II OSK 379/05

II OSK 379/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-01-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz
Andrzej Gliniecki /przewodniczący/
Zofia Flasińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Ka 2504/02 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2004-11-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie NSA Zofia Flasińska (spr.), Alicja Plucińska-Filipowicz, Protokolant Dorota Korybut-Orłowska, po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. T. K. "C." Spółka z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 2504/02 w sprawie ze skarg "D." Spółki z o.o. w K. E. C. i A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach 2) zasądza na rzecz P. T. K. "C" Spółka z o.o. od "D." Spółki z o.o. w K. kwotę 300 zł. (słownie: trzysta złotych) oraz od E. C. i A. C. solidarnie kwotę 300 zł. (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 25 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza K. z [...] czerwca 2002r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy wieży stacji bazowej telefonii komórkowej oraz posadowienia kontenera technologicznego na działce nr [...] w K.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z [...] września 2002r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. z [...] czerwca 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej PTK "C." oraz posadowienia kontenera technologicznego zlokalizowanego w K. na działce nr [...] na terenie Spółdzielni Usługowo-Produkcyjnej "R.". Organ odwoławczy stwierdził, iż teren na którym ma być zlokalizowana inwestycja to teren oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 3RPU. Na tym terenie zapisy planu dopuszczają montaż urządzeń usługowo – produkcyjnych rolnictwa. W ocenie organu projektowane zamierzenie inwestycyjne mieści się w pojęciu urządzeń usługowo – produkcyjnych a zatem nie narusza ustaleń planu. Ponadto decyzja zawiera wszystkie elementy wynikające z art. 42 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994r., a jak wynika z ze sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko, pola o wartościach wyższych od dopuszczalnej wartości poziomu promieniowania występować będą tylko na wysokości około 44 m nad poziomem terenu. W związku z powyższym dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia nie ma potrzeby ustanawiania obszaru ograniczonego użytkowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie podzielił stanowiska organów obu instancji. Zdaniem Sądu wykładnia językowa tekstu planu nie pozostawia żadnych wątpliwości, że zapis planu "urządzenia usługowo-produkcyjne rolnictwa. Adaptacja istniejącej bazy SKR. Możliwość dalszej rozbudowy w kierunku płn.", dopuszcza możliwość rozbudowy istniejącej bazy SKR, tylko wówczas, gdy ma to związek z urządzeniami usługowo-produkcyjnymi rolnictwa. W ocenie Sądu sporne zamierzenie inwestycyjne nie ma żadnego związku z funkcjonowaniem rolnictwa. Wobec tego inwestycja ta jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Nie ma, zdaniem WSA w Gliwicach, żadnego znaczenia to, że na wskazanym terenie prowadzona jest ogólnodostępna stacja paliw.
Nadto Sąd wskazał, iż wniosek o wydanie zaskarżonej decyzji został podpisany przez M. Z., a inwestor udzielił pełnomocnictwa firmie PUI "K." /karta 14 akt adm./, podczas gdy pełnomocnikiem może być wyłącznie osoba fizyczna /art.33§1 kpa/.
Sąd również uznał, że decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska Starosty K., albowiem Burmistrz zwracając się do tego organu o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazał jako stronę tylko wnioskodawcę. W konsekwencji organ uzgadniający doręczył postanowienie z [...] stycznia 2002r. tylko wnioskodawcy. W ten sposób skarżący zostali pozbawieni praw strony a przede wszystkim możliwości wniesienia zażalenia.
Ponadto zdaniem Sądu przedłożony raport oddziaływania na środowisko nie zawiera bliższych rozważań co do obaw skarżących o wpływie inwestycji na funkcjonujące urządzenia w ich przedsiębiorstwach.
We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd wskazał na konieczność wyjaśnienia kwestii umocowania do złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz rozpatrzenia wniosku na podstawie ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80 poz.717 ze zm./ oraz ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. nr 62 poz. 627 ze zm./. Nadto skład orzekający wyraził pogląd, iż sporna inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego, albowiem takie inwestycje realizuje wyłącznie Skarb Państwa lub gmina w zakresie obowiązków nałożonych ustawami.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. T. K. C. Spółka z o.o. w W. podnosząc następujące zarzuty: - naruszenia art.46a ust.1 pkt. 1 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na przedmiotowym terenie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem inwestora budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie koliduje z przeznaczeniem terenu na cele rolnicze i stanowi tzw. infrastrukturę pomocniczą i usługową, podobnie jak istniejąca w sąsiedztwie stacja benzynowa. Inwestycje tego typu służą również rolnictwu.
- naruszenia art.106 kpa w zw. z art.145§1 pkt.1 lit.c ustawy z 30 sierpnia 2002r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że Starosta K. nie dokonał zawiadomienia strony o postępowaniu o uzgodnienie decyzji, przez co pozbawił stronę możliwości wniesienia zażalenia, co w konsekwencji miało wpływ na wynik sprawy. Uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
- wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji złożył M. Z. przedstawiciel Firmy W. – K. R. M. w C., która działała na podstawie umowy zlecenia zawierającego stosowne pełnomocnictwo do występowania w imieniu inwestora.
- raport oddziaływania na środowisko został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i zawierał jednoznaczne wnioski o braku niekorzystnego oddziaływania na środowisko. Zakres tego raportu został określony również w postanowieniu.
- błędnej interpretacji inwestycji celu publicznego zawartej we wskazaniach co do dalszego postępowania. Zdaniem inwestora stacje bazowe telefonii komórkowej służą zaspokojeniu zbiorowych potrzeb społeczeństwa i dlatego są inwestycjami celu publicznego i nie ma znaczenia kto ten cel realizuje.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną "D." Spółka z o.o. w K. oraz E. C. i A. C. wnieśli o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 46a ust.1 pkt.1 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. Dz. U. z 1999r.
nr 15 poz.139 ze zm./ decyzja o warunkach zabudowy jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy K., zatwierdzonego uchwałą nr 20/IV/92 z 16 czerwca 1992r. /Dz.Urz. woj. Częstochowskiego nr.16 poz.76/, teren objęty inwestycją znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 3RPU o pow. 4,60 ha. Przeznaczenie tego terenu zawarte w ustaleniach szczególnych określono w następujący sposób: "Urządzenia usługowo – produkcyjne rolnictwa – Adaptacja istniejącej bazy SKR. Możliwość dalszej rozbudowy w kierunku płn. Zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń uciążliwych w płd. części terenu przyległego do terenów budownictwa mieszkaniowego". Przedmiotowa inwestycja to wieża dla stacji bazowej telefonii komórkowej oraz kontener. Inwestorem jest PTK "C." Spółka z o.o., której przedmiotem działalności jest telefonia stacjonarna i telegrafia, telefonia ruchoma, transmisja danych i teleinformatyka oraz inne usługi telekomunikacyjne i to na terenie całego kraju. Oznacza to, iż inwestor prowadzi działalność w zakresie łączności publicznej a więc usług ogólnodostępnych w zakresie komunikacji społecznej. Telefonia komórkowa jest jedną z form komunikacji społecznej, która służy całej społeczności zarówno lokalnej jak i ponad lokalnej, w tym również rolnikom jaki i instytucjom rolniczym a więc i tym podmiotom, które już funkcjonują na tym terenie a więc istniejącej bazie SKR jak i innym, które prowadzą lub będą prowadzić działalność usługowo – produkcyjną bezpośrednio związaną z rolnictwem.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można stosować tak zawężającej wykładni językowej jak uczynił to sąd I instancji, albowiem prowadziłoby to do nielogicznych wniosków. Rozwój techniki prowadzi do rozwoju i zmian w infrastrukturze technicznej również w komunikacji społecznej. Również rozwój telefonii komórkowej służy całej społeczności niezależnie od zawodu i wykonywanej pracy. Nie ma żadnych podstaw do postawienia tezy, że telefonia komórkowa nie ma żadnego związku z działalnością usługową i produkcyjną rolnictwa, albowiem oznaczałoby to wyłączenie rolnictwa z możliwości korzystania z telefonii komórkowej. Wobec tego brak jest podstaw do przyjęcia, iż zapis planu o przeznaczeniu terenu pod urządzenia usługowo – produkcyjne rolnictwa wyklucza możliwość lokalizacji wieży stacji bazowej telefonii komórkowej. Zatem nie można mówić o sprzeczności tej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
Również nie można podzielić poglądu sądu I instancji o braku uzgodnienia ze Starostą K. Brak wskazania wszystkich uczestników postępowania przez Burmistrza K. we wniosku do starosty o uzgodnienie i pozbawienie niektórych uczestników udziału w tym tzw. postępowaniu uzgodnieniowym nie oznacza braku uzgodnienia. Postępowanie o uzgodnienie prowadzone na podstawie art.106 kpa jest samodzielnym postępowaniem i brak udziału strony w tym postępowaniu bez jej winy stanowi podstawę do wznowienia tego postępowania. Zatem skoro Starosta K. wydał postanowienie o uzgodnieniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji w zakresie ochrony środowiska w dniu [...] stycznia 2002r. i weszło ono do obrotu prawnego, albowiem otrzymali je inwestor oraz Burmistrz K., to nie można przyjąć, iż brak jest takiego uzgodnienia, bo nie brali w nim udziału wszyscy uczestnicy postępowania.
Niezrozumiałe są także wywody sądu I instancji o braku bliższych rozważań w raporcie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, co do obaw skarżących o wpływie tej inwestycji na funkcjonowanie urządzeń w ich przedsiębiorstwach. Jak wynika z akt sprawy skarżąca spółka z o.o "D." prowadzi stację paliw, która wyposażona jest w dystrybutory sterowane radiowo, natomiast skarżący E. i A. C. prowadzą wytwórnię wyrobów cukierniczych. Jak wynika z raportu oddziaływania na środowisko jedynym czynnikiem fizycznym pochodzącym od urządzeń nadawczych i anten w przedmiotowej sprawie, który stanowi uciążliwość w zakresie ochrony środowiska jest pole elektromagnetyczne o wartości niższej niż graniczna wartość dopuszczalnego poziomu promieniowania, lecz pola o tych wartościach wystąpią tylko na znacznych wysokościach na terenem tj. około 44,4 m nad poziomem terenu.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy wyjaśnić kwestię czy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji został złożony przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 oraz art.203 pkt.2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz.1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.