II OSK 390/24

II OSK 390/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Rząsa
Jerzy Siegień /przewodniczący/
Małgorzata Masternak - Kubiak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Umorzenie postępowania
Sygn. powiązane
II SA/Łd 843/23 - Wyrok WSA w Łodzi z 2023-11-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 105 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 843/23 w sprawie ze skargi X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 843/23, po rozpoznaniu skargi X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 lipca 2023 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy – w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza P. z dnia 16 czerwca 2023 roku, znak: [...]; w punkcie 2. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w dniu 1 czerwca 2023 r. X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "Spółka") wystąpiła do Burmistrza P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na części działki nr [...] obręb K., gm. P.
Burmistrz P. decyzją z dnia 16 czerwca 2023 r. umorzył postępowanie administracyjne wskazując, że sporna inwestycja jest tożsama z przedsięwzięciem objętym decyzją tego organu z dnia 14 czerwca 2022 r. (znak: [...]), a zmniejszenie granic terenu inwestycji nie ma w sprawie znaczenia.
Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie wskazując, że w sprawie nie wystąpiła powaga rzeczy osadzonej, ponieważ obecny wniosek różni się od pierwotnego, stan faktyczny uległ zatem zmianie.
Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podniósł, że w ostatnim okresie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominowało stanowisko, że instalacje fotowoltaiczne o mocy przekraczającej 500 kW (moc wynikająca z art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 z późn. zm. – dalej: "u.p.z.p.") z wyłączeniem wskazanych w ww. przepisie wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, V I , VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 2052 oraz z 2021 r. poz. 922 i 1641) oraz z wyłączeniem urządzeń innych niż wolnostojące, należy kwalifikować jako zabudowę przemysłową wymagającą analizy przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Instalacje te nie korzystały zatem ze zwolnienia wynikającego z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przewidzianego m.in. dla urządzeń infrastruktury technicznej i odnawialnych źródeł energii.
Następnie Kolegium zauważyło, że orzecznictwo w powyższej materii uległo zmianie i obecnie w przypadku farm fotowoltaicznych znajduje zastosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p.. W świetle tego stanowiska obowiązkiem organu lokalizacyjnego jest zbadanie, czy w przypadku ww. inwestycji spełnione są przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 powoływanej ustawy. Przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie podlegają ocenie przy wydaniu warunków zabudowy.
Kolegium wyjaśniło, że decyzją z dnia 14 czerwca 2022 r., Burmistrz P. odmówił X z o.o. z siedzibą w [...] ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na części działki nr [...] obręb K., gm. P. z uwagi na brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.. Rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 11 sierpnia 2022 r. - Kolegium nie podzielało wówczas ww. stanowiska sądów administracyjnych w kwestii stosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Spółki wyrokiem z dnia 2 grudnia 2022 r., sygn. II SA/Łd 865/22.
Po zmianie orzecznictwa, w dniu 1 czerwca 2023 r. Spółka wystąpiła do Burmistrza P. z kolejnym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji modyfikując teren inwestycji. Kolegium zwróciło uwagę na zmniejszenie terenu o ok. 3 m w linii prostej na odcinku N-M wskazanym na mapie w skali 1:1000 stanowiącej załącznik wniosku, na załączniku graficznym do pierwszego wniosku odcinek oznaczony M-L.
Zdaniem organu odwoławczego z analizy akt sprawy, w tym pierwotnego wniosku spółki wynika, że brak jest podstaw do wydania decyzji lokalizacyjnej z uwagi na występowanie tożsamości spraw objętych wnioskiem skarżącej. Nie ulega wątpliwości, że dla terenu objętego przedsięwzięciem została już wydana przez Burmistrza P. decyzja z dnia 14 czerwca 2022 r. Teren inwestycji obejmował w całości obszar wskazany obecnie przez inwestora. Fakt jego zmniejszenia nie ma wpływu na wynik sprawy. Ponadto Kolegium podniosło, że ustalenie warunków zabudowy zgodnie z żądaniem Spółki stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.
Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość podmiotowa, jak i przedmiotowa, bowiem stan faktyczny oraz prawny nie uległ zmianie w stosunku do istniejącego w dacie wydania decyzji Burmistrza P. z dnia 14 czerwca 2022 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za zawierającą usprawiedliwione podstawy. W ocenie tego Sądu, w realiach niniejszej sprawy, organy administracji publicznej niezasadnie przyjęły, że występuje tożsamość stanu faktycznego tej sprawy ze stanem faktycznym sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną.
Sąd Wojewódzki dokonał analizy akt administracyjnych niniejszej sprawy oraz jednocześnie akt sprawy zakończonej prawomocną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 11 sierpnia 2022 r. Z porównania treści obu wniosków wszczynających wspomniane postępowania - zdaniem Sądu meriti – wynika jedynie tożsamość podmiotowa (oba wnioski złożyła skarżąca Spółka), natomiast nie zachodzi tożsamość przedmiotowa.
Niekwestionowane jest, że oba wnioski dotyczą farmy fotowoltaicznej przewidzianej do realizacji na dz. Nr [...], jednak istotna różnica, którą zbagatelizowano w toku postępowania administracyjnego, odnosi się do powierzchni zabudowy. W pierwszym wniosku przewidziano powierzchnię zabudowy 10.640 m² (1,64 ha). Niewątpliwie więc wówczas inwestycja kwalifikowała się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Realizacja takiego przedsięwzięcia wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i taką decyzję inwestor załączył do wniosku (decyzja Burmistrza P. z dnia 1 marca 2022 r.).
Natomiast w drugim wniosku inwestor zaplanował na tej samej działce farmę fotowoltaiczną, lecz o innej powierzchni i lokalizacji. Organ dostrzegł, że linia MN została oddalona o 3 m od granicy z działką [...] i prawidłowo ocenił, że taka zmiana nie wpływa istotnie na zmianę stanu faktycznego. Jednak organ nie zauważył, że obecnie procedowany wniosek z dnia 1 czerwca 2023 r. przewiduje powierzchnię zabudowy 9.870 m² (0,987 ha).
Sąd Wojewódzki nie podzielił stanowiska organu, że okoliczność zmniejszenia powierzchni zabudowy nie ma wpływu na wynik sprawy. Ta różnica tylko pozornie jest nieznaczna, jednak w istocie wpływa na kwalifikację prawną spornego przedsięwzięcia: obecnie nie kwalifikuje się ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b powołanego wcześniej rozporządzenia. Zatem w niniejszej sprawie zastosowanie mają inne przepisy prawa materialnego niż w poprzednim postępowaniu, przede wszystkim nie już jest wymaga decyzja środowiskowa. Tej kluczowej okoliczności zmiany elementu stanu faktycznego nie dostrzegł organ. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę ta zmiana jest o tyle istotna, że przesądza o braku tożsamości sprawy administracyjnej ze sprawą zakończoną. Zawarta w uprzednio wydanym rozstrzygnięciu norma indywidualna oraz skonkretyzowany w niej w sposób autorytatywny stosunek administracyjnoprawny determinują zakres stanu rzeczy osądzonej. Skoro zatem w kontrolowanym postępowaniu mamy do czynienia z odmienną kwalifikacją prawną przedmiotu sporu w świetle § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia, to niezasadne było stanowisko organu o zaistnieniu przeszkody do orzekania w postaci powagi rzeczy osądzonej. Z uwagi na powyższe w kontrolowanym postępowaniu nie zaszła podstawa do jego umorzenia.
Zdaniem Sądu meriti, nie sposób się zgodzić ze stroną skarżącą, że zmiana linii orzeczniczej stanowi o braku tożsamości sprawy. Otóż zmiana stanowiska judykatury nie mieści się w zakresie pojęcia: "ten sam stan prawny", który podlega ocenie przez pryzmat ewentualnej tożsamości sprawy. Pojęcie: "ten sam stan prawny" należy rozumieć jako treść przepisów prawnych, a nie ich wykładnię dokonywaną przez judykaturę czy też piśmiennictwo. Ponadto Sąd Wojewódzki nie zgodził się z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby w późniejszym wniosku zjazd z drogi publicznej został inaczej zaprojekowany niż w pierwszym wniosku. Po analizie akt Sąd ten doszedł do przekonania, że oba zjazdy zaprojektowano w ten sam sposób. Nie mniej jednak wcześniejsze ustalenia, dotyczące odmiennych podstaw prawnych przy rozstrzyganiu wniosku skarżącej Spółki o wydanie warunków zabudowy, stanowią niewątpliwie podstawę do uznania, że doszło do zmiany stanu faktycznego, a co za tym idzie nie zachodzi podstawa do uznania zaistnienia przesłanki res iudicata i umorzenia postępowania na bazie art. 105 K.p.a.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) – dalej: "P.p.s.a.", orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciło - na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. oraz w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 z późn. zm. - w brzmieniu obowiązującym przed dniem 13 września 2023 r.), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie", poprzez błędne uznanie, że w sprawie, której, przedmiotem jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej, powierzchnia zabudowy zamierzenia budowlanego planowanego do realizacji ma znaczenie dla oceny spełnienia warunków określonych w art. 61 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 września 2023 r.), a w konsekwencji, skoro powierzchnia zabudowy farmy fotowoltaicznej wskazanej do realizacji we wniosku o ustalenie warunków zabudowy rozstrzyganym obecnie jest inna niż powierzchnia zabudowy farmy fotowoltaicznej, dla której wydano już ostateczną decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, to tym samym nie można uznać, że zachodzi tożsamość stanu faktycznego sprawy rozstrzyganej obecnie ze sprawą już uprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną, a co za tym idzie, nie zachodzą podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego ze względu na stan res iudicata, podczas gdy powierzchnia zabudowy farmy fotowoltaicznej nie ma znaczenia dla materialnoprawnych przesłanek ustalenia warunków zabudowy określonych w przepisach u.p.z.p., a więc nie może rzutować na ocenę tożsamości stanu faktycznego sprawy;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej wskutek wadliwego przyjęcia, że organy orzekające błędnie uznały, że zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie wymienionego przepisu K.p.a.
Wskazując na powyższe zarzuty, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; rozpoznanie skargi X Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 lipca 2023 r. i jej oddalenie, jako bezzasadnej;
ewentualnie
2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi,
3) zasądzenie od skarżącej na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. .
Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Sieradzu oświadczyło, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Przedmiotem kontroli Sądu Wojewódzkiego była decyzja – wydana na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. - umarzającą postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na części działki nr [...] obręb K., gm. P. W ocenie organu sporna inwestycja jest tożsama z przedsięwzięciem objętym wcześniejszą prawomocną decyzją.
Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów na wstępie przytoczyć należy stanowisko wyrażone w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 listopada 2023 r., sygn. akt II GPS 2/22 (ONSAiWSA 2024, nr 1, poz. 3), zgodnie z którym tożsamość sprawy administracyjnej wyznaczają elementy określające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotów oraz identyczność obu podstaw - prawnej i faktycznej. Tożsamość elementów podmiotowych, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.
W kontrolowanym wyroku Sąd słusznie nie dopatrzył się tożsamości pomiędzy sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną z dnia 11 sierpnia 2022 r. o odmowie wydania warunków zabudowy dla ww. inwestycji oraz wnioskiem inwestora z dnia 1 czerwca 2023 r. Z porównania treści obu wniosków wszczynających wspomniane postępowania wynika jedynie tożsamość podmiotowa (oba wnioski złożyła skarżąca Spółka), natomiast nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Zaznaczyć przy tym trzeba, że o tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć wniosek decyduje strona, a nie organ administracji, do którego wniosek został skierowany. Organ administracji nie jest związany podaną przez stronę podstawą prawną żądania, lecz musi rozpoznać sprawę, co do jej istoty, w świetle intencji autora dających się ustalić na podstawie całej treści pisma
Jak wynika z materiału aktowego sprawy, w pierwszym wniosku (data wpływu: 28 kwietnia 2022 r.), Spółka wystąpiła do Burmistrza P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na części działki nr [...] obręb K., gm. P., przewidując powierzchnię zabudowy 10.640 m² (1,64 ha). Niewątpliwie więc wówczas inwestycja kwalifikowała się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia. Realizacja takiego przedsięwzięcia wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i taką decyzję inwestor załączył do wniosku (decyzja Burmistrza P. z dnia 1 marca 2022 r.). Postępowanie to zostało zakończone decyzją Burmistrza P. z dnia 14 czerwca 2022 r. o odmowie wydania warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Ta decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 11 sierpnia 2022 r., a skarga na decyzję organu odwoławczego została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 865/22.
Kolejnym wnioskiem (data wpływu: 1 czerwca 2023 r.) inwestor zaplanował na tej samej działce farmę fotowoltaiczną o tej samej mocy, lecz o innej powierzchni. Co prawda linia MN została oddalona o 3 m od granicy z działką nr [...] względem pierwszego wniosku i taka zmiana nie mogła wpłynąć istotnie na zmianę stanu faktycznego, jednakże wniosek ten przewidywał również mniejszą powierzchnię zabudowy, tj. 0,987 ha względem 1,64 ha z pierwszego wniosku.
Wbrew zarzutom skargi Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że objęte wnioskiem z dnia 1 czerwca 2023 r. zamierzenie inwestycyjne skarżącej Spółki, pomimo tego, że dotyczy budowy farmy fotowoltaicznej o tej samej mocy, jak w przypadku zamierzenia, dla którego nie ustalono warunków zabudowy ostateczną decyzją z dnia z dnia 11 sierpnia 2022 r., uznać należy za inną inwestycję.
Zaakcentować trzeba, że nie ma przeszkód, by dla tej samej nieruchomości organ wydał kilka decyzji o warunkach zabudowy - nawet na rzecz różnych wnioskodawców. Stosownie do regulacji art. 63 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy dla tego samego terenu można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, co więcej, kilka decyzji można wydać temu samemu wnioskodawcy. Wynika to z istoty i charakteru prawnego tej decyzji, będącej szczególnego rodzaju decyzją administracyjną, której celem jest potwierdzenie możliwości inwestowania, albo braku takiej możliwości na określonym obszarze w świetle obowiązującego tam porządku przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy jest swoistego rodzaju odpowiedzią na pytanie, czy w związku z brakiem na określonym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, realizacja konkretnego zamierzenia inwestycyjnego na danym terenie jest dopuszczalna w świetle obowiązującego na tym obszarze ogólnego porządku przestrzennego, a jeśli tak, to na jakich warunkach. Trzeba mieć jednak na uwadze, że decyzję o warunkach zabudowy dla określonej działki (działek) można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, ale nie można wydać takiej decyzji dla tej samej inwestycji. Taki charakter decyzji o warunkach zabudowy od dawna nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 lutego 1998 r., sygn. II SA/Po 873/97, ONSA 1998/4/141, wyroki NSA: z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. II OSK 1566/07, LEX nr 529537 i z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. II OSK 1508/06, LEX nr 438625). Podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy ma zatem prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu pod warunkiem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji. Przy czym zarówno teren jak i zamierzenie należy oceniać funkcjonalnie, a nie stricte literalnie.
W ocenie składu orzekającego, by mówić o tożsamości inwestycji na gruncie warunków zabudowy musi zachodzić tożsamość inwestora, terenu inwestycyjnego i przedmiotu inwestycji. Oceniając zatem, czy dana inwestycja wymagać będzie od inwestora uzyskania tzw. decyzji środowiskowej należy wziąć pod uwagę, że istotny (relewantny) jest według ustawodawcy obszar tej inwestycji, a nie np. moc czy ilość paneli fotowoltaicznych. W rozpoznawanej sprawie skoro inwestor ograniczył we wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar inwestycji do 1ha to nie będzie zobowiązany do uzyskania decyzji środowiskowej, ani też nie będzie podstaw do oceny jego wniosku przez pryzmat uprzednio uzyskanej decyzji z dnia 1 marca 2022 r. Z tego też względu nie sposób uznać, jak postulowano w skardze kasacyjnej, pełnej tożsamości przedmiotu obecnej sprawy ze sprawą załatwioną ostateczną decyzją z dnia 14 czerwca 2022 r. Nie można więc przyjąć, że sprawy wszczęte wymienionymi wnioskami są tożsame, a zatem nie mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej (res iudicata). Brak było zatem podstaw, aby zastosować rozwiązanie przewidziane w art. 105 § 1 K.p.a.
W związku z tym uznać należy, że analiza podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów prowadzi do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia prawidłowości wydanego przez Sąd pierwszej instancji wyroku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.