II OSK 509/22

II OSK 509/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Szuma
Leszek Kiermaszek /przewodniczący/
Roman Ciąglewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1179/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-10-22
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
M.P. 2023 poz 881 art. 35 ust 1 pkt 1,
Uchwała nr 149 Rady Ministrów z dnia 23 sierpnia 2023 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w  domu" na lata 2024-2028
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant asystent sędziego Barbara Kowalska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1179/21 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 kwietnia 2021 r. znak DOA.7110.440.2020.NKR w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1179/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K., dalej także: "skarżąca", na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej także: "GINB", z dnia 16 kwietnia 2021 r. znak DOA.7110.440.2020.NKR, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Wyrok zaskarżyła w całości i zarzuciła naruszenie przepisów prawa:
1) Art. 141 § 4 oraz 3 § 1 P.p.s.a. poprzez przywoływanie w wyroku licznych decyzji oraz innych dokumentów sporządzonych po wydaniu decyzji, co stanowi wyjście poza tryb ex tunc, który nie dopuszcza możliwości ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. Ponadto sąd wyszedł poza podstawy prawne oraz uzasadnienie decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, poza wniosek inwestora oraz projekt zamienny tworząc w istocie nowe postępowanie o charakterze merytorycznym w trybie nieważnościowym i to podważając projektantów, którzy określili projekt budowlany, jako zamienny. Dodatkowo w wyroku pominięto okoliczność, iż uzasadnienie decyzji obu organów jest sprzeczne, ponieważ Wojewoda Warmińsko-Mazurski uznał, iż mamy do czynienia z decyzją zmieniającą, co zanegował Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie.
2) Art. 15 K.p.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. poprzez wydanie dwóch sprzecznych decyzji w niniejszej sprawie, ponieważ organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji który uznał, iż przedmiot sprawy dotyczy decyzji zmieniającej w sytuacji, w której organ II Instancji oraz sąd zmienili przedmiot sprawy.
3) Art. 156 § 1 pkt 2 w powiązaniu z art. 107 § 1 pkt 4,5,6 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. w powiązaniu z art. 36 a ust. 1 ustawy prawo budowlane w związku z art. 174 pkt 1 oraz 2 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż osnowa i uzasadnienie decyzji nie miały mocy wiążącej, ponieważ organ w trybie o stwierdzenie nieważności może zmienić jej podstawy prawne, uzasadnienie oraz przedmiot sporu prowadząc nowe zupełnie odrębne postępowanie o charakterze merytorycznym.
4) Art. 28 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 4 ustawy prawo budowlane w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez dokonanie ich błędnej analizy, ponieważ w trybie nieważności niedopuszczalnym jest zmiana podstawy prawnej decyzji, jej uzasadnienia, przedmiotu sporu oraz żądania inwestora.
5) Art. 33 ust. 1 ustawy prawo budowlane w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej analizy w/w przepisu, który na dzień wydania decyzji w trybie zwykłym nie dopuszczał możliwości podziału jednego zamierzenia inwestycyjnego na części.
6) Art. 7, 8, 9, 11, 107 § 1, 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. poprzez niewskazanie w decyzjach oraz wyroku czy organ wydając decyzję w trybie zwykłym badał zgodność projektu budowlanego z art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz 2 ustawy prawo budowlane z przepisami, o których mowa w zarzutach 6 oraz 57.
7) § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzona Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez zaniechanie w trybie zwykłym oceny zgodności inwestycji z w/w przepisem.
8) § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462, dalej rozporządzenie z 2012 r.) w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez odstąpienie w trybie zwykłym od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z w/w przepisem i tym samym nieudowodnienie, iż obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, czyli dla środowiska.
Powyższe uchybienia, zdaniem skarżącej kasacyjnie, miały istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Oświadczyła, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania T.G. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Na wstępie należy zauważyć, że skarga kasacyjna zawiera wady konstrukcyjne. Według art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy kasacji zostały wskazane w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno zatem określać rodzaj naruszenia, tzn. wskazywać, czy podnoszone jest naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1), czy naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2). Zarzucając naruszenie prawa materialnego należy określić formę naruszenia, czyli błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien być powiązany ze wskazaniem, czy uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Powyższe wymogi, jakkolwiek mają charakter formalny, determinują zakres kontroli kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Wskazują precyzyjnie zakres w jakim wnoszący kasację kwestionuje zaskarżony wyrok. Domaganie się aby skarga kasacyjna spełniała warunki z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. jest usprawiedliwione tym, że sporządzenie tego środka odwoławczego obarczone jest przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 P.p.s.a.).
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie określono rodzaju naruszenia. Nie wskazano także formy naruszenia.
Biorąc jednak pod uwagę powoływanie się w zarzutach na przepisy art. 174 pkt 1 lub art. 174 pkt 2 P.p.s.a., treść opisów naruszenia, a także uzasadnienie skargi kasacyjnej, możliwe jest odniesienie się do tych zagadnień sformułowanych w kasacji, które mimo wadliwej konstrukcji podstaw kasacyjnych w sposób niebudzący wątpliwości interpretacyjnych ze skargi kasacyjnej wynikają.
Zasadnicze znaczenie ma zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w powiązaniu z art. 107 § 1 pkt 4,5,6 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. w powiązaniu z art. 36 a ust. 1 ustawy prawo budowlane w związku z art. 174 pkt 1 oraz 2 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż osnowa i uzasadnienie decyzji nie miały mocy wiążącej, ponieważ organ w trybie o stwierdzenie nieważności może zmienić jej podstawy prawne, uzasadnienie oraz przedmiot sporu prowadząc nowe zupełnie odrębne postępowanie o charakterze merytorycznym.
Wbrew tezie kasacji zawartej w zarzucie naruszenia art. 15 K.p.a., organ odwoławczy nie dokonał zmiany przedmiotu sprawy.
Przed dalszymi uwagami konieczne jest wskazanie, że punktem odniesienia dla badania zasadności naruszeń prawa jest treść stosownych aktów prawnych obowiązujących w dacie wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania nieważnościowego, czyli decyzji Nr 265/15 Starosty Elbląskiego z dnia 11 sierpnia 2015 r. Decyzja ta została wydana na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), dalej także: "Prawo budowlane".
Postępowanie o pozwolenie na budowę jest postępowaniem wnioskowym, o którym mowa w art. 61 § 1 K.p.a. Wynika to wprost z szeregu przepisów, w tym art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.
Określenie podstawy prawnej żądania zawartego we wniosku zakreśla przedmiot tego postępowania. Zasadnicze znaczenie ma podstawa normatywna wniosku (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 543/10).
Podstawę materialną postępowania wszczętego na wniosek skarżącego z dnia 15 lipca 2015 r. stanowiły przepisy normujące udzielenie pozwolenia na wykonywanie robót budowalnych objętych tym wnioskiem oraz zatwierdzenie projektu budowlanego.
T.G. wystąpił o zatwierdzenie projektu budowlanego II Etapu zamierzenia budowlanego, tj. w zakresie rozbudowy budynku okręgowej stacji kontroli pojazdów o trzystanowiskową myjnię samochodową oraz w zakresie infrastruktury towarzyszącej, obejmującej budowę; zewnętrznej instalacji elektrycznej, wewnętrznej sieci kanalizacji sanitarnej, wewnętrznej sieci kanalizacji deszczowej, wewnętrznej sieci oświetleniowej na działkach budowlanych nr [...], [...], położonych w obrębie ewidencyjnym [...], przy ul. K.
W tym zakresie, decyzją Nr 265/15, z dnia 11 sierpnia 2015 r., został zatwierdzony projekt budowlany.
Błędnie określono natomiast nazwę przedłożonego projektu budowlanego jako projekt zamienny.
Zakres uprawnień, których domagał się inwestor we wniosku z dnia 15 lipca 2015 r. wynika także z tego, że wcześniej, decyzją Nr 143/15, z dnia 7 maja 2015 r., Starosta Elbląski zatwierdził projekt budowlany i udzielił firmie [...], pozwolenia na budowę okręgowej stacji kontroli pojazdów z trzystanowiskową samoobsługową myjnią samochodową, ETAP I – budowa budynku okręgowej stacji kontroli pojazdów z lokalizacją na działkach nr [...], [...], położonych w obrębie [...], przy ul. K.
Dodać trzeba, że zatwierdzony został projekt budowlany obejmujący budowę przyłącza wodociągowego, przyłącza kanalizacji deszczowej na działkach nr [...], [...], obręb Pasłęk oraz przyłącza kanalizacji sanitarnej z lokalizacją na działkach nr [...], [...], w obrębie [...]i na działkach nr [...], [...], położonych w obrębie ewidencyjnym [...]. Na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1a, ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, Starosta Elbląski nie wniósł sprzeciwu co do wykonania tych robót budowlanych.
Podstawę materialną rozpatrzenia wniosku stanowiły zatem przepisy art. 32-35 Prawa budowlanego, przy czym, zgodnie z art. 33 ust. 1 zdanie drugie, zamierzenie budowlane zostało podzielone na dwa etapy.
Uprawnienie uzyskane w Etapie II, na podstawie decyzji Nr 265/15 z dnia 11 sierpnia 2015 r., nie zmieniało uprawnienia do budowy budynku okręgowej stacji kontroli pojazdów, będącego przedmiotem decyzji Nr 143/15, z dnia 7 maja 2015 r.
Ustalenie to wynika także z zakresu robót wskazanego w obu projektach: projekcie budowlanym i projekcie budowlanym "zamiennym". W projekcie budowlanym, niezależnie od opisu zakresu robót, na stronie 57 precyzyjnie określono, że planowana inwestycja zostanie podzielona na dwa etapy:
Etap 1. W skład pierwszego etapu będzie wchodzić projekt:
Architektoniczny i konstrukcyjny budynku okręgowej stacji kontroli pojazdów
Projekt wewnętrznych instalacji; elektrycznej, wentylacji mechanicznej, wodno-kanalizacyjnej oraz centralnego ogrzewania.
Etap 2. W skład drugiego etapu wchodzić będą projekty:
Trzystanowiskowa samoobsługowa myjnia samochodowa
Projekty infrastruktury technicznej zewnętrznej towarzyszącej.
W tej sytuacji, podanie w osnowie decyzji Nr 265/15 z dnia 11 sierpnia 2015 r. podstawy prawnej w postaci przepisu art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego stanowiło uchybienie niemające charakteru rażącego naruszenia prawa. Tak samo ocenić należało użycie w rozstrzygnięciu tej decyzji stwierdzenia o zmianie decyzji Nr 143/15 i zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego.
Raz jeszcze należy podkreślić, że o rzeczywistej treści decyzji i jej podstawie materialnej decyduje podstawa materialna praw lub obowiązków będących przedmiotem decyzji.
Nie jest, w związku z tym, zasadny zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w powiązaniu z art. 107 § 1 pkt 4, 5, 6 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. w powiązaniu z art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 174 pkt 1 oraz 2 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż osnowa i uzasadnienie decyzji nie miały mocy wiążącej, ponieważ organ w trybie o stwierdzenie nieważności może zmienić jej podstawy prawne, uzasadnienie oraz przedmiot sporu prowadząc nowe zupełnie odrębne postępowanie o charakterze merytorycznym.
Organ odwoławczy nie tyle zmienił podstawę prawną, ile ustalił, na podstawie rzeczywistej treści wniosku i udzielonego inwestorowi uprawnienia, że doszło do zwiększenia zakresu uprawnienia już udzielonego wcześniejszą decyzją (poprzez zgodę na budowę myjni i infrastruktury towarzyszącej), a nie zmiany treści przyznanego prawa do budowy budynku stacji.
Odnotowując, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, nawiązując do wyroku NSA z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1786/19, skorygował stanowisko zajęte przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego, należy stwierdzić, że było to działanie merytorycznie uzasadnione oraz wynikało z uprawnienia odwoławczego w ramach reformatoryjnego modelu orzekania.
Nie ma w związku z tym podstaw do przyjęcia, że na skutek zaaprobowania decyzji i stanowiska GINB przez Sąd pierwszej instancji, doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 15 K.p.a.
Natomiast kwestionowane przez wnoszącą kasację uzasadnienie decyzji Nr 265/15 z dnia 11 sierpnia 2015 r. wprost nawiązuje do tego, że inwestor wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego II Etapu zamierzenia budowlanego, tj. w zakresie rozbudowy o trzystanowiskową myjnię samochodową oraz w zakresie infrastruktury towarzyszącej. W uzasadnieniu nawiązał także do uzyskania przez inwestora, na skutek braku sprzeciwu, prawa do budowy przyłączy. Nie nawiązał natomiast do przesłanek z art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego.
W konsekwencji nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 w związku z 34 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez dokonanie ich błędnej analizy, ponieważ w trybie nieważności niedopuszczalnym jest zmiana podstawy prawnej decyzji, jej uzasadnienia, przedmiotu sporu oraz żądania inwestora.
Powtórzyć należy, że w postępowaniu nieważnościowym w niniejszej sprawie organy nie dokonały zmian w zakresie wskazanym w opisie naruszenia.
Nie odpowiada stanowi prawnemu teza kasacji, według której, art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, na dzień wydania decyzji w trybie zwykłym, nie dopuszczał możliwości podziału jednego zamierzenia inwestycyjnego na części. Jak już wyżej stwierdzono taką możliwość wskazany przepis przewidywał.
Zgodnie z art. 33 ust. 1, w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 maja 2015 r.: "Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego".
Tak samo stanowił art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego według stanu prawnego obowiązującego w dniu 11 sierpnia 2015 r.
Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 7, 8, 9, 11, 107 § 1, 107 § 3 K.p.a. w związku z art 174 pkt 2 P.p.s.a. poprzez niewskazanie w decyzjach oraz wyroku czy organ wydając decyzję w trybie zwykłym badał zgodność projektu budowlanego z art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz 2 Prawa budowlanego z przepisami, o których mowa w zarzutach 6 oraz 57.
Zarzut nr 6 skargi kasacyjnej to przytoczony właśnie zarzut. Natomiast zarzutu nr 57 w skardze kasacyjnej nie ma. Zarzutów nr 6 i nr 57 nie ma także w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W uzasadnieniu decyzji Nr 265/15, a więc decyzji wydanej w trybie zwykłym, nie zawarto stwierdzenia o zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Podkreślić jednak należy, że projekt zagospodarowania działki lub terenu dla zamierzenia budowlanego rozstrzyganego w drodze tzw. etapowania, jest przedkładany przez inwestora wraz z pierwotnym wnioskiem i podlega badaniu na tym etapie rozpatrzenia sprawy (art. 33 ust. 1 zdanie trzecie Prawa budowlanego).
Niezależnie od tego, w skardze kasacyjnej nie wskazano, na czym miałaby podlegać rażąca wadliwość zaskarżonej decyzji w tej mierze.
Nie jest skuteczny zarzut naruszenia § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzona Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez zaniechanie w trybie zwykłym oceny zgodności inwestycji z w/w przepisem.
Odnosząc się do tego zarzutu należy najpierw zauważyć, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Według zaś art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ jest uprawniony do sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Zakres badania projektu architektoniczno-budowlanego został znacznie ograniczony. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie uchylenia przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ust. 2 komentowanego przepisu, który uprawniał (nie zobowiązywał) organ do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego.
Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono natomiast zasadę, zgodnie z którą, odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego) – patrz: Anna Ostrowska [w:] "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. A. Glinieckiego, WK 2016, pkt 7 do art. 35; orzecznictwo sądów administracyjnych: w tym m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1949/19).
Nie można w niektórych przypadkach wykluczyć dokonania przez organ weryfikacji projektu budowlanego w odniesieniu do oczywistych omyłek, niejasności, czy nawet oczywistych nieprawidłowości merytorycznych ustaleń i rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym, mających charakter techniczny. Wszak organy administracji architektoniczno-budowlanej są organami specjalistycznymi powołanymi do rozstrzygania spraw z zakresu szeroko rozumianego prawa budowlanego. Co do zasady jednak, organy opierają się w tym zakresie na oświadczeniu o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
W skardze kasacyjnej nie wykazano aby projekt budowlany zawierał w zakresie zgodności z przepisem § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wady dyskwalifikujące ocenę o zgodności rozwiązań projektowych z przepisami techniczno-budowlanymi.
Przypomnieć należy, że w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji Nr 265/15 zawarto stwierdzenie, że "projekt budowlany zamienny sporządzony został zgodnie z wymogami w/w ustawy Prawo budowlane". Wskazano ośmiu autorów projektu budowlanego oraz zakres ich uprawnień.
Skarżąca nie podważyła stanowiska zajętego przez projektanta w tym zakresie.
W skardze kasacyjnej ograniczono się do tezy, że w trybie zwykłym zaniechano oceny zgodności projektu z przepisem § 11 ust. 2 pkt 2. Nie podjęto natomiast nawet próby wykazania, że inwestycja wywołuje uciążliwości, o których mowa w § 11 ust. 2 pkt 2 (hałas i drgania (wibracje) niedopuszczalne w świetle przepisów odrębnych.
Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że doszło do rażącego naruszenia prawa w odniesieniu do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Odnotować można, że w ramach postępowania nieważnościowego, którego przedmiotem mogą być przecież skutki społeczno-gospodarcze decyzji wydanej w trybie zwykłym, zbadano merytoryczną zasadność zarzutu skarżącej co do wywoływania przez stację i myjnię hałasu i drgań. Badania te, jak wynika z obszernego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w tym zakresie, nie potwierdziły występowania tych uciążliwości w stopniu naruszającym dopuszczalne normy.
Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez odstąpienie w trybie zwykłym od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z w/w przepisem i tym samym nieudowodnienie, iż obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, czyli dla środowiska.
Sąd pierwszej instancji ustalił, że inwestor przedłożył:
- decyzję Starosty Elbląskiego z dnia 10 czerwca 2015 r., znak: OŚROL.6341.22.4.2015.DW, udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie ścieków przemysłowych pochodzących z projektowanej myjni samochodowej,
- decyzję Zarządu Dróg Wojewódzkich w Olsztynie z dnia 31 marca 2015 r., znak: RDW-E-DM/5330/13/572/2015, uzgadniającą projekt zagospodarowania terenu dotyczący budowy budynku okręgowej stacji kontroli pojazdów z trzystanowiskową myjnią samoobsługową na dz. nr [...] i [...] wraz z przyłączami sieci kanalizacyjnej sanitarnej, deszczowej, i wodociągowej w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr 505 (dz. nr [...], [...], ul. K.) w P.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że dokumentacja została uzgodniona pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych (projekt zagospodarowania terenu). Ponadto dokumentacja zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podsumował tę część wypowiedzi stwierdzeniem, że zamierzenie inwestycyjne nie jest wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), tym samym nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z poźn. zm.).
W skardze kasacyjnej ograniczono się do przywołanego opisu naruszenia, który polemizuje ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, ale nie zawiera żadnej argumentacji merytorycznej podważającej stanowisko Sądu.
W rezultacie zarzut, według którego, w trybie zwykłym odstąpiono od zbadania czy obiekt będzie stanowił zagrożenie dla ludzi, zwierząt, roślin, czyli dla środowiska, jest bezpodstawny.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.