II OSK 511/10

II OSK 511/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-03-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Wanda Zielińska - Baran
Wojciech Chróścielewski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Po 353/09 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2009-10-30
II OZ 105/11 - Postanowienie NSA z 2011-02-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 183 par 1, art 174, 133 par 1, art 113 par 1, art 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 7, art 77 par 1, art 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 6, art 61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. G. i J. G. oraz Z. K. i E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt II SA/Po 353/09 w sprawie ze skarg B. G. i J. G. oraz Z. K. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt II SA/Po 353/09 oddalił skargi B. G. i J. G. oraz Z. K. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Wnioskiem z dnia 18 maja 2004 r. T. G. wystąpił do Burmistrza Miasta K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie szklarni na pralnię ekologiczną na działce należącej do wnioskodawcy położonej w K. przy ul. [...]. Sprawa ta była kilkukrotnie przedmiotem rozpoznania w związku z uchylającymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Ostatecznie rozstrzygnięcie w sprawie warunków zabudowy zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...].
W wyniku skargi wniesionej przez Z. K. i E. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Po 419/06 uchylił decyzje obu instancji. W wykonaniu wyroku, decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Burmistrz Miasta K. ustalił warunki zabudowy. Rozstrzygnięcie to zostało jednak po raz kolejny uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Decyzją z dnia z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Burmistrz Miasta K. ustalił na rzecz T. G. warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji.
Odwołanie od decyzji złożyli Z. K. i E. K. oraz B. G. i J. G. wnosząc o jej uchylenie w całości. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta K.
Skargi od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyli B. G. i J. G. oraz Z. K. i E. K.
W odpowiedzi na skargi B. G. i J. G. oraz Z. K. i E. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stwierdziło, że podniesione przez skarżących zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie znajdują potwierdzenia w materiale sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając zaskarżonym wyrokiem skargi wskazał, że inwestycja projektowana przez T. G. obejmuje odbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania szklarni na pralnię ekologiczną. Po zbadaniu toku postępowania administracyjnego przeprowadzonego w sprawie Sąd stwierdził, że jest ono prawidłowe a rozstrzygnięcie wydane w obu instancjach - trafne.
Po pierwsze Sąd zauważył, że sprawa warunków zabudowy z wniosku inwestora T. G. była wielokrotnie przedmiotem rozpoznania organów, w tym raz sądu administracyjnego w wyroku z dnia 20 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Po 419/07 (uchylającym decyzje). Organy w tej sprawie zrealizowały zasadnicze wskazania zawarte w tym wyroku. W szczególności ustalono precyzyjnie treść żądania wnioskodawcy a także wyjaśniono jaki jest status obiektu odbudowywanego (szklarni), a w szczególności czy został on wybudowany legalnie. Z materiału sprawy wynika, że szklarnię pierwotnie zrealizowano na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 1970 r. nr [...] (k. [...] akt adm.). Co prawda, w toku postępowania wyjaśniającego nie udało się w sposób definitywny ustalić czy elementem jej pierwotnej konstrukcji była betonowa posadzka, jednakże kwestia ta - w aktualnym stanie prawnym - nie miała znaczenia z punktu widzenia możliwości ustalenia warunków zabudowy. Fakt wybudowania obiektu budowlanego, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06 (publ. OTK-A 2007/11/160, Dz.U. z 2007 r. Nr 247, poz. 1844), nie wyklucza bowiem uprawnienia inwestora do ubiegania się o rozstrzygnięcie, o jakim mowa w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Uzyskanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego zależy od zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, a ponadto od spełnienia łącznie wymogów sformułowanych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., bez wyłączenia zasady dobrego sąsiedztwa, zwłaszcza w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy (zob. wyrok z dnia 6 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Go 550/08, publ. Lex nr 508932). Parametry inwestycji, ustalone w decyzji o warunkach zabudowy, oparto na analizie urbanistycznej z dnia 9 grudnia 2008 r. W ocenie Sądu została ona przygotowana rzetelnie; w szczególności porównano w niej parametry wszystkich nieruchomości zabudowanych znajdujących się w obszarze wyznaczonym i objętym analizą zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Obszar ten wyznaczono na stosownej mapie załączonej do opracowania (spełniającej wymogi z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. - zob. § 3 ust. 2 rozporządzenia). Wyniki analizy, stanowiące pochodne parametrów badanej zabudowy, zostały także określone przez urbanistę zgodnie z przepisami § 4 - § 8 rozporządzenia.
Spośród warunków jakim musi odpowiadać projektowana inwestycja, osobnego omówienia wymaga warunek kontynuacji funkcji zabudowy. Kwestia ta budziła kontrowersje w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu w tej sprawie warunek ten został spełniony. W świetle zapisów analizy urbanistycznej nie może bowiem budzić wątpliwości, że dominująca funkcja mieszkaniowa terenu otaczającego inwestycję uzupełniona jest o funkcję usługową. Dotyczy to kilku działek w bliskim otoczeniu działki nr [...] (np. działki nr [...], [...], [...], [...], [...]). W tym stanie rzeczy realizacja pralni ekologicznej nie zakłóci ładu przestrzennego. Warto też dodać, że tego rodzaju inwestycja, ze swej istoty służyć ma potrzebom mieszkańców okolicy i nie jest sprzeczna z funkcją mieszkaniową, a już na pewno daje się z nią pogodzić. W ramach obszarów o funkcji mieszkaniowej dopuszczać należy realizację potrzeb mieszkaniowych w szerokim znaczeniu, a więc nie tylko dotyczących samego zamieszkiwania ludności na danym obszarze, ale też ich funkcjonowania w relacjach społecznych, w tym zawodowych, związanych z odpoczynkiem czy rekreacją. Stąd, zdaniem Sądu usługi takie jak pralnia należy uznać za wspomagające obszar o funkcji mieszkaniowej.
Jak wskazał Sąd, odrębną kwestią jest ewentualne oddziaływanie pralni na tereny sąsiednie, na co zwrócili uwagę w skardze przede wszystkim B. G. i J. G. Tego rodzaju oddziaływanie, w każdym razie w skali jakiej można się spodziewać w przypadku planowanej inwestycji, nie może przesądzić o odmowie wydania warunków zabudowy. Postępowanie określone w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma na celu zapewnienie tworzenia i zachowania uporządkowanej struktury przestrzennej zabudowy i zagospodarowania na terenach, dla których nie uchwalono planu miejscowego. Szczegółowe wymagania ochrony środowiska (wyziewy, opary) - a tego dotyczą zarzuty skarżących - są kontrolowane na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. pozwolenia na budowę. Sąd zwrócił uwagę, że Burmistrz Miasta K. zobowiązał T. G. do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Zdaniem Sądu w tej sprawie - co wymaga szczególnego podkreślenia - także z innej przyczyny nie można mówić o naruszeniu warunków technicznych wskazanych przez skarżących w skardze. Postępowanie z wniosku T. G. nie dotyczy budowy nowo sytuowanego obiektu budowlanego, a obejmuje jedynie zmianę sposobu użytkowania obiektu już legalnie istniejącego (szklarni). W tym celu przeprowadzone zostaną prace adaptacyjne tego obiektu na pralnię ekologiczną. Prace te ograniczą się do wykonania ścian osłonowych montowanych na istniejącej konstrukcji oraz wykonanie nowego pokrycia dachowego. Nie zostaną natomiast zmodyfikowane istotne parametry konstrukcyjne obiektu (gabaryty, powierzchnia zabudowy, obrys, kubatura) ani jego usytuowanie. W wyniku prac adaptacyjnych planowanych przez T. G. nie zmieni się w szczególności usytuowanie obiektu od granicy działki (§ 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; Dz.U. z 2002 r. Nr 65, poz. 69 ze zm.), jak też nie przysłoni on bardziej (niż dotychczas) obiektów na działkach sąsiednich (§ 13 rozporządzenia).
Mając na względzie powyższe, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skarg.
Od powyższego wyroku B. G. i J. G. oraz Z. K. i E. K. wnieśli skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 2, 7, 20, 22 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez pogwałcenie zasady demokratycznego państwa prawnego, w tym zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz zasady zaufania obywateli do państwa, a także polegające na zastosowaniu niekonstytucyjnych przepisów ustawowych i wykonawczych jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnią i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 6 oraz 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skutkujące wyrażeniem przez organ administracji zgody na zagospodarowanie terenu przez osobą, która do terenu tego posiada tytuł prawny, z naruszeniem prawnie chronionego interesu osób trzecich;
3. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. art. 133 § 1 w zw. z art. 113 § 1 tej ustawy w zw. z art. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia przy niedostatecznym wyjaśnieniu sprawy, z uwagi na nieprzeprowadzenie dowodów żądanych przez skarżących.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej na ich rzecz zwrotu kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zamknięcie rozprawy następuje - co do zasady - gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Warunkiem zamknięcia rozprawy jest stwierdzenie przez sąd, że wszystkie okoliczności faktyczne i prawne sprawy zostały ustalone i wyjaśnione. Prowadząc postępowanie, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Strona skarżąca składała wnioski o przeprowadzenie dowodów z dokumentacji fotograficznej oraz map na okoliczność wykazania samowoli budowlanej na nieruchomości T. G. Strona skarżąca zgłaszała ponadto wielokrotnie, iż wbrew swym twierdzeniom T. G. wylał betonową posadzkę na całej powierzchni między konstrukcjami stalowymi byłej szklarni już po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, wobec czego planowana przez T. G. inwestycja nie spełnia wymogów art. 61 ust 1 pkt. 1 – 5 ustawy o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym.
Skarżący zauważyli również, że nakaz poszanowania praw słusznie nabytych jest elementem zasady przyzwoitej legislacji. W związku z tym, że termin "demokratyczne państwo prawne" oznacza państwo w którym chroni się zaufanie obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając decyzję o warunkach zabudowy, nie powinno stracić z pola widzenia interesów podmiotów, które ukształtowały się przed dokonaniem zmiany stanu prawnego. Interesem takim jest prawo skarżących do życia we własnym domu, z dala od hałasu i zanieczyszczeń związanych niewątpliwie z prowadzoną w bezpośrednim sąsiedztwie pralnią ekologiczną. Skarżący nabywając nieruchomości w postaci działek budowlanych, a następnie budując na nich swe domy działali w zaufaniu do organów państwa, iż na obszarze przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną nie zezwoli na prowadzenie działalności uciążliwej dla życia i zdrowia ludzi.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie wskazując wprost i nie wypowiadając się ostatecznie w przedmiocie wskazania czy elementem pierwotnej konstrukcji szklarni należącej do T. G. była betonowa posadzka, a następnie uznając, iż postępowanie z wniosku T. G. nie dotyczy budowy nowo sytuowanego obiektu budowlanego, a obejmuje jedynie zmianę sposobu użytkowania obiektu już legalnie istniejącego, nie tylko naruszyły wskazane powyżej zasady postępowania administracyjnego, ale uchybienie to miało szczególne skutki na gruncie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Przesądzenie o braku w pozwoleniu na budowę elementu konstrukcyjnego szklarni w postaci betonowej podłogi winno skutkować bowiem umorzeniem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zgodnie z art. 105 § 1 kpa.
Powyższe ustalenia Sądu pierwszej instancji skutkują koniecznością odniesienia się do oceny poprawności zastosowania przez organ administracji oraz Sąd pierwszej instancji przepisu art. 61 ust. 1 upzp, albowiem zarzuty niespełnienia przez inwestycję przesłanek określonych w tym przepisie, podniesione zostały w skargach skarżących. Rygorystyczne brzmienie przepisu art. 61 upzp, a w szczególności jego ust. 1 pkt 1 określającego, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, powinna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, -linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - tzw. zasada dobrego sąsiedztwa - musi być ściśle przestrzegana w kontekście pozostałych zapisów art. 61 upzp. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji działalność gospodarcza o funkcji usługowej zlokalizowana jest wyłącznie przy ul. [...], a zatem w znacznej odległości od działki T. G. Dostęp do lokali, w których działalność ta jest wykonywana odbywa się ponadto z innej drogi publicznej, niż ta przy której zlokalizowana jest nieruchomość inwestora. Co więcej, odmiennie od inwestycji planowanych przez T. G., świadczone w lokalach przy ul. [...] usługi nie stanowią żadnego zagrożenia dla zdrowia mieszkańców pobliskich domów jednorodzinnych. Próby wykazania przez organ administracji oraz Sąd pierwszej instancji słuszności oraz zgodności z prawem wydanej T. G. decyzji o warunkach zabudowy z powołaniem się na prowadzone na nieruchomościach przy ul. [...] działalności gospodarcze, pozostają wobec powyższego absolutnie bezpodstawne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz Sąd pierwszej instancji w sposób ogólnikowy podniosły, że planowana inwestycja spełnia wymagania w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników. Skarżący podnoszą natomiast, iż w aktach administracyjnych znajduje się mapa z zaznaczonym obszarem analizowanym, przy czym brak jest podstaw do przyjęcia aby była to mapa, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r. Nr 164 poz. 3 588). Z przedmiotowego dokumentu wynika bowiem, że część zabudowań znajdujących się na nieruchomości T. G. (co potwierdza dokumentacja fotograficzna) nie jest zewidencjonowana na wskazanej mapie, wobec czego dojść należy do wniosku, iż zabudowania te powstały bez uzyskania koniecznych przez obowiązujące przepisy prawa pozwoleń. Z tych samych powodów wiarygodności odmówić należy twierdzeniom T. G. jakoby betonowa posadzka w szklarni zgodna była z uzyskanym w latach 70-tych pozwoleniem na budowę tejże szklarni. Skarżący podkreślają ponadto, iż T. G. nie przedłożył stosownych dowodów na tę okoliczność. Skarżący J. oraz B. G. podnoszą ponadto, iż organ administracji rozpoznający sprawę błędnie rozpatrzył podnoszony przez skarżących zarzut zbyt bliskiego usytuowania pralni od ich budynku znajdującego się w ciągłej budowie. Skutkuje to ograniczeniem dostępu światła do budynku skarżących.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących świadczyć o nieważności postępowania.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach przewidzianych w art. 174 p.p.s.a w związku z czym w pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzut naruszenia przepisów postępowania.
Zdaniem skarżących Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 113 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż zaakceptował wydane w postępowaniu administracyjnym decyzje mimo nieprzeprowadzenia przez organy dowodów żądanych przez skarżących. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej niedostatek postępowania dowodowego dotyczy kwestii, czy posadzka w szklarni została wykonana w ramach pozwolenia na budowę, czy też jest elementem wykonanym później, jak twierdzili w postępowaniu administracyjnym skarżący. Autorka skargi kasacyjnej konstruując niniejszy zarzut zupełnie pominęła wyraźnie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko Sądu pierwszej instancji, który uznał, że kwestia, czy elementem pierwotnej konstrukcji szklarni była również posadzka nie ma znaczenia z punktu widzenia możliwości ustalenia warunków zabudowy. Na poparcie zajętego stanowiska Sąd wskazał na pogląd wyrażonym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06, w myśl którego dopuszczalne jest ubieganie się o wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy mimo wybudowania obiektu budowlanego. Skarga kasacyjna niniejsze stanowisko pomija i w efekcie nie stawia zarzutu, który dotyczyłby tego zagadnienia, które z kolei legło u podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Dlatego też omawiany zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł zostać uznany z zasadny.
Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego w pierwszej kolejności trzeba odnotować, że w obu zarzuca się błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Wobec tego wskazać należy, że błędna wykładnia polega na mylnym zrozumieniu treści przepisu. Niewłaściwe zastosowanie zaś to wadliwa subsumcja, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Zatem konstruując zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania prawa materialnego strona winna wskazać, czy w jej ocenie niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu jest konsekwencją jego błędnej wykładni, czy też doszło do niezależnego błędu tak w wykładni przepisu jak i jego zastosowaniu. W obu sytuacjach strona winna wskazać z jaką wykładnią przepisu się nie zgadza i jakie rozumienie przepisu według niej jest prawidłowe. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej skarżący nie czynią zadość temu wymaganiu, co czyni zarzuty prawa materialnego niespójnymi, sformułowanymi w sposób dość mechaniczny.
Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 2, art. 7, art. 20 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przede wszystkim trzeba odnotować, że Sąd pierwszej instancji, wydając zaskarżony wyrok, nie stosował wskazanych przepisów Konstytucji, a w konsekwencji nie dokonywał ich wykładni. Nadto autorka skargi kasacyjnej nie skonkretyzowała jakie przepisy ustawowe i wykonawcze zastosował Sąd pierwszej instancji, które w jej ocenie są niekonstytucyjne. Z tych względów niniejszy zarzut nie jest usprawiedliwiony.
Błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 6 i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżący upatrują w wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy z naruszeniem prawnie chronionego interesu osób trzecich. Zarzut ten nie jest zasadny, gdyż przede wszystkim należy mieć na względzie, że w świetle art. 61 usta. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczalna jest nowa zabudowa, jeżeli można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Z faktu, że w rozpoznawanej sprawie na obszarze objętym analizą istniejąca zabudowa realizuje funkcję mieszkaniową nie oznacza, iż niedopuszczalne jest usytuowanie tam obiektu usługowego jakim jest pralnia ekologiczna. Z analizy urbanistycznej nie wynika, aby projektowana inwestycja nie dawała się pogodzić z dotychczasową funkcją terenu. Tym bardziej, gdy uwzględni się, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że na terenie poddanym analizie dominująca funkcja mieszkaniowa uzupełniona jest o funkcję usługową. Okoliczność, że obiekty, w których prowadzona jest działalność gospodarcza znajdują się na nieruchomościach położonych przy ulicy [...] nie oznacza, iż nieruchomości te nie leżą w okolicy tworzącej urbanistyczną całość. Ulica [...], przy której położna jest działka inwestora łączy się z ulicą [...]. Wszystkie działki położone są w kwartale ograniczonym ulicami [...], [...], [...] i [...]. Zatem obszar ten tworzy urbanistyczną całość i słusznie został objęty analizą.
W świetle powyższego brak jest podstaw uzasadniających zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji brak jest podstaw uzasadniających zarzut naruszenia art. 6 niniejszej ustawy.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.