II OSK 409/05

II OSK 409/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz
Anna Łuczaj /sprawozdawca/
Roman Hauser /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA 3681/01 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-10-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser, Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz, Anna Łuczaj /spr./, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "M." Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2004 r. sygn. akt IV SA 3681/01 w sprawie ze skargi "M." Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2001 roku Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Orzeczenie powyższe zapadło na tle następującego stanu faktycznego:
Decyzją z dnia [...] maja 2001 roku Nr [...] Burmistrz Gminy Warszawa [...] określił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji o nazwie rozbudowa kanalizacji kablowej telekomunikacyjnej magistralnej przy ulicy [...] w Warszawie. Decyzja ta została wydana na rzecz firmy "P." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a doręczona m. in. "M." Spółka z o.o. w W.
W odwołaniu od powyższej decyzji "M." Spółka z o.o. w W. podniosła, że planowana inwestycja ma być realizowana na działkach, których jest odpowiednio właścicielem lub którymi włada. Realizacja przedsięwzięcia utrudni planowane przez nią zagospodarowanie działek. Zdaniem skarżącej Spółki wydanie decyzji narusza m.in. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i art. 46 ust. 2 w związku z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.). Ograniczenie możliwości późniejszego wykorzystania działek będzie wynikać także z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 roku, Nr 10, poz. 46 ze zm.). Wydanie decyzji przesądzi o możliwości realizacji inwestycji, gdyż jej postanowienia są wiążące przy wydawaniu pozwolenia na budowę.
Decyzją z dnia [...] października 2001 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium wskazało, iż decyzja w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do gruntu. Z kolei uzyskanie praw do gruntu jest niezbędnym warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Uzyskanie tego pozwolenia jest warunkiem podjęcia inwestycji objętej kwestionowaną decyzją. Decyzja ta przesądza jedynie o zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Kolegium decyzja nie narusza interesu osób trzecich, gdyż nie narusza przepisów szczególnych. Sprzeciw podmiotów dysponujących nieruchomościami objętych decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być przesłanką odmowy wydania decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "M." Spółka z o.o. w W. podniosła zarzuty zawarte uprzednio w odwołaniu oraz podkreśliła, że zaskarżona decyzja, dopuszczając budowę kanalizacji kablowej, ogranicza jej prawo własności, co stanowi naruszenie art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Podczas rozprawy przed sądem pierwszej instancji strona skarżąca stwierdziła, iż wprawdzie przez jej nieruchomość przebiegała dotąd kanalizacja kablowa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej, ale wątpliwa jest podstawa prawna jej przeprowadzenia. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał przebiegu kanalizacji kablowej w tym miejscu. Przedstawiciel uczestnika – "P." Spółki z o.o. oświadczył, iż według jego wiedzy, inwestor zrealizował ostatecznie przedsięwzięcie, którego celem było położenie szerszej wiązki kabli, z pominięciem działki skarżącego. Przyjęty wariant nie wymagał poszerzenia istniejącej kanalizacji kablowej, jak to miało mieć miejsce na działce skarżącej Spółki.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mylne było twierdzenie strony skarżącej, iż rozstrzygnięcie narusza jej interes prawny poprzez ograniczenie możliwości późniejszego wykorzystywania działki wobec zrealizowania kanalizacji kablowej na warunkach określonych kwestionowaną decyzją. W świetle art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym sama decyzja w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do gruntu. Prawo do gruntu inwestor musi wykazać na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę (art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane). Wobec tego faktyczna możliwość realizacji przedsięwzięcia będzie uzależniona od ewentualnej zgody podmiotu dysponującego obecnie prawami do gruntu, z zastrzeżeniem wypadków szczególnych, gdy dopuszczalne jest wywłaszczenie gruntów w związku z realizacją inwestycji celu publicznego. Jedynie ewentualne uzyskanie przez inwestora praw do gruntu umożliwi faktyczne zrealizowanie planowanego przedsięwzięcia. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu stanowi jedynie promesę potwierdzającą możliwość realizacji określonego przedsięwzięcia z punktu widzenia zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego. Nie otwiera jednak w danym przypadku możliwości realizacji przedsięwzięcia, o ile inwestor nie uzyska w przyszłości praw do nieruchomości. Na marginesie podniesiono, iż wskazane w orzeczeniu uwarunkowania formalnoprawne zdecydowały o dalszym przebiegu działań inwestycyjnych. Sąd wskazał, że inwestor, jak wynika z oświadczenia złożonego na rozprawie przez jego pełnomocnika, pomimo dysponowania ostateczną decyzją w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wobec wynikającego z wnoszonych odwołań sprzeciwu podmiotu dysponującego nieruchomością, nie występował o uzyskanie pozwolenia na budowę, lecz zrealizował przedsięwzięcie w innym wariancie (przebieg z pominięciem działki skarżącego).
Dodatkowo Sąd wskazał, iż plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego nie musi przesądzać przebiegu kanalizacji kablowej. Infrastruktura taka, jako związana funkcjonalnie z poszczególnymi sposobami wykorzystania gruntów, mieści się w określeniu podstawowych funkcji terenów. W rozpatrywanym przypadku, lokalizacja tej infrastruktury na terenach usługowo – technicznych / obszar UT-11 / obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Stołecznego Warszawy, zatwierdzonego uchwałą nr XXXV/199/92 Rady miasta Stołecznego Warszawy z dnia 28 września 1992 roku, nie naruszała postanowień tego planu.
W skardze kasacyjnej "M." Spółka z o.o. w W. na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zarzuciła, iż wyrok Sądu I instancji został wydany z rażącym naruszeniem:
- przepisu art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 106 § 4 tej ustawy w związku z art. 244 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego polegającym na przyjęciu za podstawę rozstrzygnięcia wypowiedzi pełnomocnika inwestora, iż realizacja inwestycji została przeprowadzona i zakończona w innym wariancie, pomimo nie przedłożenia w tej kwestii żadnych dokumentów mogących stanowić dowód w sprawie oraz pomimo wyraźnej dyspozycji przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., który wskazuje, że przed sądem administracyjnym mogą być przeprowadzane wyłącznie dowody z dokumentów;
- przepisu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.;
- przepisu art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 21 i 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
- przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane, art. 46 ust. 2 w związku z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 187 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Wskazując na powyższe uchybienia strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy Warszawa [...]
Wskazanych wyżej naruszeń autor skargi kasacyjnej upatruje w tym, że pełnomocnik inwestora nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego, iż przedmiotowa inwestycja została przeprowadzona w innym wariancie, pomijającym grunty należące do "M. Spółka z o.o. i że jej realizację zakończono. Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził na tą okoliczność postępowania dowodowego, wobec czego ustalenia w tym zakresie nie mają żadnej podstawy. Zdaniem strony skarżącej definicję dowodu z dokumentu, o którym jest mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., zawierają przepisy art. 244 i 245 Kodeksu postępowania cywilnego. Nie znajdzie natomiast w sprawie zastosowania art. 106 § 4 p.p.s.a., bowiem okoliczność realizacji inwestycji oraz jej przebieg nie są faktami powszechnie znanymi. Powołując się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z dnia 22 kwietnia 2002 roku (sygn. akt IV SA 2297/00), skarżąca Spółka wskazała, że inwestor winien przedstawić dowody lub też Sąd pierwszej instancji z urzędu powinien zażądać dokumentu potwierdzającego tą okoliczność, a po uzyskaniu takiego dokumentu przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia bądź uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie ze względu na jego bezprzedmiotowość.
Skarżąca Spółka zarzuciła, iż ewentualna rozbudowa telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej ograniczy możliwość korzystania z gruntu stanowiącego jej własność, w szczególności zabudowy w sposób nieskrępowany – taką dyspozycję zawiera § 187 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przy ewentualnym wznoszeniu budynków konieczne będzie chociażby zachowanie odpowiedniej odległości od kanalizacji telekomunikacyjnej, bowiem przewody i kable elektryczne należy prowadzić w sposób umożliwiający ich wymianę bez potrzeby naruszania konstrukcji budynku. Decyzja z dnia 23 maja 2001 roku o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu ogranicza prawo strony do korzystania z nieruchomości, a tym samym ogranicza jej prawo własności, co stoi w sprzeczności z przepisem art. 140 Kodeksu cywilnego. W konsekwencji zostają naruszone interesy "M. Spółka z o.o. w W. choć zgodnie z dyrektywą przepisu art. 5 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane i art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym prawo to winno być chronione. Skarżąca Spółka podniosła, iż wprawdzie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nie rodzi praw do gruntu, lecz stanowi warunek sine qua non realizacji inwestycji i wydania pozwolenia na budowę a jej postanowienia są wiążące przy wydawaniu tego pozwolenia. Uzyskanie zaś prawa do gruntu może nastąpić nie tylko za zgodą właściciela ale również w drodze np. wywłaszczenia. Konsekwencją decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu ternu jest także spadek wartości gruntu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż przewidziana w art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) decyzja ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie jest to akt upoważniający do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiący podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w decyzji. Inwestor musi, przed rozpoczęciem budowy, uzyskać zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego pozwolenie na budowę. W tymże postępowaniu organ architektoniczno – budowlany ustala szczegóły techniczne, dotyczące planowanej inwestycji budowlanej i oceni, czy w świetle Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji - także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich.
Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie jest dopuszczalna / możliwa / zabudowa określonego rodzaju, czy zamierzenie jest zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. A zatem decyzja o warunkach zabudowy wydana w niniejszej sprawie przesądziła jedynie o tym, że na danym terenie jest dopuszczalna rozbudowa telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej, a tym samym zamierzenie inwestora jest zgodne z funkcją zagospodarowania terenu przyjętą dla rozważanego obszaru w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Wprawdzie art. 47 powołanej wyżej ustawy stanowi, iż warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę to jednak strona wnosząca skargę kasacyjną ze sformułowania tegoż przepisu wysnuwa błędne wnioski.
Zgodnie z powyższym przepisem, pozwolenie na budowę musi odpowiadać warunkom określonym w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że organ administracji publicznej wydający pozwolenie na budowę nie może kształtować odmiennie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu od tych, które zostały określone w decyzji wydanej na mocy art. 40 i art. 42 cytowanej wyżej ustawy. Organ wydający pozwolenie na budowę jest związany także przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia tej decyzji tzn. nie może obejmować pozwoleniem na budowę terenu, który nie został pozytywnie wskazany w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
/ por. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z komentarzem i przepisami wykonawczymi pod red. R. Hausera i Z. Niewiadomskiego, Warszawa 1995, s.124 /
Związanie warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, o jakim mowa w art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie oznacza, iż organ administracji publicznej wydający pozwolenie na budowę zobowiązany jest udzielić pozwolenia na budowę stronie legitymującej się ważną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Obowiązek wykazania się przez inwestora taką decyzją stanowi jedynie jeden z warunków wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z tych względów nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 46 ust. 2 tejże ustawy oraz art. 140 Kodeksu cywilnego jak również art. 21 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Stosownie do art. 46 ust. 2 powołanej wyżej ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. A zatem jak jednoznacznie wynika z samego brzmienia przepisu decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zmienia w żaden sposób stosunków własnościowych, a więc nie pozbawia podmiotów prawa własności co do gruntów, na terenie których ma przebiegać planowana inwestycja. Przepis art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie stanowi postulatu – wymogu wydania decyzji lecz jest jedynie informacją mającą podkreślić charakter tejże decyzji.
Przez wydanie tej decyzji inwestor nie uzyskuje prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane. Jeżeli zatem inwestor nie jest właścicielem terenu objętego planowaną inwestycją, to inwestycję tą będzie mógł zrealizować pod warunkiem (m.in.) uzyskania prawa do dysponowania gruntem. Prawo dysponowania gruntem nie wchodzi w zakres oceny organu orzekającego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu lecz organu udzielającego pozwolenia na budowę - art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm., aktualnie tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r., Nr .207, poz 2016 ze zm. ).
Odnośnie zarzutu braku uwzględnienia interesów osób trzecich stwierdzić należy, iż ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 42 ust. 1 pkt 5 powołanej wyżej ustawy) może mieć miejsce tylko w takim zakresie, w jakim nie wkracza w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej.
Z tych względów nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy narusza interes prawny właściciela działki z uwagi na ograniczenie możliwości zabudowy, gdyż dotyczy on kwestii, która nie jest przedmiotem rozstrzygnięć zawartych w tej decyzji. Zarzut ten, dotyczący art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz § 187 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm. – obowiązującego do dnia 16 grudnia 2002r.) winien być podnoszony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Na etapie ustalania warunków zabudowy jest przedwczesny.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 listopada 1999 r. ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę. / por. II SA/Gd 2256/97, LEX nr 44250 /
Na odmienność postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oraz konieczność rozgraniczenia kompetencji organów administracji publicznej zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 7 września 2001 r. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd wskazał, że zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest różny w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie.
/ por. IV SA 1505/99, ONSA 2002/4/153 , także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2002 r., IV SA 2372, M. Prawn. 2002/22/1011 /
Zaskarżonemu wyrokowi nie można też przypisać zarzutu naruszenia art. 106 § 3 i § 4 p.p.s.a. w związku z art. 244 i art. 245 Kodeksu postępowania cywilnego.
Wprawdzie Sąd I instancji, na marginesie rozważań, przytoczył treść oświadczenia złożonego na rozprawie przez pełnomocnika inwestora o zrealizowaniu przedsięwzięcia w innym wariancie (przebieg z pominięciem działki skarżącego) lecz powyższego oświadczenia nie uznał za element stanu faktycznego sprawy i nie miało to żadnego wpływu na wynik sprawy.
Nie można wreszcie podzielić zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Strona w skardze skargę kasacyjnej nie uzasadniła powyższego zarzutu. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik strony adw. A. L. uzasadniła powyższy zarzut wskazując, iż Sąd I instancji, w przypadku zrealizowania inwestycji, winien umorzyć postępowanie.
Zważywszy na podniesiony zarzut podkreślić należy, iż Sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonej decyzji na podstawie stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tejże decyzji / art. 1 § 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 133 § 1 p.p.s.a. /. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy in merito i nie jest zatem uprawniony do rozpatrywania okoliczności zaistniałych po wydaniu zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie kontroli Sądu I instancji podlegała decyzja administracyjna. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowiła decyzja administracyjna - istniejąca w obrocie prawnym- a więc nie można uznać, aby zachodziła bezprzedmiotowość postępowania przed Sądem I instancji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.