II OSK 479/14

II OSK 479/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2015-10-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-02-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący/
Rafał Wolnik
Robert Sawuła /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Sygn. powiązane
II SA/Łd 302/13 - Wyrok WSA w Łodzi z 2013-10-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, 8, 9, 75 § 1, 77 § 1 i 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 134 w zw. z art. 106 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7,8,75 § 1,80,89 i 136
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145 § 1 pkt 1 lit.a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
w zw. z art. 144 K c. oraz § 309, 323, ust. 1 oraz § 324
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145 § 1 pkt 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
w zw. z art. 36 i 37
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
w zw. z art. 29 i 79 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w oc
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 30 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 302/13 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 302/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej powoływany jako: WSA) w Łodzi oddalił skargę R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) w Łodzi z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...],[...],[...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak ustalił to sąd I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Wójt Gminy Lutomiersk, po rozpatrzeniu wniosku E. S. i G. S., ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa istniejącej fermy indyków wraz z infrastrukturą na działkach o nr ewid. [...],[...] obręb Lutomiersk, gmina Lutomiersk, powiat pabianicki, województwo łódzkie".
Odwołanie od tej decyzji złożył m. in. R. W. wskazując na uciążliwości wynikające z realizacji planowanej rozbudowy fermy indyków, tj. wzrostu uciążliwości zapachowej, uniemożliwienie zagospodarowania terenów sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem (zabudowa mieszkaniowa i tereny upraw), a tym samym utratę wartości tych gruntów, zanieczyszczenie wód gruntowych i gleby, przekroczenie norm hałasu, zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi przenoszonymi przez ptactwo chorobami, naruszenie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto R.W. wniósł o uznanie zaskarżonej decyzji za nieważną na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm., dalej K.p.a.), a także zażądał dołączenia do akt dokumentacji związanej z budową istniejącej już hali do przemysłowej hodowli indyków na działce [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły także inne osoby.
Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...],[...],[...], SKO w Łodzi w pkt 1 umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do M. J., B. J., J. B., M. B., B. M., Ł. M., P. P., J. P., W. G., D. G., P. A., B. M., A. N., K. N., A. H., T. H., R. O., A. K., W. K., P. C., I. K., E. W., T. K., J. S., I. K., J. P., W. G., Z. W., A. W., Z. G., A. R., A. S., A. S., J. C. oraz R.W., natomiast w pkt 2 - po rozpatrzeniu odwołań A. B., M. P. oraz C. P. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
SKO w Łodzi uznało, że część odwołań – w tym odwołanie R.W. – zostało złożonych przez osoby nie będące stronami postępowania w niniejszej sprawie, co skutkować musiało umorzeniem postępowania odwoławczego w zakresie tych odwołań.
W dalszej części uzasadnienia wydanej przez siebie decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów osób uznanych za strony postępowania i wskazał, że w ramach procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ I instancji, działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej Udiś) uzyskano niezbędne postanowienia i opinie odpowiednich organów tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) Łodzi i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w Pabianicach. Ponadto, zgodnie z art. 79 cyt. ustawy, organ I instancji zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzez zamieszczenie informacji o prowadzonym postępowaniu oraz możliwości zgłaszania uwag i wniosków w wyznaczonym terminie.
Odnosząc się natomiast do wniosków R.W. o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2005 r. i decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku inwentarskiego, ekologicznej oczyszczalni ścieków, szczelnego zbiornika na gnojówkę, studni głębinowej, silosów paszowych z fundamentami, zbiorników gazu płynnego z fundamentami oraz infrastruktury technicznej wraz z nasłupową stacją transformatorową w ramach zabudowy zagrodowej gospodarstwa rolnego na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości Lutomiersk, wskazano, że Kolegium rozstrzygnęło te wnioski wydając dwa postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z dnia 31 października 2012 r. nr [...] i nr [...], które zostały następnie utrzymane w mocy postanowieniami tego organu z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] i nr [...].
Na decyzję SKO w Łodzi skargę do sądu administracyjnego złożył R.W., zarzucając naruszenie:
1. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktów, które organy administracji uznały za udowodnione, wskazania dowodów na których się oparto oraz uzasadnienia odmowy rozpatrzenia przywołanych przez strony postępowania faktów, dowodów i argumentacji prawnej;
2. art. 7 K.p.a. poprzez nieuzasadnione ograniczenie zakresu postępowania, co uniemożliwiło właściwą ocenę interesu prawnego stron, doprowadziło do pominięcia problematyki naruszeń prawa dokonanych przez organ I instancji;
3. przepisów art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez dopuszczenie dowodów sprzecznych z prawem, ograniczenie się do zebrania dowodów popierających argumentację organu I instancji oraz nie poddanie ich weryfikacji w zakresie zgodności z prawem i stanem faktycznym, a także przez odmowę rozpatrzenia dowodów przywołanych przez stronę postępowania, przeniesienie wręcz niektórych wniosków do odrębnego postępowania;
4. zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz związanego z nim studium kierunków i uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego, które zaprzeczać mają istotnym dla sprawy twierdzeniom organu I instancji jak i przedstawionego przez inwestora Raportu oddziaływania na środowisko (dalej: Raport), w szczególności położenia obszaru zabudowy jednorodzinnej i jej oddziaływania na funkcję obszaru inwestycji.
5. zapisów Udiś, poprzez niewłaściwą ocenę legitymacji prawnej stron postępowania, pominięcie w ocenie decyzji organu I instancji niedopełnienia przez Wójta Gminy Lutomiersk obowiązku weryfikacji Raportu, niewłaściwe powiadomienie o rozpoczęciu procedury oceny oddziaływania na środowisko, podanie organom opiniującym nieprawdziwych informacji o odległości terenu zabudowy mieszkaniowej wynikającej z planu zagospodarowania przestrzennego, jak też nie powiadomienie organów opiniujących o funkcji terenu inwestycji (zabudowa mieszkaniowa) wymuszonej tym planem;
6. zapisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy ocenie naruszenia praw właścicieli działek w obszarze oddziaływania inwestycji, co wiąże się z interesem prawnym stron postępowania, a ponadto jej naruszenie w procedurze niezbędnej do uzyskania pozwolenia na budowę istniejącego kurnika, który stanowi istotny dowód w prowadzonym postępowaniu i "powinien zostać odrzucony, jako posiadający wadę prawną".
Na tej podstawie skarżący wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji Kolegium, jak też unieważnienie decyzji Wójta Gminy Lutomiersk z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia z uwagi na rażące naruszenie prawa.
W odpowiedzi na skargę SKO w Łodzi wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Łodzi podkreślił, że zaskarżona decyzja zawiera dwa różne rozstrzygnięcia procesowe, pierwsze – o umorzeniu postępowania odwoławczego w stosunku do części odwołujących się, w tym i skarżącego, drugie – utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji. Sąd wojewódzki zaakceptował taki sposób załatwienia sprawy. W pierwszej kolejności należało ocenić zasadność umorzenia postępowania odwoławczego. Istotnym kryterium było w tym względzie przeanalizowanie oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego i ustalenie, czy to oddziaływanie przekracza ponadnormatywne wartości. Zgromadzony w sprawie materiał dowodzi, że nie dojdzie do przekroczenia norm hałasu, przekroczenia poziomu stężeń gazów i pyłów poza teren inwestycji. Brak jest z kolei norm odnoszących się do uciążliwości "odorowych". Sporządzony raport oddziaływania na środowisko, uzupełniany w toku postępowania administracyjnego uznano za odpowiadający prawu, a kwestionowanie jego ustaleń nie zostało poparte żadnym wiarygodnym kontrdowodem. Zapewniono obligatoryjne współdziałanie wyspecjalizowanych organów, zapewniono także udział społeczeństwu w postępowaniu poprzez zamieszczenie informacji o jego wszczęciu i możliwości składania uwag. Za nieprawidłowe uznano brak zapewnienia wglądu w akta sprawy skarżącemu, sąd wojewódzki przyjął, że to uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. R.W. nie zakwestionował tego, że jego nieruchomość położona jest w odległości co najmniej 500 m od terenu planowanej inwestycji. W tym zakresie uznano za niedopatrzenie organu odwoławczego wyjaśnienia miejsca zlokalizowania nieruchomości skarżącego. Sąd I instancji przyjął, że z wywodów zawartych w pismach R.W. wynika, że nieruchomość ta mieści się przy ul. [...] w Lutomiersku, nadto nie jest to żadna z działek znajdujących się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia inwestycyjnego. Kwestia interesu prawnego skarżącego w aspekcie kwestionowania rozstrzygnięć dotyczących inwestycji na działkach nr [...] i [...] w Lutomiersku była także przedmiotem badania w sprawie o sygn. II SA/Łd 304/13, w której wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2013 r. WSA w Łodzi oddalił skargę R.W., uznając że nie był on legitymowany do skutecznego domagania się wzruszenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy Lutomiersk z dnia [...] lutego 2007 r. dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na budowę budynku inwentarskiego – kurnika dla indyków wraz infrastrukturą techniczną.
W konkluzji WSA w Łodzi stwierdził, że zarzuty skarżącego dotyczące braku jego interesu prawnego w postępowaniu przed organami administracji, okazały się bezpodstawne. To z kolei oznaczało, że sąd ten nie był uprawniony do badania tych zarzutów skargi, które odnosiły się do kwestii merytorycznych zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd a quo wyjaśnił również, że wprawdzie w Lutomiersku obowiązuje uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale nie obejmuje on terenów planowanych pod przedsięwzięcie inwestycyjne.
Skargą kasacyjną – wniesioną przez pełnomocnika R.W. – zaskarżono w całości ww. wyrok, zarzucając mu, że został wydany z naruszeniem przepisów prawa, tj.:
I. przepisów prawa procesowego:
a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) w zw. z art. 7, 8, 9, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 K.p.a., przejawiające się w tym, że sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania organów administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, tj. nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo że zebrany przez organy materiał dowodowy budził istotne wątpliwości polegające na nie ustaleniu miejsca położenia nieruchomości skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uniemożliwiało dokonanie oceny czy oddziaływanie inwestycji rozciągnie się na nieruchomość skarżącego;
b) art. 134 Ppsa w zw. z art. 106 § 3 Ppsa poprzez nieuwzględnienie
kompleksowego wpływu zamierzonego przedsięwzięcia na nieruchomości skarżącego oraz niedokonanie pełnych ustaleń co do zakresu oddziaływania całej inwestycji obejmującej istniejącą fermę indyków (jeden kurnik) oraz zamierzoną przez inwestora rozbudowę o dwa kolejne kurniki, podczas gdy uwzględnienie kompleksowego zasięgu oddziaływania powyższej hodowli - obejmującej łącznie trzy kurniki - na nieruchomości
skarżącego wymagałoby od inwestora uzyskania pozwolenia zintegrowanego i prowadziłoby do przyznania skarżącemu statusu strony;
c) art. 141 § 4 Ppsa poprzez doprowadzenie do wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia zaskarżonego wyroku polegającej na tym, że sąd trafnie przyjął, że analiza wpływu planowanej inwestycji powinna być prowadzona z uwzględnieniem istniejącego kurnika (s. 10 uzasadnienia), ale oparł się na ustaleniach kwestionowanego przez skarżącego raportu, który dotyczył oddziaływania na otoczenie wyłącznie przez projektowaną część inwestycji obejmującą dwa kurniki;
d) "art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c" w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 33
Udiś poprzez uznanie, że odmowa udostępnienia skarżącemu dokumentów związanych z postępowaniem nie miała wpływu na wynik sprawy i dodatkowo poprzez brak wskazania uzasadnienia dla takiego stwierdzenia, co doprowadziło do tego, że wadliwa decyzja nie została uchylona; tymczasem skarżący miał prawo uzyskać wgląd do wszystkich dokumentów, a odmowa pozbawiła go możliwości ochrony i udowodnienia jego praw;
e) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80, 89 K.p.a. i 136 K.p.a., przejawiające się w tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania organów administracji publicznej nie uchylił zaskarżonej decyzji mimo, że przedłożone przez stronę dowody wykazać miały, iż zaskarżona decyzja organu I i II instancji została wydana bez wnikliwego zbadania sprawy w oparciu o przedłożony przez inwestorów raport o oddziaływaniu na środowisko inwestycji − "Rozbudowa istniejącej fermy indyków wraz z infrastrukturą na działkach o nr ewid. [...],[...] obręb Lutomiersk, gmina Lutomiersk, powiat pabianicki, województwo łódzkie", bez prawidłowej weryfikacji jego treści pomimo, iż skarżący wykazał, że raport ten nie jest rzetelny ani kompletny;
II. przepisów prawa materialnego:
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 144 K.c. w zw. z § 309 oraz §
323 ust. 1 oraz § 324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej "rozp. MI z 2002") poprzez błędne przyjęcie, że oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na nieruchomości skarżącego powoduje istnienie po jego stronie jedynie interesu faktyczny, podczas gdy skarżący w toku postępowania powoływał szereg naruszeń prawa materialnego, które wskazują na naruszenie jego interesu prawnego;
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 36 i 37 Udiś poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieskorzystaniu z możliwości wyznaczenia rozprawy administracyjnej w celu wyjaśnienia stanowiska lokalnej społeczności w kwestii realizacji rozbudowy istniejącej fermy indyków wraz z infrastrukturą;
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 29 i 79 Udiś
w zw. z art. 49 K.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na zbyt wąskim i iluzorycznym rozumieniu przepisów regulujących udział społeczeństwa w postępowaniu, nie zapewniającą realnego uczestniczenia w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa z uwagi na nienależyte zawiadomienie społeczeństwa o rozbudowie planowanej inwestycji;
d) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm., dalej Pusa) poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w sprawowaniu przez WSA w Łodzi wymiaru sprawiedliwości poprzez niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej skutkujące oddaleniem skargi, podczas gdy sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej w niniejszej sprawie powinno prowadzić do jej uwzględnienia
III. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji na podstawie art. 185 § 1 Ppsa, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie uciążliwości polegające na powodowaniu nieprzyjemnego zapachu i hałasu powodowanego przez przedmiotową inwestycję, a odczuwalne na jego nieruchomości (immisje) są źródłem jego interesu prawnego i w związku z tym dają mu przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Pozbawienie go tego statusu przez organ odwoławczy, a następnie przez sąd mogło nastąpić jedynie po prawidłowym ustaleniu, że immisje tego rodzaju nie mają charakteru nadmiernego. Z kolei ustalenie to mogło zostać dokonane dopiero po uprzednim określeniu rzeczywistego zakresu oddziaływania całej inwestycji na środowisko, czego ani Kolegium, ani WSA w Łodzi - mimo licznych zarzutów stawianych przez skarżącego - nie uczyniło. Sąd wojewódzki nie ustalił dokładnie miejsca położenia nieruchomości należących do skarżącego, a po dokładnej analizie oddziaływania zamierzonej inwestycji, uwzględniając już funkcjonujący kurnik, powinien dojść do przekonania, że to oddziaływanie rozciąga się na nieruchomość skarżącego, zatem powinien mu przysługiwać przymiot strony postępowania.
R.W. powołuje się na treść pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 16 lipca 2013 r., wywodząc w jego świetle, że rozbudowa istniejącej fermy indyków, z uwagi na skalę hodowli, wymagała uzyskania przez inwestora pozwolenia zintegrowanego. Zakres rzeczywistego oddziaływania odbiega od deklarowanego i ujętego w Raporcie.
Sąd I instancji naruszyć miał przepis art. 141 § 4 Ppsa, bowiem prawidłowo przyjmując, że analiza wpływu planowanej inwestycji winna uwzględniać istniejący już kurnik, oparł się na ustaleniach kwestionowanego Raportu, który dotyczył oddziaływania wyłącznie planowanych dwóch nowych kurników. Brak zażądania przez sąd od inwestora dodatkowych dokumentów dotyczących funkcjonowania i oddziaływania całości inwestycji stanowi o naruszeniu art. 106 Ppsa. Wadliwe ma być stwierdzenie, jakoby brak dostępu przez skarżącego do dokumentów sprawy nie miał wpływu na jej wynik. Iluzoryczne zatem było także honorowanie tych przepisów Udiś, które normują udział społeczeństwa w ochronie środowiska (art. 29 i 79 cyt. ustawy). Nadto informacja o zamierzonej inwestycji nie została prawidłowo wyeksponowana w miejscu jej realizacji, zaniechano również rozprawy. Nie powinno się podkreślać braku przymiotu strony u skarżącego kasacyjnie w poprzednio prowadzonych sprawach, ponieważ dotyczyły one inwestycji o znacznie mniejszym oddziaływaniu na środowisko. Źródłem interesu prawnego skarżącego jest prawo własności nieruchomości i jego ochrona, przewidziana art. 144 K.c. Z tego względu Ryszardowi Wagnerowi przysługiwać powinien przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., zwłaszcza że tak potraktowano go na etapie postępowania przed organem I instancji. Przymiot strony dają skarżącemu kasacyjnie immisje (nieprzyjemny zapach i hałas), jakie powoduje inwestycja. Raport nie był rzetelny i kompletny, a sąd wojewódzki nie przeprowadził kontroli właściwie.
Podczas rozprawy pełnomocnik skarżącego kasacyjnie podtrzymała wniesione zarzuty i żądania skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Naruszenie przepisów postępowania, może również przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, przy czym skoro została ona oparta na obu wymienionych w art. 174 Ppsa podstawach, to w pierwszej kolejności podlega rozpoznaniu w zakresie zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż tylko wówczas, gdy przesądzone zostaną prawidłowość procedowania i ustalenia stanu faktycznego, można przejść do oceny podstawy naruszenia prawa materialnego.
A. Przedmiotem kontroli WSA w Łodzi podlegała decyzja SKO w Łodzi, którą w odniesieniu do R. W. – skarżącego kasacyjnie – umorzono w części postępowanie odwoławcze, przyjmując że nie przysługuje mu przymiot strony w sprawie dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa istniejącej fermy indyków wraz z infrastrukturą na działkach o nr ewid. [...],[...] obręb Lutomiersk, gmina Lutomiersk". W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji w tym aspekcie powołano się na przepisy art. 138 § 1 pkt 3 i art. 28 K.p.a. Zgodnie z tym pierwszym organ odwoławczy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, drugi określa pojęcie strony postępowania, jest nią każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Akceptując stanowisko w zaskarżonej decyzji sąd I instancji zgodził się z organem odwoławczym, a do tego sprowadzała się istota sprawy, że R. W. nie przysługiwał przymiot strony postępowania administracyjnego. Wedle art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z kolei art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. stanowi o podstawie prawnej dla organu odwoławczego do wydania decyzji o umorzeniu prowadzonego przezeń postępowania. WSA w Łodzi dostrzegając, że zaskarżona decyzja zawiera podwójne rozstrzygnięcie – tj. w części podmiotowej umarza postępowanie odwoławcze w części zaś utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, przyjął iż w pierwszej kolejności winien rozstrzygnąć zasadność skargi R.W. w zakresie umorzenia postępowania odwoławczego. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu niedostrzeżenia przez sąd a quo przepisów art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 K.p.a., a do tego zdaniem Sądu sprowadzała się istota sprawy rozstrzyganej przez WSA w Łodzi.
B. Nie jest trafny zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa poprzez wywodzenie, że uzasadnienie wyroku sądu I instancji jest wewnętrznie sprzeczne, nadto kwestionowanie trafności stanowiska sądu a quo, iż odmowa udostępnienia skarżącemu dokumentów związanych z postępowaniem nie miała wpływu na wynik sprawy. Cyt. przepis stanowi, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na naruszenie art. 141 § 4 Ppsa jako podstawę zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 cyt. ustawy, wiążąc go ponadto z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 "ppkt c" (winno być zapewne "lit. c" – uwaga Sądu) Ppsa oraz art. 33 Udiś. Zauważyć jednak wypada, że chodzi tu o naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niesporne jest, że pisemne uzasadnienie do wyroku sporządza się po jego wydaniu (ogłoszeniu), zatem wynik sprawy w postaci wyroku jest już znany. Z tych względów naruszenie przepisu art. 141 § 4 Ppsa wyjątkowo może stanowić o trafności tak ukształtowanego przepisem art. 174 pkt 2 Ppsa zarzutu kasacyjnego. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiwsa 2010, nr 3, poz. 39) wskazano, że przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W motywach powyższej uchwały wskazano, że przez pojęcie stanu sprawy, wymaganego do ujawnienia w uzasadnieniu wyroku, rozumieć należy stan faktyczny sprawy przyjętej przez sąd. W skardze kasacyjnej nie sprecyzowano ponadto zarzutu naruszenia przepisu art. 33 Udiś, nie zwracając uwagi, że dzieli się on na dwa ustępy. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami skargi kasacyjnej, rolą jej Autora jest, w sytuacji stawiania zarzutu naruszenia przepisu dzielącego się na oznaczone jednostki redakcyjne (np. paragrafy, ustępy, punkty) powołania w sposób konkretny naruszonego przepisu oraz uzasadnienia takiego zarzutu. Brak takiego sprecyzowania naruszenia przepisu mającego oznaczone jednostki redakcyjne może uniemożliwiać Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności skargi kasacyjnej w oznaczonym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r., II OSK 217/11, LEX nr 1081761). Niezależnie od tego uchybienia formalnego z wywodów uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że R.W. chodzi w istocie o to, iż nie zgadza się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonym wyroku, wedle którego nie przysługiwał mu status strony postępowania administracyjnego. Kwestionowany wyrok zawiera wszystkie wymagane dyspozycją art. 141 § 4 Ppsa elementy, z tego względu zarzut kasacyjny naruszenia cyt. przepisu nie mógł zostać uwzględniony. Nie sposób także przyjąć, że utrudnienie w dostępie do akt sprawy miało wpływ na jej wynik. R.W. wniósł odwołanie od decyzji Wójta Gminy Lutomiersk, zostało ono rozpoznane, a decyzja SKO w Łodzi została następnie poddana kontroli sądu administracyjnego. W skardze kasacyjnej nie wskazano, w jaki sposób stwierdzone i niewątpliwe dla sądu wojewódzkiego utrudnienia czynione skarżącemu w dostępie do akt sprawy, miały wpływ na prawidłowość oceny statusu R.W. w postępowaniu, a do tego wszak sprowadza się jej istota.
C. Zasadniczą kwestią było ustalenie miejsca położenia nieruchomości R.W. w stosunku do terenu planowanej inwestycji w aspekcie rozciągania się jej oddziaływania także na te nieruchomości, do których skarżący posiada tytuł prawny, a w konsekwencji znaczenia tego faktu dla oceny statusu skarżącego. WSA w Łodzi w tym zakresie uznając niedopatrzenie organu odwoławczego, a uwzględniając treść pism R.W. oraz dane z rejestru gruntów znajdujące się wszak w aktach sprawy, przyjął, że jest on właścicielem działki położonej przy ul. Poziomkowej, która znajduje się w odległości ok. 500 m od terenu planowanej inwestycji. Wśród działek znajdujących się w sferze oddziaływania inwestycji nie wykazano działki, do której tytułem prawnym legitymowałby się skarżący (s. 12 -13 uzasadnienia wyroku II SAŁd 302/13). Tych ustaleń R.W. nie zakwestionował w sposób, który by podważał przyjęte przez sąd a quo ustalenie faktyczne. Z tych względów zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, 8, 9, 75 § 1, 77 § 1 i 80 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił.
D. Nie mogą także prowadzić do uznania za usprawiedliwione podstawy skargi kasacyjnej, w których sformułowano zarzuty naruszenia art. 134 w zw. z art. 106 § 3 Ppsa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, 80, 89 i 136 K.p.a. odnoszące się do "nieuwzględnienia kompleksowego wpływu zamierzonego przedsięwzięcia i nie dokonania pełnych ustaleń co do zakresu inwestycji oraz braku uchylenia przez sąd I instancji zaskarżonej decyzji, pomimo iż przedłożone przez stronę dowody wykazać miały, że wydano ją, jak i poprzedzającą decyzję organu I instancji, bez prawidłowej weryfikacji treści Raportu. Gdy idzie o przepis art. 134 Ppsa nie dostrzeżono, iż dzieli się on na dwa paragrafy, stanowiąc odpowiednio w dacie orzekania przez sąd I instancji, że: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną" (§ 1), "Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności" (§ 2). Wymogi formalne sporządzenia skargi kasacyjnej sprowadzają się m. in. nie tylko do przytoczenia podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienia (art. 176 Ppsa). Jak to uprzednio wskazano (por. pkt B) brak precyzji w przytoczeniu podstaw kasacyjnych, jak również brak ich uzasadnienia uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznanie w tej części zarzutów skargi kasacyjnej.
Przepis art. 106 § 3 Ppsa stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Uzasadniając tak sformułowaną podstawę kasacyjną R.W. wywodzi, że sąd wojewódzki winien dojść do przekonania, iż należało zażądać od inwestora dodatkowych dokumentów dotyczących funkcjonowania i oddziaływania całości inwestycji. Stawiając taki zarzut w skardze kasacyjnej nie wskazano jednak o jakie dokumenty chodzi, muszą to być wszak dokumenty istniejące w dacie orzekania przez sąd I instancji. Uwzględniając uzasadnienie powyższego zarzutu skargi kasacyjnej dojść należy do wniosku, że skarżący kwestionując rzetelność sporządzonego Raportu oczekiwałby od WSA w Łodzi prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie administracyjnej. Nie jest to rola sądu administracyjnego, którego zadaniem jest przeprowadzenie kontroli działalności administracji publicznej. Trafnie sąd wojewódzki wskazał, że Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie został skutecznie podważony, kwestionowanie jego ustaleń nie poparte zostało żadnym, skutecznym przeciwdowodem. Niesporne także jest i to, że w ramach procedury oddziaływania na środowisko uzyskano w toku postępowania postanowienia i opinie RDOŚ w Łodzi i PPIS w Pabianicach, jako właściwych organów współdziałających. R.W. nie precyzuje w skardze kasacyjnej, jakie to dowody przez niego przedstawiane w toku postępowania administracyjnego miałyby wskazywać, iż wydano decyzje bez wnikliwego zbadania sprawy w oparciu o sporządzony Raport. W szczególności dowodem tym nie jest treść pisma WIOŚ w Łodzi z dnia 17 lipca 2013 r., zawierająca informację o ustaleniach kontroli fermy indyków, dokonaną wskutek interwencji skarżącego, skoro kontrolę taką podjęto już po zakończeniu postępowania administracyjnego. Z treści tego pisma wynika, że sprawa rozbudowy hodowli oraz ocena prawidłowości postępowania organów przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pozostaje poza kompetencją informującego organu. Nadto wskazano w nim, że chów i hodowla drobiu poniżej 40 tys. stanowisk nie wymaga pozwolenia zintegrowanego. Dodatkowo wywiedziono o potrzebie uzyskania pozwolenia na emisję substancji do powietrza przy maksymalnej obsadzie indycznika, gdzie organem właściwym jest Starosta Pabianicki. Pismo to znajduje się w aktach sądowych. Z tych względów zarzut naruszenia przepisu art. 106 § 3 Ppsa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, a także przepisów K.p.a. wskazanych w pkt I lit. e skargi kasacyjnej nie jest trafny.
E. Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 144 K.c. oraz § 309, § 323 ust. 1 oraz § 324 rozp. MI z 2002. Z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że R.W. zarzuca ich błędne niezastosowanie, a konsekwencji wadliwe przyjęcie, że nie służyły mu prawa strony w postępowaniu administracyjnym. Z przepisu art. 144 K.c. wynika wyłącznie to, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Uwzględniając przedmiot sprawy – uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia oraz majątkowy charakter roszczenia z art. 144 K.c. wypadnie uznać, że ocena naruszenia owej "przeciętnej miary" jest możliwa zasadniczo na gruncie postępowania przed sądami powszechnymi, przy uwzględnieniu obiektywnych warunków w danym terenie, a nie na podstawie subiektywnych odczuć. Powołanie się natomiast na nieprzyjemny zapach (odór), jaki wywołuje ferma indyków nie oznacza naruszenia administracyjnych norm zakłóceń, bo takowych w tym obszarze brak. Gdy chodzi o normy hałasu, to jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego inwestycja wraz z instalacjami nie przekracza tych norm. Gdy idzie o zarzuty naruszenia wskazanych enumeratywnie przepisów rozp. MI z 2002, to wypadnie zauważyć, niezależnie od braku sprecyzowania zarzutu w tym obszarze, iż przepisy cyt. rozporządzenia stosuje się przy "projektowaniu, budowie i przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych" (§ 2 ust. 1 rozp. MI z 2002). Sprawa uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie stanowi etapu projektowania czy też budowy i przebudowy, względnie zmiany sposobu użytkowania budynków oraz budowli, wydanie takiej decyzji następuje przed wydaniem m. in. decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 Udiś). To oznacza, że przepisów rozp. MI z 2002 odnoszących się do wymagań związanych z oznaczonym projektowaniem i wykonaniem budynków i urządzeń z nimi związanych, a także ich zabezpieczenia, nie można było stosować w postępowaniu administracyjnym, poddanym kontroli WSA w Łodzi.
F. Chybiony jest zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 36 i 37 Udiś. Jego uzasadnienie wskazuje, że skarżącemu chodzi nie tyle o naruszenie przepisów prawa materialnego, którego miałby się dopuścić sąd I instancji − a skarga kasacyjna jest skierowana wszak wobec wyroku tego sądu − ale o niezastosowanie przez orzekający w sprawie organ (nie wskazano czy chodzi o organ I instancji czy o organ odwoławczy) przepisu art. 36 Udiś, stanowiącego, że "Organ właściwy do wydania decyzji może przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa. Przepis art. 91 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio", oraz art. 37 cyt. ustawy, wedle którego "Organ prowadzący postępowanie: 1) rozpatruje uwagi i wnioski; 2) w uzasadnieniu decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, podaje informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa". Zarzutu naruszenia przepisu art. 37 Udiś nie uzasadniono w skardze kasacyjnej. Gdy idzie o naruszenie przepisu art. 36 Udiś, to daje on organowi możliwość, nie zaś nakłada obowiązek przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna nie zawiera przeto przekonywującego zarzutu naruszenia wskazanych w pkt II lit. b skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego.
G. Zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 29 i 79 ust. 1 Udiś w zw. z art. 49 K.p.a. sprowadzającego się do błędnej wykładni wskazanych przepisów nie sposób podzielić. Art. 29 Udiś stanowi, że "Każdy ma prawo składania uwag i wniosków w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa", art. 79 ust. 1 cyt. ustawy zaś, iż "Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko". Z kolei art. 49 K.p.a. określa, że "Strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia". Zarzutu naruszenia art. 49 K.p.a. nie uzasadniono w skardze kasacyjnej. Naruszenia cyt. przepisów Udiś R.W. upatruje w "zbyt wąskim pojmowaniu udziału społeczeństwa w ochronie środowiska", co spowodować miało, że udział społeczeństwa skarżący ocenił jako fikcyjny. Skarżący kasacyjnie nie zakwestionował przy tym, że wiadomość o prowadzonym postępowaniu była uwidoczniona na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w Lutomiersku, informacja o przedsięwzięciu była także ujawniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Z treści decyzji organu I instancji wynika ponadto, że w związku z udziałem społeczeństwa nie wpłynęły żadne wnioski i uwagi. Subiektywne przekonanie skarżącego, że udział społeczeństwa w procedurze administracyjnej był iluzoryczny nie stanowi dostatecznego argumentu za naruszeniem wskazanych przepisów w pkt II lit. c skargi kasacyjnej.
H. W konsekwencji uprzednich uwag nie jest trafny zarzut naruszenia przepisów art. 1 § 1 i § 2 Pusa. O naruszeniu art. 1 § 1 i § 2 Pusa można by mówić w przypadku, gdyby sąd administracyjny zaniechał wykonania kontroli decyzji administracyjnej, odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa lub wykonując tę kontrolę zastosowałby inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem, o którym mowa w art. 1 § 2 Pusa. Nie może uchybić tym przepisom sąd administracyjny dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie są akceptowane przez skarżącego. Skoro zatem sąd I instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, to nie naruszył art. 1 § 1 i § 2 Pusa.
I. Z powyższych względów i uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.