II OSK 470/21

II OSK 470/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Miron /przewodniczący/
Piotr Broda
Roman Ciąglewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 750/20 - Wyrok WSA w Krakowie z 2020-10-14
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 50, art. 51 ust. 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 750/20 w sprawie ze skargi F. D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 kwietnia 2020 r. znak:WI-I.7840.5.80.2019.JL w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wnioski [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 750/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sprawie ze skargi F. D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 kwietnia 2020 r., znak WI-I.7840.5.80.2019.JL, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Wojewody Małopolskiego na rzecz F. D. kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł F. D. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił:
I. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
1) art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89 poz. 414 z późn. zm.), polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji, pomimo iż nazwa projektowanego zamierzenia inwestycyjnego określona w projekcie budowlanym jest mało precyzyjna oraz niezgodna z nazwą projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, określoną w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-2/6730.2/564/2013 z dnia 8 marca 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy (znak sprawy: AU-02-6.6730.2.959.2012.MKW), jak również częścią opisową projektu zagospodarowania terenu, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
2) art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463), polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem zatwierdzenie przez organ I instancji niekompletnego projektu budowlanego, nie zawierającego opinii geotechnicznej oraz dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego, a następnie utrzymanie w mocy przez organ II instancji, decyzji organu I instancji, podczas gdy przedłożenie powyższych dokumentów było konieczne z uwagi na zakwalifikowanie projektowanego przedsięwzięcia do II kategorii geotechnicznej, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
3) art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji, pomimo iż przedłożona przez Inwestora dokumentacja geologiczno-inżynierska (z marca 2014 r.), została opracowana na rzecz innego podmiotu tj. [...] Sp. z o. o. oraz roboty geologiczne stanowiące podstawę do przedmiotowego opracowania nie zostały wykonane na działce nr [...] , objętej przedmiotem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
4) art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji, pomimo iż przedłożona przez Inwestora decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 kwietnia 2014 r. (znak sprawy: WS-06.6541.50.2014.MC),zatwierdzająca dokumentację geologiczno-inżynierską została wydana na rzecz innego podmiotu tj. [...] Sp. z o.o., co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
5) art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, który jak wynika z treści części opisowej Planu Zagospodarowania Terenu stanowi uzupełnienie osiedla zrealizowanego na działkach sąsiednich", co świadczy o tym, iż projektowane zamierzenie inwestycyjne stanowi kolejny etap inwestycji, a przez to dokumentacja projektowa winna być zgodna z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
6) art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, bowiem zgodnie z treścią pkt 16 opisu architektonicznego zatwierdzonego projektu budowlanego: "(...) sporządzone zostaną projekty wykonawcze: instalacji wodociągowej przeciwpożarowej oraz instalacji elektrycznej ze szczególnym uwzględnieniem oświetlenia awaryjnego oraz przeciwpożarowych wyłączników prądu", jak również z treścią pkt. 7.4.2 projektu konstrukcyjnego "wymiaru i sposób zbrojenia poszczególnych pozycji belek wg rysunków wykonawczych", co wskazuje na fakt, iż przedmiotowe zamierzenie budowlane wymaga po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę sporządzenia dodatkowych projektów wykonawczych oraz rysunków wykonawczych dotyczących pozycji i wymiarów belek zbrojeniowych, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
7) art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z pkt II.1 lit. c, II.1 lit. f, II.2 lit. a, II.4 lit. b, II.4 lit. f załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr AU- 2/6730.2/564/2013 z dnia 8 marca 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy (znak sprawy: AU-02-6.6730.2.959.2012.MKW), polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji, pomimo iż w dokumentacji projektowej przedłożonej przez Inwestora nie odniesiono się do niektórych ustaleń warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie cech zabudowy (zieleni) i zagospodarowania terenu wynikających z analizy urbanistycznoarchitektonicznej, jak również obsługi komunikacyjnej inwestycji, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
8) art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, z uwagi na fakt pominięcia w przedłożonej przez Inwestora dokumentacji projektowej, umowy z dnia 10 czerwca 2010 r. nr 424/ZIKiT/2010 w sprawie realizacji drogi publicznej, co czyni niejasnymi zapisy umowy z dnia 22 marca 2019 r. w sprawie przystąpienia do długu określonego wyżej wskazywaną umową, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
9) art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany i udzieleniu pozwolenia na budowę, pomimo niezgodności występującej pomiędzy przedmiotem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, a "inwentaryzacją drzewa", co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
10) art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, pomimo niezgodności występujących pomiędzy przedmiotem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, a częścią opisową projektu instalacji elektrycznych zewnętrznych (str. B-32) oraz częścią opisową projektu konstrukcyjnego (pkt 7.1, 7.6 oraz 7.7), które to fragmenty wyraźnie mogą wskazywać, iż przedmiotem projektowanego zamierzenia budowlanego jest istniejący budynek, kilka budynków, lub też budynek o dwóch klatkach schodowych, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
11) art. 5 ust. 1 pkt 9 art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 57 oraz § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie, utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany i udzieleniu pozwolenia na budowę, dla inwestycji, w której projektowana zabudowa spowoduje niedopuszczalne ograniczenie oświetlenia naturalnego dla inwestycji mogącej potencjalnie powstać na działce o nr [...], co spowoduje naruszenie uzasadnionych interesów (w postaci prawa zabudowy) właścicieli tej nieruchomości, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
12) art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. z 2018 r., poz. 1935), polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji, pomimo iż do przedłożonej dokumentacji formalno-prawnej nie dołączono "pustej" mapy ewidencyjnej, nie dokonano potwierdzenia za zgodność z oryginałem wszystkich kopii dokumentów, jak również zaświadczenia głównego projektanta nie obejmują swoją ważnością całego okresu trwania postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w szczególności, iż dokonywano uzupełnień dokumentami projektowej, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenie:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., poprzez błędną kontrolę działalności administracji publicznej i niezastosowanie środka określonego w art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec czego Sąd I instancji nie uchylił decyzji organu administracji publicznej I instancji, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy,
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych.
W odpowiedziach na skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. wniosły o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Nie jest zasadny zarzut naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r., Nr 89 poz. 414 z późn. zm.), polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji, pomimo iż nazwa projektowanego zamierzenia inwestycyjnego określona w projekcie budowlanym jest mało precyzyjna oraz niezgodna z nazwą projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, określoną w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-2/6730.2/564/2013 z dnia 8 marca 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy (znak sprawy: AU-02-6.6730.2.959.2012.MKW), jak również częścią opisową projektu zagospodarowania terenu, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Wykładnia jest procesem odczytania treści abstrakcyjnej normy prawnej. W przywołanym zarzucie nie wskazano na czym polega błędna wykładnia art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Opis naruszenia odnosi się do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy.
Od razu dodać można, że uwaga ta odnosi się do także do pozostałych zarzutów materialnych.
Niezależnie od tej wadliwości, możliwe jest odniesienie się do podniesionego w opisie naruszenia oraz w stosowanym fragmencie uzasadnienia skargi kasacyjnej zagadnienia nazwy projektowanego zamierzenia budowlanego i zgodności nazwy określonej w projekcie budowlanym z nazwą zamierzenia inwestycyjnego określoną w decyzji o warunkach zabudowy.
Najpierw wskazać należy, że z tak sprecyzowanym zakresem zarzutu nie ma związku powołany przez wnoszącego kasację przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.
Jeśli zaś chodzi o powołany przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, to zawiera on wymóg zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymóg ten dotyczy zgodności zakresu projektowanych robót z zakresem przedmiotowym inwestycji przewidzianej w decyzji o warunkach zabudowy terenu.
Takiego braku zgodności między projektem budowlanym a decyzją o warunkach zabudowy nie ma. Jak wskazał Sąd I instancji, w nazwie inwestycji nie uwzględniono działek, na których nie przewiduje się robót budowlanych (jak wskazano z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – strona 7 Ad. 2 - roboty te zostały zrealizowane na podstawie odrębnego postępowania). Nazwy nieco się różnią, to jednak nie na tyle, aby dyskwalifikowało to projekt budowlany, bądź też, aby uznać, że nie da się zidentyfikować inwestycji projektowanej z objętą warunkami zabudowy. Powołując się na wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 324/01, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że to rodzaje inwestycji określone w projekcie budowlanym i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu muszą być tożsame. W odniesieniu do badanego projektu i decyzji o warunkach zabudowy taka tożsamość występuje. W obu nazwach chodzi o budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym oraz instalacjami. Co do tych ostatnich, to zostały one nazwane zbiorczo, bez wymienienia (instalacje wewnętrzne), ale skoro projekt wyjaśnia, o które instalacje chodzi, to takie określenie nie stanowi błędu. Dalej, wprawdzie nie wymieniono istniejącej w projekcie kanalizacji deszczowej, ale wraz z drogami może ona być ujęta pod określeniem "zagospodarowanie terenu".
Skoro zaś w opisie naruszenia podniesiono brak precyzji nazwy zamierzenia budowlanego określonego w projekcie budowlanym, a także brak wymaganej zgodności między projektem budowlanym a decyzja o warunkach zabudowy w aspekcie nazwy zamierzenia budowlanego i planowanej inwestycji, zasadne jest nawiązanie do norm rzeczywiście mających związek z tak sformułowanym zarzutem.
Najpierw odnotować trzeba, że art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze Prawa budowlanego wyraża zasadę, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Przez pojęcie zamierzenia budowlanego należy rozumieć zarówno inwestycję obejmującą jeden obiekt budowlany, jak również więcej niż jeden obiekt budowlany (patrz: Anna Ostrowska [w:] "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. A. Glinieckiego, WK 2016, pkt 1 do art. 33).
Zamierzenie budowlane należy określać z uwzględnieniem pojęć zdefiniowanych w art. 3 pkt 1-3 Prawa budowlanego.
Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego. Natomiast przepis art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego określa zawartość projektu budowlanego, w tym m.in. wskazuje, że jego częścią jest projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych.
Kwestie nazwy obiektu budowlanego oraz opisu inwestycji określało także, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz., 1935).
Z przepisów tego rozporządzenia wprost wynika, że czym innym jest nazwa obiektu budowlanego (§ 3 ust. 1 pkt 1), a czym innym opis przedmiotu inwestycji (§ 8 ust. 1-3).
Z punktu widzenia wymagań wynikających z przywołanych przepisów, należy stwierdzić, że nazwa zamierzenia budowlanego określona w projekcie budowlanym jest wystarczająco precyzyjna, a nadto projekt budowlany, zawierający elementy wymagane przepisami art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, nie jest w zakresie nazwy zamierzenia budowlanego niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463), polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem zatwierdzenie przez organ I instancji niekompletnego projektu budowlanego, nie zawierającego opinii geotechnicznej oraz dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego, a następnie utrzymanie w mocy przez organ II instancji, decyzji organu I instancji, podczas gdy przedłożenie powyższych dokumentów było konieczne z uwagi na zakwalifikowanie projektowanego przedsięwzięcia do II kategorii geotechnicznej, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Wymóg zawarcia w projekcie budowlanym, w zależności od potrzeb wynikających ze specyfiki uwarunkowań danego terenu wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, zamieszczony został w art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego.
Odnotować trzeba również, że z upoważnienia zawartego w art. 34 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego zostało wydane rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463).
Zachowanie wymogów określonych w tym rozporządzeniu oceniać należy z uwzględnieniem norm art. 34-35 Prawa budowlanego.
W świetle art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, uprawnione jest stwierdzenie, że wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadawiania obiektów budowlanych stanowią część obiektu budowlanego.
Zamieszczenie w projekcie budowlanym wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych jest uwarunkowane potrzebami w tym zakresie. Wynika to wprost z określenia "w zależności od potrzeb".
Z normy art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego należy zatem wywieść wniosek, iż nie jest to obligatoryjny element projektu budowlanego. W konsekwencji, od projektanta zależy zakres i rodzaj wykonanych badań (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 757/19).
Kompetencji do merytorycznego sprawdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej posiadania opinii geotechnicznej nie można wywodzić z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Z przepisu tego wynika kompetencja organu do sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania m.in. wymaganych opinii.
To, czy opinia jest wymagana jest oceniane przez projektanta. Jest zaś niewątpliwe, że sprawdzenie posiadania opinii geotechnicznej nie może być przez organ dokonane z powołaniem się na art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
W niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej nie zakwestionowały kompletności projektu budowlanego.
W ramach sprawdzenia przewidzianego w art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, należało zbadać, czy do projektu budowlanego dołączono oświadczenie osób uprawnionych, tj. projektanta i sprawdzającego, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Stosowne oświadczenia zostały do projektu budowlanego załączone.
Dodać czas trzeba, że pod względem merytorycznym zagadnienie warunków geotechnicznych zostało przedstawione w projekcie budowlanym w formie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej na kartach A-46 – A-107). Wskazano w niej, że warunki gruntowe pozostaną niezmienione.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji, pomimo iż przedłożona przez Inwestora dokumentacja geologiczno-inżynierska (z marca 2014 r.), została opracowana na rzecz innego podmiotu tj. [...] Sp. z o. o. oraz roboty geologiczne stanowiące podstawę do przedmiotowego opracowania nie zostały wykonane na działce nr [...], objętej przedmiotem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Należy zaaprobować stanowisko Sądu I instancji, według którego, skoro podmiot, który uzyskał dokumentację i decyzję (k.A-109), czyli [...] Sp. z o.o., przeniósł na [...] Sp. z o.o. w K. decyzję o warunkach zabudowy w 2017 r., to nie ma przeszkód, aby następca – obecny inwestor skorzystał z dokumentacji opracowanej dla tego terenu.
Wnoszący kasację nie podważył ustalenia, zgodnie z którym, na działce nr [...] znajdował się otwór wiertniczy nr 2, którego dotyczy dokumentacja na k. A-63, A-64, A-66, A-81, A-82, A-100. Wobec powyższego zarzut wykonania prac geologicznych na innej działce, niż działka nr [...] , jest bezzasadny.
W skardze kasacyjnej nie wykazano aby dokumentacja geologiczno-inżynierska została sporządzona w sposób nieodpowiadający wymogom § 21 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej (Dz. U. z 2014 r. poz. 596).
Dokumentacja ta została zatwierdzona w drodze decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 kwietnia 2014 r., znak WS-06.6541.50.2014.MC.
Bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji, pomimo iż przedłożona przez Inwestora decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 kwietnia 2014 r. (znak sprawy: WS-06.6541.50.2014.MC),zatwierdzająca dokumentację geologiczno-inżynierską została wydana na rzecz innego podmiotu tj. [...] Sp. z o.o., co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Decyzja, o której mowa w art. 93 ust. 2 Prawa geologicznego i górniczego, w odniesieniu do dokumentacji geologiczno-inżynierską, zatwierdza dokumentację sporządzoną w celu określenia warunków geologiczno-inżynierskich na potrzeby:
1) zagospodarowania przestrzennego;
2) posadawiania obiektów budowlanych.
Wnoszący kasację nie podważył tego, że powołana decyzja dotyczyła zatwierdzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej sporządzonej na potrzeby postępowań inwestycyjnych, których przedmiotem jest sporna inwestycja (ustalenie warunków zabudowy, pozwolenie na budowę).
Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, który jak wynika z treści części opisowej Planu Zagospodarowania Terenu stanowi uzupełnienie osiedla zrealizowanego na działkach sąsiednich", co świadczy o tym, iż projektowane zamierzenie inwestycyjne stanowi kolejny etap inwestycji, a przez to dokumentacja projektowa winna być zgodna z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Projektowany obiekt, czyli budynek mieszkalny wielorodzinny stanowi odrębne zamierzenie budowlane w rozumieniu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. To, że został określony w części opisowej Projektu zagospodarowania terenu jako uzupełnienie istniejącego osiedla, nie oznacza, że stanowi część innego zamierzenia budowlanego, czy też etap innego zamierzenia. Nie zmienia tego stanu faktyczno-prawnego fakt, że budynek będzie skomunikowany poprzez drogę wewnętrzną zrealizowaną w ramach budowy osiedla.
Nie jest skuteczny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, bowiem zgodnie z treścią pkt 16 opisu architektonicznego zatwierdzonego projektu budowlanego: "(...) sporządzone zostaną projekty wykonawcze: instalacji wodociągowej przeciwpożarowej oraz instalacji elektrycznej ze szczególnym uwzględnieniem oświetlenia awaryjnego oraz przeciwpożarowych wyłączników prądu", jak również z treścią pkt. 7.4.2 projektu konstrukcyjnego "wymiaru i sposób zbrojenia poszczególnych pozycji belek wg rysunków wykonawczych", co wskazuje na fakt, iż przedmiotowe zamierzenie budowlane wymaga po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę sporządzenia dodatkowych projektów wykonawczych oraz rysunków wykonawczych dotyczących pozycji i wymiarów belek zbrojeniowych, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Dodać jeszcze można, że według art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ jest uprawniony do sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Zakres badania projektu architektoniczno-budowlanego, został znacznie ograniczony. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie uchylenia przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ust. 2 komentowanego przepisu, który uprawniał (nie zobowiązywał) organ do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego.
Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono natomiast zasadę, zgodnie z którą, odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego) – patrz: Anna Ostrowska [w:] "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. A. Glinieckiego, WK 2016, pkt 7 do art. 35; orzecznictwo sądów administracyjnych: w tym m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1949/19).
Podniesione w przywołanym zarzucie kwestie rozwiązań projektowych odnoszących się do instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, instalacji elektrycznej ze szczególnym uwzględnieniem oświetlenia awaryjnego oraz przeciwpożarowych wyłączników prądu, a także wymiarów i sposobu zbrojenia poszczególnych belek należą do tej części projektu budowlanego, za którą odpowiada projektant.
Nie można w niektórych przypadkach wykluczyć dokonania przez organ weryfikacji projektu budowlanego w odniesieniu do oczywistych omyłek, niejasności, czy nawet oczywistych nieprawidłowości merytorycznych ustaleń i rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym, mających charakter techniczny. Wszak organy administracji architektoniczno-budowlanej są organami specjalistycznymi powołanymi do rozstrzygania spraw z zakresu szeroko rozumianego prawa budowlanego. Co do zasady jednak, organy opierają się w tym zakresie na oświadczeniu o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
W niniejszej sprawie projekt architektoniczno-budowlany zawiera wymagane oświadczenia. Zarzut nie wskazuje, w jakim zakresie, z punktu widzenia art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) projekt jest niekompletny.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 2, projekt budowlany powinien zawierać:
projekt architektoniczno-budowlany określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych.
W jakim zakresie te niezbędne rozwiązania techniczne są wymagane na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego jest zagadnieniem odpowiedzialności projektanta.
Projekt będący przedmiotem niniejszej sprawy jest zaś kompletny w stosunku do zakresu projektowanego zamierzenia budowlanego.
Z takich samych powodów nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, pomimo niezgodności występujących pomiędzy przedmiotem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, a częścią opisową projektu instalacji elektrycznych zewnętrznych (str. B-32) oraz częścią opisową projektu konstrukcyjnego (pkt 7.1, 7.6 oraz 7.7), które to fragmenty wyraźnie mogą wskazywać, iż przedmiotem projektowanego zamierzenia budowlanego jest istniejący budynek, kilka budynków, lub też budynek o dwóch klatkach schodowych, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z pkt II.1 lit. c, II.1 lit. f, II.2 lit. a, II.4 lit. b, II.4 lit. f załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr AU- 2/6730.2/564/2013 z dnia 8 marca 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy (znak sprawy: AU-02-6.6730.2.959.2012.MKW), polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji, pomimo iż w dokumentacji projektowej przedłożonej przez Inwestora nie odniesiono się do niektórych ustaleń warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie cech zabudowy (zieleni) i zagospodarowania terenu wynikających z analizy urbanistyczno-architektonicznej, jak również obsługi komunikacyjnej inwestycji, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Analizę w tej mierze rozpocząć trzeba od przypomnienia, że art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zawiera wymóg zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Nie chodzi zatem o powtórzenie w projekcie budowlanym wszystkich ustaleń decyzji lokalizacyjnej.
Niezależnie od tego, odnotować należy, że w odniesieniu do przytoczonego przez wnoszącego kasację ustalenia z decyzji o warunkach zabudowy "należy starannie zaprojektować zieleń wysoką i niską", w projekcie budowlanym zaprojektowano (B-13) zieleń i małą architekturę, które to zaprojektowanie dotyczy całego terenu inwestycji.
Nadto, z Załącznika Nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że projektowana droga wewnętrzna biegnie wzdłuż cieku wodnego P. Skoro zaś obecnie, według projektu budowlanego, droga wewnętrzna jest ulicą J., to zarzucana przez wnoszącego sprzeczność z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji nie występuje. Jak stwierdził Sąd I instancji, wskazanie decyzji o warunkach zabudowy, w tym zakresie, pokrywa się z projektowanym dojazdem w projekcie budowlanym. W tej sytuacji, powtórzenie w formie zarzutu kasacyjnego, tezy podniesionej w skardze, jest polemiką ze stanowiskiem Sądu, niepopartą nowymi merytorycznymi twierdzeniami.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany, z uwagi na fakt pominięcia w przedłożonej przez Inwestora dokumentacji projektowej, umowy z dnia 10.06.2010 r. nr 424/ZIKiT/2010 w sprawie realizacji drogi publicznej, co czyni niejasnymi zapisy umowy z dnia 22 marca 2019 r. w sprawie przystąpienia do długu określonego wyżej wskazywaną umową, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Wnoszący kasację nie sprecyzował podstawy prawnej z której wywodzi, że umowa cywilnoprawna w sprawie realizacji drogi publicznej należy do obowiązkowych elementów projektu budowlanego, czy też do opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.
Niezależnie od tego, jak odnotował Sąd I instancji, do projektu budowlanego została dołączona umowa o przystąpieniu do długu z dnia 10 czerwca 2020 r. (k-132 projektu budowlanego), do której nawiązał Zarząd Dróg Miasta Krakowa w uzgodnieniu (k-129 projektu budowlanego). Z umowy o przystąpieniu można zorientować się co do zakresu obowiązków zobowiązanego z pierwotnej umowy. W tej sytuacji, w obrocie prawnym funkcjonuje nie tylko uzgodnienie, ale także kontekst, w którym do tego uzgodnienia doszło.
Bezpodstawny jest zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany i udzieleniu pozwolenia na budowę, pomimo niezgodności występującej pomiędzy przedmiotem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, a "inwentaryzacją drzewa", co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Na podstawie użytego w części opisowej opracowania "Inwentaryzacja drzewa" określenia projektowanej inwestycji jako "zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych", nie można formułować tezy o niezgodności między przedmiotem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego a opracowaniem "Inwentaryzacja drzewa". Dla określenia rzeczywistego zakresu zamierzenia istotny jest jego zakres rzeczowy wynikający z projektu budowlanego. Nadto, jak odnotował Sąd I instancji, w załączniku mapowym do opracowania "Inwentaryzacja drzewa" (A-44) jako inwestycja wskazany został jeden budynek tożsamy z projektowaną inwestycją.
Nie można także podzielić twierdzenia skarżącego o naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 9 art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 57 oraz § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie, utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany i udzieleniu pozwolenia na budowę, dla inwestycji, w której projektowana zabudowa spowoduje niedopuszczalne ograniczenie oświetlenia naturalnego dla inwestycji mogącej potencjalnie powstać na działce o nr [...], co spowoduje naruszenie uzasadnionych interesów (w postaci prawa zabudowy) właścicieli tej nieruchomości, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 404/18, przesłanka niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości może zachodzić tylko wtedy gdy planowany obiekt naruszałby w tej mierze konkretne przepisy. Organ, uwzględniając wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich nie jest zobligowany do porównania warunków dostępu do światła dziennego przed i po zrealizowaniu inwestycji, a wyłącznie do zweryfikowania, czy stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego planowana inwestycja w zakresie nasłonecznienia odpowiada obowiązującym przepisom techniczno-budowlanym.
Powołane w omawianym zarzucie przepisy § 57 oraz § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie normują wymogi w zakresie naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń przeznczonych na pobyt ludzi. Z Analizy nasłonecznienia i zacienia stanowiącej część projektu budowlanego nie wynika aby doszło do naruszenia przepisów § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia.
Odnosząc się do zagadnienia niedopuszczalnego ograniczenia oświetlenia naturalnego dla inwestycji mogącej potencjalnie powstać na działce nr [...], należy najpierw skonstatować, że dokonywana na gruncie § 13 rozporządzenia analiza opiera się na stwierdzeniu, czy projektowany budynek znajduje się w stosunku do pomieszczenia przesłanianego budynku sąsiedniego w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, co może zasadniczo wystąpić tylko wtedy, gdy działka sąsiednia jest zabudowana. Bez tego koniecznego elementu nie można wyznaczyć odległości projektowanego budynku od "innego budynku", który w niniejszej sprawie, co pozostaje niesporne, nie istnieje, skoro, w świetle projektu zagospodarowania terenu, ale także sporządzonej odrębnej analizy przesłaniania działka nr ew. 309 nie jest zabudowana. Tego rodzaju stanowisko przeważa w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. II OSK 2207/17; wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r. sygn. II OSK 2183/15; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. II OSK 1772/13; wyrok NSA z dnia 30 maja 2014 r. sygn. II OSK 3105/12).
Zastrzeżeniem obejmuje się wyłącznie sytuację, gdy planowana zabudowa dotyczy obiektu przesłaniającego o wysokości powyżej 35 m, gdyż wówczas taka planowana inwestycja powinna uwzględniać zacienianie potencjalnej zabudowy na działce sąsiedniej, co do realizacji której istnieje także wyłącznie ogólny zamiar właściciela (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. II OSK 1277/08, ONSA i wsa 2010/6/111 z glosą T. Bąkowskiego, OSP 2011/1/8). Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Budynek mieszkalny objęty zatwierdzonym projektem budowlanym jest znacznie niższy.
Mimo, że działka nr [...] nie jest zabudowana, i nie jest możliwe przeprowadzenie analizy, o której mowa w § 13 ust. 1-4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, konieczne jest rozważenie interesów właściciela działki niezbudowanej pod kątem jego możliwości inwestycyjnych.
W związku z tym zauważyć należy, że jak odnotowano w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 maja 2019 r. o pozwoleniu na budowę, w projekcie budowlanym oraz w piśmie wyjaśniającym projektanta z dnia 9 maja 2019 r. zamieszczono analizy nasłonecznienia oraz naturalnego oświetlenia pomieszczeń (przesłaniania), uwzględniające potencjalną zabudowę na działce sąsiedniej nr [...] obr. [...]. Po uwagę wzięto potencjalną zabudowę o parametrach takich jak projektowany budynek. Korygując usytuowanie proponowanego budynku na sąsiedniej działce, z uwagi na spadek terenu, w piśmie z dnia 10 maja 2019 r. odniesiono się do uwag skarżącego w tym zakresie.
Jak stwierdził Prezydent, przedłożone analizy, a więc także analiza spełniania wymogów oświetlenia dla potencjalnej zabudowy, potwierdzają spełnienie warunków § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skoro sprawa jest rozstrzygana na podstawie stanu faktycznego i prawnego z daty wydania decyzji, nie ma podstaw do przyjęcia, że ocena ta nie uwzględnia ostatecznego projektu architektoniczno-budowlanego, także w zakresie wysokości budynku.
Nie kwestionując zatem tego, że zabudowa działki stanowi ograniczenie możliwości inwestycyjnych właściciela działki sąsiadującej z terenem inwestycji, w sytuacji faktycznej niniejszej sprawy należy uznać, że doszło do rozważenia interesów zainteresowanych stron.
W konsekwencji zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jest bezzasadny.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. z 2018 r., poz. 1935), polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji za zgodne z prawem wydanie przez organ I instancji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji, pomimo iż do przedłożonej dokumentacji formalno-prawnej nie dołączono "pustej" mapy ewidencyjnej, nie dokonano potwierdzenia za zgodność z oryginałem wszystkich kopii dokumentów, jak również zaświadczenia głównego projektanta nie obejmują swoją ważnością całego okresu trwania postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w szczególności, iż dokonywano uzupełnień dokumentami projektowej, co skutkowało wadliwą oceną prawną Sądu I instancji i wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Należy w tym zakresie powtórzyć za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że zarzut nie wymienia konkretnej podstawy prawnej do takiego działania. Niezależnie od tego, w aktach administracyjnych znajduje się "pusta" mapa terenu (k.14 akt adm. I inst.).
Jeśli chodzi o ważność zaświadczenia głównego projektanta, to zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.
Jak z tego wynika, ważność zaświadczenia nie musi obejmować całego okresu trwania postępowania administracyjnego.
Co do zarzutu braku poświadczenia "za zgodność z oryginałem" złożonych kopii dokumentów, odnosząc się do znaczenia prawnego potwierdzenia zgodności z oryginałem kserokopii innych niż projekt budowlany dokumentów to, ze względu na brak szczególnej regulacji tej instytucji, należy oprzeć się na ogólnych zasadach postępowania dowodowego procedury administracyjnej. Zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a., dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Potwierdzenie zgodności z oryginałem jest poświadczeniem urzędowym, a nie poświadczeniem osoby prywatnej, składającej projekt. Jeśli zatem kopie wzbudziłyby wątpliwość organu, powinien on zażądać oryginałów; pozostaje to w gestii jego oceny.
Nie jest usprawiedliwiona procesowa podstawa kasacji, zawierająca zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., poprzez błędną kontrolę działalności administracji publicznej i niezastosowanie środka określonego w art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec czego Sąd I instancji nie uchylił decyzji organu administracji publicznej I instancji, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Przede wszystkim skarżący nie sformułował żadnego przepisu postępowania administracyjnego wyczerpującego przesłankę naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wykazał także aby stwierdzone przez Sąd I instancji uchybienia stanowiły naruszenia wymagające wyeliminowania wydanej w granicach sprawy decyzji organu I instancji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Dyspozycje zawarte w art. 204 pkt 1 i 2 P.p.s.a. nie przewidują sytuacji procesowej zaistniałej w niniejszej sprawie. W związku z tym uczestnicy postępowania kasacyjnego sami ponoszą koszty swego udziału w sprawie na zasadzie art. 199 P.p.s.a.