II OSK 489/10

II OSK 489/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-03-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /sprawozdawca/
Krystyna Borkowska /przewodniczący/
Maria Czapska - Górnikiewicz
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Gd 576/09 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2009-12-15
Skarżony organ
Naczelnik Gminy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok w części i stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Protokolant Dominika Sasin - Knothe po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 576/09 w sprawie ze skargi A. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Człuchowie z dnia 23 sierpnia 2007 r., nr XV/62/2007 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla punkt 2 zaskarżonego wyroku; 2. stwierdza nieważność § 7 ust. 1 punkt 7 litera "a" uchwały nr XV/62/2007 Rady Miejskiej w Człuchowie z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową, usługi, komunikację i zieleń, obejmującego Śródmieście w rejonie ulic: Garbarskiej, Zamkowej, Ogrodowej i Długosza oraz Placu Wolności i Placu Bohaterów w Człuchowie opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego z 2008 r. Nr 16, poz. 401, w zakresie w jakim przepis ten wprowadza na terenie 4 MU nakaz wyburzenia, przebudowy, rozbudowy, nadbudowy dysharmonicznych budynków przy ulicy Królewskiej 7, 7a i 9; 3. zasądza od Rady Miejskiej w Człuchowie na rzecz skarżącego A. J. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2009 roku, sygn. akt II SA/Gd 576/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność części graficznej uchwały (rysunku planu) Rady Miejskiej w Człuchowie z dnia 23 sierpnia 2007 roku,
Nr XV/62/2007 w zakresie, w jakim ustanawia na terenie oznaczonym symbolem
4 MU, na działce o nr [...], od strony działki o nr [...] maksymalną nieprzekraczalną linię zabudowy oddalając skargę w pozostałym zakresie.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zapadł w następującym stanie faktycznym.
Uchwałą z dnia 23 sierpnia 2007 roku, Nr XV/62/2007 Rada Miejska
w Człuchowie dokonała zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową, usługi, komunikację i zieleń, obejmującego Śródmieście w rejonie ulic: Garbarskiej, Zamkowej, Ogrodowej
i Długosza oraz Placu Wolności i Placu Bohaterów w Człuchowie.
Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Gdańsku wniósł A. J. podnosząc zarzut, iż wymieniona wyżej uchwała narusza jego interes prawny ustaleniami dotyczącymi terenu oznaczonego symbolem 4MU obejmującego jego działkę o nr ew. [...].
Skarżący wskazał, iż w Rozdziale 3 w § 7 ust. 7 zawarty został nakaz wyburzenia budynków przy ul. [...] 7, 7a i 9. Budynek nr 7 znajduje się
na działce o nr ew. [...]. Regulacja ta, zdaniem skarżącego, zbyt daleko ingeruje
w prawo własności. Użyte w przepisie określenie "dysharmoniczne" jest niejednoznaczne i nieprecyzyjne i nie powinno być używane w prawie miejscowym.
Nadto pozostałe ustalenia planu dotyczące działki o nr ew. [...] uniemożliwiają korzystanie z niej w dotychczasowy sposób oraz jej rozbudowę, przebudowę i modernizację. Ustalone zmianą planu linie zabudowy umożliwiają wybudowanie czterokondygnacyjnego budynku o powierzchni 48,6 m2, co jest sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem i przepisami regulującymi działalność handlową.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska podtrzymała stanowisko zawarte
w zaskarżonej decyzji i wniosła o jej oddalenie.
Rada stwierdziła, że zapisy poprzednio obowiązującego planu, jak i tego, który jest przedmiotem skargi, dopuszczają zarówno przebudowę, jak i wyburzenie istniejącego budynku parterowego skarżącego i docelowo ma on stanowić część zabudowy plombowej zgodnie z zasadami mającymi na celu odtworzenie klimatu starego miasta, określonymi w § 6 i 7 uchwały. Rada wskazała także,
że zamierzeniem realizacji planu miejscowego jest m. in. "uporządkowanie" terenu
na zapleczu obszaru oznaczonego symbolem 4 MU tj. od strony ul. Krasickiego, poprzez wprowadzenie zabudowy plombowej (wraz z dziedzińcem) w miejscu szpecących garaży. Rada podkreśliła, że ustalenia te dotyczą terenu stanowiącego własność Gminy Miejskiej Człuchów. Wyjaśniła także, że zmianą planu umożliwiono wydzielenie i zakup pasa gruntu na powiększenie nieruchomości położonych
w Człuchowie przy ul. [...] nr 7, 7a i 9 i uczyniono to w celu ułatwienia przeprowadzenia modernizacji istniejących budynków parterowych. Jednocześnie
z uwagi na otwory okienne w ścianach bocznych kamienic i brak możliwości ich przeniesienia wprowadzono (na gruncie stanowiącym własność Gminy Miejskiej Człuchów) wewnętrzne nieprzekraczalne linie zabudowy. Dodatkowo Rada wyjaśniła, że korekty i aktualizacji planu dokonano z uwagi na szczególną dbałość władz miasta o ochronę dziedzictwa kulturowego, którym w tym przypadku jest układ urbanistyczny miasta. Oprócz prawa miejscowego opracowano także koncepcję architektoniczną elewacji plomb w uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem zabytków, która zostanie przekazana właścicielom nieruchomości, którzy zamierzają przystąpić
do inwestycji. Rada wskazała również, że w toku procedury planistycznej skarżący nie składał wniosków, uwag, ani nie uczestniczył w dyskusji publicznej.
Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Gdańsku po rozpoznaniu skargi A. J. stwierdził nieważność
§ 7 ust. 2 pkt 7 lit. a i b uchwały Rady Miejskiej w Człuchowie z dnia 23 sierpnia 2007 roku, Nr XV/62/2007 w odniesieniu do działki o nr [...] położonej w Człuchowie przy ul. [...] 7.
Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2009 roku, sygn. akt II OSK 815/09 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Człuchowie uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2009 roku i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wykazał, że doszło do naruszenia przez Gminę władztwa planistycznego. W ocenie Sądu tak jak nie można akceptować prymatu interesu publicznego nad interesem prywatnym tak też nie można tego czynić w odwrotną stronę. W procesie planowania przestrzennego interesy te winny być wyważone
i powinno to być przedmiotem bardziej wnikliwej kontroli ze strony sądu pierwszej instancji. Nadto eliminowane z obrotu prawnego regulacje planu muszą być precyzyjnie określone, gdyż plan stanowi integralną całość. Tymczasem z materiałów sprawy i wyjaśnień złożonych przez stronę na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynika, że w wyniku zaskarżonego wyroku pozostałyby w tej mierze istotne wątpliwości, zwłaszcza co do obowiązującej linii zabudowy przedmiotowej działki. Można byłoby bowiem wykazywać, że to nie linia zabudowy
"w głębi", ale tylko linia zabudowy "od frontu" została zakwestionowana.
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2009 roku, sygn. akt II SA/Gd 576/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi A. J. stwierdził nieważność części graficznej uchwały (rysunku planu) Rady Miejskiej
w Człuchowie z dnia 23 sierpnia 2007 roku, Nr XV/62/2007 w zakresie, w jakim ustanawia na terenie oznaczonym symbolem 4 MU, na działce o nr [...], od strony działki o nr [...] maksymalną nieprzekraczalną linię zabudowy oddalając skargę
w pozostałym zakresie.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie było istotnych różnic w sytuacji faktycznej i prawnej nieruchomości przy
ul. [...] 9 i przy ul. [...] 7, a mimo tego zróżnicowano ich sposób zagospodarowania w zakresie określenia nieprzekraczalnej linii zabudowy.
Sposób zagospodarowania nieruchomości znajdujących się w podobnej, żeby nie powiedzieć identycznej sytuacji faktycznej i prawnej, został w zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie ustalenia maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy, różnie określony. Tym samym osoby, które posiadają prawa rzeczowe do tych nieruchomości (własność, prawo wieczystego użytkowania), będąc w takiej samej sytuacji zostały różnie potraktowane.
Sąd wskazał, że skoro w myśl art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, to nie ulega wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może w istotny sposób ograniczać prawo własności i z tego powodu musi podlegać ocenie pod kątem zgodności z art. 64 ust. 2 oraz art. 32 Konstytucji.
Pierwszy ze wskazanych przepisów zawiera nakaz równej dla wszystkich ochrony prawnej własności i innych praw majątkowych. Z kolei drugi przepis formułuje ogólną zasadę równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne. Skoro kompetencje do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu posiada w zasadzie wyłącznie gmina, wykonująca w tym zakresie zadania publiczne, to na organach gminy ciąży obowiązek równego traktowania wszystkich podmiotów przez władze publiczne, wynikający z powołanego art. 32 ust. 1 Konstytucji. Jak wskazał Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia
17 czerwca 2003 r. w sprawie P 24/02, opublikowanym w OTK-A nr 6 z 2003 roku, poz. 55, zasada równości polega na tym, że wszyscy adresaci norm prawnych, charakteryzujący się daną cechą relewantną winni być traktowani według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących jak i faworyzujących, a zasada
ta nie wyklucza różnego traktowania podmiotów różniących się między sobą, niemniej wszelkie zróżnicowanie traktowania musi być oparte na uznanych kryteriach, zasadność doboru których podlega każdorazowej ocenie, między innymi
z punktu widzenia zasady sprawiedliwości społecznej. Zatem, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi również podlegać ocenie pod kątem zachowania zasady równości.
Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, uznać należy, że Rada Miejska
w Człuchowie naruszyła wskazane przepisy Konstytucji, gdyż podmioty będące
w podobnej sytuacji, bez uzasadnionej przyczyny różnie potraktowała. To nierówne potraktowanie polega na tym, że różnie określiła maksymalne nieprzekraczalne linie zabudowy dla nieruchomości położonej przy ul. [...] 7 i dla nieruchomości położonej przy ul. [...] 9 – nieruchomości, które w chwili uchwalania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niczym istotnym się nie różniły. Tym samym gmina nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego. Nadużycie to należy przy tym ocenić, jako istotne. Co prawda różnica w "głębokości" przesunięcia maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy na działce przy
ul. [...] nr 7 i przy ul. [...] nr 9 wynosi 1,5 m, jednakże
w okolicznościach sprawy, w szczególności z uwagi na "deficyt" powierzchni
do zabudowy na tych działkach (działki o niewielkiej powierzchni, prawie w całości zabudowane) ma to istotne znaczenie dla zakresu wykonywania przysługujących
na nich praw rzeczowych.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie ma znaczenia,
iż maksymalne nieprzekraczalne linie zabudowy, o które w sprawie chodzi, znajdują się na nieruchomości Gminy Miasta Człuchów. Z uwagi na warunki faktyczne
i prawne nieruchomości położonych przy ul. [...] 7 i 9 mają one, czego strona przeciwna nie kwestionuje, znaczenie dla zagospodarowania działek sąsiednich,
w tym, co istotne, działki nr [...], gdyż przewiduje się powiększenie tej działki o teren działki nr [...], na której maksymalna nieprzekraczalna linia zabudowy w zmianie planu jest wykreślona.
Maksymalne nieprzekraczalne linie, wprowadzające nieuzasadnioną nierówność, są zaznaczone jedynie na części graficznej planu. Dlatego uznając,
iż w tym zakresie skarga jest zasadna Sąd stwierdził nieważność graficznej części planu w takim zakresie, aby wyeliminować normatywną treść wynikającą z rysunku planu i powodującą tę nieuzasadnioną nierówność. Znaczenie tak sformułowanego wyroku, zdaniem Sądu, będzie polegało na tym, że przy ewentualnym inwestowaniu na działkach nr [...] i [...] nie będzie można formułować ograniczeń wynikających
z maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy. Nie oznacza to jednakże, że przy inwestowaniu na tych działkach nie ma żadnych ograniczeń. W drodze wykładni planu z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku należy przyjąć,
że maksymalna nieprzekraczalna linia zabudowy winna sięgać tak daleko, jak
w przypadku nieruchomości przy ul. [...] 9.
W pozostałym zakresie, zdaniem Sądu, skarga nie jest uzasadniona, gdyż stwierdzenie nieważności innych części zaskarżonej uchwały nie ma znaczenia dla doprowadzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
do stanu zgodności z prawem. Ponadto inne ograniczenia prawa własności i prawa użytkowania wieczystego na terenie 4 MU są uzasadnione z uwagi na ochronę dóbr kultury i obciążają wszystkich, których to dotyczyć może, bez nieuzasadnionego zróżnicowania.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę kasacyjną wniósł A. J. podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 14 i art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 2 tej ustawy polegającą na przyjęciu, że w planie miejscowym możliwe jest nakazanie likwidacji istniejących obiektów budowlanych na określonym w tym planie terenie.
Wnoszący skargę kasacyjną wniósł o uchylenie punktu drugiego zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności § 7 ust. 2 pkt 7 lit "a" opisowej części uchwały Rady Miejskiej w Człuchowie z dnia 23 sierpnia 2007 roku,
Nr XV/62/2007 w zakresie w jakim na terenie oznaczonym symbolem 4 MU
na działce nr [...] wprowadza nakaz wyburzenia dysharmonicznych budynków lub ich przebudowy, rozbudowy lub nadbudowy.
Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest lakoniczne. Sąd zaniechał wskazania, jakiego rodzaju dobra kultury uzasadniają prawo do ograniczenia prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego. Sąd nie wskazał też z jakiego przepisu wynika możliwość ograniczenia prawa własności przez wzgląd na ochronę dóbr kultury. Niezasadny jest też pogląd Sądu, że stwierdzenie nieważności innych części zaskarżonej uchwały nie ma znaczenia dla doprowadzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do stanu zgodności z prawem. Tymczasem zaskarżona część opisowa uchwały w § 7 ust. 2 pkt 7 lit. a zawiera regulację wykraczającą poza ustawowo określony zakres planu miejscowego. Art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia
27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera delegacji dla władzy planistycznej do dowolnego kształtowania treści planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten wskazuje co może być określone
w miejscowym planie. Żaden z punktów ust. 2 jak i ust. 3 art. 15 tej ustawy nie stanowi podstawy do umieszczenia w planie zagospodarowania przestrzennego nakazu likwidacji obiektów budowlanych. Kwestia rozbiórki jest zagadnieniem z zakresu nadzoru budowlanego, a nie planowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska w Człuchowie wniosła o jej oddalenie. Zdaniem Rady zapis zawarty w § 7 ust. 2 pkt 7 lit. a części opisowej planu zmierza do zharmonizowania zabudowy pomiędzy budynkami nr 5 i nr 11 przy
ul. [...], tak by zabudowa ta nawiązywała do historycznej zabudowy
o charakterze zabytkowym. Właściciele budynków parterowych mają w przyszłości dostosować wysokość zabudowy do zabudowy zabytkowej według własnego wyboru, to jest poprzez wyburzenie budynków istniejących i budowę nowych lub poprzez przebudowę, rozbudowę lub nadbudowę budynków istniejących. Zarzut
o bezwzględnym nakazie rozbiórki jest więc, zdaniem Rady Miejskiej, nieuzasadniony. Kwestionowany zapis zawiera jasne i wyraźne przesłanie
do właścicieli budynków o niskiej zabudowie, by doprowadzili oni do zwartej
i zharmonizowanej zabudowy względem obiektów zabytkowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna wniesiona przez A. J. ma usprawiedliwione podstawy.
Za zasadny uznać należy podniesiony przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.)
– zwanej dalej w skrócie u.p.z.p.
Z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy.
Z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. z kolei wynika, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Przepisy te są wyrazem tzw. władztwa planistycznego gminy. W ramach tego władztwa gmina samodzielnie kształtuje sposób zagospodarowania podlegającego jej obszaru, jeżeli władztwa tego nie nadużywa. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Rada Miejska w Człuchowie uchwalając miejscowy plan zagospodarowania granice tego władztwa przekroczyła.
Celem miejscowego planu zagospodarowania jest określenie sposobu zagospodarowania terenów znajdujących się na obszarze gminy. Osoby zainteresowane określoną nieruchomością w oparciu o przepisy planu winny mieć możliwość ustalenia, w jaki sposób dana nieruchomość może być zagospodarowana. Plan określa sposób zagospodarowania terenu na przyszłość. Celem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania nie jest natomiast ingerencja w już istniejący sposób zagospodarowania określonego terenu.
Niedopuszczalnym jest zawarcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nakazu wyburzenia istniejących budynków. Niedopuszczalnym jest również zawarcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nakazu przebudowy istniejących budynków, ich rozbudowy lub nadbudowy.
O tym czy budynek ma zostać rozebrany decydować może wyłącznie jego właściciel budynku lub organy administracji w określonych prawem sytuacjach. Natomiast gdy budynek zostanie już rozebrany dysponent nieruchomości powinien mieć możliwość ustalenia, na podstawie zapisów zawartych w planie, w jaki sposób może zagospodarować teren pozostały po rozebranym budynku. Na podstawie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściciel budynku powinien mieć też możliwość ustalenia, jakie wymogi musi spełnić, by możliwe było rozbudowanie, przebudowanie lub nadbudowanie należącego do niego budynku. Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą natomiast zmuszać właściciela budynku do wykonania tego rodzaju czynności.
Jak wynika z § 7 ust. 2 pkt 7 zaskarżonej przez wnoszącego skargę kasacyjną uchwały Rady Miejskiej w Człuchowie z dnia 23 sierpnia 2007 roku na terenie oznaczonym 4 MU wprowadza się nakaz wyburzenia dysharmonicznych budynków przy ulicy [...] 7, 7a i 9, oznaczonych na rysunku zmiany planu jako dysharmoniczne do wyburzenia lub przebudowy, bądź ich przebudowy, rozbudowy
i nadbudowy w celu zharmonizowania całej pierzei wzdłuż ulicy [...],
a zabudowa pomiędzy budynkami nr 5 i nr 11 przy ulicy [...] swoją wysokością winna nawiązywać do istniejącej historycznej zabudowy.
Nałożenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wymogu wyburzenia, przebudowy, rozbudowy lub nadbudowy wykracza poza przysługujące Gminie tzw. władztwo planistyczne. Stąd też, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaistniała konieczność stwierdza nieważności § 7 ust. 1 punkt 7 litera "a" Uchwały Nr XV/62/2007 Rady Miejskiej w Człuchowie z dnia 23 sierpnia 2007 roku w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową, usługi, komunikację i zieleń, obejmującego Śródmieście w rejonie ulic: Garbarskiej, Zamkowej, Ogrodowej
i Długosza oraz Placu Wolności i Placu Bohaterów w Człuchowie opublikowanej
w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego z 2008 roku Nr 16, poz. 401,
w zakresie, w jakim przepis ten wprowadza na terenie 4 MU nakaz wyburzenia bądź przebudowy, rozbudowy i nadbudowy dysharmonicznych budynków przy ulicy [...] 7, 7a i 9.
Nie można podzielić stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego,
że stwierdzenie nieważności § 7 ust. 1 punkt 7 lit. "a" zaskarżonej uchwały nie ma znaczenia dla doprowadzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do stanu zgodności z prawem. Nie można też podzielić stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że ograniczenia prawa własności wynikające z tego przepisu planu w postaci nakazu wyburzenia bądź przebudowy, rozbudowy i nadbudowy budynków uzasadnione SA z uwagi na ochronę dóbr kultury. Ponownie stwierdzić należy, iż zawarcie w miejscowym planie zagospodarowania tego rodzaju nakazów wykracza poza tzw. władztwo planistyczne gminy.
Pozostałe wymogi zawarte w § 7 ust. 1 punkt 7 lit. "a" zaskarżonej uchwały,
w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie naruszają prawa. Ograniczenie prawa własności poprzez wprowadzenie wymogu, by zabudowa pomiędzy budynkami nr 5 i nr 11 przy ul. [...] swoją wysokością nawiązywała
do istniejącej historycznej zabudowy istotnie jest uzasadnione z uwagi na ochronę dóbr kultury.
Aby nie było wątpliwości odnośnie do brzmienia § 7 ust. 1 punkt 7 lit. "a" zaskarżonej uchwały po stwierdzenie jej nieważności we wskazanym wyżej zakresie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż przepis ten będzie brzmiał następująco: "na terenie 4 MU zabudowa pomiędzy budynkami nr 5 i nr 11 przy ul. [...] swoją wysokością winna nawiązywać do istniejącej historycznej zabudowy".
Nie mógł być natomiast podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 14 i art. 15 u.p.z.p., które wymieniają obligatoryjne i fakultatywne elementy jakie powinien zawierać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przepisy te, jak wynika z treści skargi kasacyjnej zostały powołane jako argument, iż nie ma w ich treści uprawnienia dla Gminy, by mogła
w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zawrzeć nakaz wyburzenia budynku. Argument ten jest o tyle chybiony, że zawarte w tych przepisach normy prawne sformułowane są bardzo ogólnie i nie da się z nich wywieść wprost zakazu zawierania w treści miejscowego planu zagospodarowania np. obowiązku wyburzenia budynku. Zakazu takiego należy poszukiwać, jak to zostało wyżej wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny, w określeniu tzw. władztwa planistycznego przysługującego gminie.
Z przytoczonych wyżej względów na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w części oddalającej skargę i rozpoznał zarzut skargi dotyczący niezgodności z prawem
§ 7 ust. 1 punkt 7 lit. "a" zaskarżonej uchwały.
Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zasądził
od Rady Miejskiej w Człuchowie na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną kwotę
700 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.