II OSK 399/20

II OSK 399/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Antas
Jacek Chlebny /przewodniczący/
Jerzy Siegień /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2787/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-03-26
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 1537
art. 46 ut. 1 i 2
Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2787/17 w sprawie ze skargi T. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od T. N. na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 1237 (tysiąc dwieście trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2787/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi T. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zaskarżoną decyzję Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania T. N. (dalej: skarżący) oraz J. K. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A. "[...]", tj. wieży antenowej 39,55 m., urządzeń sterujących na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. B. w W., utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że na omawianym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru X-71 – część I w gminie B. Zgodnie z załącznikiem rysunkowym do planu działka znajduje się na obszarze o symbolu U, gdzie dopuszcza się realizację urządzeń infrastruktury technicznej (§ 10 ust. 3 pkt 2). W ocenie organu, realizacja stacji bazowej jest zgodna z planem miejscowym, stanowi bowiem rodzaj infrastruktury technicznej. Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przewiduje, że rozwiązania w miejscowym planie nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Dalej organ zaznaczył, że stacje bazowe nie są budowlami w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.), dalej: "Pr. bud." gdyż nie zostały wyraźnie wymienione ww. przepisie, ani nie są podobne do żadnej ze wskazanych w nim budowli. Nie są również urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 tej ustawy. Organ wskazał również, że plan określa warunki dla inwestycji na terenie o symbolu "U" przeznaczonym na usługi I, II i III stopnia obsługi, handel, turystyka (hotele i motele), usługi bytowe, administracja, magazyny, składy, hurtowanie, przedsiębiorstwa gospodarki komunalnej, warsztaty drobnej wytwórczości. Ustala dla noworealizowanych i przebudowywanych obiektów nieprzekraczalną wysokość 12 m od poziomu terenu. Przepisy miejscowych planów nie mogą być interpretowane rozszerzająco, zatem ograniczenie wysokości do 12 m dotyczy jedynie obiektów usługowych z § 10 ust. 1 planu. W ust. 3 plan dopuszcza na tym terenie realizację urządzeń infrastruktury technicznej bez ograniczenia wysokości. Według organu, niezasadnym byłoby uznanie, że dla infrastruktury technicznej niewymienionej w ust. 1 również stosuje się ograniczenie do 12 m, uniemożliwiałoby to bowiem realizację takich inwestycji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wbrew argumentacji organu odwoławczego, pomimo istniejących uprzednio w orzecznictwie rozbieżności, ugruntowane jest obecnie stanowisko, że wzniesienie stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a inwestycja tego rodzaju jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Pr. bud. Sporna stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi zatem budowlę, skoro jest jedną całością techniczno – użytkową, na którą składają się jej poszczególne elementy: wieża antenowa 39,55 m i urządzenia sterujące. W konsekwencji jest również obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Pr. bud. Takie telekomunikacyjne obiektu budowlane nie odpowiadają natomiast definicji urządzeń budowlanych, zwłaszcza z uwagi na konstrukcję.
Sąd pierwszej instancji wskazał następnie, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zwłaszcza art. 46 ust. 2 tej ustawy. Przepis ten stanowi jednoznacznie, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, to dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z przeznaczeniem terenu w planie, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Jeżeli dla obszaru U plan miejscowy nie przewiduje lokalizacji takiego rodzaju obiektów budowlanych jak stacje bazowe telefonii komórkowej, to zgodnie z art. 46 ust. 2 powołanej ustawy, ich realizacja byłaby możliwa, gdyby został spełniony warunek zachowania nieprzekraczalnej wysokości zabudowy dla obiektów noworealizowanych i przebudowywanych do 12 m. Tymczasem wysokość przedmiotowej stacji bazowej wynosi 39,55 m, co oznacza, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie spełnia wymagań planu.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła [...] S.A., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, tj. przyjęcie przez Sąd, że projektowana inwestycja jest niezgodna z przepisami obowiązującego planu miejscowego w związku z przekroczeniem przez inwestycję będącą stacją bazową telefonii komórkowej maksymalnej dopuszczalnej planem miejscowym wysokości zabudowy – tj. uznaniem przez Sąd, że określone w planie miejscowym ograniczenia mają zastosowanie do planowanej inwestycji będącej stacją bazową telefonii komórkowej
2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., tj. uznanie przez Sąd, że planowana inwestycja nie spełnia warunku zgodności z planem miejscowym, a więc nie można było udzielić inwestorowi zgody na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w analizowanym terenie – w związku z tym, że zdaniem Sądu inwestycja została niewłaściwie i sprzecznie z art. 3 pkt 3 Pr. bud. zakwalifikowana jako budowla, a nie obiekt budowlany, dla którego plan miejscowy wprowadza ograniczenia wysokościowe zabudowy.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
W sprawie nie jest sporne, że projektowana stacja bazowa, w skład której wejdzie wieża antenowa [...] (39, 55 m.), anteny sektorowe i radioliniowa mocowane do konstrukcji wsporczych, urządzenia radiowe BTS typu outdoor, droga kablowa oraz ogrodzenie stacji stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, o której mowa w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Teren działki nr ewid. [...], na którym ma zostać zlokalizowana przedmiotowa inwestycja, objęty jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru X-71 – część I w gminie B. Sytuację, w której lokalizowanie takiej inwestycji odbywa się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego reguluje ww. art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z ust. 1 tego przepisu wynika zasada ogólna dopuszczalności inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach objętych postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei stosownie do art. 46 ust. 2 tej ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przepis art. 46 ust. 2 wprowadza wymóg przyjęcia proinwestycyjnej wykładni postanowień planu miejscowego, w przypadku gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym. Celem tego przepisu jest bowiem rozstrzygnięcie o kwestii zgodności z planem miejscowym inwestycji z zakresu łączności publicznej w sytuacji, gdy plan miejscowy nie przewiduje terenów przeznaczonych na taki właśnie cel ("jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym"). Przy czym w zdaniu drugim tego przepisu ustawodawca przesądził, że przeznaczenie usługowe nie koliduje z lokalizacją obiektu z zakresu łączności publicznej. Z przepisu tego wynika również, że aby lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na danym terenie nie była dopuszczalna, to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musiałby zawierać konkretne uregulowania w sposób oczywisty ograniczające lub wręcz zakazujące realizacji takich inwestycji. Przepisy art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych należy odczytywać łącznie z uwagi na ich powiązanie z celem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Istotą wprowadzenia regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 jest stworzenie takiej zasady prawnej, która finalnie ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala m.in. na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych - a więc sprzecznych z celami ustawy (por. wyrok NSA z 28 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 19/17). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jako regułę, że zgodnie z ratio legis ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ustalenia obowiązującego planu miejscowego muszą być zatem wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (por. np. wyr. NSA z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2091/18).
Lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, o którym mowa w art. 46 ww. ustawy, odbywa się w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 35 ust. 1 Pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku inwestycji, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej, organ, z zachowaniem wskazówek interpretacyjnych, o których mowa w art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ale także ogólnych reguł wykładni aktów prawnych, dokonuje wówczas interpretacji postanowień planu na potrzeby zbadania zgodności z nimi planowanej inwestycji z zakresu łączności publicznej. Plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowi prawo miejscowe. Akt prawa miejscowego to akt o charakterze abstrakcyjnym i generalnym. Taki charakter planu miejscowego powoduje, że poza wypadkami gdy rozumienie przepisów nie budzi wątpliwości wynikających z racji lingwistycznych, systemowych, czy funkcjonalnych, do interpretacji jego postanowień stosuje się metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Gdy interpretacja postanowień planu miejscowego jest konieczna, powinna być zatem dokonana z uwzględnieniem wykładni językowej, celowościowej i systemowej. Jeśli zastosowana w procesie ustalenia treści przepisów prawnych planu miejscowego wykładnia językowa będzie niewystarczająca do kwalifikacji faktów oraz ustalenia normatywnych konsekwencji jej kwalifikacji, dopuszczalne jest stosowanie innych reguł wykładni prawa, mających na względzie cel uregulowania i analizujących znaczenie przepisu planu zagospodarowania przestrzennego z wykorzystaniem pozostałych postanowień tego aktu prawa miejscowego (por. wyr. WSA w Lublinie z 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 314/11). Przy interpretacji postanowień planu miejscowego uwzględnić należy, że przepisy prawa o charakterze reglamentacyjnym powinny charakteryzować się określonością i precyzją, ale także być interpretowane w sposób zawężający. Zastosowanie rozszerzającej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadziłoby do naruszenia podstawowych zasad obowiązujących w polskim systemie prawnym, reglamentacji w zakresie procesu inwestycyjno-budowlanego i potraktowania wyników tego rodzaju wykładni jako przesłanki dla odmowy udzielania pozwolenia na budowę (M. Cherka, Zasady wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [w:] Prawne aspekty procesu inwestycyjnego, red. M. Cherka, F. Elżanowski, K. Wąsowicz, Warszawa 2009., s. 64). Utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych jest stanowisko, że plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej, a postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej (por. np. wyr. NSA z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt II OSK 2935/19).
W sprawie niniejszej wątpliwości dotyczą dopuszczalności zlokalizowania ww. stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...] położonej na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem U. Stosownie do § 10 ust. 1 planu miejscowego, dla obszarów usługowych (U) ustala się obowiązujące przeznaczenie podstawowe: usługi I, II i III stopnia obsługi, handel, turystyka (hotele i motele), usługi bytowe, administracja, magazyny, składy, hurtownie, przedsiębiorstwa gospodarki komunalnej, warsztaty drobnej wytwórczości. Zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 1 planu, ustala się dla noworealizowanych i przebudowywanych obiektów nieprzekraczalną wysokość 12 m od poziomu terenu. Sporne pomiędzy stronami pozostaje, czy ustalona w § 10 ust. 2 pkt 1 nieprzekraczalna wysokość obiektów odnosi się również do infrastruktury telekomunikacyjnej, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej.
Jakkolwiek § 10 ust. 2 pkt 1 planu posługuje się szerokim pojęciem noworealizowanych i przebudowywanych "obiektów", to sformułowania tego nie należy interpretować literalnie w sposób, który prowadziłby do wniosku, że desygnatem tego pojęcia jest zbiór obiektów nieokreślonego w § 10 planu rodzaju. Pojęcie to należy rozumieć ściśle i odnosić wyłącznie do kategorii usług wymienionych w ww. jednostce redakcyjnej planu. Skoro ustalenia miejscowych planów, zwłaszcza o charakterze reglamentacyjnym, nie powinny być interpretowane rozszerzająco, tym samym ograniczenie wysokości noworealizowanej zabudowy do 12 m dotyczy jedynie obiektów usługowych wskazanych w § 10 ust. 1 planu miejscowego w ramach przeznaczenia podstawowego tego terenu. Stosując interpretację celowościową postanowień planu uwzględnić należało, że rodzaje usług wyliczonych w tym przepisie [handel, turystyka (hotele i motele), usługi bytowe, administracja, magazyny, składy, hurtownie, przedsiębiorstwa gospodarki komunalnej, warsztaty drobnej wytwórczości] wskazują na dominujący kubaturowy charakter obiektów przeznaczonych do ich realizacji. Wprawdzie ustawa - Prawo budowlane i ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają definicji obiektu kubaturowego, a także definicji takiej nie zawiera obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to należy przyjąć, że pojęcie to odnosi się do wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych, dla których można obliczyć objętość. Kubatura oznacza bowiem sześcian i jest miarą pojemności wyrażoną w m3. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 marca 2007 r. II SA/Wr 88/07). Zgodnie ze słownikiem Języka Polskiego PWN kubatura budynku jest rozumiana jako objętość wszystkich kondygnacji nadziemnych i podziemnych oraz kondygnacji przyziemnej budynku. Pośredniego potwierdzenia dla przedstawionego poglądu można poszukiwać w innych aktach normatywnych. Do tego rodzaju terminologii nawiązuje m.in. przepis § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.). W przepisie tym mowa jest o "kubaturze brutto budynku" rozumianej jako iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji (...). Niewątpliwie definicja kubatury odnosi się do budynku w rozumieniu Prawa budowlanego (art. 3 pkt 2 ustawy). Obiekt kubaturowy to zatem nic innego jak budynki i inne obiekty budowlane, którym można przypisać parametr objętości. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej, która zlokalizowana zostanie na wieży strunobetonowej o wysokości całkowitej 39,55 m n.p.t., w otoczeniu której na poziomie przyziemia posadowiona zostanie rama stalowa na płycie fundamentowej oraz urządzenia sterujące w postaci szaf, obiektem kubaturowym nie jest, gdyż nie stanowi bryły geometrycznej, dla której można wyznaczyć objętość. Nawet gdyby przyjąć zatem, że w przedmiotowym planie miejscowym nie uregulowano lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to posadowienie stacji bazowej telefonii komórkowej o wysokości 39, 55 m na obszarze usługowym (U) nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń dla tego terenu, bowiem ograniczenie wysokości noworealizowanej zabudowy zawarte w § 10 ust. 1 pkt 2 planu nie dotyczy obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej, lecz obiektów w przeważającej części kubaturowych w ramach realizowanych przez nie funkcji usługowych wyliczonych w § 10 ust 1 pkt 1 planu. Przy wykładni ww. postanowień planu uwzględnić należało regułę interpretacyjną planów miejscowych, jaką jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie. Zgodnie z regułą excepciones non sunt extendae należy przyjąć, że wyjątki od prawa do zabudowy telekomunikacyjnej muszą być interpretowane ściśle. Zatem zakazy lub ograniczenia wyrażone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego muszą odnosić się wprost do tego rodzaju zabudowy, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przypadku ograniczeń wysokościowych, o których mowa w § 10 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego.
Interpretując systemowo postanowienia planu miejscowego, uwzględnić należało również, że choć stacja bazowa telefonii komórkowej z wieżą o wysokości całkowitej 39,55 m, o konstrukcji stalowej, nie może być zaliczona do grupy obiektów usługowych wymienionych w § 10 ust. 1 planu miejscowego, to odpowiada przeznaczeniu dopuszczalnemu tych terenów - urządzenia infrastruktury technicznej (§ 10 ust. 3 pkt 2 planu). Odnosząc się do argumentacji Sądu pierwszej instancji, który zarzucił organom błędną kwalifikację prawną stacji bazowej telefonii komórkowej, sprzeczną z art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, zastrzec należy, że jakkolwiek z punktu widzenia norm tej ustawy, wolnostojąca wieża telefonii komórkowej jest rzeczywiście budowlą, to jako obiekt realizowany w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest także elementem sieci telekomunikacyjnej i elementem infrastruktury technicznej (por. wyr. NSA z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt 1508/17). Art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie definicji łączności publicznej odsyła do definicji łączności publicznej określonej w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest zatem urządzeniem niezbędnym dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, co oznacza, że wpisuje się ona w zakres pojęciowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (por. też wyr. WSA w Szczecinie z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 37/21). Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych "infrastruktura techniczna" to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem wskazanym w treści tego przepisu, natomiast zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z orzecznictwa wynika, że treść przywołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że wieża telekomunikacyjna, jako obiekt realizowany w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, stanowi szczególny rodzaj infrastruktury technicznej (por. wyr. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1748/13 i z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1604/14). W ust. 3 pkt 2 ww. planu ustawodawca dopuścił zaś na obszarze oznaczonym symbolem U realizację infrastruktury technicznej, dla której nie zostały określone żadne parametry ograniczające wysokość zabudowy. Bezzasadnym w świetle reguł wykładni planów miejscowych, w tym wynikających z ratio legis ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, byłoby uznanie, że dla obiektów infrastruktury technicznej, których lokowanie na terenie oznaczonym symbolem U określone zostało w odrębnej jednostce redakcyjnej planu (ust. 3 pkt 2 planu) w ramach dopuszczalnego przeznaczenia tego terenu, również należy przyjąć ograniczenie maksymalnej wysokości zabudowy, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 planu. Słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że ww. ograniczenie wysokościowe uniemożliwiałoby de facto realizację stacji bazowych na tym terenie, gdyż byłaby ona nieefektywna z przyczyn obiektywnych. Wymaga odnotowania, że odmienna interpretacja postanowień planu pozbawiałaby przedsiębiorstwa telekomunikacyjne rzeczywistych możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowych na terenie objętym przedmiotowym planem miejscowym. W analizowanym planie miejscowym, bez względu na przeznaczenie poszczególnych terenów elementarnych, na żadnym z terenów nie została bowiem dopuszczona wysokość zabudowy odpowiadająca wysokości inwestycji tego rodzaju, w tym inwestycji projektowanej. Słusznie zatem w skardze kasacyjnej wskazuje się, że przy zastosowanej przez Sąd interpretacji postanowień planu lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie byłaby możliwa na całym terenie jego obowiązywania, co sprowadzałoby się w istocie do sprzecznego z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych faktycznego zakazu lokalizacji tego typu przedsięwzięć na terenie objętym planem miejscowym.
Wobec pozytywnego efektu postępowania weryfikacyjnego, o którym mowa w art. 35 ust. 1 Pr. bud., którego celem było kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego, a które wyraża się m.in. w ocenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaskarżona decyzja Wojewody [...] odpowiada prawu.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem przewodniczącego wydziału, wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095, ze zm.).
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 tej ustawy.