II OSK 371/05

II OSK 371/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /przewodniczący/
Eugeniusz Mzyk /sprawozdawca/
Maria Rzążewska
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Gd 1406/03 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2004-12-14
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, gmina może przeznaczać na realizację celów publicznych nie tylko grunty skomunalizowane bądź należące do Skarbu Państwa, lecz może przeznaczać na takie cele grunty stanowiące własność osób fizycznych i prawnych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz, Sędziowie NSA Maria Rzążewska, Eugeniusz Mzyk (spr. ), Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 1406/03 w sprawie ze skargi A. S. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 28 sierpnia 2003 r. Nr XII/308/2003 w przedmiocie odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Gd 1406/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. S. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 28 sierpnia 2003 r. nr XII/308/2003 w przedmiocie odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki przytoczył, że stosownie do przepisu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu. Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu planu powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia związane jest z jednoczesnym naruszeniem normy prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie Rada Miasta Gdańska nie naruszyła prawa. Działała w granicach przysługującego jej władztwa planistycznego. Przebieg ulicy dojazdowej, oznaczony symbolem 020-81 oraz ulicy lokalnej oznaczonej symbolem 018-81 wynika z potrzeb istniejącego układu komunikacyjnego. Projektowany przebieg ulicy nie narusza wymagań określonych w § 12 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U Nr 75 poz. 690 ze zm./. Nie zostały również naruszone obowiązujące warunki techniczne i parametry projektowanej drogi. Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko przedstawione w zaskarżonej uchwale, że alternatywny przebieg drogi, wskazany przez skarżącego, nie może być zaakceptowany. Poza tym Rada Miasta, przy opracowaniu projektu, dochowała obowiązujących przepisów, zawartych w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które określają szczegółowo procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wszystkie te względy, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, przemawiają za oddaleniem skargi na zaskarżoną uchwałę z dnia 28 sierpnia 2003 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 14 grudnia 2004 r. wniósł skarżący A. S., reprezentowany przez adwokata A. K.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, a to naruszenie art. 1 ust. 2 pkt. 5 i art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez oddalenie skargi, mimo wykazania, iż projektowany przebieg drogi narusza prawo własności skarżącego. Narusza to również zaufanie obywateli do stabilności porządku prawnego (art. 8 kpa). Według twierdzeń skargi kasacyjnej istniejąca zabudowa dokonana została zgodnie z projektem budowlanym i projektem jej zagospodarowania, zaś odjęcie części działki spowoduje drastyczne ograniczenie sposobu i zakresu korzystania z działki. Na tej podstawie w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
Niewątpliwie rację ma wnoszący skargę kasacyjną twierdząc, że projekt planu miejscowego narusza jego prawo własności. Rzecz jednak w tym, że to naruszenie prawa własności dopuszcza ustawa, jeśli nawet pominąć, że w warunkach sprawy (jak to ustalono w zaskarżonej uchwale a które to ustalenie podzielił Sąd Wojewódzki), że chodzi o przeznaczenie około 18 m2 na tzw. "ścięcie" narożników. Rzeczpospolita Polska chroni prawo własności, jednakże jak wynika z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, własność może być ograniczona. Uregulowania zawarte w Konstytucji RP, chronią zatem prawo własności, ale jednocześnie dopuszczają do wywłaszczenia tego prawa na cele publiczne za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji RP). Tym samym uchwalając plan miejscowy gmina może przeznaczać na realizację celów publicznych nie tylko grunty skomunalizowane bądź należące do Skarbu Państwa, lecz może przeznaczać na takie cele grunty stanowiące własność osób fizycznych i prawnych. W tej mierze brak jest ustawowych ograniczeń, w szczególności zakaz taki nie wynika z przepisów Konstytucji, które choć chronią prawo własności, lecz równocześnie dopuszczają do wywłaszczenia tego prawa na cele publiczne" (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 1999 r. sygn. akt IV SA 1678/98, niepubl.). Z kolei nie ulega wątpliwości, że drogi publiczne stanowią cel publiczny. Samo zatem naruszenie prawa własności wnoszącego skargę kasacyjna, nie oznacza, że skarga jest uzasadniona.
Zgodzić się należy z wywodami skargi kasacyjnej, że kontrola sądu administracyjnego nie może ograniczać się tylko do kontroli procedury planistycznej, lecz winna obejmować także kontrolę uchwały z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Wnoszący skargę kasacyjną jednakże nie dostrzega, iż w zaskarżonym wyroku taka wszechstronna ocena zaskarżonej uchwały została przeprowadzona. Skarga kasacyjna pomija część ustaleń, przytoczonych w uzasadnieniu wyroku, np. że chodzi o przeznaczenie około 18 m2 działki wnoszącego skargę kasacyjną na tzw. "ścięcie" narożników, co z kolei zostało wymuszone parametrami drogi. Jeśli do tego dodać, że skarżący nie nawiązuje do ustaleń Sądu Wojewódzkiego, który podzielił stanowisko przedstawione w zaskarżonej uchwale, że alternatywny przebieg drogi, wskazany przez skarżącego, nie może być realizowany, to wywody skargi kasacyjnej uznać należy za dowolną polemikę z ustaleniami zaskarżonego wyroku. Co więcej oparcie w istocie skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia prawa własności, co jak wykazano było dopuszczalne, nie mogło prowadzić do jej uwzględnienia.
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku a zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, skarga kasacyjna podlega oddaleniu, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co orzeczono jak w sentencji.