II OSK 500/25

II OSK 500/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący/
Tomasz Bąkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Łd 682/24 - Wyrok WSA w Łodzi z 2024-12-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 2 pkt 31, art. 61 ust. 5a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1116
§ 1 pkt 2, § 4, § 12, § 13
Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i  zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2023 poz 1688
art. 59 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 682/24 w sprawie ze skargi M.K. oraz I.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 15 lipca 2024 r., nr SKO.4150.390.391.2024 SKO.4150.414-416.2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 682/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.K. i I.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 15 lipca 2024 r., nr SKO.4150.390.391.2024 SKO.4150.414-416.2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 27 maja 2024 r., nr DPRG-UA-VIII.724.2024 (pkt 1) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej M.K. oraz I.B. kwoty po 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2 i 3).
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpatrzeniu odwołania I.B., M.K., K.L., M.L. i A.P. utrzymało w mocy, wydaną na wniosek E.D. z 12 grudnia 2023 r., decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 27 maja 2024 r., znak DPRG-UA-VIII.724.2024 o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu do 55 budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z wewnętrznym układem komunikacyjnym i naziemnymi miejscami postojowymi, budowie sieci kanalizacyjnej i wodociągowej oraz urządzeń budowlanych, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. K. [...], fragment działki nr [...] oraz fragmenty działek drogowych nr [...], [...] w obrębie [...].
Od decyzji organu I instancji odwołanie wnieśli M.K., I.B., M.L., K.L., i A.P. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpoznaniu powyższego odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Kolegium wskazało, że wnioskowana inwestycja spełnia wszystkie ustawowe warunki: zabudowa istniejąca na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej kontynuuje funkcję istniejącą w obszarze analizowanym i pozwala na ustalenie wymagań dla nowej, planowanej zabudowy oraz pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z poźn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Wyniki analizy urbanistycznej pozwoliły na przyjęcie określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w zakresie gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z dokonanych ustaleń wynika, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zatem w żadnym razie nie można wyprowadzić wniosku o sprzeczności tej zabudowy, co oznacza spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa, która ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu.
Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia skarżącej decyzji wraz z załącznikiem graficznym stanowiącym mapę z wynikami analizy, organ wskazał, że UMŁ przekazał odwołującemu skan decyzji wraz z załącznikami.
Nieuzasadnione – zdaniem Kolegium – okazały się zarzuty odwołania dotyczące negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości, która nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kwestie szczególnej lokalizacji przyszłej inwestycji konkretyzują się dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego – postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.
W kontekście uwag dotyczących położenia inwestycji na terenach wód powierzchniowych rzeki [...], organ stwierdził, że działka nr [...] graniczy z rzeką [...], dla której sporządzono mapę zagrożenia powodziowego, jednak teren inwestycji nie jest położony na obszarze szczególnego zagrożenia powodziową, zaś rosnące na tym terenie drzewa i krzewy są objęte ochroną na zasadach ogólnych. Zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na likwidacji gęstego zadrzewienia istniejącego obecnie na ww. działce i budowie osiedla wraz z niezbędną infrastrukturą oraz układem komunikacyjnym, wpłynie na zmiany w warunkach retencji i odpływu wód deszczowych i gruntowych w rejonie inwestycji m.in. przez zanieczyszczenie i przyśpieszenie odpływu wód opadowych z uszczelnionych powierzchni jezdni, placów i chodników oraz utrudnienie odpływu wód opadowych istniejącymi ciekami. W związku z tym zaleca się, aby w ramach inwestycji zostało zaprojektowane odwodnienie terenu dostosowane do wymagań ochrony środowiska, ograniczające negatywny wpływ planowanej zabudowy na warunki siedliskowe w rejonie koryta rzeki.
W kwestii niezgodności ze studium organ podkreślił, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, a nie przy decyzji, ponieważ nie jest ono aktem prawa miejscowego.
Z kolei podnoszone zarzuty związane z uciążliwościami, które przyniesie realizacja planowanej inwestycji, należy – zdaniem Kolegium – kwalifikować w kategoriach interesu faktycznego, a nie mającego znaczenie, interesu prawnego.
Organ stwierdził, że dokonano prawidłowej oceny obszaru analizowanego w wyniku, której ustalono cechy zabudowy w obszarze analizowanym w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy. Prawidłowo ustalono, że z urbanistyczno-architektonicznego punktu widzenia, inwestycja ta jest możliwa do realizacji na terenie wskazanym przez stronę we wniosku o ustalenie warunków zabudowy.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.K. i I.B., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyły w całości decyzję organu II instancji zarzucając naruszenie:
1. art. 2 pkt 31 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie dla wyliczenia prawidłowego wskaźnika intensywności zabudowy;
2. art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r. poz. 1116 dalej: "rozporządzenie planistyczne 2024") przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że budowa planowanego osiedla domów nie narusza zasady ładu przestrzennego, w sytuacji, gdy zabudowa o tak dużym stopniu intensywności nie występuje w obszarze analizowanym i nie wynika z wyników analizy urbanistycznej;
3. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") przez doręczenie skarżącym niekompletnej decyzji ze względu na brak załącznika graficznego;
4. art. 77 k.p.a. przez niezbadanie i niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie.
Skarżące wniosły o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga jest zasadna.
W ocenie Sądu przeprowadzona w sprawie analiza urbanistyczna nie wypełnia wymogów u.p.z.p. zwłaszcza art. 61 ust 5a. Organy administracji obu instancji nie zweryfikowały poprawności sporządzenia analizy urbanistycznej i wyciągnęły z niej wnioski nie znajdujące oparcia w aktach sprawy. Sąd wskazał, że brzmienie art. 61 ust 5a u.p.z.p. od września 2023 r. jest jednoznaczne i ogranicza teren analizowany od 50 m do 200 m. Organy zaś oparły się na analizie wykonanej na podstawie poprzednich przepisów, dokonując analizy obszaru w granicach wyznaczonych w odległości 315 m (3 x 105 m) od działki inwestycyjnej, zamiast pomniejszyć analizowany teren do 200 m. Powyższy błąd doprowadził do sytuacji, że wszystkie parametry ujęte w analizie są niewiarygodne. Według Sądu uchybienia te dyskwalifikują przedmiotową analizę jako dowód w postępowaniu.
Niezależnie od powyższego błędu, Sąd zgodził się ze skarżącymi, że ustawodawca w ustawie wprowadził nowy parametr "intensywności zabudowy", który zdefiniował i opisał w art. 2 pkt 31 u.p.z.p. Powyższy parametr w ogóle nie został przeanalizowany przez organy. Analiza akt sprawy wskazuje, że organy albo oparły się jedynie na poprzednich przepisach albo też intensywność zabudowy pomyliły z wielkością powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu.
Z tych też względów, zdaniem Sądu, stanowisko organu II instancji o ziszczeniu się przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy uznać za przedwczesne, a przynajmniej nieudokumentowane w sposób należyty i przez to naruszające ów przepis.
Wobec powyższego Sąd uznał, że kwestionowane skargą rozstrzygnięcie podjęte zostało z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, jak i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd podkreślił również, że wynikający z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. wymóg merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, nakłada na organ odwoławczy obowiązek rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy i żądań strony – w tym także zarzutów odwołania – oraz ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu decyzji. Brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności w uzasadnieniu decyzji, stanowi zaś o naruszeniu przywołanego wyżej art. 107 § 3 k.p.a. W badanej sprawie, zdaniem Sądu, organy naruszyły wskazane przepisy, a ich naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi zarzucono:
1. naruszenie prawa materialnego:
a. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267, dalej: "p.u.s.a.") przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania przepisów nieobowiązujących w przedmiotowym stanie faktycznym, tj. art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w zw. z art. 59 ust. 2 pkt 1 oraz § 1 pkt 2 i § 4 rozporządzenia planistycznego 2024,
b. art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688 z póź. zm., dalej: "ustawa zmieniająca") przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi nie utraciło mocy przed datą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie,
c. art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w zw. z art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy zmieniającej przez jego błędne zastosowanie polegające na zastosowaniu przepisu w brzmieniu nadanym powyższą ustawą zmieniającą w sytuacji, gdy zastosowanie powinien mieć art. 61 ust. 5a w poprzednio obowiązującym brzmieniu bowiem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi nie utraciło mocy przed datą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie,
d. § 12 w zw. z § 1 pkt 2 oraz § 4 rozporządzenia planistycznego 2024 przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wniosek w niniejszej sprawie złożony został 12 grudnia 2023 r., a tym samym zastosowanie miały poprzednie przepisy nie nakazujące ustalania w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnej intensywności zabudowy,
e. § 13 rozporządzenia planistycznego 2024 w zw. z art. 2 pkt 31 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w dacie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie rozporządzenie nakazujące ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnej intensywności zabudowy jeszcze nie obowiązywało,
f. art. 2 pkt 31 u.p.z.p. w zw. z § 1 pkt 2 i § 4 w zw. z § 12 rozporządzenia planistycznego 2024 przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w dacie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie rozporządzenie nakazujące ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnej intensywności zabudowy jeszcze nie obowiązywało,
2. naruszenie przepisów postępowania:
a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w zw. z art. 59 ust. 2 pkt 1 oraz § 1 pkt 2 i § 4 rozporządzenia planistycznego 2024, bowiem istota niniejszej sprawy sprowadza się do zastosowania ww. przepisów w brzmieniu niemającym zastosowania w niniejszej sprawie,
b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm procesowych w stopniu uzasadniającym uchylenie ostatecznej decyzji, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych rozstrzygnięć, natomiast istota sprowadza się do błędnego zastosowania norm prawa materialnego,
c. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz ustalonego stanu faktycznego na dzień wydania zaskarżonej decyzji oraz brak wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania w odniesieniu do stanu prawnego.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia, jednocześnie orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie organ, który wniósł skargę kasacyjną, zrzekł się rozprawy, zaś strona przeciwna nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały w trafne, niektóre zaś okazały się przedwczesne.
Jak wynika z akt administracyjnych, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało wszczęte wnioskiem złożonym przez inwestora 12 grudnia 2023 r. Zgodnie zaś z § 12 rozporządzenia planistycznego 2024: "Do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe." Oznacza to, że w postępowaniach przed organami obu instancji nie miały zastosowania przepisy rozporządzenia planistycznego 2024, lecz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie planistyczne 2003"), którym nieznane było pojęcie "intensywności zabudowy", zdefiniowane w art. 2 pkt 31 u.p.z.p. i użyte w § 4 rozporządzenia planistycznego 2024, określającym sposób ustalania tego parametru.
Z kolei w myśl art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy zmieniającej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w ustawy zmieniającej (to jest od 24 września 2023 r.) i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. Należy zaś podkreślić, że przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p. sprzed powyższej nowelizacji nie określał górnej granicy wielkości obszaru analizowanego.
Skoro więc niniejsza sprawa została wszczęta po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej i jednocześnie w czasie obowiązywania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi, to przepisami które miały zastosowanie w tej sprawie były przepisy wymienione w art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy zmieniającej, w brzmieniu sprzed nowelizacji.
Mając powyższe na względzie należało uznać za uzasadnione podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty niezastosowania art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy zmieniającej, § 12 w zw. z § 1 pkt 2 oraz § 4 i § 13 rozporządzenia planistycznego 2024 w zw. z art. 2 pkt 31 u.p.z.p. oraz błędne zastosowanie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. (w brzmieniu po nowelizacji) w zw. z art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy zmieniającej i art. 2 pkt 31 u.p.z.p. w zw. z § 1 pkt 2 i § 4 w zw. z § 12 rozporządzenia planistycznego 2024, a także naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. (w brzmieniu po nowelizacji) w zw. z art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy zmieniającej oraz § 1 pkt 2 i § 4 rozporządzenia planistycznego 2024.
Z kolei zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. są zarzutami przedwczesnymi. Ocena ich trafność może być dokonana dopiero po przeprowadzeniu sądowej kontroli opartej o przepisy prawne, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie.
Za niezasadny należało natomiast uznać zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.
Przepisy art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. należą do przepisów ustrojowych. Ich naruszenie miałoby miejsce wtedy, gdyby Sąd nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem, względnie wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, rozpoznając skargę na akty lub czynności niepoddane jego kognicji bądź zastosował środki nieznane ustawie (por. wyrok NSA z 5.02.2020 r., I OSK 2014/19, LEX nr 2848053). W niniejszej sprawie żadna z takich sytuacji nie zaistniała. Przeprowadzoną kontrolą objęto zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a., decyzję ją poprzedzającą, zaś jedynym kryterium tej weryfikacji była legalność obu rozstrzygnięć, choć – co zaważyło na ocenie zaskarżonego wyroku – przy błędnym ustaleniu stanu prawnego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie.
Nie mógł też odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania."
Jak wynika z przywołanego przepisu, zarzut jego naruszenia może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich wyżej wymienionych elementów i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania. Ponadto, naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanej decyzji, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Ujęto w nim stanowisko Sądu I instancji sformułowane w stopniu dostatecznym dla przeprowadzenia kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, o czym świadczy dokonana powyżej ocena podniesionych zarzutów kasacyjnych. Natomiast kwestia braku wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, traci w przedstawionych wyżej okolicznościach na znaczeniu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę dokona kontroli legalności zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wskazanych wyżej przepisów przejściowych określających stan prawny, w jakim doszło do jej wydania.
Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Jeżeli bowiem przyczyną uchylenia zaskarżonego wyroku okazała się błędna ocena stanu prawnego, w którym została wydana zaskarżona decyzja, to brak jest dostatecznych podstaw do tego, by obciążać stronę przeciwną kosztami postępowania kasacyjnego.