II OSK 514/22

II OSK 514/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-06-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska - Rzepecka /sprawozdawca/
Grzegorz Czerwiński
Paweł Miładowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 594/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-09-06
II OSK 814/22 - Wyrok NSA z 2023-07-25
VIII SA/Wa 834/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-12-16
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 594/21 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 września 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 594/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2021 r., znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę istniejących budynków: mieszkalnego jednorodzinnego, hali produkcyjnej z budynkiem biurowym, garażu, gospodarczych, altany na działce nr [...] i [...], obr. [...] oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., elektrycznymi, teletechnicznymi, c.o., c.c.w.u., wentylacji mechanicznej, zewnętrznymi instalacjami kanalizacji sanitarnej i deszczowej, oświetlenia zewnętrznego, teletechnicznej i zagospodarowaniem terenu (parkingami naziemnymi, ciągami pieszymi i jezdnymi) oraz przebudową odcinka sieci gazowej na działce nr [...] i [...], obr. [...], przy ul. [...] w K., oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. P., zaskarżając go w całości.
W oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:
1. obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 i 80 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że Wojewoda [...], ponownie rozpoznając sprawę, poprawnie przeprowadził postępowanie administracyjne, prawidłowo ustalił w nim stan faktyczny oraz w sposób prawidłowy ocenił rzetelność analiz zacienienia, sporządzonych przez inwestora oraz prywatnej analizy stron, pomimo że całokształt zebranego materiału nie pozwalał na przyjęcie, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, końcowa forma projektu budowlanego odpowiada prawu, a zebrane dowody nie pozwalają na przyjęcie, że projektowana inwestycja jest zgodna z normami prawa budowlanego, co powinno zostać dostrzeżone na etapie kontroli sądowej i stać się podstawą uwzględnienia skargi, a zatem miało istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy;
2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 oraz art. 15 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania, w sytuacji gdy w sprawie doszło do naruszenia zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zasady dwuinstancyjności – a to z uwagi na fakt, że sporządzona przez inwestora analiza przesłaniania oraz rzut dachu stanowiące część projektu budowlanego na etapie rozpoznawania sprawy w Urzędzie Miasta K., których fotokopie sporządzili w końcu kwietnia 2019 r. uczestnicy postępowania, może nie być tożsama z dokumentami o takiej samej nazwie i dacie sporządzenia zalegającymi obecnie w aktach sprawy, przez co zaistniał stan niepewności faktycznej, czy organ drugiej instancji bazował na tym samym projekcie budowlanym. Jednocześnie naruszenie prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu w ponownym postępowaniu odwoławczym przed organem drugiej instancji pozbawiło strony możności obrony swoich praw oraz prawa do rzetelnego, dwuinstancyjnego rozpatrzenia sprawy i w istotny sposób wpłynęło na wynik postępowania przed sądem pierwszej instancji, gdyż uwadze tego sądu umknęły istotne dla sprawy okoliczności oraz naruszenia zasad procesowych, a tym samym w sposób wadliwy nie zostały one właściwie ocenione i nie stały się postawą uwzględnienia skargi;
3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 78 i 84 k.p.a. poprzez błędną wykładnie wskazanych przepisów przez WSA, gdyż Sąd pierwszej instancji zupełnie wadliwie nie dostrzegł, że to rolą i obowiązkiem organu drugiej instancji było wnikliwe i wszechstronne wyjaśnienie sprawy, w tym uwzględnienie wniosku stron o powołanie biegłego zmierzającego do wykazania ewentualnej nierzetelności przedłożonej przez Inwestora analizy zacieniania, a przez to niespełnienia norm budowlanych przez zaplanowaną inwestycję. Jednocześnie WSA, bazując na wskazanych przepisach, błędnie nie dostrzegł, że strony postępowania nie miały obowiązku wykonywania takich analiz, wymagających wiadomości specjalnych z własnych środków, a obowiązkiem organu drugiej instancji było, by podjął konkretne działania (w szczególności powołanie biegłego) w celu ustalenia prawidłowości analizy inwestora. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sytuacji prawidłowej wykładni wskazanych powyżej przepisów, Sąd pierwszej instancji powinien dojść do przekonania, że organ drugiej instancji dopuścił się obrazy istotnych przepisów k.p.a., wobec czego skarga powinna podlegać uwzględnieniu, zamiast czynić zarzuty stronom postępowania właściwe być może na gruncie prawa cywilnego, lecz w nieznającej zasady kontradyktoryjności procedurze administracyjnej;
4. wadliwą wykładnię art. 153 p.p.s.a., a przez to obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uznanie przez WSA, że organ drugiej instancji w toku ponownego postępowania w sposób prawidłowy wykonał wiążące go zalecenia zawarte w pierwszym wyroku WSA z 15 lipca 2020 r. (s. 18 uzasadnienia) i tym samym, że nie doszło tutaj do naruszenia wskazanego przepisu, wbrew oczywistym przesłankom wskazującym na fakt, że organ drugiej instancji nie wykonał w sposób prawidłowy wskazania co do dalszego postępowania i nie zastosował się do wiążących go ocen prawnych, a tym samym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sytuacji właściwej oceny art. 153 p.p.s.a. WSA powinien uwzględnić skargę i skierować sprawę do ponownego rozpoznania;
5. niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c poprzez oddalenie skargi, pomimo że istniały podstawy prawne do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2021 r., nr [...], a naruszenie to miało decydujący wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji naruszenia przepisów postępowania, w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wyrokowi zarzucono także naruszenie prawa materialnego poprzez:
1. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. w zw. z § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (dalej: "rozporządzenie") poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że projekt budowlany złożony przez inwestora odpowiada normom i warunkom prawa budowlanego, w sytuacji gdy wykonana przez tego inwestora analiza zacieniania (na marginesie wielokrotnie modyfikowana i antydatowana) jest nierzetelna i nie pozwala na uznanie, że zaplanowana inwestycje zapewni właściwy czas nasłonecznienia lokali mieszkalnych znajdujących się na działce nr [...] przy ul. [...] w K., a zatem zaplanowana inwestycja spowoduje ponadnormatywne zacienienie lokali na działce nr [...]. Sąd pierwszej instancji przyjął bezkrytycznie za prawidłową i wystarczającą ocenę organu drugiej instancji będącą w całości powieleniem stanowiska inwestora, wbrew podnoszonym przez skarżącą zarzutom, w sytuacji gdy istniejące zarzuty wobec kształtu bryły projektowanego budynku wymagały gruntownego zbadania, co powinno prowadzić do uwzględnienia skargi i przeprowadzenia ponownego, wnikliwego postępowania dowodowego przez organem administracyjnym z uwzględniłem zasięgnięcia opinii biegłego.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie na jej rzecz od Wojewody [...] kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów.
W piśmie z [...] lutego 2022 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, uczestnik postępowania, [...] S.A. z siedzibą w K., wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z [...] maja 2023 r. skarżąca kasacyjnie wniosła o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z opinii rzeczoznawcy, J. M., zawierającą analizę przesłaniania i czasu nasłonecznienia pokoi w mieszkaniach budynku przy ul. [...] w K.
W piśmie z [...] maja 2023 r. uczestnik postępowania, [...] S.A. z siedzibą w K., przedstawił swoje stanowisko w odniesieniu do ww. wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.
Na wstępie należy wskazać, że błędnie został skonstruowany zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 151 p.p.s.a. z tego względu, że przepisy te wykluczają się wzajemnie. Określają one kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Pierwszy z nich sąd stosuje uwzględniając skargę, drugi uznając ją za niezasadną. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję organu. Strona wnosząca skargę kasacyjną powinna więc postawić Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., z uwagi na jego zastosowanie, w sytuacji gdy nie było podstaw do oddalenia skargi, bądź wskazać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a czy c p.p.s.a., wiążące się z jego niezastosowaniem, w każdym zaś przypadku powinna powiązać ich naruszenie z odpowiednimi przepisami procedury administracyjnej, bądź przepisami prawa materialnego.
Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.).
W niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej ustaliły, że Prezydent Miasta K. decyzją z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] udzielił [...] S.A. z siedzibą w K. (inwestor) pozwolenia na rozbiórkę istniejących budynków: mieszkalnego jednorodzinnego, hali produkcyjnej z budynkiem biurowym, garażu, gospodarczych, altany na działce nr [...] i [...], obr. [...] oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., elektrycznymi, teletechnicznymi, c.o., c.c.w.u., wentylacji mechanicznej, zewnętrznymi instalacjami kanalizacji sanitarnej i deszczowej, oświetlenia zewnętrznego, teletechnicznej i zagospodarowaniem terenu (parkingami naziemnymi, ciągami pieszymi i jezdnymi) oraz przebudową odcinka sieci gazowej na działce nr [...] i [...], obr. [...] przy ul. [...] w K. Organ określił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego, obejmuje nieruchomości: działki nr [...],[...],[...], obr. [...] oraz lokale mieszkalne nr [...] w budynku przy ul. [...]. Dodatkowo organ pierwszej instancji uznał, że stronami są właściciele lokali mieszkalnych na dz. [...],[...],[...],[...], obr. [...]. Stwierdzono również, że projekt budowlany został wykonany przez osobę uprawnioną.
W sprawie złożono szereg uwag odnośnie do braku spełnienia wymogów w zakresie § 13 i § 60 rozporządzenia oraz zarzucono, że analiza zacieniania i przesłaniania jest niekompletna i została wykonana w sposób nierzetelny i nieprawidłowy. Organ wyjaśnił, że inwestor przedłożył analizę zacieniania i przesłaniania budynków (projektowanego i istniejących), w tym znajdujących się w zakresie cienia projektowanego budynku, tj. na dz. nr [...],[...],[...],[...]. W analizie tej wykazał czas nasłonecznienia poszczególnych lokali mieszkalnych znajdujących się w zakresie oddziaływania inwestycji oraz charakterystyczne odległości i wysokości wynikające z § 13 rozporządzenia. Wnioski wynikające z tej analizy, w ocenie organu, potwierdziły zgodność lokalizacji projektowanego budynku z rozporządzeniem, a w szczególności odpowiadają wymaganiom § 13 oraz § 60 pkt 2. Inwestor przedkładał także własne pisma, odnosząc się do uwag zgłaszanych przez strony postępowania.
Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2019 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję z [...] kwietnia 2019 r. Decyzja z [...] października 2019 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 lipca 2019 r, sygn. akt II SA/Kr 1525/19. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że organ odwoławczy nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, czym naruszył przepisy postępowania.
Wojewoda [...] po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z [...] lutego 2021 r. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Organ odwoławczy ponownie poddał badaniu projekt budowlany i zgromadzone dowody w sprawie, w tym przedłożoną przez inwestora analizę zacieniania i przesłaniania budynków (projektowanego i istniejących), w tym znajdujących się w zakresie cienia projektowanego budynku tj. na dz. Nr [...],[...],[...],[...]. W analizie tej inwestor wykazał czas nasłonecznienia poszczególnych lokali mieszkalnych znajdujących się w zakresie oddziaływania inwestycji oraz charakterystyczne odległości i wysokości wynikające z § 13 rozporządzenia. Wnioski wynikające z tej analizy potwierdzają zgodność lokalizacji projektowanego budynku z obowiązującym rozporządzeniem, a w szczególności odpowiadają wymaganiom § 13 oraz § 60 pkt 2. Organ podkreślił, że za treść analizy odpowiada projektant, który w przedmiotowej sprawie dokonał analizy czasu nasłonecznienia lokali mieszkalnych budynków (istniejących i projektowanego) będących w zasięgu cieni, podając wartości dla poszczególnych lokali oraz wskazał graficznie charakterystyczne wymiary wynikające z § 13 przywołanego rozporządzenia.
Przy piśmie z [...] lipca 2019 r., uczestnicy postępowania (M. Z., P. L., A. S., M. G. i P. P.) przekazali do akt sprawy odwoławczej analizę techniczną dotyczącą warunków nasłonecznienia lokalu mieszkalnego [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w kontekście planowanej inwestycji, opracowaną w czerwcu 2019 r. przez uprawnionego projektanta. W odniesieniu do ww. analizy, organ odwoławczy wskazał na szereg nieścisłości i różnice w zakresie parametrów planowanego budynku, które stały się podstawą analizy, a które nie wynikały z zatwierdzonego projektu budowlanego. Analiza ta nie została przez organ uznana za dowód w sprawie, ponieważ nie dotyczyła budynku, którego projekt budowlany został zatwierdzony skarżoną decyzją.
Przeprowadzone przez organ odwoławczy badania zagadnienia naturalnego oświetlenia doprowadziły do wniosku, że planowana inwestycja spełnia wymogi wynikające z § 13 i 60 rozporządzenia.
W związku z powyższym uznać należy, że stan faktyczny sprawy został wnikliwie i dokładnie ustalony, a twierdzenia organów administracji architektoniczno-budowlanej znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy. Oznacza to, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasad ogólnych oraz przepisów postępowania administracyjnego.
W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 84 k.p.a., skoro w wydanym wcześniej w sprawie wyroku Sądu wojewódzkiego, organ został zobowiązany do ponownej oceny zgromadzonego już w sprawie materiału dowodowego.
Natomiast w kontekście zarzucanego naruszenia art. 10 i 15 k.p.a. wypowiedział się już Sąd wojewódzki w zaskarżonym wyroku i stanowisko tam przedstawione należy uznać za prawidłowe. Sąd wojewódzki podkreślił, że choć w ponownym postępowaniu odwoławczym doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., to jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. W postępowaniu tym, na co wskazano wcześniej, organ nie uzupełniał postępowania dowodowego, a jedynie dokonał oceny już wcześniej zebranego materiału dowodowego, tj. analiz zacienienia i przesłaniania.
Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzygając "w granicach danej sprawy" sąd ocenia jedynie tę sprawę, w której wniesiono skargę, natomiast jako niezwiązany jej granicami ma prawo, a jednocześnie obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Ocena ta musi jednak dotyczyć tej, i tylko tej, sprawy. Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce wtedy, gdyby sąd wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy, lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Postawienie w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, w sytuacji, gdy wojewódzki sąd administracyjny orzekał w warunkach, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., wymaga wykazania, że wydając zaskarżony wyrok, nie zastosował się on do wiążącej go oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 4101/18, LEX nr 3009331). Natomiast związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 2107/19, LEX nr 3010165).
Sąd wojewódzki przywołał wyrok tego Sądu z dnia 15 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1525/19, którym uchylono poprzednią decyzję Wojewody [...] z [...] października 2019 r., znak: [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd dokonał wyczerpującej oceny kwestionowanej decyzji i stwierdził, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości spełnienie przez inwestora przesłanek określonych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Uchylając decyzję Sąd wskazał, że wątpliwości budzi jedynie spełnienie warunku zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi tj. § 13 i 60 rozporządzenia, ponieważ organ nie dokonał właściwej weryfikacji spełnienia tego warunku w zakresie zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia dla sąsiedniego budynku, w tym lokalu skarżącej kasacyjnie. Z tego względu, Sąd nakazał organowi odwoławczemu przeprowadzenie ponownej analizy opracowania dotyczącego przesłaniania i nasłonecznienia przedłożonego przez strony postępowania, a także ponownej analizy opracowania przedłożonego przez inwestora, celem ustalenia, czy projektowany obiekt spełnia warunki techniczne określone w § 13 i § 60 rozporządzenia.
Prawidłowo zatem Sąd wojewódzki przytoczył w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ww. wyrok, wynikające z niego związanie dla organu i tego sądu, zbadał również, prawidłowo, zaskarżoną decyzję w zakresie jego wypełnienia, podkreślając, w jaki sposób zastosował się do nich organ.
Natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się do kwestionowania przez skarżącą kasacyjnie udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę spornej inwestycji w zakresie zacienienia lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w K. Słusznie jednak Sąd wojewódzki, a wcześniej organ odwoławczy, uznał, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 13 i 60 rozporządzenia.
W kontekście zgodności z § 13 Rozporządzenia trzeba przypomnieć, że minimalna odległość między północno-zachodnim skrzydłem projektowanego budynku a południowo wschodnią ścianą sąsiedniego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...], w którym znajduje się mieszkanie będące własnością skarżącej, mierzona między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, wynosi 11,7 m. W miejscu tym wysokość przesłaniania mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien istniejącego budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi przesłaniającej części projektowanego budynku, wynosi 9,35 m. Projektowany budynek ma bryłę ukształtowaną uskokowo, o kolejnych wysokościach przesłaniania 12,4 m; 15,7 m i 16,2 m usytuowanych w odległościach odpowiednio 13,8 m; 16,4 m i 17,0 m.
Z kolei w zakresie zgodności z § 60 rozporządzenia należy podkreślić, że projektowany budynek jest usytuowany na południowy wschód względem istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Takie usytuowanie względem siebie obu budynków powoduje, że o godzinie 1300 cień projektowanego budynku już nie zalega na elewacji południowo-wschodniej istniejącego budynku, co oznacza zapewnienie czasu nasłonecznienia okien jego mieszkań w wymiarze 4 godzin w dniach równonocy. W analizie przesłaniania i zacieniania projektant uwzględnił dodatkowo konfiguracje poszczególnych mieszkań, ich usytuowanie, wędrówkę cienia innych budynków w sąsiedztwie oraz różnice między równonocą wiosenną i jesienną. Fakt, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z ustaleniami organu odwoławczego, ale nie była w stanie poprzeć swojego stanowiska odpowiednimi dokumentami (na kwestię nierzetelności złożonej przez nią analizy zacienienia wskazano wcześniej), nie oznacza, że wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego jest wadliwy. Nie oznacza to też, że organ powinien prowadzić postępowanie tak długo, aż teza skarżącej zostanie udowodniona, zwłaszcza że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji.
Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. Z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości, ale w razie spełnienia wskazanych w przepisach przesłanek, organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Tak też uczyniły organy w tej sprawie i prawidłowo ich rozstrzygnięcia zaakceptował Sąd wojewódzki.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) – orzekł jak w wyroku.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił też wniosku dowodowego, złożonego przez skarżącą kasacyjnie, uznając go za spóźniony.