodzenia, że ich popełnienie potwierdza uzasadnioną obawę, że ich sprawcy mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Zdaniem Sądu zasadnie organy Policji przyjęły, iż do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć m. in. przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, zwłaszcza te, które w jakikolwiek sposób są bliskie przestępstwom przeciwko mieniu. Takim właśnie przestępstwem jest czyn z art. 297 § 1 k.k. (oszustwo kredytowe). Skazanie, więc prawomocnym wyrokiem sądowym za popełnienie przestępstwa oszustwa kredytowego za pomocą sfałszowanego dokumentu uzasadnia domniemanie, że osoba skazana za takie przestępstwo może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym przypadku wystarczy, że organ poweźmie uzasadnioną obawę, że takie użycie broni może mieć miejsce.
W konsekwencji Sąd uznał, że organy Policji w wystarczający sposób uzasadniły prawdopodobieństwo niewłaściwego użycia broni przez stronę, a tym samym zaskarżona decyzja jest, co do zasady prawidłowa, tzn. zgodna z prawem.
Sąd uznał również, że w toku postępowania nie uległy naruszeniu przepisy postępowania, a w szczególności podniesione przez stronę zarzuty naruszenia art. 7, art. 9 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. K., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji:
a) przez nieuzasadnione rozszerzenie katalogu przestępstw na przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu jako uzasadniającym istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego bez konieczności dowodzenia okoliczności uzasadniających obawę użycia broni;
b) uznanie uzasadnionych obaw użycia broni w celu sprzecznym "z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego jako wynikających z zobiektywizowanych kryteriów oceny mających za podstawę, domniemanie istnienia obaw;
2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku i wynik sprawy tj. art. 113 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zamknięcie rozprawy mimo niedostatecznego, wyjaśnienia sprawy wskutek czego w uzasadnieniu wyroku powołano wewnętrznie sprzeczne oceny stanu prawnego i okoliczności sprawy oraz uznano za podstawę dowodzenia niezweryfikowane zobiektywizowane kryteria oceny.
Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje na istnienie wewnętrznej sprzeczność dotycząca zasadności skarżonej decyzji, która to sprzeczność miała niewątpliwie wpływ na treść zaskarżonego wyroku. W dniu [...] grudnia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji wydał decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń, stwierdzając w uzasadnieniu, iż "przestępstwo popełnione przez stronę należy zaliczyć do przestępstw przeciwko mieniu". Pogląd ten został zakwestionowany w zaskarżonym wyroku. Właściwa wykładnia wynikająca z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, uniemożliwiłaby w ogóle wszczęcie postępowania w sprawie. Z tej przyczyny w trakcie dalszego postępowania zrezygnowano z kwalifikowania czynu z art. 297 § 1 k.k. jako przestępstwa przeciwko mieniu, choć niezmiennie kwalifikowano ten czyn z art. 286 § 1 k.k., by uzasadnić tym samym zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Skarżący wskazał również, iż twierdzenie organu o istnieniu domniemania istnienia obawy wskazujące na brak konieczności przeprowadzania dowodów jest sprzeczne z oceną Sądu pierwszej instancji dotyczącą charakteru przestępstw z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten stanowi, iż sam fakt popełnienia czynów przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu stanowi domniemanie uzasadnionej obawy. W każdym innym przypadku należy każdorazowo ustalić istnienie obawy i wykazać przy pomocy nieokreślonych, zobiektywizowanych kryteriów okoliczności związanych z osobą sprawcy, które by dowodziły zaistnienia uzasadnionej obawy. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny wbrew własnej ocenie uznał, iż w przypadku skarżącego nie jest konieczne dowodzenie zaistnienia uzasadnionej obawy, a wystarczające jest domniemanie tej obawy wynikające z faktu popełnienia czynu z art. 297 § 1 k.k.
Ponadto powoływanie się w skarżonym wyroku na zatarte wykroczenie rodzi zdaniem strony skarżącej możliwość odmowy wydania pozwolenia na broń także w oparciu o zatarte skazanie z art. 297 § 1 k.k. skoro nie ocenia się żadnych innych okoliczności poza tym, że zapadł wyrok za czyn z art. 297 § 1 k.k.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, wywodząc bezzasadność podniesionych przez skarżącego zarzutu i wskazując na trafność oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a. i wobec przedstawienia w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania.
Za bezzasadny uznać trzeba zarzut naruszenia art. 113 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Uchybienie tym normom prawa procesowego strona wnosząca kasację upatruje w niedostatecznym jej zdaniem wyjaśnieniu sprawy, a w konsekwencji powołanie się w uzasadnieniu wyroku na wewnętrznie sprzeczną ocenę stanu prawnego.
Należy przede wszystkim wskazać, iż takie powiązanie podstaw zarzutu z jego uzasadnieniem nie mogło przynieść oczekiwanego skutku w postaci jego uwzględnienia. Treść art. 113 § 1 p.p.s.a. określa bowiem jedno z uprawnień przewodniczącego składu orzekającego, które składa się na treść pełnionej przez niego funkcji związanej z przeprowadzeniem rozprawy. Do naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. mogłoby zatem dojść, gdyby przewodniczący bądź nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, gdy sąd nie uznał jeszcze sprawy za dostatecznie wyjaśnioną. Zaistnienia jakiejkolwiek ze wskazanych wyżej okoliczności skarżący nie wykazał, a wobec braku zgłoszenia przez skarżącego w postępowaniu sądowym wniosków dowodowych, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie można też skutecznie postawić Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia wskazanej normy prawnej (por. wyr. SN z dnia 25 listopada 1998 r., II UKN 332/98, OSNP 2000, nr 2, poz. 67). Argumentacja skarżącego sprowadza się do podważenia dokonanej przez Sąd subsumcji tj. wadliwego uznania, że ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej. Również podnoszona w skardze kasacyjnej, zaistniała zdaniem skarżącego, wewnętrzna sprzeczność w treści uzasadnienia dotyczy w istocie kwestii wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, co nie mogło być oceniane w ramach tak skonstruowanego zarzutu. Natomiast kwestia odmiennej od prezentowanej przez organ interpretacji norm prawnych będących materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia nie stanowi o uchybieniu ww. normom prawa procesowego.
Za bezzasadny również należało uznać zarzut naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie skarżącego uchybienie powyższym przepisom polegało na nieuzasadnionym rozszerzeniu katalogu przestępstw na przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu jako uzasadniającym istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego bez konieczności dowodzenia okoliczności uzasadniających obawę użycia broni i uznaniu uzasadnionych obaw użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego jako wynikających z zobiektywizowanych kryteriów oceny mających za podstawę, domniemanie istnienia obaw.
Odnosząc się do tego zarzutu, wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2- 6 cyt. ustawy. Konstrukcja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, jako przykład tzw. związania administracyjnego, nakłada na organ Policji obligatoryjny obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do osób wymienionych w katalogu art. 15 ust. 1 pkt 2- 6 powyższej ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji do dnia 1 stycznia 2004 r. przewidywał odmowę wydania pozwolenia na posiadanie broni w stosunku do osób, co do których istniała uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje przy tym ku zaostrzeniu wymogów stawianych osobom posiadającym broń, lub ubiegającym się o pozwolenie na jej posiadanie. Zmiana ustawy dokonana przez art. 1 pkt 16 lit. a) ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52 poz. 451) oznacza, że celem ustawodawcy było rozszerzenie kręgu osób, którym posiadanie broni powinno być ograniczone, także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, działając przeciwko szczególnie chronionym dobrom, takim jak życie, zdrowie i mienie, a nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. Odmienna niż przedstawiona powyżej wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozbawiałaby tę zmianę prawnego znaczenia.
Analiza treści powyższej normy, była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie sygn. akt II OPS 4/09. Stanowisko wyrażone we wskazanej wyżej uchwale skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Odwołując się do zaprezentowanych w tej uchwale wywodów stwierdzić należy, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż w stosunku do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi, więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się, zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, a co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Mając na względzie przedstawione wyżej uwagi, w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, iż wskazane we wniesionej skardze kasacyjnej argumenty, że Komendant Główny Policji nie odwołał się ani do osobowości skarżącego, ani do jego zachowania w życiu społecznym ani w społeczności myśliwych nie są zasadne. Wbrew odmiennym wywodom kasacji warunki osobiste sprawcy, zaaprobowane skarżonym wyrokiem były przedmiotem oceny organu. Zdaniem Komendanta Głównego Policji fakt posiadania pozytywnej opinii o skarżącym z jego miejsca zamieszkania oraz pozytywna opinia macierzystego koła łowieckiego, nie pozwalały na jednoczesną eliminację faktu, jakim było popełnienie przez skarżącego przestępstwa umyślnego, przeciwko obrotowi gospodarczemu, które kwalifikowało go jako osobę naruszającą porządek prawny, a same okoliczności związane z popełnieniem tegoż czynu też były przedmiotem analizy. Trafnie wskazano w zaskarżonym wyroku, iż podstawowe znaczenie dla sprawy ma fakt popełnienia przestępstwa przez osobę posiadającą pozwolenie na broń. Powyższe fakty zarówno dla organów administracyjnych, jak i Sądu Administracyjnego były wiążące.
Słusznie eksponował w uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji znaczenie społeczne i prawne popełnionego czynu oraz zbliżony charakter tego przestępstwa do przestępstw przeciwko mieniu. W literaturze prawa karnego zwracano bowiem uwagę, iż przepis art. 297 k.k., mający na celu przede wszystkim ochronę prawidłowego funkcjonowania obrotu gospodarczego, stanowiącego jeden z fundamentów ustroju gospodarczego państwa w warunkach gospodarki wolnorynkowej, służy kryminalizacji zachowań na przedpolu naruszenia dobra prawnego chronionego przez art. 286 k.k.
W pełni uzasadnione jest więc rozumowanie, że fakt popełnienia przestępstwa, o jakim mowa w art. 297 k.k. oraz okoliczności jego popełnienia, w tym wysokość korzyści majątkowej, którą chciał osiągnąć skarżący (200.000 zł) przełamują domniemanie, iż skarżący będzie użytkował broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego, a więc dają podstawy do twierdzenia, że w stosunku do osoby skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, czyli wypełnia przesłankę art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01 oraz z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 357/07, niepubl.).
Z przedstawionych wyżej powodów nie można było Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu skutecznie zarzucić błędnej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Wobec braku uzasadnionych podstaw kasacji i nie stwierdzając zaistnienia przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.