II OSK 482/24

II OSK 482/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz
Grzegorz Rząsa
Tomasz Bąkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Wr 100/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2023-11-16
Skarżony organ
Rada Miasta~Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
art. 46 ust. 1, art. 75 ust. 1
Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 28 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 100/23 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia [...] 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. "Ś.1 – p." 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od O. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Gminy Miasta Świdnica kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 100/23, oddalił skargę O. S.A. z siedzibą w Warszawie na uchwałę Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia [...] 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Świdnicy "Ś. – p.".
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
O. S.A. z siedzibą w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wskazaną wyżej uchwałę w części, tj. w zakresie § 8 pkt 3 lit. d oraz § 78 ust. 11 pkt 3, zarzucając jej naruszenie:
1. art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675, dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju") przez wprowadzenie zakazu lokalizacji obiektów i urządzeń, których oddziaływanie na środowisko określone dopuszczalnymi poziomami emisji wykracza poza granice działki, do której inwestor posiada tytuł prawny (§ 8 pkt 3 lit. d);
2. art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju przez wprowadzenie zakazu lokalizacji nowych stacji i urządzeń nadawczych, stacji bazowych telefonii komórkowej, stacji radiowych i centrali telekomunikacyjnych w granicach terenów o przeznaczeniach takim jak: MNU (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami), MW (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej), UM (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami), MB (tereny zabudowy zamieszkiwania zbiorowego), UK (tereny zabudowy usługowej kultury), UO (tereny zabudowy usługowej oświaty), UD (tereny zabudowy usługowej kultu religijnego), terenach podlegających ochronie ze względów krajobrazowych i przyrodniczych, a także w ich sąsiedztwie, to jest w odległości mniejszej od nich niż 30 m od ich granicy (§ 78 ust. 11 pkt 3);
3. naruszenie art. 20 i 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja RP") oraz art. 6 i 7 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 z późn. zm., dalej: "u.s.d.g.") przez wprowadzenie postanowień, które całkowicie bezzasadnie dyskryminują niektórych przedsiębiorców z uwagi na telekomunikacyjny przedmiot działalności gospodarczej, skutkujące znacznym ograniczeniem lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych i tym samym uniemożliwia rozwój usług i sieci telekomunikacyjnych;
4. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn.zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 7 Konstytucji RP przez przekroczenie przez Radę Miejską władztwa planistycznego.
Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie jej § 8 pkt 3 lit. d oraz § 78 ust. 11 pkt 3, ewentualnie o uchylenie uchwały w zaskarżonej części, ewentualnie o stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa.
Nadto, skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu strona wyjaśniła, że jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru prowadzonego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Działalność prowadzi na podstawie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych.
Zdaniem skarżącej zaskarżona uchwała narusza przede wszystkim postanowienia art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju. Nadto, w sposób rażący ogranicza prawo skarżącego do swobodnego wykonywania działalności gospodarczej. W sposób jednoznaczny i rażący prowadzi do zawężenia sfery wolności związanej ze swobodą wykonywania działalności gospodarczej, wprowadzając ograniczenie tej działalności przez zakaz realizacji określonej inwestycji telekomunikacyjnej, jak też rozbudowy istniejącej już zabudowy.
Skarżąca wskazała, że na mocy § 8 pkt 3 lit. d zaskarżonej uchwały Rada wprowadziła dla wszystkich terenów położonych w granicach obszaru objętego planem zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń, których oddziaływanie na środowisko określone dopuszczalnymi poziomami emisji wykracza poza granice działki, do której inwestor posiada tytuł prawny. Równocześnie, w § 78 ust. 11 pkt 3 ustalono zakaz lokalizacji nowych stacji i urządzeń nadawczych, stacji bazowych telefonii komórkowej, stacji radiowych i centrali telekomunikacyjnych w granicach terenów o przeznaczeniach takich jak: MNU (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami), MW (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej), UM (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami), MB (tereny zabudowy zamieszkiwania zbiorowego), UK (tereny zabudowy usługowej kultury), UO (tereny zabudowy usługowej oświaty), UD (tereny zabudowy usługowej kultu religijnego), terenach podlegających ochronie ze względów krajobrazowych i przyrodniczych, a także w ich sąsiedztwie, to jest w odległości mniejszej od nich niż 30 m od ich granicy.
Zdaniem skarżącej z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju wynika obowiązek nieustanawiania zakazów w planie miejscowym lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnym. Tymczasem zaskarżony plan nie tylko zakazuje lokalizacji nowych obiektów na określonych w nim terenach, ale również całkowicie zakazuje lokalizacji obiektów i urządzeń (§ 78 ust. 11 pkt 3 uchwały), których oddziaływanie wykraczałoby poza granice danej działki, na której dane urządzenie jest posadowione (§ 8 pkt 3 lit d uchwały). W konsekwencji, postanowienia § 8 pkt 3 lit d i § 78 ust. 11 pkt 3 całkowicie uniemożliwiają budowę stacji bazowych, zakazując de facto lokalizowania na terenie objętym planem jakichkolwiek inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej przez operatorów sieci bezprzewodowych.
Skarżąca zaznaczyła też, że zaskarżone postanowienia planu uniemożliwiają jej wywiązywanie się z obowiązków wynikających z koncesji.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Świdnicy wniosła o jej oddalenie. Wyjaśniła, że zaskarżona uchwała została podjęta 16 czerwca 2010 r., po wcześniejszym uzyskaniu uzgodnień m.in. ze służbami konserwatorskimi z uwagi na fakt, iż obszar objęty planem, w znacznej części wpisany jest do rejestru zabytków, w granicach którego wszelkie ustalenia planistyczne, a następnie działania budowlane, prowadzone są w ścisłym uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Natomiast ustawa o wspieraniu rozwoju weszła w życie 17 lipca 2010 r., czyli po uchwaleniu planu. Zatem uchwała ta nie mogła spełnić wymagań określonych w ustawie z 2010 r.
Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej organ wskazał, że § 8 pkt 3 lit. d planu dotyczy wszystkich terenów położonych w granicach obszaru objętego planem i wszystkich działalności. Zakaz ten został wprowadzony w nawiązaniu do przepisów art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 3 (dotyczącym obszarów ograniczonego użytkowania), powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny.
Dalej organ wskazał, że zakaz wprowadzony § 78 ust. 11 pkt 3 dotyczy tylko lokalizacji nowych inwestycji telekomunikacyjnych i to jedynie na wybranych, szczególnie chronionych terenach zarówno ze względu na ochronę zdrowia ludzi (zabudowa mieszkaniowa, zamieszkiwania zbiorowego i oświaty) jak i szczególnie ważne walory architektoniczne (kościoły wpisane do rejestru zabytków). W obszarze objętym planem znajduje się większa część starego miasta z obszarem historycznego miasta wpisanego do rejestru zabytków, oraz budynkami z tego obszaru w większości wpisanymi do Gminnej Ewidencji Zabytków. Zakaz ten nie ogranicza jednak budowy inwestycji z zakresu usług i sieci telekomunikacyjnych jako takich, ponieważ w § 78 ust. 11 m.p.z.p. dopuszcza możliwość ich realizacji, ale na zasadach określonych w tym przepisie. Ponadto, postanowienia te pozwalają na lokalizację nowych inwestycji telekomunikacyjnych na określonych warunkach, co spełnia wymogi art. 1 ust. 2 pkt 1 i 9 u.p.z.p., który nakazuje w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz potrzeby interesu publicznego.
Wreszcie organ wskazał, że plan nie narusza praw przedsiębiorców branży telekomunikacyjnej, tylko na podstawie przepisów odrębnych ustala pewne ograniczenia. Ograniczenie wynikające z § 8 pkt 3 lit. d dotyczy wszystkich a nie tylko przedsiębiorców z branży telekomunikacyjnej. Ponadto, zgodnie z art 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju: "Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi", tym samym inwestycje w zakresie telekomunikacji są możliwe do realizacji poza ustaleniami planu pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w przepisach odrębnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd wskazał, że w dacie uchwalenia zaskarżonego planu (16 czerwca 2010 r.), nie obowiązywał art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, tymczasem legalność aktu prawa miejscowego musi być oceniana według przepisów obowiązujących w dniu jego uchwalenia. Nie sposób więc stwierdzić, że Rada Miejska Świdnicy w chwili podjęcia zaskarżonej uchwały naruszyła art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju.
W ocenie Sądu z art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ustawy o wspieraniu rozwoju wynika, że w sytuacji gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny będzie zamierzał realizować inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej na danym terenie objętym planem miejscowym uchwalonym przed 17 lipca 2010 r., a istniejące przepisy planu będą zawierać zakazy albo będą przyjmować rozwiązania uniemożliwiające lokalizowanie danej inwestycji, to wówczas organ administracji publicznej załatwiający sprawę pozwolenia na budowę inwestycji z zakresu łączności publicznej, obowiązany będzie pomijać te przepisy planu miejscowego, które wprowadzają takie ograniczenia, pod warunkiem, że taka inwestycja będzie zgodna z przepisami odrębnymi.
Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 6 i 7 u.s.d.g., ponieważ zakwestionowane ustalenia planu mają charakter generalny i obowiązują wszystkich, stąd bezpodstawnym jest tu stawianie zarzutu dyskryminacji.
Według Sądu nie sposób też zaaprobować twierdzeń skarżącej spółki co do przekroczenia granic władztwa planistycznego przez lokalnego prawodawcę. Przyjęte rozwiązania w zakresie § 8 pkt 3 lit. d związane są z obowiązkiem uwzględnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, natomiast § 78 ust. 11 pkt 3 został wprowadzony w związku z określeniem zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła O. S.A. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi zarzucono:
1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego, tj.:
a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy była ona w pełni uzasadniona, uwzględniając prawidłową wykładnię i zastosowanie przepisów prawa materialnego; art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ustawy o wspieraniu rozwoju przez ich niezastosowanie i pozostawienie w obrocie prawnym § 8 pkt 3 lit. d oraz § 78 ust. 11 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia [...] 2010 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Świdnicy "Ś. – p.", które uniemożliwiając lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej przez zakazanie lokalizacji obiektów i urządzeń, których oddziaływanie na środowisko określone dopuszczalnymi poziomami emisji wykracza poza granice działki, do której inwestor posiada tytuł prawny oraz zakazanie lokalizacji nowych urządzeń telekomunikacyjnych w granicach terenów o przeznaczeniu na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami, zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami, zamieszkiwania zbiorowe, zabudowę usługową kultury i oświaty oraz kultu religijnego, a także terenów podlegających ochronie ze względów krajobrazowych i przyrodniczych, a także w ich sąsiedztwie, w sposób rażący naruszają wyżej wskazane przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług,
b. art. 87 ust 2 i art. 94 Konstytucji RP przez ich niezastosowanie skutkujące naruszeniem zasady hierarchiczności źródeł prawa przewidzianych w Konstytucji RP,
c. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie skutkujące brakiem przeprowadzenia prawidłowej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy była ona w pełni uzasadniona, uwzględniając prawidłową wykładnię i zastosowanie przepisów prawa materialnego.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Miasto Świdnica, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zakwestionowała zasadność zarzutów podniesionych przez skarżącą kasacyjnie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie, który wniósł skargę kasacyjną, zrzekł się rozprawy, zaś strona przeciwna nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. Skład orzekający w sprawie w pełni podziela utrwalone w orzecznictwie stanowisko dotyczące braku możliwości zastosowania sankcji nieważności wobec planu miejscowego, niespełniającego wymagań określonych w art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, która weszła w życie po jego uchwaleniu (zob. wyroki NSA: z 3.02.2012 r., II OSK 2431/11; z 14.06.2016 r., II OSK 2470/14; z 14.01.2020 r., II OSK 3477/18; z 22.01.2020 r., II OSK 568/18 oraz z 15.03.2022 r., II OSK 809/21).
Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju: "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi."
Przepis ten, jak już wyżej wskazano, wszedł w życie po uchwaleniu zaskarżonego planu. Zatem niespełnienie przez zakwestionowaną w sprawie uchwałę wymagań określonych w tym przepisie nie skutkuje możliwością stwierdzenia jej nieważności przez sąd administracyjny. Sankcja nieważności w stosunku do uchwał podjętych przed datą wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług nie została też wprowadzona w art. 75 ust. 1, zgodnie z którym przepis art. 46 (a w późniejszym brzmieniu tego przepisu, również art. 48) stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Nie można więc z treści art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju wyprowadzić kompetencji dla sądów administracyjnych do stwierdzenia nieważności planów miejscowych w zakresie, w jakim pozostają one niedostosowane do art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju. Objęcie tych planów sankcją nieważności musiałoby wynikać z wyraźnej woli ustawodawcy, jako że rozwiązanie takie stanowiłoby jaskrawe przełamanie zasad systemowych. Te bowiem stanowią, że brak dostosowania aktu prawa miejscowego do regulacji ustawowej wprowadzonej po jego uchwaleniu nie prowadzi do wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego. Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego w tych okolicznościach musiałby się opierać na niemożliwym do przyjęcia założeniu, że uznanie takiego aktu za niebyły wynika z ustalenia, że był on sprzeczny z jeszcze nieobowiązującym przepisem ustawowym. Dlatego też posługiwanie się sankcją nieważności, rozumianą jako tak zwana nieważność względna, opierać się może wyłącznie na ustaleniu, że dla oceny wadliwości danego aktu nie są istotne przepisy z daty stwierdzenia jego nieważności, ale obowiązujące w dacie jego wydania.
Uznanie braku podstaw do stwierdzenia aktu prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy, z uwagi na kolizję jego ustaleń z przepisami ustawowymi, które weszły w życie po jego uchwaleniu, wbrew zarzutowi skarżącej kasacyjnie, nie prowadzi do naruszenia zasady hierarchiczności źródeł prawa przewidzianych w Konstytucji RP oraz wymienionych w nim przepisów art. 87 ust 2 i art. 94 Konstytucji RP.
Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który wskazuje na przyczyny nieważności uchwały w sprawie planu miejscowego (którymi są istotne naruszenia zasad lub trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie), ponieważ żadna z tych przyczyn nie została wskazana przez skarżącą kasacyjnie. Przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju, w których skarżąca kasacyjnie upatruje podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, jako (jeszcze) nieobowiązujące w czasie sporządzania przedmiotowego planu, nie mogły być traktowane jako regulacje kształtujące, czy to zasady, czy to tryb, względnie właściwość organów w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p.
Nie mogły też odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a.
Przepisy te należą do grupy tak zwanych przepisów wynikowych, określających prawne konsekwencje stwierdzenia naruszenia przez organ administracji prawa, przy czym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz § 2 dotyczą uwzględniania przez sąd skarg na decyzję lub postanowienie, zaś przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie była decyzja ani postanowienie, ale uchwała w sprawie planu miejscowego.
Także art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym, w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, jest przepisem wynikowym. Stąd też nie może on stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, natomiast nieskuteczność poprzednio poddanych ocenie zarzutów naruszenia prawa pociąga za sobą nieskuteczność zarzutów naruszenia art. 151 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.