II OSK 2035/12

II OSK 2035/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2013-12-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-08-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Solarski
Leszek Kamiński /przewodniczący/
Paweł Miładowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1328/11 - Wyrok WSA w Krakowie z 2012-02-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 61 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 3 ust. 1 i 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Sentencja
Dnia 17 grudnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1328/11 w sprawie ze skargi E. M. i L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1328/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. M. i L. R.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] czerwca 2011r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Jak wynika z uzasadnienie wyroku, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Prezydent Miasta K., ustalił na wniosek J. T., R. T., B. K. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa zespołu zabudowy wielorodzinnej z układem drogowym, parkingami, urządzeniami budowlanymi na działkach nr [...], [...] oraz budową drogi dojazdowej na działce nr [...], części działki nr [...] obr. [...] P. i zjazdem z działki nr [...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K.",
W uzasadnieniu streszczono dotychczasowy przebieg postępowania, w tym na decyzję SKO w K. z dnia [...] lipca 2010 r., którą uchylono poprzednią decyzję Prezydenta Miasta K..
W dalszej części wskazano, że postępowanie w sprawie wszczęto na wniosek z dnia 4 września 2008 r., a teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uprzednio wydana w niniejszej sprawie decyzja (z dnia [...].04.2010 r.) została uchylona przez. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., które zarzuciło decyzji organu l instancji nieprawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, zakwalifikowanie trzech działek (nr [...], [...], [...] obr. [...] P.) z terenu analizowanego jako "działki sąsiednie", niezgodnie określenie "nieprzekraczalnej linii zabudowy", przywołanie działki nr [...] przy określaniu wysokości elewacji frontowej, brak odniesienie się w decyzji do opinii dostarczonych przez strony. SKO w K. stwierdziło, że kwestie ochrony środowiska zostały rozstrzygnięte przez opinie Wydziału Kształtowania Środowiska UMK oraz stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, a także uznało za chybiony zarzut braku kontynuacji funkcji zabudowy wielorodzinnej. W toku ponownie prowadzonego postępowania Organ l instancji usunął wskazane przez SKO w K. uchybienia i wątpliwości. Organ l instancji podkreślił ponadto, że zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiając w uzasadnieniu argumenty przemawiające za zasadnością przyjęcia stosownych rozwiązań. Wydana decyzja określa stosowne warunki zabudowy oraz dołączono do niej wymagane prawem załączniki. W toku postępowania uzyskano niezbędne uzgodnienia i opinie. W uzasadnieniu decyzji ustosunkowano się do zarzutów podniesionych kolejnych pismach.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. M., L. R., J. M. oraz M. M..
Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., utrzymało w mocy decyzję organu l instancji.
W ocenie Kolegium, sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w przedmiotowym rozporządzeniu. Pierwszym zarzutem postawionym w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].07.2010 r. uchylającej zaskarżoną decyzję pierwszej instancji w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez Organ l instancji, była kwestia określenia obszaru analizowanego. Z obecnie kontrolowanej decyzji oraz zwłaszcza z jej załączników graficznych wynika jasno, iż w ponownie rozpoznanej sprawie Organ l instancji określił obszar analizowany w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia. Przedmiotowa analiza zatem opisuje sposób zagospodarowania terenu oraz występujące w obszarze analizowanym parametry.
W ocenie Kolegium parametry urbanistyczne zostały określone w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia wykonawczego, uwzględniają one wymóg ładu przestrzennego, a ustalono je w sposób wyważony.
W obszarze analizowanym niewątpliwie istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...] i nr [...], obr. [...], jednostka ewidencyjna P.. Organ l instancji w zaskarżonej decyzji w wykazie działek sąsiednich nie zamieścił zakwestionowanych przez SKO w K. jako działki sąsiednie działek o numerach ewidencyjnych [...],[...] i [...] z tego powodu, że nie leżą one przy tej samej drodze publicznej co teren inwestycji, bowiem nie mają one dostępu do ul. [...].
Organ uznał ponadto, że w rozpatrywanej sprawie obowiązującą linie zabudowy ustalono zgodnie z zasadami ogólnymi na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia, a wyznaczają ją budynki nr [...] i [...] przy ul. [...], znajdujące się na działce nr [...], obr. [...], jak wynika z analizy. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów Odwołujących, iż obowiązująca linia zabudowy przebiega w poprzek działek nr [...] i [...], które stanowić mają w projekcie inwestycji drogę dojazdową do zabudowań, należy wskazać na znajdujące odzwierciedlenie w orzecznictwie stanowisko, iż linia zabudowy "określa nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Jest to zaledwie granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać.
Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy ustalono do 26% w oparciu o średni wskaźnik w obszarze analizowanym, a zatem na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia. Szerokość elewacji frontowej także określono w oparciu o zasadniczą metodę jego określania (§ 6 ust. 1) i wynosi on 18 m.
Z analizy wynika jednoznacznie, iż dla projektowanej zabudowy wielorodzinnej ograniczono maksymalną szerokość elewacji frontowej jedynie do 18 m właśnie biorąc pod uwagę bezpośrednie sąsiedztwo budynków jednorodzinnych. Organ zwrócił uwagę, że ograniczeniem szerokości elewacji frontowej będą przepisy regulujące odległość nowej zabudowy od granic z innymi nieruchomościami oraz regulujące odległość nowej zabudowy od zabudowy i infrastruktury technicznej istniejącej i projektowanej. Pogląd ten organ odwoławczy podzielił. Z kolei wskaźnik wysokości elewacji frontowej wyniósł do 8 m, a wysokość głównej kalenicy budynku wyniosła do 12 m. Dla planowanego budynku wysokości te wyznaczono zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z którym "dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym. Niesłuszny jest zarzut odwołujących, iż błędnie do analizy wysokości zabudowy na działkach sąsiednich wzięto pod uwagę działkę nr [...], jako znajdującą się po przeciwnej stronie ulicy [...]. Kolegium odwołało się do uzasadnienia zamieszczonego w poprzedniej decyzji SKO w K. z dnia [...].07.2010 r., w której rozstrzygnięciu wyjaśniono tę wątpliwość podniesioną przez odwołujących w poprzednim postępowaniu odwoławczym. Nawiązując do wątpliwości wskazanych w poprzedniej decyzji SKO w K. - iż w decyzji w.z. ustalono w/wym. parametry zabudowy zgodnie z analizą, w której wyraźnie wskazano, z jakich powodów przyjęto takie wyznaczenie tego parametru, czyli odmienne niż zasada podstawowa. Z analizy tej wynika, że z uwagi na lokalizację wnioskowanej zabudowy w głębi kwartału zabudowy, dla przedmiotowej inwestycji należy wyznaczyć wysokości elewacji frontowych i całkowite wysokości budynków w oparciu o parametry wysokościowe zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, występującej w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji, której dopełnienie stanowić będzie projektowana zabudowa. Nie jest wskazane kontynuowanie parametrów wysokiej zabudowy wielorodzinnej, zlokalizowanej w północno-zachodniej części obszaru analizowanej, pomimo, że jest ona dostępna z tej samej drogi publicznej, tj. ul. [...]".
W zakresie zarzutów w zakresie ochrony środowiska i przyrody, w tym występowania chronionych gatunków roślin i obszaru źródliskowego Kolegium przychyliło się do rozstrzygnięcia tej kwestii w decyzji SKO w K. z dnia [...].07.2010 r., które odrzuciło zarzuty skarżących w tym zakresie. W sprawie ochrony powietrza w opinii prof. dr. hab. K. B. załączonej do odwołania J. M. mowa jest bowiem o negatywnych skutkach dla warunków mikroklimatycznych i aerosanitarnych w przypadku "zlokalizowania tam [pomiędzy ulicami [...],[...],[...] i [...]] zabudowy wysokiej", a za taką nie można uznać zabudowy, której parametry wysokościowe ustalono maksymalnie do 12 m. Z treści uzasadnienia decyzji wynika jasno, że organ l instancji odniósł się do wszystkich pism, opinii i protestów przedstawionych przez Odwołujące Strony, a zatem również należy uznać, iż uzupełnił wskazany w poprzedniej decyzji SKO w K. brak.
Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyli E. M. i L. R. oraz M. W. i J. W..
Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargi skarżony organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga E. M. i L. R. jest częściowo uzasadniona.
Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji dnia [...] czerwca 2011 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., jak i decyzji organu l instancji z dnia z dnia [...] lutego 2011 r. Prezydenta Miasta K. uznał, że decyzje te naruszają prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Zdaniem Sądu, skarżący trafnie zarzucili naruszenie przepisów art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast zarzut naruszenia § 2, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są przedwczesne.
W ocenie Sądu pierwszej instancji ustalony stan faktyczny i prawny w decyzjach organów obu instancji jest nieprawdziwy. Sąd stwierdził, że organy nie ustaliły przez kogo i kiedy obecnie została przeprowadzona analiza urbanistyczno - architektoniczna dająca podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż z zaskarżonej decyzji to nie wynika. W aktach administracyjnych znajduje się analiza urbanistyczno - architektoniczna sporządzona dnia [...].08.2009 r. do sprawy nr [...] wraz z załącznikiem graficznym do tej analizy (brak wskazania numeru tego załącznika) przez upr. arch. E. S. do decyzji organu l instancji z dnia [...].04.2010 r. znak: [...] (k.301 akt adm.), gdzie obszar analizowany wyznaczony w tym załączniku graficznym (k.220 akt. adm.), został zakwestionowany przez organ odwoławczy SKO w K. decyzją z dnia [...].07.2010 r. i uznany jako nieprawidłowo wyznaczony, ponieważ nie posiada on z każdej ze stron, licząc od granic terenu inwestycji, odległości równej trzykrotnej szerokości wspomnianego terenu inwestycji (decyzja SKO z dnia [...].07.2010 r. (k. 378-389). Natomiast w przedmiotowej sprawie organy obu instancji nie posiadając dowodu w postaci aktualnie przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej wydanej na podstawie prawidłowo określonego obszaru analizowanego i przeprowadzonej na nim analizy - wydały zaskarżoną decyzję.
Obecnie obszar analizowany został ustalony w inny sposób, jest on powiększony, co wynika z Załącznika Nr 4 do decyzji organu l instancji z dnia 16.02.2011 r. na k. 592 akt adm., ale dla tak wyznaczonego obszaru analizowanego nie została przeprowadzona ponowna analiza urbanistyczno - architektoniczna, gdyż takiej analizy w aktach administracyjnych nie ma. W związku z powyższym skoro nie ma analizy, to wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej zawarte w decyzji organu l instancji w Załączniku Nr 3 do poprzedniej decyzji z dnia [...].02.2011 r. są nieprawdziwe, ponieważ są ustalone w sposób dowolny. Brak jest zatem możliwości skontrolowania ustalonych parametrów dla wnioskowanej inwestycji. Jest to uchybienie organów mające istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem zdeterminowały wydanie zaskarżonej decyzji niezgodnej z prawem.
Niezależnie od powyższych uchybień, Sąd pierwszej instancji stwierdził naruszenie przepisów § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl przepisu § 3 ust. 1 w celu wyznaczenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Ustęp 2 - granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 m. Zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów sporządzenia obszaru analizowanego na odpowiedniej kopii mapy. Przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa, że granice terenu objętego wnioskiem, przedstawia się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. Załączniki graficzne Nr 2 i Nr 4 do decyzji organu l instancji z dnia 16.02.2011 r. (k. 596 i k. 592) nie zostały sporządzone na odpowiednich mapach, gdyż na ten temat nie zawierają informacji, a ponadto i nie określają też w ogóle obszaru na który przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływać. Oznaczono jedynie granicę obszaru analizowanego, linię rozgraniczającą teren inwestycji oraz linię obowiązującą zabudowy.
Organy nie określając obszaru oddziaływania, nie podały też w jaki sposób został ustalony krąg stron postępowania. W tej sytuacji Sąd nie może dokonać weryfikacji czy organy w sposób prawidłowy zapewniły wszystkim stronom udział w sprawie.
W ocenie Sądu uchybieniem organów było niedokładne określenie parametrów inwestycji. Wskazywanie tych parametrów np. jako maksymalnych tj. "do" jest nieprecyzyjne, ponieważ daje to inwestorowi możliwość różnej interpretacji decyzji o warunkach zabudowy, a to z kolei może wpływać na naruszenie ładu przestrzennego. W ocenie Sądu parametry inwestycji powinny być określone precyzyjnie, jak np.: "od - do" lub też powinny być określone jednoznaczne, po to aby nie było możliwości dowolności ich ustalania na kolejnym etapie postępowania pozwolenia na budowę i ich różnej interpretacji.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów o jakich mowa w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien wziąć pod uwagę naprowadzone wyżej okoliczności, a dodatkowo również odnieść się do przedłożonej, na rozprawie w dniu 8.02.2012 r., przez skarżących E. M. i L. R. decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta K. w dniu [...]. 07.2011 r. o odmowie uchylenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego m.in. na działce [...], działce nr [...] oraz budowie drogi dojazdowej na działce [...] obr. [...] P. i zjazdem z działki nr [...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K., a więc na terenie inwestycji która jest również przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji w pozostałym zakresie zarzuty są przedwczesne i Sąd nie może się do nich odnieść, skoro postępowanie administracyjne wymaga uzupełnienia, zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie i dokonania jego oceny faktycznej i prawnej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. T. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.) w związku z § 1 ust. 1 - 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1588) poprzez błędną ich wykładnię przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i nieuzasadnione przyjęcie, że organy administracji publicznej nieprawidłowo ustaliły, że planowane zamierzenie realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa, o której mowa w powyższej regulacji,
b) art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.) - poprzez błędną jego wykładnię przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i nieuzasadnione przyjęcie, że zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy nie spełnia wymogów wyznaczenia obszaru analizowanego oraz wymogów sporządzenia załączników graficznych na odpowiedniej kopii mapy,
c) § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1588) poprzez błędną jego wykładnię przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i nieuzasadnione przyjęcie, że organy administracji publicznej nieprawidłowo wyznaczyły obszar analizowany,
2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na naruszeniu przepisów:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit, c) w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, iż postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organy administracji było niepełne i nie wyczerpywało przesłanek prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, albowiem organy obu instancji nie zebrały całego materiału dowodowego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia decyzji organów obu instancji, pomimo braku podstaw do ich uchylenia; a także brak wskazania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że naruszenie przepisów prawa w stopniu istotnym wpłynęło na wynik postępowania, dodatkowo w sposób skutkujący uchyleniem decyzji organów obu instancji;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, iż organy administracji publicznej nie zawarły w swych decyzjach prawidłowych elementów uzasadnienia;
c) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) - brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania przed organem administracji.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji ewentualnie w razie uznania, że spełnione są przesłanki z art. 188 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] czerwca 2011 r.
Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o zasadzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zawierała uzasadnione podstawy.
Zasadnie skarżący kasacyjnie podniósł zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1588)wiążąc je nadto z naruszeniem art.145.§ 1 pkt 1 lit, c) p.p.s.a. i przywołanymi w skardze kasacyjnej przepisami procedury administracyjnej.
Sąd pierwszej instancji uchylając decyzję organów obu instancji wskazał, że organy nie posiadając dowodu w postaci aktualnie przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej wydanej na podstawie prawidłowo określonego obszaru analizowanego i przeprowadzonej na nim analizy - wydały zaskarżoną decyzję. Sąd podniósł, że obecnie, po uprzednim uchyleniu decyzji o warunkach zabudowy, obszar analizowany został ustalony w inny niż uprzednio sposób. Jest on powiększony, co wynika z Załącznika Nr 4 do decyzji organu l instancji z dnia 16.02.2011 r. na k. 592 akt administracyjnych , ale dla tak wyznaczonego obszaru analizowanego nie została przeprowadzona ponowna analiza urbanistyczno - architektoniczna, gdyż takiej analizy w aktach administracyjnych nie ma.
Ustalenie powyższe nie znajduje potwierdzenia w załączonych do akt sprawy aktach administracyjnych. Na karcie 468 tych akt znajduje się bowiem analiza urbanistyczno-architektoniczna z dnia 5 października 2010 r., opracowana przez E. S. przy współpracy z M. C.. W analizie powyższej wskazano, że jest ona wykonana pod kątem uchybień, jakich dopatrzył się organ II instancji w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2010 roku o warunkach zabudowy.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji błędnie doszedł do przekonania, że organy administracji publicznej orzekające w sprawie nie zastosowały § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznając, że organy nieprawidłowo wyznaczyły obszar analizowany, opierając się na niepełnym bo nieuzupełnionym oraz źle odwzorowanym materiale. Skoro jednak organy administracji były w posiadaniu wymaganej tym przepisem analizy, to konstatacja Sądu w tym elemencie, sprzeczna z okolicznościami wynikającymi z akt, jest wadliwa.
Odnosząc się do kwestii sporządzania załączników graficznych na odpowiedniej kopii mapy wskazać należy, że część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy. Wskazać jednakże należy, że kwestionowanie poprawności mapy musi wiązać się z podważeniem danych wyszczególnionych na takich mapach. Kwestionowanie poprawności mapy li tylko z powodu braku stosownych pieczęci byłoby zabiegiem nadmiernie formalistycznym.
Niejako poza głównym nurtem rozważań zauważyć należy , iż przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym toczyły się równolegle dwie sprawy, co prawda ze skarg różnych stron ale dotyczących tego samego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Istniały zatem podstawy, wparte postulatem szybkości i sprawności postępowania sądowoadministracyjnego, a przede wszystkim ekonomi procesowej, by zastosować w takim przypadku regulację zawartą w art. 111 p.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając powyższe wytyczne dokona merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 207 § 2 p.p.s.a.