II OSK 385/20

II OSK 385/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak
Jan Szuma /sprawozdawca/
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 569/19 - Wyrok WSA w Krakowie z 2019-07-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Oddalono wniosek o zasądzenie kosztów
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 145 § 1 pkt 2, art. 151, art. 183 § 1, art. 183 § 2 pkt 1-6, art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze, art. 204 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 97 § 1 pkt 4, art. 138 § 1 pkt 2, art. 138 § 2, art. 136 § 1, art 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15zzs(4) ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 569/19 w sprawie ze skargi X. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 12 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek Y. S.A. z siedzibą w C. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 lipca 2019 r., II SA/Kr 569/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w punkcie I. sentencji wyroku, oddalił skargę spółki [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia [...] kwietnia 2019 r., [...] , którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 2018 r., [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] S.A. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę dla zamierzenia określonego jako: "Budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, w tym, jednego 1-segmentowego, jednego z trzema segmentami położonymi wspólnym garażem podziemnym i jednego z czterema segmentami połączonymi wspólnym garażem podziemnym wraz z naziemnymi miejscami parkingowymi, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] [...], a w zakresie infrastruktury i wjazdu na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] [...]przy ul. [...] – Etap II – Obejmujący budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego 6 z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, c.o., wentylacją mechaniczną, elektryczną i teletechniczną wjazdem oraz drogami wewnętrznymi i miejscami parkingowymi naziemnymi, wewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej i deszczowej w gruncie oraz likwidacją nieczynnych wewnętrznych instalacji na działkach [...], [...], [...], [...] obr. [...]".
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła spółka [...] S.A. zarzucając naruszenie:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę skargi kasacyjnej Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.; obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę decyzji Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 r., dalej "K.p.a.") poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo, że zaskarżona decyzja Wojewody została podjęta z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy rozpoznawał sprawę o innym zakresie, aniżeli organ pierwszej instancji. Rozpoznawał właściwie inny wniosek, co miało związek z modyfikacją projektu budowlanego na etapie postępowania odwoławczego. W ocenie [...] S.A. Sąd pierwszej instancji naruszył zarazem art. 15 K.p.a. akceptując wadliwe działanie Wojewody w opisanym wyżej zakresie;
2. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art 156 § 1 pkt 2 oraz art. 15 K.p.a. poprzez oddalenie skargi i odstąpienie od stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo że Wojewoda, jako organ odwoławczy, rozpoznawał sprawę w sposób opisany w poprzednim zarzucie;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo że zaskarżona decyzja Wojewody została podjęta z naruszeniem tego drugiego przepisu, to jest Wojewoda w całości uchylił decyzję Prezydenta, uznając ją za błędną, a jednocześnie w tym zakresie podjął rozstrzygnięcie o takim samym kształcie jak w uchylonej w całości decyzji, co stanowi logiczną sprzeczność. Zdaniem skarżącej spółki akceptacja takiego sposobu działania Wojewody przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (poprzez oddalenie skargi, gdy skarga powinna zostać uwzględniona) jest równoznaczna z naruszeniem przezeń wymienionych regulacji;
4. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez oddalenie skargi i nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo że Wojewoda w całości uchylił decyzję organu pierwszej instancji, uznając ją za błędną, a zarazem podjął rozstrzygnięcie o takim samym kształcie, jak w uchylonej w całości decyzji, co stanowi logiczną sprzeczność;
5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej, pomimo że zaskarżona decyzja Wojewody drugiego z wymienionych przepisów, to jest w ten sposób, że Wojewoda nie uchylił decyzji Prezydenta i nie przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia, a to w sytuacji gdy doszło do modyfikacji projektu budowlanego stanowiącego część wniosku na etapie postępowania odwoławczego. Zdaniem skarżącej spółki doszło do zmiany przedmiotu postępowania, a tym samym "pozostał konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający wpływ na rozstrzygnięcie", którego organ pierwszej instancji w ogóle nie badał i nie mógł go badać;
6. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 138 § 2 K.p.a. poprzez oddalenie skargi i nie stwierdzenie nieważności decyzji, choć Wojewoda nie uchylił decyzji Prezydenta w warunkach opisanych w poprzednim zarzucie;
7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji we wskazanym w skardze zakresie, pomimo że decyzja Wojewody została podjęta z naruszeniem art. 9 i 10 § 1 K.p.a. poprzez brak informowania stron (w tym skarżącej) o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz poprzez brak zapewnienia stronom (w tym skarżącej) czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji brak umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (przede wszystkim poprzez zawiadomienie skarżącej o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy i zebranego materiału w momencie, kiedy akta sprawy nie były jeszcze kompletne oraz poprzez pominięcie powtórnego zawiadomienia, kiedy akta posiadały już wszystkie elementy);
8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nie uchylenie zaskarżonej decyzji we wskazanym w skardze zakresie, pomimo że zaskarżona decyzja Wojewody została podjęta z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zdaniem spółki możliwość wydania decyzji uwarunkowana była uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez inny organ (zależała od wyniku postępowania w sprawie o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, na podstawie których prowadzone było postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego);
9. art. 151 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, choć zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem licznych wskazanych powyżej przepisów postępowania.
Wskazując na powyższe spółka [...] S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Wojewody w części, w jakiej orzeczono o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Jako ewentualność skarżąca wystąpiła alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zwróciła się także o zasądzenie na jej rzecz od Wojewody kosztów postępowania.
Na skargę kasacyjną odpowiedziała [...] S.A. wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz, jako uczestniczki postępowania, kosztów postępowania. Spółka wyjaśniła, że podniesione przeciwko wyrokowi zarzuty opierają się na nieuzasadnionej konstatacji, że w toku postępowania odwoławczego nie są dopuszczalne żadne zmiany w projekcie budowlanym. Zdaniem [...] S.A. drobne zmiany w projekcie są dopuszczalne na etapie odwoławczym. W kontrolowanym postępowaniu objęło to kolor elewacji oraz – bez jakichkolwiek skutków dla zasadniczych rozwiązań projektowych oraz praw osób trzecich – zmieniono układ miejsc parkingowych. Uczestniczka postępowania przyznała, że przedłożyła dodatkowe materiały do akt sprawy, lecz było to działanie mieszczące się w zakresie określonym w art. 136 § 1 K.p.a. [...] S.A. podkreśliła też, że nie uległ zmianie przedmiot postępowania. Sprawa nadal dotyczyła projektu budowlanego dla tego samego obiektu, w tym samym miejscu i kwestie te nie podlegały jakiejkolwiek modyfikacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należałoby na wstępie zwrócić uwagę, że skarżąca nie przedstawia w niej zarzutów dotyczących zagadnień materialnych, konkretnie dotyczących przepisów techniczno-budowlanych, dotyczących zamierzenia budowlanego podlegającego zatwierdzeniu i objętego pozwoleniem na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej do kwestii tych wobec tego nie mógł się odnieść.
Spółka [...] S.A., choć sformułowała wiele zarzutów, w istocie rzeczy sformułowała je wszystkie, poza dwoma ostatnimi dotyczącymi art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. (w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), na bazie tego samego założenia wyjściowego. Skarżąca twierdzi, że w toku sprawy administracyjnej, na etapie postępowania przed Wojewodą jako organem odwoławczym, doszło do modyfikacji projektu budowlanego w zakresie naruszającym zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.). W jej ocenie doszło wręcz do sytuacji, którą można opisać jako złożenie i zatwierdzenie na etapie drugiej instancji administracyjnej nowego projektu budowlanego. Spółka w ramach zarzutów oznaczonych wyżej numerami 1-6 wywodziła, że w okolicznościach sprawy niedopuszczalne było orzekanie reformatoryjne Wojewody w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ ten powinien wydać decyzję kasacyjną (art. 138 § 2 K.p.a.), a skoro tego nie uczynił, naraził się na zarzut rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny fundamentalnie nie podziela tezy [...] S.A., że w okolicznościach badanej sprawy doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i że w konsekwencji organ odwoławczy miał działać w warunkach naruszenia, a nawet rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie kwestie z tym związane obszernie i prawidłowo wyjaśnił na stronach 16-18 uzasadnienia wyroku. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że na etapie postępowania przed Wojewodą [...] S.A. rzeczywiście wprowadziła korekty do projektu budowlanego oraz uzupełniła go o pewne wyjaśnienia. Dotyczyło to ilości miejsc postojowych, wyjaśniono rozwiązania w zakresie drogi pożarowej rozpatrywanej wyłącznie dla Etapu II inwestycji, wyjaśniono kwestię zacienienia i przesłaniania, jak również doprecyzowano kolorystykę elewacji. Jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji nie są to zmiany, które naruszałyby zasadę dwuinstancyjności postępowania czy też usprawiedliwiały uchylenie decyzji Prezydenta.
Nie jest tak, jak zdaje się w skardze kasacyjnej sugerować skarżąca spółka, że doszło do złożenia na etapie postępowania odwoławczego niemalże nowego wniosku. Takiej tezy nie da się obronić zestawiając ją z materiałem zebranym w toku postępowania. Przeciwnie do twierdzeń spółki na etapie postępowania przed Wojewodą przedmiotem postępowania była ta sama inwestycja, tyle tylko, że do projektu budowlanego wprowadzono korekty i przedstawiono doń wyjaśnienia. W takiej sytuacji organ odwoławczy był uprawniony do orzekania co do istotny. Jest to działanie dopuszczalne i nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.). Należy bowiem pamiętać, że organ administracji drugiej instancji zasadniczo może i powinien orzekać co do istoty (art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a.) załatwiając sprawę. Rozstrzyganie kasacyjne może mieć miejsce tylko, gdy naruszono przepisy postępowania i istnieje konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy (art. 138 § 2 K.p.a.).
Odnosząc się do wywodów skargi kasacyjnej, zwłaszcza zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art 138 § 1 pkt 2 K.p.a., którego skarżąca spółka motywuje twierdzeniem o "logicznej sprzeczności" rozstrzygnięcia Wojewody, Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że decyzja o pozwoleniu na budowę zawiera w swej treści integralne rozstrzygnięcie wyrażające się w zatwierdzeniu projektu, a wręcz jego konkretnych egzemplarzy (niegdyś czerech, obecnie trzech) (art. 34 ust. 4 i 4a P.b.). Jeżeli wiec organ pierwszej instancji projekt zatwierdził, to jego korekta na etapie drugiej instancji wymaga uchylenia rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego oraz ponownego orzeczenia o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu skorygowanego projektu. Tego rodzaju orzeczenie reformatoryjne w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę jest dopuszczalne, a jako forma prawna znajduje umocowanie w przepisach procedury – art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.
Tytułem uzupełnienia Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że oczywiście w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę może dojść do sytuacji (w praktyce nierzadkich), że organ odwoławczy oceniając projekt budowlany dochodzi do konkluzji, że wymaga on kompleksowych zmian czy uzupełnień. Wówczas to rzecz jasna może zajść potrzeba powtórzenia postępowania od pierwszej instancji administracyjnej z uwagi na wymagany do wyjaśnienia zakres sprawy (art. 138 § 2 K.p.a.). Jak zaznaczono, w niniejszej sprawie [...] S.A., choć korygowała i uzupełniała projekt budowlany, to jednak nie były to zmiany uzasadniające prowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerokim zakresie, względnie, w świetle których można byłoby twierdzić o nadaniu zamierzeniu budowlanemu nowej rodzajowo postaci. Spółka będąca inwestorem wprowadziła do rozwiązań projektowych tylko nieznaczne korekty i uzupełniła swe stanowisko o wyjaśnienia.
Mając to wszystko na uwadze, zarzuty skargi kasacyjnej wymienione powyżej w punktach 1-6 należy uznać za nietrafne. W szczególności wbrew twierdzeniom skarżącej Wojewoda nie nadużył kompetencji do orzekania reformatoryjnego (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.), a okoliczności sprawy nie aktualizowały potrzeby wydania decyzji kasacyjnej (art. 138 § 2 K.p.a.). Nie naruszono też zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.), a już z całą pewnością nie doszło do uchybienia art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w stopniu rażącym (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).
Nie może być uznany za skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a. Prawdą jest, jak twierdzi skarżąca, że pismem z dnia [...] marca 2019 r., [...] wystosowano do stron zawiadomienie o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy oraz o możliwości złożenia wniosków i wyjaśnień (k. 145 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Zawiadomienie to radca prawny M. M. – pełnomocnik [...] S.A. otrzymał niezwłocznie, gdyż dotarło ono do jego kancelarii już [...] marca 2019 r. (k. 148 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Pełnomocnik skarżącej (substytut) stawił się w siedzibie organu [...] marca 2019 r. i zapoznał się z aktami, wykonując fotokopie (k. 186 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Prawdą jest też, że dopiero następnego dnia, pełnomocnik [...] S.A., R. M., dostarczył wymagane egzemplarze projektu budowlanego (k. 187 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Nie ulega więc wątpliwości, że Wojewoda naruszył art. 10 § 1 K.p.a., gdyż niejako wprowadził strony w błąd, co do możliwości zapoznania się z "całością akt sprawy", skoro akta te dopiero podlegały uzupełnieniu. Jak zaznaczono wyżej, zarzuty kasacyjne obejmujące art. 10 § 1 K.p.a., a także powiązany art. 9 K.p.a. (zasada informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy), nie mogą być uznane za skuteczne, gdyż skarżąca spółka [...] S.A. nie wykazała, w jakim zakresie nie zapoznanie się przez jej pełnomocnika z ostatecznie złożonymi egzemplarzami projektu budowlanego mogło wpłynąć na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej kwestii tej nie wyjaśniono. Co więcej, skarga kasacyjna w ogóle nie zawiera zarzutów dotyczących przepisów techniczno-budowlanych, a wiec nawet trudno domniemywać w jakim zakresie brak wiedzy skarżącej mógł rzutować na jej możliwości działania w sprawie na etapie administracyjnym, wpływając na jej możliwości zajęcia merytorycznego stanowiska. Kończąc powyższy wątek należy dodać, że naruszenie przepisów art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a. mogłoby być uwzględnione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie tylko wówczas, jeśli tak zidentyfikowane uchybienie przepisów postępowania "mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy" (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Skarżąca takiego wpływu nie wykazała.
Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Wznowienie postępowania zakończonego decyzją o ustaleniu warunków zabudowy nie oznacza, że aktualizuje się zagadnienie wstępne dla postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Nie chodzi bowiem o uzyskanie przez inwestora koniecznego rozstrzygnięcia pozytywnego, lecz o ewentualne rozstrzygnięcie negatywne – przyszłe i tylko hipotetyczne wyeliminowanie decyzji o warunkach zabudowy z obrotu prawnego. Innymi słowy, jeżeli decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją ostateczną, to nie ma przeszkód, aby w oparciu o nią wydać pozwolenie na budowę. Sam fakt wszczęcia postępowania nadzwyczajnego wobec niej nie podważa jej skuteczności.
W tym miejscu można nadmienić, że w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa z dnia [...] kwietnia 2019 r. świadcząca o tym, iż zweryfikowano, czy decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] września 2017 r. o warunkach zabudowy nie podlegała wstrzymaniu w ramach postępowania wznowieniowego (do takiego wstrzymania nie doszło) (k. 257 akt administracyjnych organu drugiej instancji).
Wreszcie warto dodać, że wedle danych posiadanych przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu, o ile rzeczywiście toczyło się postępowanie wznowieniowe w odniesieniu do uzyskanej przez [...] S.A. decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania (utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., [...] ), to jednak postępowanie to zostało ostatecznie umorzone decyzją Kolegium z dnia [...] października 2020 r., [...]. To ostatnie rozstrzygnięcie to jest również prawomocne, gdyż wyrokiem z dnia 10 marca 2021 r., II SA/Kr 1457/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniesioną od niego skargę (wyrok nie został zaskarżony).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., w punkcie 1. sentencji wyroku, oddalił skargę kasacyjną.
Wniosek uczestnika postępowania kasacyjnego [...] S.A. zawarty w piśmie z dnia 20 grudnia 2019 r. o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny oddalił, o czym orzekł w punkcie 2. sentencji wyroku. Przepisy art. 204 pkt 1 i 2 P.p.s.a., regulujące zasady zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, nie przewidują możliwości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego, który nie był skarżącym przed sądem pierwszej instancji.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 sierpnia 2022 r. (k. 529 akt sądowych).