II OSK 403/05

II OSK 403/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Anna Łuczaj
Roman Hauser /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 10/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-10-08
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser, Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./, Anna Łuczaj, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. i M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2004 r. sygn. akt VII SA/Wa 10/04 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2000 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 października 2004 r. sygn. akt VII S.A./Wa 10/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. S. uchylił zaskarżona decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2000r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki .
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy .
Decyzją z dnia [...] listopada 1999 roku , Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Warszawskim na podstawie art. 48 w związku z art. 51 ust. 3 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz. 414 ze zm.) nakazał M. i M. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanej (w celu powiększenia - kosztem klatki schodowej - powierzchni mieszkalnej lokalu Nr ...) ściany , i doprowadzenie w/w lokalu i wspólnego holu do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji stwierdził , że w wyniku przeprowadzonych oględzin ustalono , że w budynku przy ul. [...] w Warszawie we wspólnym holu dla lokali nr [...] i nr [...] wybudowana została ściana o wymiarach 2,34 m szerokości i 3,50 m wysokości . W ścianie tej wbudowana została stolarka drzwiowa bezpośrednio przy drzwiach wejściowych do lokalu nr [...] . W ten sposób powiększona została powierzchnia lokalu nr [...] o 6,46 m . Łączna powierzchnia tego lokalu wynosi 60,11 m2. W zabudowanym lokalu zmontowana została kuchnia gazowa , na zamontowanie której wymagane jest pozwolenie na budowę . W nowo wybudowanej ścianie wybito otwór wentylacyjny bezpośrednio przy drzwiach wejściowych do sąsiedniego lokalu nr [...].
Nadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Warszawskim stwierdził , że budynek przy ul. [...] wpisany jest do ewidencji zabytków i tego typu prace wymagają zaopiniowania Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków a jako samowola budowlana ściana ta podlega rozbiórce , a właściciel zobowiązany jest doprowadzić lokal i wspólny holl do stanu poprzedniego.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyli M. i M. K. podnosząc zarzut , że nie otrzymali protokołu oględzin hollu, które przeprowadzone zostały w dniu 1 października 1999 roku . Nadto zauważyli , że wątpliwości budzi wielkość powierzchni o jaką zwiększyło się zajmowane przez nich mieszkanie , a która podawana jest w uzasadnieniu decyzji . Zakwestionowali również ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego , iż dokonali montażu kuchni gazowej . W dalszej części odwołania stwierdzili , że dokonali adaptacji części hollu by poprawić warunki mieszkalne ich czteroosobowej rodziny , a działania podejmowane w stosunku do nich przez sąsiada podyktowane są jedynie jego złośliwością .
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 roku , nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Warszawskim z dnia [...] listopada 1999 roku i umorzył postępowanie przed organem I instancji . W motywach swego rozstrzygnięcia Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził , że organ I instancji błędnie zastosował w sprawie art.48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz.414 ze zm.). Przepis ten odnosi się bowiem do obiektów budowlanych , gdy tymczasem wybudowaną przez M. i M. K. ścianę uznać należy za roboty budowlane na które nie jest wymagane pozwolenie na budowę. M. i M. K. uzyskali w formie uchwały zgodę Wspólnoty Mieszkaniowej na wybudowanie ścianki zaś zgodność wykonanych prac ze sztuką budowlaną potwierdza stanowisko inspektora nadzoru Administracji Domów Komunalnych , opinia kominiarska oraz protokół oceny stanu instalacji gazowej. Wobec faktu , iż postępowanie wszczęte zostało w oparciu o nieprawidłową podstawę prawną w ocenie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego należało je umorzyć. Zdaniem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji niewłaściwie zastosował też art. 51 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane , gdyż przepis ten odnosi się do prac rozbiórkowych , a takie w przedmiotowej sprawie nie były prowadzone.
Sprawa przebudowy instalacji gazowej zdaniem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wymaga wszczęcia odrębnego postępowania i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego winien dokonać analizy stwierdzonej samowoli budowlanej w tym zakresie .
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J. S. podnosząc zarzut , że uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej została sfałszowana . Zdaniem skarżącego samowola budowlana spowodowała niemożność normalnego korzystania z jego mieszkania . Nadto zdaniem skarżącego umieszczenie kuchni gazowej w zamkniętym pomieszczeniu jest niezgodne z prawem budowlanym .
W swych dalszych pismach skierowanych do Sądu skarżący podniósł , że budynek przy ul. [...] Warszawie jest budynkiem zabytkowym i wykonywanie w nim jakichkolwiek prac wymaga zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków tymczasem M. i M. K. takiej zgody nie uzyskali .
W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał , że skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem jak podkreślono zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz.414 ze zm.) oraz art.l05 § l kpa i 77 kpa .
Podzielono pogląd Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego , że brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( Dz. U. z 1994 Nr 89 poz. 414 ze zm.) , gdyż prace wykonane przez M. i M. K. nie były budową lecz robotami budowlanymi . Sąd I instancji jednak nie zgodził się z poglądem , iż roboty te nie wymagały pozwolenia na budowę .
Zasadą przyjętą w ustawie z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane jest , iż wykonywanie robót budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę zaś wyjątki od tej zasady są ściśle określone w art. 29 wymienionej ustawy . Rodzaj i zakres wykonanych przez M. i M. K. robót budowlanych zdaniem Sądu wskazuje na to , że dokonali oni przebudowy części obiektu budowlanego . Wykonana przez inwestorów ściana nie znajduje się wewnątrz ich mieszkania . W wyniku wykonania tych robót powiększeniu uległa powierzchnia zajmowanego przez nich mieszkania, a zmniejszeniu uległa powierzchnia holu , który przeznaczony jest do użytku wspólnego przez wszystkich mieszkańców budynku . Zmieniony został układ konstrukcyjny pewnej części w budynku przy ul. [...] w Warszawie . To z kolei wpłynęło na zmianę sposobu korzystania z niego przez mieszkające w tym budynku osoby . Nie można zatem zdaniem Sądu twierdzić , że tego typu przebudowa jest obojętna z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę .
Konsekwencją braku uzyskania pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych w postaci przebudowy obiektu budowlanego jest zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego środków przewidziane w art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz.414 ze zm.) . Jednym z tych środków jest orzeczenie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części . Błędem więc było umorzenie przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania jako bezprzedmiotowego . Skorygowanie błędnej podstawy prawnej nakazu rozbiórki zawartej w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego może nastąpić w ramach rozpatrywania odwołania przez organ II instancji lub poprzez jej uchylenie do ponownego rozpoznania przez organ I instancji .
Z faktu , iż roboty budowlane wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną jak też , że inwestor dysponował zgodą Wspólnoty Mieszkaniowej na wykonanie robót , opinią kominiarską oraz oceną stanu instalacji gazowej nie można wnioskować , iż brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie nakazania rozbiórki zrealizowanego obiektu . Okoliczności te nie przesądzają bowiem o tym , że powstały obiekt zrealizowany został legalnie . Nie zostało przy tym wyjaśnione , czy w budynku tym tego typu przebudowa jest dopuszczalna z uwagi na to , iż podlega on szczególnej ochronie jako zabytek .
Jednocześnie za bezzasadne uznał Sąd stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego , iż odrębnie należy rozpoznać sprawę zamontowania kuchni gazowej w mieszkaniu M. i M. K. Sprawa ta zdaniem Sądu winna być rozpoznana przez organy nadzoru budowlanego w ramach jednego postępowania .
Konkludując Sąd I instancji zgodził się z poglądem zawartym w zaskarżonej decyzji , iż nie można nakładać obowiązku wymienionego w art. 51 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane gdy orzeczono przymusową rozbiórkę na podstawie art. 48 tej ustawy. Jednak stwierdzenie , iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w tej części jest błędna , nie będzie uzasadnione , jeśli zachodzą przesłanki do wydania nakazu rozbiórki w oparciu o przepis art.51 ust. pkt. l wymienionej wyżej ustawy.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. l a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. l271ze zm. ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. i M. K. zaskarżając go w całości .
Wyrokowi temu zarzucono naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 28 i 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz ich niewłaściwe zastosowanie poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę.
Wskazując na powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania .
Na poparcie skargi kasacyjnej wskazując motywy zawarte w wyroku Sądu I instancji stwierdzono , że wykładnia i zastosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane było w zaskarżonym orzeczeniu nieprawidłowe . Zaznaczono że artykuł 29 ust. 2 pkt. 1 i 2 cytowanego Prawa budowlanego przewidują , że :
"Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na:
1) remoncie istniejących obiektów budowlanych , z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu i instalacji gazowych, z zastrzeżeniem pkt. 2 albo zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej i powodzią ;
2) remoncie instalacji gazowych w lokalach mieszkalnych oraz remoncie instalacji gazu płynnego w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych .
Natomiast art. 30 ust. 1 ustawy przewiduje, że wykonywanie robót budowlanych o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1-13 wymaga jedynie , zgłoszenia właściwemu organowi .
Strony dokonały robót budowlanych , zaliczanych do prac remontowych określonych w art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy, ponieważ żadne z podjętych przez nich działań nie spowodowało zmiany elementów konstrukcyjnych budynku . Dobudowali oni (ścianę działową pomiędzy korytarzem (holem) budynku wielorodzinnego , a swoim lokalem , nie zmieniając ustawienia ścian konstrukcyjnych budynku . Powstała w ten sposób ściana nie powoduje , żadnych zmian w korzystaniu z budynku przez pozostałych jego użytkowników .
Pomiędzy wybudowaną ścianą , a wcześniejszą ścianą zewnętrzną lokalu nr [...] powstało niewielkie (3m2) pomieszczenie wykorzystywane przez skarżących jako przedpokój . W pomieszczeniu tym usytuowana jest jedynie szafa na ubrania . Nieprawdą jest jakoby pomieszczenie to było wykorzystywane na cele kuchenne .
Pomieszczenie kuchenne , w którym zlokalizowana jest również kuchnia gazowa znajduje się w głębi lokalu . Dokonane , w związku z instalacją kuchni gazowej, podłączenie kuchenki do instalacji gazowej (krótka rurka łącząca istniejącą instalację gazową z kuchenką) mieści się zarówno rodzajem jak i zakresem robót w dyspozycji pkt 2 ust. 2 art. 29 ustawy , jest to jedynie niewielki remont instalacji gazowej znajdującej się w lokalu mieszkalnym . Z powyższego wynika , że dokonane przez M. i M. K. roboty budowlane były zwolnione z obowiązku uzyskania odrębnego pozwolenia na budowę . Jednym wymogiem jaki stawia w takiej sytuacji ustawa - Prawo budowlane jest uprzednie (przed dokonaniem tych robót) powiadomienie właściwego organu . Z akt zgromadzonych w sprawie , korespondencja z Urzędem Dzielnicy Warszawa Śródmieście i Zarządem Domów Komunalnych , wynika , że Urząd Dzielnicy został prawidłowo powiadomiony o zamierzonych robotach budowlanych i wyraził na te roboty zgodę , zaś same prace budowlane zostały prawidłowo odebrane przez uprawnione do tego podmioty .
Wobec powyższego M. i M. K. spełnili wszystkie wymagania stawiane przez ustawę Prawo budowlane . Nie było więc podstaw do wydawania przez organy nadzoru nakazu rozbiórki postawionej przez nich ściany . W tych okolicznościach decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2000 r. jest zgodna z prawem i zasadami postępowania w tego typu sprawach . Natomiast orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie narusza prawo materialne przez niewłaściwe jego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego .
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .
Zaznaczyć również należy , iż przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , wymieniającego podstawy kasacji . Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie , które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu ( paragraf , ustęp ) - zostały naruszone , na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienie nie jest spełniony , gdy skarga zawiera wywody , zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się , który przepis prawa skarżący miał na uwadze , podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania . Przepis ten musi być wskazany wyraźnie .
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżących M. i M. K. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd ( porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. ) .
Zarzut uczyniony Sądowi I instancji w skardze kasacyjnej dotyczy naruszenia prawa materialnego art. 28 i 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89 poz. 414 ze zm.)przez błędną ich wykładnię.
Przystępując do oceny wskazanego zarzutu zauważyć należy, iż kontrola legalności zaskarżonego aktu dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odbywa się z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jego wydania . Zmiana stanu prawnego powstała po wydaniu zaskarżonego aktu nie może mieć wpływu na wynik sądowej kontroli tego aktu . Podobne zasady obowiązują Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku wydanego przez Sąd wojewódzki .
Zatem przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego będą przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania w tej sprawie decyzji ostatecznej tj. [...] sierpnia 2000 r.
Z treści art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wynika , że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i 30 . Natomiast przepis art. 29 omawianej ustawy określa w jakich sytuacjach budowa i roboty budowlane zwolnione są od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę , zaś przepis art. 30 tej ustawy wylicza budowy i roboty budowlane wymagające dokonania zgłoszenia .
W przepisie art. 28 cytowanej ustawy Prawo budowlane obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę odniesiono do robót budowlanych . Pojęcie robót budowlanych określone zostało w art. 3 pkt 7 omawianej ustawy Prawo budowlane i należy przez to rozumieć budowę , a także prace polegające na montażu , remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na budowę upoważnia inwestora do rozpoczęcia budowy a przez zatwierdzenie projektu budowlanego akceptuje plan budowy w tym zamierzone zasady zagospodarowania terenu budowy.
Skarżący jak wynika z lektury akt wybudowali w obiekcie przy ul. [...] w Warszawie ścianę w obrębie wspólnego korytarza o wymiarach 2,34 szerokości i 3,50 wysokości , w której osadzili drzwi jak też wybili otwór wentylacyjny , a także zainstalowali w zabudowanym lokalu kuchenkę gazową dokonując tym samym jak trafnie wskazał w motywach zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przebudowy części obiektu budowlanego powodując tym samym powiększenie powierzchni mieszkalnej swego mieszkania . Zmniejszeniu tym samym uległ holl do użytku wspólnego we wskazanym budynku . Dodatkowo zauważyć należy , iż z treści decyzji organu administracji I instancji wynika , że budynek przy ul [...] w Warszawie wpisany jest do rejestru zabytków . Tak opisany zakres robót budowlanych dokonanych przez skarżących niewątpliwie pozwalał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na przyjęcie stanowiska , że wykonane przez skarżących prace wymagały uzyskania pozwolenia na budowę .
Pełnomocnik skarżących podnosi w skardze kasacyjnej , iż przepisem wyłączającym potrzebę uzyskania takiego pozwolenia był norma art. 29 ustawy Prawo budowlane przy czym w zarzucie nie powołał precyzyjnie stosownego ustępu i podpunktu jakie zawiera niewątpliwie bardzo rozbudowana regulacja art. 29 . Natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjne omawiając ten zarzut wskazano na przepis art.29 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jednakże w brzmieniu przyjętym dopiero nowelizacja ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy –Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 , poz. 718) , która weszła do obrotu prawnego 11 lipca 2003 . Generalnie pełnomocnik skarżących określa prace wykonane przez skarżących jako roboty budowlane zaliczane do prac remontowych .
W chwili podejmowania decyzji ostatecznej w tej sprawie , która poddana została następnie kontroli Sądu administracyjnego treść przepis art. 29 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89 , poz. 414 ze zm.) określała , że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych , polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych , z wyjątkiem obiektów zabytkowych , jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu i instalacji gazowych albo zabezpieczenie przed wpływem eksploatacji górniczej lub powodzią , a także nie wpływa na zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy na terenie miasta .
Zatem w przypadku wyłącznie przeprowadzenia prac remontowych i do tego w obiekcie nie będącym obiektem zabytkowym ( nie wpisanym do rejestru zabytków ) , nie obejmujących wymiany elementów konstrukcyjnych i instalacji gazowej można podjąć prace budowlane po dokonaniu zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane . Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z pracami remontowymi , gdyż pojęcie remontu na potrzeby omawianej ustawy Prawo budowlane wyjaśnione został w art. 3 pkt 8 tej regulacji określającym , że przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego , a nie stanowiącej bieżącej konserwacji , przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym . Skarżący co jest okolicznością niesporną nie odtwarzali stanu pierwotnego , lecz dokonali przebudowy części obiektu budowlanego zmieniając istniejący układ konstrukcyjny budynku . Powiększenie poprzez wykonane roboty budowlane powierzchni lokalu skarżących wyklucza przyjęcie stanowiska , iż roboty budowlane podjęte w tej sprawie można zaliczyć do prac remontowych .
Tym samym brak w przepisie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane przesłanek wyłączających uzyskanie przez skarżących pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie , co dodatkowo wzmacnia stanowisko Sądu I instancji o potrzebie uzyskania takiego pozwolenia . Na marginesie czynionych rozważań zaznaczyć należy , iż Sąd I instancji trafnie zwrócił także uwagę na potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego dlatego też w opisanych okolicznościach nie można zarzucić zaskarżonemu wyrokowi , że został wydany z naruszeniem prawa .
Mając na uwadze powyższe uznać należy , że skarga kasacyjne w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw .
Z tych względów w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) należało orzec jak w sentencji wyroku.