II OSK 479/22

II OSK 479/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marzenna Linska - Wawrzon /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Broda
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Gl 622/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2021-10-08
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 17 , art. 20 ust. 1, art. 9 ust. 4, art. 15, art. 1, art. 37a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 października 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 622/21 w sprawie ze skargi Wojewody Śląskiego oraz R. sp. z o.o. z siedzibą w G. na uchwałę Rady Miasta Tychy z dnia 17 grudnia 2020 r. nr XXIII/464/20 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulic: Żwakowskiej, Harcerskiej, Stoczniowców’70 i Parku Suble w Tychach oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 października 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 622/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę Wojewody Śląskiego oraz R. Sp. z o.o. w G. na uchwałę Rady Miasta Tychy z dnia 17 grudnia 2020 r. nr XXIII/464/20 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulic: Żwakowskiej, Harcerskiej, Stoczniowców’70 i Parku S. w Tychach.
R. Sp. z o.o. w G. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.:
1) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie względnie niezastosowanie art. 17 pkt 12) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) z uwagi na błędne uznanie, że wniesione przez Skarżącą uwagi w dniu 14 grudnia 2020 roku do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego były złożone po terminie, podczas gdy końcowy termin przypadał na dzień 14 grudnia 2020 roku zgodnie z informacją zawartą w treści plakatu konsultacji dotyczącej projektu planu,
2) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 i art. 15 u.p.z.p. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego,
3) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 u.p.z.p. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zaskarżona uchwała uwzględnia wymagania dotyczące zachowania ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i urbanistycznych jak również walory ekonomiczne przestrzeni oraz prawo własności,
4) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p., przez niewłaściwe zastosowanie względnie niezastosowanie i uznanie, że organ nie przekroczył granic przysługującego jej władztwa planistycznego i uznaniu, że organ jest uprawniony w sposób przez siebie wybrany do ingerencji w sferę wykonywania prawa własności,
5) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 140 Kodeksu cywilnego, przez niewłaściwe zastosowanie względnie niezastosowanie i przyjęcie, że zaskarżona uchwała nie wprowadza nadmiernych ograniczeń w możliwości korzystania z nieruchomości należących do skarżącej spółki,
6) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez błędną wykładnię i przyjęcie, że zaskarżona uchwała nie wiąże się z nadmierną i nieuzasadnioną ingerencją w chronione konstytucyjnie prawo własności nieruchomości,
7) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez błędną wykładnię, iż nie zachodzi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, podczas gdy organ planistyczny nie dokonał obowiązkowego określenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania w planie miejscowym,
8) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. w związku z art. 37a oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p., przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż postanowienia zaskarżonej uchwały zawarte w Rozdziale 7. nie regulują zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, podczas postanowienia tego rozdziału wprost nakazują lub zakazują dokonania określonych czynności lub zachowania obowiązku, co w konsekwencji stanowi ustalenia dotyczące obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, a tym samym stanowi o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p.,
9) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegający na wybiórczym i sprzecznym z materiałem dowodowym zebranym w sprawie przestawienie stanu faktycznego sprawy, nie odniesieniu się do zarzutów skargi dotyczących zgodności miejscowego planu zagospodarowania ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, oraz kwestii naruszenia art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, a jedynie na powtórzeniu stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę,
10) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, pomimo zachodzących ku temu podstaw wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a to naruszenia przez organ gminy zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyrażonych w art. 9 ust. 4 u.p.z.p., w związku z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz naruszenie przez organ zasad trybu sporządzania planu wyrażonych w art. 17 pkt 12) u.p.z.p.,
11) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 17 pkt 12), art. 20 ust. 1 u.p.z.p., art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 31 ust. 3 i 64 ust. 3 Konstytucji RP, przez oddalenie skargi na uchwałę naruszającą wskazane przepisy prawa materialnego, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy i prawidłowe wykonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach obowiązku kontroli aktu prawa miejscowego jednostki samorządu terytorialnego powinny były doprowadzić do uwzględnienia skarg i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty sprawy przez stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta Tychy z dnia 17 grudnia 2020 r., ewentualnie stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej uchwały w części, to jest w zakresie obejmującym obszar działek będących w użytkowaniu wieczystym skarżącej, a więc:
a) działki numer ... położonej w Tychach przy ul. H., oznaczonej w części graficznej planu jako ZP2,
b) działki numer ... położonej w Tychach przy ul. H. i ul. O., oznaczonej w części graficznej planu symbolem U4,
lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Niezasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 17 pkt 12 u.p.z.p., podczas gdy Sąd Wojewódzki prawidłowo wywiódł w zaskarżonym wyroku, iż wskazane w skardze uwagi do projektu planu wniesione 14 grudnia 2020 r. nie podlegały rozpoznaniu jako złożone po terminie.
Sąd Wojewódzki, kierując się właściwą interpretacją przepisów art. 17 pkt 9 i pkt 11 u.p.z.p. przyjął zasadnie, że decydujące znaczenie w sprawie miało wyznaczenie terminu na składanie uwag do dnia 11 grudnia 2020 r. w ogłoszeniu dokonanym przez: (1) ogłoszenie prasowe, (2) zamieszczenie na tablicy ogłoszeń oraz (3) obwieszczenie na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta Tychy.
Podzielając argumentację przestawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zaakcentować należy, że wiążący termin wyznaczony na składanie uwag wynikał z ogłoszenia Prezydenta o wyłożeniu projektu do publicznego wglądu, podanym publicznie do wiadomości w trybie art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Tym samym nieskuteczne było wskazanie daty 14 grudnia 2020 r. na plakacie zamieszczonym na portalu dedykowanym konsultacjom społecznym "razemtychy.pl". Słusznie Sąd Wojewódzki uznał, że podanie błędnej daty na plakacie nie stanowiło istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, gdyż w sposób skuteczny termin na składanie uwag wyznaczono w ogłoszeniu Prezydenta, dokonanym na podstawie art. 17 pkt 11 u.p.z.p.
Co istotne, w podstawie kasacyjnej nie podważono stanowiska Sądu Wojewódzkiego w zakresie wykładni i zastosowania w sprawie przepisów art. art. 17 pkt 9 i 11 u.p.z.p., ograniczając zarzut do naruszenia art. 17 pkt 12 u.p.z.p.
Ponadto zauważyć trzeba, że nawet gdyby przyznać rację skarżącej co do wiążącego znaczenia późniejszej daty podanej na plakacie, to z całokształtu okoliczności sprawy nie wynika, aby uwagi złożone 14 grudnia 2020 r. mogły być przez organ uwzględnione skoro były sprzeczne z założonym celem sporządzenia planu miejscowego.
Sama skarżąca w skardze oraz skardze kasacyjnej wskazała, że negatywne stanowisko wobec jej zamierzeń inwestycyjnych skutkowało podjęciem Uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, nakierowanej m.in. na ochronę kompozycji zabudowy z zielenią urządzoną w postaci skwerów, wnętrz urbanistycznych i ciągów pieszych.
Potwierdzeniem tego jest również fakt iż złożone 11 grudnia 2020 r uwagi dotyczące terenu działek ew. nr ... i ... nie zostały uwzględnione z uzasadnieniem, że ustalenia ogólne Studium przewidują możliwość wyznaczenia terenów zieleni na wszystkich obszarach Studium, czyli także w ramach obszaru MW (obszary zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej). Podano też, że całokształt rozwiązań planistycznych służy niezwiększeniu intensywności ruchu samochodów.
Wyjaśniono również, że działka nr ... na niewielkie rozmiary i niekorzystną lokalizację pomiędzy skrzyżowaniem dróg publicznych a istniejącym budynkiem, nie ma charakteru samodzielnej działki budowlanej i nie nadaje się do zabudowy usługowej.
Wobec powyższego trudno byłoby przyjąć, że rozpoznanie późniejszych uwag prowadziłoby do zmiany projektu planu w kierunku oczekiwanym przez skarżącą. Podkreślić trzeba, że do zasadniczych postulatów związanych z przeznaczeniem przedmiotowego terenu odniesiono się w rozstrzygnięciu uwag złożonych 11 grudnia 2020 r.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki kontrolując przedmiotową Uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego, obejmującego działki nr ... i ... będące w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki, nie naruszył przepisów art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 i art. 15 u.p.z.p.
Z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. wynika bowiem, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z kolei art. 15 ust. 1 u.p.z.p. nakłada na organ wykonawczy gminy obowiązek sporządzenia projektu planu miejscowego "zgodnie z zapisami studium".
Stosownie zaś do art. 20 ust. 1 u.p.z.p. obligatoryjnym elementem uchwaleniu planu jest dokonanie przez radę gminy oceny nienaruszenia ustaleń studium.
Wobec powyższego należy założyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. powinien być spełniony obowiązek zgodności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium, a co najmniej wynikający z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wymóg nienaruszenia ustaleń studium.
Zaznaczyć również trzeba, że od zakresu uszczegółowienia treści studium zależy to, w jakim stopniu organ gminy związany będzie jego ustaleniami przy uchwalaniu planu miejscowego.
Jak wskazano w orzecznictwie, wymóg braku sprzeczności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. W ramach przyznanego gminie władztwa planistycznego na tym etapie planowania następuje dopuszczalna prawem interpretacja ustaleń studium. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. W ramach tego władztwa organ gminy nie może jednak wyjść jednak poza ogólne ustalenia wynikające ze studium (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2891/17).
W niniejszej sprawie zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, że nie wystąpiła sprzeczność przedmiotowych postanowień Planu z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Tychy (Uchwała z 18 grudnia 2002 r. ze zm.).
Jak trafnie przyjął Sąd Wojewódzki, wyznaczenie w Planie na działce ew. nr ... terenu zieleni urządzonej (ZPZ) było możliwe w świetle ustaleń ogólnych Studium, w których zapisano, że we wszystkich obszarach dopuszczalne kierunki przeznaczenia obejmują zależnie od potrzeb m.in. tereny zielone.
Chociaż więc działka ew. nr ... objęta jest w Studium obszarem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) to niewątpliwie dopuszczalne było wprowadzenie w Planie miejscowym terenu zieleni urządzonej.
Podobnie nie było sprzeczne z zapisami Studium ustalenie w Planie dla działki ew. nr ... przeznaczenia w postaci strefy lokalizacji otwartej przestrzeni publicznie dostępnej w sytuacji, gdy według rysunku Studium przewidziano tam przestrzeń publiczną w ramach dopuszczalnych kierunków przeznaczenia terenów pod cele: m.in. usługi społeczne, place publiczne.
Należy podkreślić, że Studium z założenia jest aktem elastycznym, skoro określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego w dłuższej perspektywie czasowej, plan miejscowy ma zaś stanowić uszczegółowienie postanowień zawartych w studium. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w studium określa się kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów. Studium określa zatem kierunki zmian w przeznaczeniu terenów, a nie przeznaczenie terenów i to należy mieć na uwadze przy ocenie, czy plan miejscowy jest zgodny ze studium, a więc czy przeznaczenie terenów określone w planie miejscowym jest zgodne z kierunkami zmian w przeznaczeniu terenów określonymi w studium (por. wyrok NSA z 24 listopada 2016 r. II OSK 1565/16, z 26 maja 2022 r. II OSK 3044/19).
Bezzasadne okazały się także kolejne zarzuty skargi kasacyjnej, w których zarzucono naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 u.p.z.p., art. 6 ust. 2, w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p., art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP.
Wobec kwestionowania przez skarżącą Spółkę legalności postanowień zaskarżonego Planu w zakresie przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości pod teren zieleni urządzonej (dz. ew. nr ...) zamiast pod zabudowę mieszkaniową, rzeczą Sądu Wojewódzkiego była ocena, czy gmina uchwalając Plan w spornym zakresie uczyniła to zgodnie z prawem, a zwłaszcza czy korzystając z przysługujących jej ustawowo uprawnień w zakresie kształtowania sposobu gospodarowania przestrzenią, uprawnień tych nie nadużyła.
Zaznaczyć należy, że wprawdzie przepisy art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dopuszczają ingerencję w prawo własności, musi ona jednak pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że poza regulacjami ustawodawstwa zwykłego organy gminy przy stanowieniu treści aktu planistycznego muszą uwzględnić również normy konstytucyjne, w tym ustanowioną w art. 31 ust. 3 zasadę proporcjonalności i wynikający z art. 64 ust. 3 zakaz nadmiernej ingerencji w chronione prawo własności (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 2018 r., II OSK 1293/16; 26 października 2016 r., II OSK 145/15; 22 marca 2017 r., II OSK 1861/15; 13 marca 2019 r. II OSK 1026/17).
Podkreślenia również wymaga, że wynikająca z przepisów art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. samodzielność gminy w zakresie wykonywania zadań planistycznych nie jest nieograniczona, co wiąże się z koniecznością poszanowania prawa własności i innych wartości wymienionych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p.
Uwzględniając powyższe uwarunkowania, zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego przy ustaleniu przeznaczenia nieruchomości skarżącej Spółki.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że organ gminy w odpowiedzi na skargę w sposób rzeczowy i przekonujący przedstawił przyczyny, dla których przyjęto przeznaczenie działki ew. nr ... jako terenu zieleni urządzonej.
Mianowicie wyjaśnił m.in., że teren objęty planem miejscowym jest obszarem zwartej zabudowy, położonym w bezpośrednim sąsiedztwie Parku S. i otoczonym drogami publicznymi. Walory ekonomiczne przestrzeni uwzględniono poprzez właściwy dobór przeznaczeń, który wynika z analizy uwarunkowań występujących w granicach opracowania planu miejscowego, jak i jego bezpośrednim sąsiedztwie. Ustalenia planu pozwalają na zachowanie walorów przyrodniczych, stanowiących element zamkniętego układu urbanistycznego, głównie zabudowy wielorodzinnej wzdłuż ul. H., gdzie tereny zieleni i zabudowania stanowią zaplanowaną i utrwaloną kompozycję. Na podstawie art. 1 ust. 3 u.p.z.p. ważąc interes publiczny z interesami prywatnymi, wskazano w § 26 teren oznaczony symbolem ZP2 jako inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Wskutek tego, Gmina ma możliwość nabycie prawa użytkowania wieczystego od skarżącej Spółki, co leży w interesie Gminy i okolicznych mieszkańców. Równocześnie uzyskane zostaną dwa dodatkowe efekty: zachowanie niemal niezmniejszonej powierzchni biologicznie czynnej i zapobiegnięcie intensyfikacji zabudowy.
Ponadto Rada Miasta wskazała, że za priorytetowy uznała interes publiczny oraz mieszkańców istniejącego osiedla mieszkaniowego, wymagający wyłączenia projektowanej zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej na nieruchomości skarżącej Spółki w celu pozyskania trenów zieleni jako elementu układu urbanistycznego.
W świetle całokształtu okoliczności wynikających ze skargi i dokumentacji złożonej przez Radę Miasta, uprawnione było stanowisko Sądu Wojewódzkiego, zgodnie z którym w sprawie nie doszło do przekroczenia granic przysługującego gminie władztwa planistycznego.
Zasadnie stwierdził w uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki, że ani fakt istnienia Parku S., ani wyznaczenie w planie strefy zieleni urządzonej w granicach terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej MW1, MW2 i MW3, nie stanowiły argumentu przeciwko przeznaczeniu działki nr ... pod teren zieleni, gdyż właśnie całość rozwiązań przyjętych w planie służy zachowaniu walorów przyrodniczych tego obszaru i zapobiega dalszemu zagęszczaniu istniejącej zabudowy.
Słusznie Sąd Wojewódzki zaznaczył, że uzyskana w 2019 r. przez skarżącą decyzja o warunkach zabudowy nie mogła być traktowana jako wyznacznik istniejącego stanu zagospodarowania terenu, zwłaszcza że przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. przewiduje stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji w razie uchwalenia planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Rację ma również Sąd Wojewódzki, że z uwagi na kształt i położenie działki nr ... względem istniejącej zabudowy wielorodzinnej, określenie jej przeznaczenia zgodnie z oczekiwaniami Spółki prowadziłoby do znacznego zagęszczenia zabudowy, jak też zakłóciłoby ład przestrzenny ukształtowany na danym obszarze.
Trafnie uznał również Sąd Wojewódzki, że nie doszło do przekroczenia władztwa planistycznego w odniesieniu do działki nr ..., zwłaszcza w kontekście spójności z przeznaczeniem sąsiednich działek, ale też z uwagi na właściwości tej działki uniemożliwiające jej zabudowę.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd Wojewódzki weryfikując sporne ustalenia Planu, uwzględnił wymogi ustanowione w art. 1 ust. 2 pkt 1,2,6 i 7 u.p.z.p.
Zaakcentować należy, że wymiar ekonomiczny przestrzenni musi być przez organ planistyczny rozpatrywany nie tylko z perspektywy interesu prywatnego poszczególnych właścicieli nieruchomości objętych planem, ale również z perspektywy interesu społecznego. Pamiętać przy tym trzeba, że plan miejscowy nie dotyczy pojedynczych nieruchomości, lecz większego obszaru, który spełniać ma szereg funkcji, co uwzględniono w rozpoznawanej sprawie. Uprawnione było też wnioskowanie Sądu, że ustalenia planu ograniczające przeznaczenie przedmiotowych nieruchomości, wprowadzone zostały w sposób proporcjonalny do celów, dla jakich podjęto przedmiotową Uchwałę.
W konsekwencji chybione okazały się zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisami wymienionymi wyżej (punkty 10 i 11 podstaw kasacyjnych).
Nie mogły odnieść skutku również zarzuty sformułowane w punktach 7 i 8 petitum skargi kasacyjnej, bowiem Sąd Wojewódzki podjął prawidłową ocenę co do regulacji Planu w zakresie terenów zieleni urządzonej, w tym § 14 pkt 8 tekstu Uchwały. Akceptacji podlegało również stanowisko Sądu Wojewódzkiego odnoszące się do unormowania zawartego w art. 37a u.p.z.p. z konkluzją, że postanowienia zaskarżonej Uchwały nie regulują zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury oraz ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, lecz jedynie nakładają obowiązek wyposażenia strefy otwartej przestrzeni publicznie dostępnej w obiekty małej architektury i oświetlenia z zachowaniem spójności stylistycznej.
Ponadto niezasadnie zarzucono Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a., podczas gdy sporządzone uzasadnienie wyroku odpowiada wymogom ustawowym, w szczególności zawiera wyczerpującą ocenę zarzutów zawartych w skardze oraz wszystkich istotnych okoliczności sprawy wynikających z materiału zgromadzonego w aktach.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.
-----------------------
10