II OSK 470/05

II OSK 470/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Jerzy Bujko
Maria Rzążewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
IV SA 3176/03 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-12-28
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska, Sędziowie NSA Jerzy Bujko, Andrzej Jurkiewicz (spr. ), Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2006 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 3176/03 w sprawie ze skargi M. S. A. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
U Z A S A N I E N I E
Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 3176/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. A. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego .
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Warszawskim decyzją z dnia [...] marca 2001 r. nr [...] na podstawie art. 104 i 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego.
W uzasadnieniu organ podniósł , że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek skargi M. A. w sprawie wybudowanego przez A. i A. małżonków K. ogrodzenia.
Organ ustalił , że inwestorzy wybudowali pomiędzy swoją działką przy ul. [...] a działką sąsiednią przy ul. [...] w W. ogrodzenie pełne z blachy trapezowej o wysokości 2,0 m. i długości 49 m. Wobec tego, że zgodnie z art. 29 i 30 ustawy z dnia 7 lipca 1999 r. na budowę ogrodzeń pomiędzy nieruchomościami nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę lub zgłoszenie , budowa jego nie podlega kontroli organów państwowego nadzoru budowlanego .
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. A. podnosząc, że ogrodzenie pomiędzy działkami inwestorzy wybudowali bez rozgraniczenia, bez uzgodnień z nią i w czasie jej nieobecności.
Po rozpatrzeniu odwołania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny i prawny sprawy. Uznając, że wobec treści art. 30 Prawa budowlanego przedmiotowe ogrodzenie (wewnętrzne pomiędzy działkami o wysokości poniżej 2,20 m.) nie wymaga zgłoszenia (co oznacza zwolnienie z reglamentacji administracyjnej ) a więc wobec braku przedmiotu postępowania prawidłowo umorzył postępowanie na zasadzie art. 105 kpa.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła M. A. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że według jej wiedzy ogrodzenie pomiędzy jej działką a działką sąsiednią powinno być ażurowe powyżej wysokości 0,6 m. od poziomu gruntu, a nadto , iż nie otrzymała informacji czy ogrodzenie to nie przekracza granicy działki.
W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględniając skargi wskazał , iż skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie , albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa a tylko z tego powodu w rozumieniu art. 196 § 1 kpa mogłaby zostać uchylona . Podniesiono, iż prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji , że sporne ogrodzenie , ze względu na jego usytuowanie , wysokość nie wymagało pozwolenia na budowę ani zgłoszenia co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 i 7 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111 poz. 726 ) obowiązującego od 24 grudnia 1997 r.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd I instancji podniósł , iż § 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przewidujący obowiązek wykonania ażurowego ogrodzenia powyżej 0.6 m. - został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2000 r. (OTK 2000/2/56) uznany za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane . W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano , że w sprawach ogrodzeń między sąsiednimi nieruchomościami nie wymagających pozwolenia ani zgłoszenia droga administracyjna jest niedopuszczalna , a spory i roszczenia wynikające z faktu wybudowania ogrodzenia mają charakter cywilnoprawny i mogą być rozstrzygane wyłącznie przez Sąd powszechny (np. wyrok z dnia 22 marca 1999 r. sygn. IV SA 463/97, wyrok z dnia 20 września 1999 r. sygn. IV SA 64/97).
Uznając zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania administracyjnego za zgodne z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) w zawiązku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zasadzie art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , wniosła M. A. zaskarżając go w całości. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie orzeczeniu temu zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego _ art. 30 ust. 1 pkt. 7 Prawa budowlanego przez niewłaściwe jego zastosowanie gdyż przepis ten nie obowiązuje od 24 grudnia 1997 r. na mocy ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane , ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym , oraz niektórych ustaw / Dz. U. Nr 111 poz. 726 / ,
2. naruszenie przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 113 § 1 , 134 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , oraz art. 196 KPA , który stracił moc obowiązującą od dnia l października 1995 r. na mocy art. 61 pkt. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym / Dz. U. Nr 74 poz. 368 /,
3. nieważność postępowania przewidziana w art. 183 § 2 pkt. 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż skarżąca została pozbawiona możliwości obrony swych praw.
W motywach skargi kasacyjnej zauważono , iż jak wynika , z oświadczenia skarżącej M. S. A. dołączonego do skargi kasacyjnej, w dniu 2 czerwca 2000 r. miała odbyć się wizja w sprawie ogrodzenia między działkami skarżącej i sąsiadów małż. A. i A. K.
Skarżąca wraz z przybranym do tej czynności świadkiem J. R. stawiła się na terenie , na którym miała odbyć się wizja polegająca na dokonaniu oględzin ogrodzenia pomiędzy działkami przy ul. [...] w W. oznaczonymi nr [...] i [...], przed wyznaczona godziną wizji na 14 min. 30. Zarówno skarżąca jak i świadek czekali bezskutecznie na przybycie Inspektora Nadzoru Budowlanego, oraz małżonków K. Żadna z tych osób nie stawiła się. Natomiast w aktach sprawy znajduje się protokół Nr [...] noszący datę 28 czerwca 2000 r bez podania godziny, dotyczący rzekomego dokonania oględzin ogrodzenia. Z treści tego protokołu wynika, że stawił się przedstawiciel organu nadzoru budowlanego , A. K. i M. A. Z adnotacji przy nazwisku skarżącej znajduje się numer jej telefonu , co nie ma żadnego związku z ustaleniem jej obecności . Z treści protokołu wynika , że według tego protokołu skarżąca zapoznała się z jego treścią i odmówiła podpisania protokołu .
W zawiadomieniu o terminie wizji otrzymanym przez skarżącą znajduje się sformułowanie " protokólarne ustalenia dokonane w wyniku oględzin stanowią podstawę do wydania decyzji ". Z oświadczenia skarżącej wynika ewidentnie , że treść protokołu nie odpowiada rzeczywistości . Wskazano zatem , że protokół ten musiał być sporządzony w innym miejscu , pod nieobecność skarżącej , która miała prawo i chciała uczestniczyć w czynności oględzin . Tym bardziej , że miały być dokonane pomiary wysokości ogrodzenia , co stanowi istotne zagadnienia w tej sprawie . W ten sposób skarżąca została pozbawiona możliwości obrony swoich praw i dowodzenia swoich racji . Gdyby wysłuchana została skarżąca , to organ administracji I oraz II instancji musiałyby dojść do przekonania , że skarżąca ma rację i naruszony został ewidentnie przepis art. 156 § 1 kpa , który w pkt. 2 stanowi , że nieważność decyzji zachodzi wtedy , gdy wydana została z rażącym naruszeniem prawa .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zdaniem strony skarżącej przeszedł do porządku dziennego nad zarzutem strony , że była obecna na działce w dniu wyznaczonej wizji , ale nikogo na tej działce w tym czasie nie było .
Sąd zatem naruszeniem art. 113 § 1 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi zamknął rozprawę uznając ją za dostatecznie wyjaśnioną, mimo, że w rzeczywistości wymagał wyjaśnienia zarzut skarżącej , że w dacie wyznaczonych oględzin płotu , czynność ta się nie odbyła , a skarżąca była na miejscu i chciała wziąć w tej czynności udział , mając do tego prawo .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak zaznaczono naruszył również przepis art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi gdyż na mocy tego przepisu Sąd I instancji obowiązany był rozstrzygnąć w granicach danej sprawy i nie był związany zarzutami zawartymi w skardze na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego .
Z załączonych do skargi kasacyjnej fotografii płotu będącego przedmiotem sporu jak zaznaczono w skardze kasacyjnej wynika , że został on postawiony na podmurówce o wysokości około 1/5- tej samego ogrodzenia z blachy . Jeżeli założyć , że samo ogrodzenie z blachy ma wysokość dwa metry , to podmurówka , stanowiąca 1/5 jego wysokości stanowi 40 cm. W ten sposób wysokość ogrodzenia wynosi nie dwa metry , a dwa metry i czterdzieści centymetrów . Wysokość ogrodzenia płotu musi być liczona od gruntu , a nie obliczona według wysokości jednego z elementów ogrodzenia .
Konkludując zaznaczono , że gdyby skarżąca nie była pozbawiona możliwości uczestniczenia w wizji , to okoliczność te wyjaśniłaby i zwróciłaby uwagę na sposób mierzenia wysokości ogrodzenia . Gdyby tak została ustalona wysokość ogrodzenia , to wówczas zgodnie z art. 30 Prawa budowlanego ust. 1 pkt. 2 inwestor musiałby zgłosić tego rodzaju budowę ogrodzenia właściwemu organowi i na taką budowę uzyskać zezwolenie , czego nie uczynił .
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącej M. A. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd ( porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 11 ). Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także , że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej ( porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany ).
W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut . Dopiero bowiem po przesądzeniu , że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo , że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
Najdalej idącym zarzutem w tej sprawie jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 183 § 2 pkt. 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym a stanowi on , że nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw . Strona jest pozbawiona możliwości obrony swoich praw, gdy wskutek uchybień procesowych nie może brać udziału w istotnej części postępowania sądowego i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w sprawie . Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut nieważności odnosi się jednakże nie do postępowania przed Sądem I instancji lecz do postępowania administracyjnego bowiem jak wyjaśniono w motywach tej skargi strona skarżąca nie brała udziału w wizji lokalnej , której ustalenia stanowiły podstawę wydania zaskarżonych decyzji w sprawie . Natomiast zarzut nieważności postępowania o jakim wyżej mowa musi być skierowany wobec postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast jak wynika z akt sądowych skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy i wzięła w niej udział , prezentując swoje stanowisko w sprawie . Tym samym nie można w okolicznościach tej sprawy uznać za usprawiedliwiony zarzut nieważności postępowania .
Czyniąc zarzut naruszenia prawa procesowego w skardze kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono obrazę art. 113 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Zarzuty te są także nieusprawiedliwione . Według przepisu art. 113 § 1 cytowanej ustawy przewodniczący zamyka rozprawę gdy uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną . Zamkniecie rozprawy zatem kończy etap postępowania wyjaśniającego przed sądem administracyjnym . Przewodniczący wydaje zarządzenie o zamknięciu rozprawy, gdy zdaniem Sądu sprawa została już dostatecznie wyjaśniona . Ocena spełnienia tych przesłanek należy do Sądu a powinna ona uwzględniać zasady procesowe , a w szczególności możliwość korzystania przez strony z ich uprawnień procesowych ( porównaj wyrok SN z 11 kwietnia 2000 r. II CKN 237/00 , OSNC 2000 , nr 10, poz. 190 ) . Natomiast przepis art. 134 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa , że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą . Może zatem stanowić podstawę skargi kasacyjnej zarzut naruszenia w/w przepisu sprowadzający się do tezy , że Sąd I instancji , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną , nie wyszedł poza granice , mimo , że w danej sprawie powinien to uczynić .
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego , Sąd I instancji rozpatrzył sprawę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego opierając się na zgromadzonym w tym postępowaniu materiale dowodowym przy poszanowaniu uprawnień procesowych stron.
Brak jednak jest podstaw do skutecznego podważenia prawidłowości zgromadzonego materiału dowodowego sprawy . Skarżąca jak wynika z akt sprawy dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zgłosiła zastrzeżenia do protokołu oględzin z dnia 28 czerwca 2000 r. Nr [...] na ustaleniach , którego oparto rozstrzygniecie w sprawie , wskazując na okoliczność sporządzenia go bez jej udziału mimo , że w jego treści zapisano , iż brała udział w tej czynności , wypowiadała w jej trakcie a następnie odmówiła podpisania . Również argumentacja ta przedstawiona została w skardze kasacyjnej. Taka argumentacja sugerująca uzyskanie tego dowodu w wyniku przestępstwa nie spowodowała jednak podjęcie przez stronę działań zmierzających do uruchomienia właściwego w tym zakresie postępowania karnego . Natomiast dokument ten zgodnie z art. 76 § 1 kpa jako dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone . Dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości i pozostaje w obrocie prawnym dopóki nie została obalona jego moc . Domniemanie to może być obalone jedynie przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu ( art. 76 § 3 kpa.) . W tej sprawie domniemanie takie wobec treści wskazanego wyżej protokołu nie zostało skutecznie obalone zatem nie można było w opisanych okolicznościach odmówić wiarygodności takiego protokołu . Na marginesie czynionych rozważań podnieść należy , iż ewentualne potwierdzenie zarzutu strony o uzyskaniu przedmiotowego protokołu w wyniku przestępstwa pozwala na wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 bądź 2 kpa. , przy czy przedstawiona przez skarżącą argumentacja w tym zakresie nie pozwala na ewentualne uznanie zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa gdyż nie ma podstaw do przyjęcia , że sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste ( art. 145 § 2 kpa ).
Jednocześnie w okolicznościach tej sprawy nie było podstaw do wyjścia poza granice wniesionej skargi . Podstawowe zagadnienie jakim zajmował się Sąd I instancji sprowadzało się do ustalenia czy na ogrodzenie wybudowane pomiędzy działkami wymagane było pozwolenie na budowę lub zgłoszenie organom architektoniczno - budowlanym w sytuacji umorzenia postępowania administracyjnego w tym zakresie przez organy administracji .
Niewątpliwie przyznać należy , że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sporządził motywy zaskarżonego wyroku niedbale albowiem wadliwie przytoczył przepisy postępowania w oparciu ,o które Sąd ten bada legalność zaskarżonych decyzji. Jak trafnie wskazuje na to skarga kasacyjna Sąd I instancji powołał w tym zakresie przepis nieobowiązującego od dnia 1 października 1995 r. - art. 196 § 1 kpa choć oddalając skargę przyjął już właściwy przepis art. 151 ustaw z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 53 , poz. 1270 ze zm. ) . Naruszenie to w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego nie miało jednak istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia .
Podobnie wadliwie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na nieistniejący przepis art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane gdyż przepis art. 30 ust. 1 oprócz właściwie przywołanego w motywach wyroku pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. Nr 106 z 2000 r. , poz. 1126 ze zm. ) nie zawiera w swej treści pkt 7 . Takie wadliwe wskazanie w art. 30 ust. 1 pkt 7 cytowanej ustawy Prawo budowlane nie oznacza , że ten przepis został zastosowany przez Sąd w niniejszej sprawie . Wprost przeciwnie przepis ten nie był stosowany w sprawie o czym świadczy przede wszystkim oparcie zaskarżonego wyroku na przepisie art. 30 ust. 1 pkt. 2 cytowanego Prawa budowlanego i przedstawienie prawidłowej interpretacji tej normy prawnej pozwalającej na przyjęcie stanowiska , że wybudowanie ogrodzenia pomiędzy posesjami o wysokości poniżej 2,20 m nie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi . Z poglądem tym należy się zgodzić .
W opisanych okolicznościach zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe jego zastosowanie także należy uznać za nieusprawiedliwiony.
W tym stanie rzeczy , skoro skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw , podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) , co orzeczono w sentencji.