II OSK 388/07
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną M. i R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił ich skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Sprawa dotyczyła wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie budowy budynku gospodarczego. Wnioskodawcy twierdzili, że wyjście na jaw nowych dowodów, a mianowicie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dacie wydania pierwotnej decyzji, stanowiło podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zarówno organ administracji, jak i WSA uznały, że ta przesłanka nie została spełniona, wskazując na istnienie planów zagospodarowania przestrzennego w dacie wydania decyzji. NSA podzielił to stanowisko, podkreślając, że kwestia istnienia lub braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest dowodem w sprawie, lecz kwestią prawnomaterialną. Zgodność decyzji z planem mogłaby być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd zwrócił również uwagę na fakt, że sprawa była już wcześniej przedmiotem rozpoznania przez NSA, który oddalił skargę.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów o wznowieniu postępowania administracyjnego (art. 145 k.p.a.) i rozróżnienie ich od podstaw nieważności decyzji (art. 156 k.p.a.), zwłaszcza w kontekście planów zagospodarowania przestrzennego.
Dotyczy specyficznej sytuacji, w której jako podstawę wznowienia postępowania podniesiono brak planu zagospodarowania przestrzennego.
Zagadnienia prawne (2)
Czy brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dacie wydania decyzji administracyjnej stanowi istotną nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uzasadniający wznowienie postępowania?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest dowodem w sprawie budowlanej, lecz kwestią prawnomaterialną, która może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że plan zagospodarowania przestrzennego ma charakter normatywny i nie stanowi dowodu w postępowaniu. W związku z tym, jego istnienie lub brak nie może być traktowane jako nowy dowód w rozumieniu przepisów o wznowieniu postępowania. Kwestia zgodności z planem należy do oceny w trybie nieważnościowym.
Jaka jest różnica między podstawami wznowienia postępowania (art. 145 k.p.a.) a podstawami stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 k.p.a.) w kontekście planów zagospodarowania przestrzennego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Podstawy wznowienia postępowania dotyczą wadliwości proceduralnych lub dowodowych, które ujawniły się po wydaniu decyzji, podczas gdy podstawy nieważności dotyczą wad merytorycznych lub formalnych decyzji, które istniały od początku, w tym niezgodności z prawem, np. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Uzasadnienie
Sąd rozróżnił tryb wznowieniowy od trybu nieważnościowego, wskazując, że niezgodność z planem zagospodarowania przestrzennego może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, ale nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Przepisy (4)
Główne
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
k.p.a. art. 145 § 1 pkt 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego
Wniosek o wznowienie postępowania z powodu wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi.
k.p.a. art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego
Podstawa stwierdzenia nieważności decyzji, w tym niezgodność z prawem, np. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
k.p.a. art. 145 § 4 i 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego
Argumenty
Odrzucone argumenty
Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dacie wydania decyzji jako podstawa wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Godne uwagi sformułowania
kwestia istnienia lub braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie należy do sfery dowodowej, lecz prawnomaterialnej • miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera unormowania prawne i z pewnością nie stanowi dowodu w sprawie budowlanej
Skład orzekający
Bożena Walentynowicz
przewodniczący
Alicja Plucińska-Filipowicz
sprawozdawca
Małgorzata Miron
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów o wznowieniu postępowania administracyjnego (art. 145 k.p.a.) i rozróżnienie ich od podstaw nieważności decyzji (art. 156 k.p.a.), zwłaszcza w kontekście planów zagospodarowania przestrzennego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, w której jako podstawę wznowienia postępowania podniesiono brak planu zagospodarowania przestrzennego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii proceduralnej w prawie administracyjnym, która może mieć znaczenie dla wielu postępowań budowlanych. Rozróżnienie trybów wznowienia i nieważności jest kluczowe dla praktyków.
“Czy brak planu zagospodarowania przestrzennego zawsze pozwala na wznowienie postępowania? NSA wyjaśnia.”
Sektor
budownictwo
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.