II OSK 437/23

II SA/Łd 438/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /przewodniczący/
Marcin Olejniczak /sprawozdawca/
Piotr Mikołajczyk
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 437/23 - Wyrok NSA z 2024-04-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 741
art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 6
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2021 poz 1986
art. 4
Ustawa z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 3, par. 5 ust. 1 i ust. 2, par. 6 ust. 1 i ust. 2, par. 7 ust. 1, ust. 3 i ust. 4, par. 8
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15 zzs4 ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2022 r. nr SKO.4150.78.2022 SKO.4150.94-95.2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, decyzją z 14 kwietnia 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 27 stycznia 2022 r. ustalającą na wniosek R.B. M. R. B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i uzbrojeniem terenu, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul [...], na działce nr [...] w obrębie [...].
Wspomnianą decyzją z 27 stycznia 2022 r. po rozpatrzeniu wniosku R.B. z 6 sierpnia 2021 r., organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, utrzymując w mocy powyższą decyzję podzieliło ocenę organu pierwszej instancji, iż planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki z w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co pozwala na określenie w decyzji parametrów i gabarytów budynków oraz pozostałych cech planowanej zabudowy. Ustalenia te zostały dokonane w oparciu o parametry i cechy zabudowy zlokalizowanej w granicach obszaru analizowanego, wyznaczonego zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w wersji sprzed nowelizacji, w odległości odpowiadającej trzykrotnej szerokości frontu terenu inwestycji (3 x 28,5 m = 85,5 m). Organu odwoławczy dodał, że analiza urbanistyczna przeprowadzona w granicach wyznaczonego obszaru analizy składa się z mapy w skali 1:1000 oraz z części opisowej. Analizą objęto wszystkie zabudowane działki znajdujące się w wyznaczonym obszarze analizowanym. Uwzględnia ona wszystkie cechy i parametry zabudowy w obszarze analizowanym, o których mowa w rozporządzeniu oraz zawiera wyliczenie średnich wielkości poszczególnych parametrów. Z treści tego opracowania wynika, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wielorodzinna, gospodarcza, garażowa i usługowa. Tym samym planowana inwestycja - budynek mieszkalny wielorodzinny stanowi kontynuację istniejącej zabudowy mieszkaniowej pod względem funkcji. Kolegium podzieliło także stanowisko, że zabudowa istniejąca na działkach sąsiednich pozwala na określenie pozostałych cech oraz wymaganych prawem parametrów i gabarytów dla planowanego budynku, o których mowa w § 4 - § 8 rozporządzenia, których wielkości (wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzie elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu) określono poprzez wskazanie wielkości granicznych (minimalnych i maksymalnych), których inwestorowi nie wolno przekroczyć.
Przeprowadzona analiza stanowiła podstawę do określenia w zaskarżonej decyzji warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, tj.:
- nieprzekraczalnej linii zabudowy - na przedłużeniu linii zabudowy wyznaczonej przez budynek mieszkalny zlokalizowany na działce o nr [...] (zgodnie z załącznikiem
graficznym);
- wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy (istniejącej i projektowanej) w stosunku
do powierzchni działki nr [...] - od 0,07 do 0,26;
- szerokości elewacji frontowej - od 9,5 m do 15,0 m;
- wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (głównego okapu) - od 5,5 m do 9,0 m;
- geometrii dachu - dach płaski lub wielospadowy (w tym dwuspadowy); kąt nachylenia głównych połaci dachowych dla części budynku pokrytej dachem płaskim od 1° do 10°, zaś dla części budynku pokrytej dachem wielospadowy (w tym dwuspadowym) od 20° do 40°;
- wysokość głównej kalenicy od 6,5 m do 11,0 m;
- kierunek głównej kalenicy - równoległy lub prostopadły do ul. [...].
W przypadku opisanych wyżej parametrów, tj. wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokości kalenicy zastosowano odstępstwo od ogólnej zasady wyznaczania parametrów na podstawie średniej wielkości z obszaru analizowanego, uznając, że takie działanie nie spowoduje naruszenia ładu przestrzennego w otoczeniu terenu inwestycji. Przyjęcie w tej sprawie funkcji zabudowy jako budynku wielorodzinnego, a także parametrów zabudowy odmiennych od średnich wartości danego parametru na obszarze analizowanym jest w ocenie organu zgodne z przepisami rozporządzenia i nie spowoduje powstania obiektu, który byłby nie do pogodzenia z istniejącym ładem przestrzennym w okolicy.
Przechodząc do szczegółowej analizy poszczególnych gabarytów i parametrów inwestycji Kolegium wskazało, że obszar objęty wnioskiem przylega bezpośrednio do pasa drogowego, ul. [...]. Po stronie terenu inwestycji zlokalizowane są cztery obiekty, w tym jeden na terenie objętym inwestycją. Odległość tych budynków od pasa drogowego wynosi od 0 m do 40 m. Dla planowanego budynku linię zabudowy wyznaczono na przedłużeniu linii zabudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...]. W ocenie Kolegium, takie działanie pozostaje w zgodzie z § 4 ust. 4 rozporządzenia. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym w stosunku do powierzchni terenu/działek zabudowanych w obszarze analizy jest zróżnicowany i zawiera się w przedziale od 0,02 do 0,26 - średnio 0,12. Wskaźnik ten w stosunku do powierzchni działki [...] wyznaczono w przedziale od 0,07 (wskaźnik zabudowy istniejącej obecnie na tej działce) do 0,26 (maksymalny wskaźnik zabudowy w obszarze analizy), co jest zgodne z § 5 ust. 2 rozporządzenia. Zdaniem organu z przeprowadzonej analizy wynika, że przyjęcie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy na poziomie 0,26 wobec średniego poziomu 0,12 jest uzasadnione, bowiem wskaźnik ten jest w obszarze analizowanym zróżnicowany a ustalenie tego parametru na poziomie 0,26 nawiąże do zabudowy na działce [...], przy ul. [...], tj. na działce dostępnej z tej samej drogi publicznej, znajdującej się w obszarze analizowanym i realizującej tę samą funkcję co obiekt planowany (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna). Działka ta nie znajduje się na obrzeżach obszaru analizowanego, ani też po przeciwnej stronie drogi lecz po tej samej stronie ul. [...]. Podkreślono także jej bliskie sąsiedztwo względem planowanej inwestycji. Nieruchomości rozgranicza jedynie działka drogowa oraz zabudowana działka [...]. W ocenie Kolegium przyjęcie wielkości wskaźnika - 0,26, jako górnej granicy przedziału ustalonego dla planowanego budynku, nie stanowi naruszenia przepisów rozporządzenia. Konsekwentnie ustalenie, że planowana zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna kontynuuje istniejącą zabudowę pod względem funkcji, pozwala na wyznaczenie poszczególnych parametrów tej zabudowy w nawiązaniu (a w istocie ich odwzorowaniu) do obiektu istniejącego w bliskim sąsiedztwie realizującego tę samą funkcję, tj. budynku na działce [...] przy ul. [...]. Odnosząc się do parametru szerokości elewacji frontowej wskazano, że także i w tym zakresie w obszarze analizowanym istnieje znaczna rozpiętość tego parametru (od 3,0 m do 21,0 m), a ustalenie go nie w oparciu o średnią, która wynosi 9,5 m, a na poziomie od 9,5 m do 15,0 m, uzasadnione jest tak funkcją planowanego budynku, jak też stanowi nawiązanie do zabudowy na wspomnianej działce nr [...]. Przy czym, w przypadku tego parametru ustalona w decyzji górna granica przedziału wielkości nie jest wielkością jednostkową. Obiekty o szerszej elewacji frontowej znajdują się bowiem na działkach przy ul. [...] (21,0 m), ul. [...] (18,0 m) oraz ul. [...] (15,5 m). Taki sposób ustalenia szerokości elewacji frontowej, w ocenie organu zasługuje na akceptację. Stanowi bowiem nawiązanie do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, co pozwala na porządkowanie zabudowy wzdłuż ul. [...]. Dalej Kolegium wyjaśniło, że podstawę do wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla planowanego budynku stanowił § 7 ust. 4 rozporządzenia. Zastosowanie tego przepisu, zdaniem Kolegium wynikało z analizy architektoniczno – urbanistycznej, gdyż w obszarze analizowanym wielkość tego parametru zawiera się w przedziale od 2,0 m do 10,0 m – średnio 5,5 m. Parametr ten ustalono w przedziale od 5,5 m do 9,0 m, tj. w przedziale od średniej wielkości w obszarze analizy do wysokości górnej krawędzi elewacji budynku przy ul. [...]. Przy czym, w przypadku tego parametru, analogicznie jak ma to miejsce w przypadku szerokości elewacji frontowej, ustalona w decyzji górna granica przedziału wielkości nie jest wielkością jednostkową. Obiekty o wyższej bądź równej elewacji frontowej znajdują się także na działkach przy ul. [...] (10,0 m) i ul. [...] (9,0 m). W konsekwencji Kolegium przyjęło, że ustalone w decyzji wielkości zawierają się w przedziale wielkości występujących w obszarze analizowanym, a tym samym uwzględniają specyfikę zabudowy w tym obszarze i pozostają w związku z funkcją planowanego obiektu. Taki sposób ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nie narusza § 7 ust. 4 rozporządzenia. Podobnie geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych) ustalono odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, zgodnie z § 8 rozporządzenia. W obszarze analizowanym występują budynki o wysokości kalenic/attyk od 3,0 m do 11,0 m - średnio 6,5 m. Występują dachy płaskie i wielospadowe (w tym dwuspadowe) o różnych kątach nachylenia połaci dachowych od 1° do 45°. Dla planowanego budynku kąt nachylenia połaci dachowych ustalono: dla części budynku pokrytej dachem płaskim od 1° do 10°; a dla części budynku pokrytej dachem wielospadowy (w tym dwuspadowym) od 20° do 40°. Wysokość głównej kalenicy od 6,5 m do 11,0 m; kierunek głównej kalenicy - równoległy lub prostopadły do ul. [...]. Zatem elementy geometrii dachu, tj. wysokość i kierunek głównej kalenicy oraz kąt nachylenia i układ połaci dachowych znajdują odzwierciedlenie w obszarze analizowanym.
Końcowo Kolegium wyjaśniło, że poszczególne wnioskowane parametry inwestycji były większe od ustalonych w zaskarżonej decyzji lecz wobec braku możliwości uwzględnienia wniosku inwestora w zakresie planowanych parametrów inwestycji ustalono możliwe warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, na podstawie cech, parametrów i gabarytów zabudowy istniejącej.
Reasumując Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji prawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego a także dokonał prawidłowej oceny zabudowy i zagospodarowania tego obszaru, w wyniku której ustalił cechy istniejącej
zabudowy w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanego budynku, w szczególności w zakresie jego gabarytów i parametrów. Przedmiotowa inwestycja stanowi kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej ul. [...] przez istniejący zjazd. Teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, zaś istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. Zatem spełnione zostały wszystkie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 u.p.z.p., co obligowało organ do wydania decyzji o warunkach zabudowy.
W skardze J.B. zarzucił naruszenie:
- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez przeprowadzenie niepełnego, wybiórczego i niezgodnego z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 - rozporządzenie) postępowania wyjaśniającego, w tym dokonanie jedynie wybiórczej charakterystyki zagospodarowania przestrzennego działek sąsiednich, poprzez ograniczenie się do działek z zabudową wielorodzinną położonych w obszarze ternu analizowanego, przy jednoczesnym pominięciu pozostałych działek z terenu analizowanego, a także sporządzenie uzasadnienia, które posiada braki w zakresie wyjaśnień podstaw przyjęcia poszczególnych parametrów zabudowy i niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem przez organ art. 8 i art. 6 k.p.a.;
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy wskutek naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu;
- art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i 6 u.p.z.p., w zw. z § 3 ust. 1, § 5-8 rozporządzenia, poprzez ustalenie wskaźników nowe zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji w Ł. przy ul. [...], na działce nr [...] w obrębie [...], na zasadzie odstępstw od zasad określonych w § 5 – 8 rozporządzenia, co pozostaje w sprzeczności z zasadą dobrego sąsiedztwa.
Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano miedzy innymi, że określenie w decyzji o warunkach zabudowy wymagań stawianych nowej zabudowie powinno nastąpić po uwzględnieniu istniejącego już sposobu zagospodarowania działek sąsiednich, z uwzględnieniem parametrów wszystkich budynków znajdujących się na obszarze analizowanym, a nie jedynie budynku o parametrach zbliżonych, do planowanej inwestycji. W ocenie skarżącego w stanie faktycznym, poddanym pod ocenę Kolegium, uczynienie zadość zasadzie kontynuacji jest możliwe wyłącznie poprzez ustalenie wymagań dotyczących nowej zabudowy według zasady uśrednionych parametrów, wynikającej z § 5-8 rozporządzenia. Tymczasem w analizowanej sprawie przy ustalaniu wskaźników dla planowanego przedsięwzięcia stosowanie odstępstwa organy przyjęły jako regułę, co w ocenie skarżącego jest rażąco niedopuszczalne. Jeżeli organ zamierza odstąpić od zasady wyznaczenia wskaźnika o wartości średniej, musi oprzeć ustalenie wskaźnika o wartości nieuśrednionej na szczegółowych, przekonujących oraz wnikliwie dobranych danych wynikających z treści części graficznej i tekstowej analizy. Ponadto zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie jest oczywiste, że nowa zabudowa naruszy ład przestrzenny ustalony na analizowanym obszarze. Budynek, który inwestor zamierza wybudować, będzie znacznie większy od dotychczasowych zabudowań i będzie nad nimi dominował. Inwestor nie przedstawił natomiast żadnego argumentu, który pozwoliłby uznać, że zastosowanie odstępstwa jest dopuszczalne. Zasada wynikająca z rozporządzenia jest zasadą średniej, a więc z założenia uwzględnia, że na każdym obszarze analizowanym mogą zachodzić rozbieżności pomiędzy parametrami budynków. Zastosowanie uśrednionych parametrów ma służyć ograniczeniu powstawania zabudowy dominującej nad zastaną w sąsiedztwie, jak również ochronie interesów właścicieli działek sąsiednich, zabudowanych budynkami o mniejszych gabarytach. Tymczasem Kolegium zupełnie zignorowało zasadę średniej i utrzymało w mocy decyzję określającą warunki zabudowy w górnych granicach parametrów występujących na analizowanym obszarze, wyjaśniając, że skoro istnieją na analizowanym obszarze budynki o takich parametrach, to uzasadnione jest zastosowanie odstępstwa. Takie uzasadnienie, zdaniem skarżącego nie jest wystarczające. Odwołanie się wyłącznie do parametrów jedynego budynku wielorodzinnego znajdującego się przy tej samej ulicy, oraz dwóch innych, znajdujących się przy innej ulicy, ale objętych w obszarze analizowanym powoduje, że planowany budynek będzie dominował nad obiektami położonymi w najbliższym sąsiedztwie. Stąd też istnieje konieczność takiego ustalenia wskaźnika, aby wynikał on z analizy całej zabudowy mieszkaniowej jedno i wielorodzinnej, a nie wyłącznie budynków wielorodzinnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 2 września 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 - ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 27 lipca 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnicy postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 2 września 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 27 stycznia 2022 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że do sprawy tej nie mają zastosowania przepisy znowelizowane ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1986), która weszła w życie w dniu 3 stycznia 2022 r. Zgodnie z jej art. 4 do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. Wobec zatem wszczęcia w tej sprawie postępowania wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy z 6 sierpnia 2021r. i niezakończenia go decyzją ostateczną przed wejściem w życie ww. ustawy z dnia 17 września 2021 r., w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm. – u.p.z.p.), w brzmieniu sprzed powyższej nowelizacji.
W rozpatrywanej sprawie nie stanowi okoliczności spornej przyjęcie przez organy, że dla terenu, na którym znajduje się działka objęta planowaną inwestycją (wnioskiem inwestora), brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że inwestor zobowiązany był do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Nadto w myśl art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Oznacza to, że prawo właściciela (lub innego podmiotu uprawnionego) do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów.
Z kolei przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego wspomnianą "zasadę dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (zob. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2013, wyd. 7, komentarz do art. 61). Tym samym planowana inwestycja nie może odbiegać charakterem od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy, przy czym ratio legis art. 61 ust. 1 jest ochrona "ładu przestrzennego. Dopuszczenie nowej zabudowy zależy od stwierdzenia, że zabudowa taka wraz z zabudową już istniejącą w sąsiedztwie będzie kształtowała harmonijną przestrzeń z uwzględnieniem uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, a także kompozycyjno - estetycznych, zgodnych z założeniami ładu przestrzennego. Stwierdzenie, czy planowana inwestycja spełnia wymogi ładu przestrzennego musi zostać poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym planowana jest inwestycja. W powyższym zakresie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. odsyła do wyżej przywołanego rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588).
W zakresie ustaleń wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dokumentem podstawowym zgodnie z § 3 rozporządzenia jest sporządzana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta przedstawia istniejącą w obszarze analizowanym zabudowę i zagospodarowanie terenu pod kątem jego funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Osoba uprawniona do jej sporządzenia dokonuje opisu funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania rzeczywiście występujących w obszarze analizowanym. Na podstawie tego sporządzane są wyniki analizy, które organ bierze pod uwagę ustalając w decyzji wymagania dla nowej zabudowy lub odmawiając takiego ustalenia. O wadliwości ustaleń stanu faktycznego można zatem mówić kiedy przyjęte w analizie dane są nieprawidłowe, niezgodne z rzeczywistym stanem w obszarze analizowanym. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Analiza wskazuje w sposób szczegółowy i wyczerpujący funkcje i cechy zabudowy i zagospodarowania terenu na poszczególnych działkach wchodzących w obszar analizowany wyznaczony zgodnie z § 3 rozporządzenia. Przedstawia to tabela, w której przejrzyście przedstawiono ww. dane (k – 53 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Uczyniono to w sposób rzetelny. W części tekstowej analizy znalazł się syntetyczny opis funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu pod kątem spełnienia wymogów z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. a także odniesienia do wymogów z art. 61 ust. 2 – 5 tej ustawy. Z danych analizy przedstawionych w podsumowaniu tabeli wynika prawidłowe pod względem matematycznym wyliczenie średnich wartości danego parametru. Zatem zarzut odnośnie do ustaleń faktycznych organu przyjętych w analizie polegający na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego jest niezasadny, a tym samym nie doszło do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
Zdaniem sądu, przyjęte w zaskarżonej decyzji parametry nowej zabudowy zostały wyznaczone prawidłowo. Skarżący domaga się precyzyjnego określenia tych parametrów a w przypadku ustalania parametru na drodze dopuszczonego przepisami rozporządzenia wyjątku wskazuje na konieczność uzasadnienia w decyzji, że przyjęta wartość wynika z przeprowadzonej analizy, przy czym nie kwestionuje ustalonej linii zabudowy.
Odnosząc się zatem do kwestionowanych parametrów planowanej inwestycji przypomnieć należy, iż jak stanowi § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Przy czym ustawodawca w myśl ust. 2 tego paragrafu dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.
Z danych zawartych w analizie urbanistycznej odnośnie wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki lub terenu wynika, że na obszarze analizowanym występują działki, na których kształtuje się on w wartościach w przedziale od 0,02% do 0,26%, średnio 0,12%. W analizie wskazano, że powierzchnia zabudowy planowanego budynku wielorodzinnego ma wynieść do 300 m2. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] w decyzji wyznaczono w przedziale od 0,07 (wskaźnik zabudowy istniejącej obecnie na tej działce) do 0,26 (maksymalny wskaźnik z zabudowy w obszarze analizy).
Sąd podziela stanowisko organów, iż przeprowadzonej analizy wynika, że przyjęcie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy na poziomie 0,26 wobec średniego poziomu 0,12 jest uzasadnione. Wskaźnik ten jest w obszarze analizowanym zróżnicowany, a ustalenie tego parametru na poziomie 0,26 nawiąże do zabudowy na działce nr [...], przy ul. [...], tj. na działce dostępnej z tej samej drogi publicznej, znajdującej się w obszarze analizowanym i realizującej tę samą funkcję co obiekt planowany (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna). Działka ta znajduje się po tej samej stronie ul. [...], a od działki inwestycyjnej oddziela ją
jedynie działka drogowa oraz zabudowana działka [...]. W ocenie sądu skoro planowana zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna kontynuuje istniejącą zabudowę pod względem funkcji, to ta istniejąca zabudowa pozwala na wyznaczenie poszczególnych parametrów nowej zabudowy w nawiązaniu do obiektu istniejącego w bliskim sąsiedztwie realizującego tę samą funkcję, tj. budynku na działce nr [...] przy ul. [...]. Z powyższego wynika, że przyjęta wartość wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki lub terenu będzie odpowiadać wartościom istniejącym w obszarze analizowanym, i jest ona dopuszczalna bowiem nie narusza ładu przestrzennego. W analizie i decyzji przyjęto wartość powierzchni zabudowy poprzez wskazanie widełek w przedziale od 0,07 % do 0,26 %, uzasadniając, że istniejąca na działce [...] zabudowa pozwala na wyznaczenie poszczególnych parametrów nowej zabudowy w nawiązaniu do obiektu istniejącego w bliskim sąsiedztwie realizującego tę samą funkcję. W ocenie sądu, określenie wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki lub terenu poprzez użycie widełek nie świadczy o zarzucanym przez stronę braku precyzyjności organu w określeniu tego parametru. Logicznym jest, że skoro planowana jest zabudowa działki już w jakimś stopniu zabudowanej, to należy uwzględnić ten fakt przy wyznaczeniu parametru wielkości powierzchni zabudowy. Tak uczyniono w niniejszej sprawie określając minimalny parametr zabudowy na 0,07% co odpowiada już istniejącej zabudowie. Mając nadto na uwadze wielkość planowanej zabudowy do 300 m2, organ wziął tę okoliczność pod uwagę i powiększył wskaźnik powierzchni zabudowy proporcjonalnie tak by docelowa inwestycja mogła być zrealizowana. W tym zabiegu mamy do czynienia z uwzględnieniem interesu strony aczkolwiek mimo, że wskaźnik ten został ograniczony (z wnioskowanego 0,38), gdyż nie dało się tego pogodzić z ładem przestrzennym w obszarze analizowanym. Wobec powyższego stwierdzenie, że ład przestrzenny na obszarze analizowanym nie zostanie naruszony jest zgodne z prawdą ponieważ zabudowa o takiej intensywności występuje już w tym obszarze ([...]). W treści zarówno analizy jak i zaskarżonej decyzji przedstawione zostało logiczne rozumowanie na rzecz tezy, że wykorzystanie terenu powinno podlegać zabudowie powyżej średniej od wartości minimalnej już istniejącej zabudowy do wartości maksymalnej występującej na tym terenie. Wskazanie maksymalnej powierzchni zabudowy dla planowanej inwestycji o wartości 0,26% odpowiada prawidłowościom występującym na obszarze analizowanym a zatem inwestycja ta wpisuje się w zastany ład architektoniczno-urbanistyczny. Z analizy wynika jednoznacznie, że na jednej z działek taki wskaźnik zabudowy występuje. W orzecznictwie słusznie się bowiem przyjmuje, że jeżeli w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu ustalenie warunków zabudowy jest możliwe jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie m.in. intensywności wykorzystania terenu, to wynika z tego, że cechy zabudowy i zagospodarowania terenu jednej działki mogą stanowić podstawę dla ustaleń decyzji o warunkach zabudowy (zob. przykładowo wyrok NSA 16 marca 2021 r., II OSK 3340/20 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza zawiera zatem prawidłowość architektoniczną w zagospodarowaniu, która pozwalała na uczynienie odstępstwa od wartości średniej. Tym samym zdaniem sądu organy nie naruszyły § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez brak uzasadnienia w sposób precyzyjny odstępstwa od wartości średniej wskaźnika powierzchni nowej zabudowy.
Z podobnych względów chybiony jest zarzut naruszenia § 6 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, że szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% (ust. 1). Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). Jak wynika z treści decyzji w obszarze analizowanym istnieje znaczna rozpiętość tego parametru od 3,0 m do 21,0 m, zaś średnia tego parametru wynosi 9,5 m. W ocenie sądu rozważania dotyczące wskaźnika powierzchni zabudowy można odnieść także do ustalonego wskaźnika szerokości elewacji frontowej w przedziale od 9,5 m do 15,0 m, co uzasadnione jest zarówno funkcją planowanego budynku, jak też stanowi nawiązanie do zabudowy na wspomnianej działce nr [...]. Dodać należy za organem, że w obszarze analizy występują obiekty o szerszej elewacji frontowej - ul. [...] (21 m[...]), ul. [...] (18 m) oraz ul. [...] (15,5 m). Tym samym, zdaniem sądu także ten parametr został ustalony zgodnie z przepisami rozporządzenia, skoro taki wskaźnik zabudowy występuje w obszarze analizowanym i uzasadnia odstępstwo od wartości średniej wskaźnika powierzchni nowej zabudowy, bowiem także stanowi nawiązanie do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, co pozwala na porządkowanie zabudowy wzdłuż ul. [...].
Odnosząc się do parametru w postaci górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki określanej zgodnie z § 7 rozporządzenia sąd stwierdza, że wbrew stanowisku skarżącego także wartość tego wskaźnika została określona przez organ zgodnie z ww. przepisem rozporządzenia bowiem odpowiada ustaleniom analizy.
Jak stanowi § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4).
Z przeprowadzonej analizy wynikało, że na analizowanym terenie budynki mieszkalne mają wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki od 2 m do 10 m, średnio 5,5 m. Wartość tego parametru według wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy miała wynieść do 12 m, zaś w decyzji parametr ten ustalono w przedziale od 5,5 m do 9,0 m, tj. w przedziale od średniej wielkości w obszarze analizy do wysokości górnej krawędzi elewacji budynku przy ul. [...]. Organ zaznaczył przy tym, że analogicznie w przypadku szerokości elewacji frontowej, ustalona w decyzji górna granica przedziału wielkości nie jest wielkością jednostkową, a obiekty o wyższej bądź równej elewacji frontowej znajdują się także na działkach przy ul. [...] (10,0 m) i ul. [...] (9,0 m). Tym samym słuszne jest stanowisko organów, że ustalone wielkości nie tylko zawierają się w przedziale wielkości występujących w obszarze analizowanym, uwzględniają specyfikę zabudowy w tym obszarze i pozostają w związku z funkcją planowanego obiektu. Taki sposób ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nie zdaniem sądu narusza § 7 ust. 4 rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wynika z analizy urbanistycznej i w celu zachowania ładu przestrzennego, dostosowana jest ona do wysokości budynków znajdujących się w sąsiedztwie terenu inwestycji. Określenie wartości tego parametru nastąpiło bowiem odpowiednio do wysokości budynków mieszkalnych znajdujących się w granicach obszaru objętego analizą urbanistyczną. Zastosowane widełki od 5,5 m do 9 m odpowiadają wielkości zastanej w obszarze analizowanym i nie wpływają negatywnie na ład przestrzenny. Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie ustalenia wielkości parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w postaci nie narusza przepisu § 7 rozporządzenia. Odstąpienie od wartości średniej wedle ust. 4 tego paragrafu było możliwe o ile wynikało to z analizy. Analiza jednoznacznie wskazuje na zróżnicowanie tego parametru w obszarze analizowanym i wynikają z niej powody takiego a nie innego sposobu określenia ww. parametru. Stwierdzenie, że określona wartość mieści się w przedziale wielkości zastanych w obszarze analizowanym jest zarazem precyzyjne bowiem odnosi się do konkretnych wartości przedstawionych w analizie – patrz tabela. Ustalony zakres mieści się w wartościach tego wskaźnika dla obszaru analizowanego, odnosi się wprost do wartości tego parametru charakteryzującego zabudowę przy ul. [...] i nie sposób tego kwestionować. Słuszne jest zatem stanowisko, że taka wartość wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nie wpłynie na ład przestrzenny w obszarze analizowanym. W ocenie sądu, taki pogląd jest uzasadniony skoro parametr ten nie będzie wykraczał poza wartości maksymalne (10,0 m) ani nie dopuści zabudowy zbyt niskiej wprowadzając dolny próg na poziomie średniej dla obszaru tj. 5,5 m.
Z kolei w myśl § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Z przepisu tego wynika, że podstawą do określenia tego wskaźnika są ustalenia odnośnie geometrii dachów z obszaru objętego analizą. Analiza zaś wskazuje jednoznacznie, że geometrię dachów ustalono odpowiednio do geometrii dachów wyłącznie budynków mieszkalnych. Ponadto wskazuje, że na analizowanym terenie występują budynki o wysokości kalenic/attyk od 3,0 m do 11,0 m - średnia 6,5 m. Występują dachy płaskie i wielospadowe (w tym dwuspadowe) o różnych kątach nachylenia połaci dachowych od 1 ° do 45°. Dla planowanego budynku określono kąt nachylenia połaci dachowych ustalono dla części budynku pokrytej dachem płaskim od 1° do 10°, a dla części budynku pokrytej dachem wielospadowy (w tym dwuspadowym) od 20° do 40°. Przy czym wysokość głównej kalenicy ustalono w przedziale od 6,5 m do 11,0 m, wyznaczając kierunek głównej kalenicy, jako równoległy lub prostopadły do ul. [...]. Powyższe ustalenia elementów geometrii dachu znajdują odzwierciedlenie w obszarze analizowanym. Tym samym, w ocenie sądu stosownie do ustaleń analizy urbanistycznej organ słusznie dopuścił każdy taki kierunek kalenicy względem frontu działki skoro takie występują w obszarze analizowanym. Prawidłowo też ustalono parametry dachu i kąt jego nachylenia oraz wysokości kalenicy. Takie wartości wskazuje jednoznacznie przeprowadzona analiza a zatem organ postąpił zgodnie z § 8 rozporządzenia bowiem geometrię dachu określił odnosząc się wprost do ustaleń analizy. Ustalenie takie mieści się w przedziale wielkości zastanych w obszarze objętym analizą oraz stanowi kontynuację występującego w analizowanym obszarze ładu przestrzennego oraz uwzględnia w całości wniosek inwestora. Trudno zatem twierdzić, że geometria dachów została ustalona wbrew geometrii występującej na obszarze analizowanym skoro podstawę tych ustaleń stanowiły badania tego wskaźnika w analizie urbanistycznej o czym jednoznacznie świadczą jej zapisy (tabela). Także w tym przypadku wskazanie wysokości kalenicy poprzez zastosowanie widełek, w ocenie sądu nie jest naruszeniem § 8 rozporządzenia bowiem przepis ten wskazuje, że należy określić wysokość kalenicy stosownie do dachów w obszarze analizowanym. Wobec zróżnicowania na obszarze analizowanym, które potwierdza analiza, możliwe było zastosowanie przedziału dozwolonej wysokości kalenicy. Pozostawienie inwestorowi możliwości usytuowania kalenicy według własnych potrzeb lecz we wskazanym przedziale wysokości należy odczytać jako możliwość dostosowania tego parametru tak aby ład przestrzenny został zachowany a inwestycja mogła być zrealizowana zgodnie z warunkami zabudowy, z jednoczesnym uwzględnieniem interesu strony. Zastosowanie widełek gwarantuje, że inwestor zrealizuje projekt odpowiadający wskaźnikowi ocenionemu jako prawidłowy, przy czym bez wątpienia łatwiej zachować ład przestrzenny kiedy wartości nie są sztywno ustalone.
Sąd uznał ponadto, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób pełny i ocenione w świetle mających zastosowanie przepisów prawa materialnego bez naruszenia norm tego prawa a zarzuty skargi są niezasadne. W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.
W związku z powyższym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
k.ż.