II OSK 3547/19

II OSK 3547/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Antas
Grzegorz Czerwiński
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1596/18 - Wyrok WSA w Krakowie z 2019-03-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3  1 art. 135 art. 141 art. 145 § 1 pkt 1 art. 151 art. 153 art. 183 art. 184 art. 189
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7 art. 77 art. 80 art. 136
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15 zzs4 ust 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2015 poz 1422
§ 3 pkt 6
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1596/18 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 11 października 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 28 marca 2019 r., II SA/Kr 1596/18, oddalił skargę A. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 11 października 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Starosta Krakowski, decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej: P.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom: M. K. i B.K., reprezentującym firmę [...] s.c. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa dwóch budynków usługowych A i B z instalacją wewnętrzną gazu w budynku A, z wewnętrznymi liniami zasilającymi energii elektrycznej wraz z układem komunikacji wewnętrznej, z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, zjazdem publicznym z drogi powiatowej publicznej (działka nr [...]) oraz instalacją kanalizacji wód opadowych ze zbiornikami wybieralnymi, zlokalizowane na działce budowlanej składającej się działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...].
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał w szczególności, że po ostatecznej korekcie wniosku zamierzenie obejmuje projekt dwóch budynków usługowych o powierzchni zabudowy 250m2 każdy, z przeznaczeniem biurowym. Wnioskowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] – uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 11 marca 2005 r. Działki nr [...] i [...], na których zlokalizowane jest wnioskowane zamierzenie, znajdują się w terenie zabudowy jednorodzinnej i usługowej oznaczonym w planie symbolem "MNU" z przeznaczeniem dla usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko oraz częściowo w terenie tras i urządzeń komunikacyjnych oznaczonych symbolem "KD-Z". Ponadto ww. działki znajdują się w obrębie strefy orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego, w której to strefie powierzchnia zabudowy budynków usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko, nie może być większa niż 250m2. Działki znajdują się w otulinie [...] Parku Narodowego. W projekcie (str. 4 części opisowej zagospodarowania – tom I) określono dla terenu MNU objętego wnioskiem pozwolenia na budowę powierzchnię zabudowy wynoszącą 25,90% oraz wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej równy 30,08% dla terenu MNU. Powyższe wskaźniki spełniają zapisy § 6 ust. 2 pkt. 2 lit. a i b planu miejscowego Gminy [...] dla terenu MNU, który określa wskaźnik powierzchni zabudowy terenu nie więcej niż 30% i wskaźnik terenu biologicznie czynnego - nie mniej niż 30%. Forma architektoniczna przedmiotowych budynków jest zgodna z ustaleniami § 33 ust. 6c planu – projektowane budynki usługowe posiadają wysokość 9,00m, dwie kondygnacje nadziemne, przy czym druga kondygnacja stanowi poddasze użytkowe w dachu stromym, dach dwuspadowy symetryczny o kalenicy równoległej do dłuższego boku danego budynku, o kącie nachylenia równym 35°, wysięg okapów wynosi 80 cm. Projektant odniósł się również do lokalizacji inwestycji w granicach Otuliny [...] Parku Narodowego i wykazał, iż inwestycja uwzględnia wymogi ochrony wartości krajobrazowych, przyrodniczych i kulturowych, w związku z lokalizacją inwestycji w strefie orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego zastosowano rozwiązania gwarantujące dotrzymanie standardów w zakresie ochrony przed hałasem (str. 3 projektu zagospodarowania tom I). Wnioskowane zamierzenie jest zgodne z zapisami planu miejscowego Gminy [...], zaprojektowano dwa budynki usługowe (komercyjno-biurowe) o powierzchni zabudowy 250m2 każdy. Organ podkreślił, że miejscowy plan nie określa łącznej sumy powierzchni zabudowy budynków usługowych lokalizowanych na jednej działce budowlanej, a jedynie ogranicza powierzchnię zabudowy dla jednego budynku. Zaprojektowane budynki są zgodne z definicją budynku zawartą w ustawie Prawo budowlane – art. 3 pkt 2. Ponieważ budynki są "zbliźniaczone", zaprojektowano pomiędzy nimi dwie ściany oddzielenia przeciwpożarowego zgodne z § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W ocenie organu I instancji, projekt budowlany spełnia wszystkie wymagania ww. rozporządzenia. Budynek "A" zlokalizowany jest względem działki zabudowanej nr [...] w odległości 4,70 m, względem działki zabudowanej nr [...] w odległości od 4,19 do 4,37 m. Budynek "B" zlokalizowany jest względem działki zabudowanej nr [...] w odległości od 4,77 m do 5,40m, natomiast względem działki niezabudowanej nr [...] w odległości od 4,19 do 4,98m. Lokalizacja projektowanych budynków usługowych jest zgodna z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, tj. § 272 ust. 1 ww. rozporządzenia. Z uwagi na lokalizację budynku "B" od strony działki nr [...] zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, która jest zgodna z § 235 i § 232 ust. 6 warunków technicznych. Warunki ochrony przeciwpożarowej zostały szczegółowo opisane przez projektanta (projekt architektoniczny str. 4 tom II). Nawiązując do § 29 ust. 6 pkt 2 MPZP gminy [...], organ I instancji wskazał, że dla całego przedsięwzięcia inwestycyjnego projektant zaprojektował 23 miejsca postojowe w tym jedno dla osób niepełnosprawnych.
Organ I instancji wskazał dalej, że wnioskiem o pozwolenie na budowę objęta jest również kanalizacja opadowa ze zbiornikami wybieralnymi dla potrzeb dwóch budynków usługowych A i B, terenów utwardzonych (dojścia, dojazd) oraz zjazdu z drogi publicznej, co jest zgodne z § 30 ust. 7 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 11 marca 2005 r. Przedmiotowe rozwiązania projektowe są również zgodne z § 28 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu projektowany budynek usługowy A został usytuowany w odległości 17,04m do granicy z działką drogową, która stanowi własność Zarządu Dróg Powiatu [...]. Taka lokalizacja projektowanego budynku jest zgodna z art. 43 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Projektowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej poprzez projektowany zjazd objęty wnioskiem. Projekt zjazdu publicznego z drogi powiatowej został pozytywnie uzgodniony z zarządcą drogi decyzją nr [...] z dnia 12 listopada 2014 r. Inwestorzy przedłożyli decyzje zezwalające na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej, znak [...], z dnia 11 marca 2015 r., i znak [...], z dnia 11 marca 2015 r. Przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na obszar Natura 2000 w myśl przepisów art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenie oddziaływania na środowisko. Projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające uprawnienia do projektowania, posiada wymagane opinie i uzgodnienia (m. in. uzgodnienie z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 16 listopada 2015 r. – bez uwag). Projektant oraz sprawdzający załączył informację BIOZ oraz złożyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b. Inwestorzy złożyli oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Organ I instancji ustosunkował się także do uwag składanych w toku postępowania przez A. S., uznając je za niezasadne.
Wojewoda Małopolski, po rozpoznaniu odwołania A. S., decyzją z dnia 27 kwietnia 2017 r., znak [...], uchylił ww. decyzję Starosty Krakowskiego w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że nie wykazano jednoznacznie zgodności inwestycji z § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie zaproponowanych w projekcie rozwiązań dotyczących odprowadzenia wód opadowych; niezgodność ta powoduje, że naruszony został także § 30 ust. 7 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Jakkolwiek przeprowadzono uzupełniające postępowanie wyjaśniające w trybie art. 136 k.p.a., organ odwoławczy uznał, że uzupełniony materiał dowodowy nie jest wystarczający, a skoro projekt może i powinien zostać doprowadzony do zgodności z przepisami WT oraz ustaleniami planu miejscowego, zaskarżoną decyzję należało uchylić i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzuty odwołania dotyczące innych kwestii organ odwoławczy uznał za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 29 września 2017r., II SA/Kr 786/17, uchylił powyższą decyzję Wojewody. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na rysującą się sprzeczność w argumentacji organu odwoławczego co do tego, czy projekt budowlany jest niezgodny z przepisami rozporządzenia, czy z ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie sposobu odprowadzenia wód opadowych, albowiem przyjęte w nich rozwiązania nie są tożsame. Poza tym, w ocenie Sądu, skoro organ uznał, że braki w materiale dowodowym w zakresie wykazania zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tudzież rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych mogą zostać usunięte w ramach postępowania odwoławczego, to konsekwentnie winien w ramach tego postępowania dążyć do wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia i wydania w sprawie decyzji merytorycznej. Ponadto Sąd zwrócił uwagę na konieczność wyjaśnienia kwestii miejsc postojowych dla pracowników.
Rozpatrzywszy sprawę ponownie Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 11 października 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 29 stycznia 2016 r.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy – w odniesieniu do kwestii ilości miejsc parkingowych – wskazał, że to nie wielkość obiektu wpływa na ilość zatrudnionych pracowników, lecz specyfika prowadzonej w tym obiekcie działalności. Zadeklarowane wykorzystanie powierzchni inwestycji na halę wystawienniczą do prezentacji "obrabiarek numerycznych i innych precyzyjnych i wysoce specjalistycznych urządzeń o dużych gabarytach", jest spójne z przyjęciem wskazanej i omówionej przez inwestora liczby pracowników. Nie istnieją zdaniem Wojewody powody, dla których tego rodzaju działalność miałaby generować potrzebę zatrudnienia większej ilości pracowników. Nie istnieje żaden wiarygodny dowód na to, by podważać spójne wyjaśnienia inwestora w tej sprawie; nie istnieje także przepis, na podstawie którego organ mógłby żądać innych czy dodatkowych, konkretnych dowodów. W sytuacjach oceny ilości pracowników jednym takim dowodem może być spójna z całością materiału dowodowego argumentacja. Organ wyjaśnił dalej, że dokonał naprawy dwóch błędów, które zostały popełnione przy wydawaniu pierwszej decyzji, których co prawda Sąd nie zauważył i nie wytknął, ale zdaniem organu konieczne jest ich naprawienie, skoro organ sam je zauważył w ponownie prowadzonym postępowaniu. Biorąc pod uwagę wymóg miejscowego planu, aby w przypadku pracowników przelicznik miejsc na osobę był 40 miejsc na 100 pracowników, to przy czterech pracownikach wskaźnik wynosi 1,6 miejsca postojowego, co oznacza, że inwestor powinien zapewnić dwa takie miejsca, przy czterech pracownikach, gdy tymczasem zapewnił jedno. To miałoby znaczenie dla sprawy, gdyby miejsca liczone według wszystkich trzech kryteriów wskazanych w planie sumowały się. Natomiast właśnie drugi błąd przedmiotowej decyzji polega na niewłaściwym zastosowaniu przepisów miejscowego planu. Wskazanie trzech różnych kryteriów w miejscowym planie do określonego terenu ma właśnie na celu przeciwdziałanie temu, czego, jak się wydaje, obawiał się Sąd przy swojej analizie sprawy. Chodzi o uniknięcie sytuacji, w ramach której liczbę miejsc postojowych opierałoby się tylko na jednym wskaźniku. Stąd przyjęto trzy wskaźniki i oczywistym jest, że ich wyniki nie powinny się sumować, lecz pod uwagę powinien być brany pod uwagę jeden – ten, który wyznacza największą ilość miejsc postojowych, ponieważ pozostałe dwa, siłą rzeczy, zostają wtedy spełnione. Jeśli więc, przykładowo, z jednego wskaźnika wynika potrzeba zapewnienia 15 miejsc, z drugiego 6, a z trzeciego 1, to należy przyjąć najbardziej rygorystyczne z tych trzech wymagań, ponieważ jedynie ono pozwala na spełnienie się wszystkich kryteriów jednocześnie. Ilość kryteriów ma na celu uwzględnienie specyfiki rożnych sposobów przeznaczenia obiektów budowlanych. Gdyby wyznaczyć tylko jeden z nich, np. samą powierzchnię obiektu, to mogłoby się okazać, że dla działalności, w ramach której zatrudnia się wielu pracowników na niewielkiej powierzchni brakuje de facto miejsc postojowych, lub że właśnie ogromna przestrzeń, która może generować potrzebę większej ilości miejsc, jest obsługiwana przez kryterium ilości pracowników, a przy przykładowym magazynie czy hali wystawienniczej, może to być nawet jeden czy dwóch pracowników. Dlatego więc w ocenie Wojewody te kryteria wzajemnie się korygują i jeśli nawet jakaś działalność generuje niewielkie zatrudnienie, to ilość miejsc jest "korygowana" potrzebami parkingowymi obliczonymi według metrażu, a nie ilości pracowników. Organ uznał, że argumentacja ta stanowi wypełnienie wskazań Sądu co do odnośnej kwestii. W związku z korektą błędu w sposobie liczenia miejsc postojowych na podstawie miejscowego planu (wybór najbardziej restrykcyjnej ilości spełniającej wymogi wszystkich wskaźników) błąd wynikający z wyliczenia ilości miejsc na 4 pracowników (2 zamiast jednego) nie ma znaczenia, ponieważ i tak ilość miejsc dla tej inwestycji jest większa, z uwagi na metraż.
W odniesieniu do analizowanej w poprzednim postępowaniu kwestii zgodności inwestycji z przepisami warunków technicznych oraz ustaleniami planu miejscowego w zakresie odprowadzenia wód opadowych organ odwoławczy wskazał, że uzyskano od autora projektu budowlanego jednoznaczne wyjaśnienia, z których wynika, iż wody opadowe z dachów budynków oraz terenów utwardzonych gromadzone będą w szczelnych zbiornikach retencyjnych zaprojektowanych na terenie inwestycji. Zbiorniki będą gromadziły wody opadowe w okresach jej nadmiaru w celu wykorzystania jej w innym okresie do podlewania zieleni lub innych potrzeb gospodarczych. Szczelność zbiorników oznacza brak możliwości przedostania się ich zawartości go gruntu. Zagospodarowanie wód opadowych odbędzie się w całości w ramach terenu inwestycji, nie przewiduje się wywożenia "ścieków". Ponadto zbiorniki w sposób trwały zostaną połączone z instalacją służącą do podlewania zieleni na terenie inwestycji. W ocenie organu odwoławczego rozwiązanie takie jest zgodne z § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Rozwiązanie to jest również zgodne z § 30 ust. 7 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...].
Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ odwoławczy zaznaczył, że wszystkie kwestie dotyczące braków projektu budowlanego zgłaszane przez odwołującą się były ponownie analizowane w toku postępowania odwoławczego, a strona skarżąca każdorazowo miała możliwość zapoznania się ze składanymi przez organ I instancji oraz autora projektu budowlanego dodatkowymi wyjaśnieniami poszczególnych kwestii. W szczególności uzyskano dodatkowe wyjaśnienia projektanta i stanowisko organu I instancji co do zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego w zakresie powierzchni zabudowy budynków usługowych, wyliczeń wskaźników bilansu terenu, a także nawiązania formą architektoniczną projektowanych budynków do charakteru regionalnego danego terenu oraz zgodności inwestycji z przepisami budowlanymi (w tym spełnienie wymagań dla budynków użyteczności publicznej określonych w WT). Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska Starosty Krakowskiego zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Kontynuując argumentację, organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z projektu budowlanego, projektowane dwa obiekty usługowe (w projekcie opisane jako biurowe) zlokalizowane są na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] w miejscowości [...], w terenie zabudowy jednorodzinnej i usług oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MNU. Zgodnie z § 6 ust. 1 ustaleń planu teren ten przeznaczony jest do zabudowy jednorodzinnej, usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko oraz obiektów i urządzeń towarzyszących takiej zabudowie. W § 2 pkt 5 planu miejscowego zdefiniowano usługi komercyjne jako świadczenie usług, w szczególności: handlu, rzemiosła, gastronomii, rozrywki, turystyki, administracji, biurowe i inne o podobnym charakterze. Funkcja budynków określona w projekcie budowlanym mieści się zatem w zakresie usług wymienionych planie. Organy administracji architektoniczno budowlanej nie mają podstaw do przypuszczania, że zamierzeniem inwestora jest inne niż podane w projekcie przeznaczenie budynków. Dalej organ wskazał, że w § 6 miejscowego planu określającego przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów MNU w ust. 2 podano: "Budynki mieszkalne jednorodzinne powinny być lokalizowane w układzie wolno stojącym lub bliźniaczym (z wykluczeniem układu szeregowego)". Brak takiego zapisu dla budynków usługowych sugeruje, że budynki usługowe mogą być lokalizowane w dowolnym układzie – brak zakazu oznacza przyzwolenie. Idąc tropem interpretacji ustaleń planu w tym zakresie poczynionej przez odwołującą się, wedle której brak odrębnych zapisów dla budynków usługowych oznacza zakaz ich lokalizacji w zabudowie bliźniaczej, należałoby rozszerzyć na zakaz lokalizacji tych budynków jako wolnostojących, co byłoby oczywistym nonsensem. Następnie podano, że inwestycja zlokalizowana jest w obrębie strefy orientacyjnego znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego, oznaczonego na rysunku planu symbolem literowym "h", dla której ustalenia planu miejscowego w § 6 ust. 2 pkt 6 podają inną niż przyjęta dla obiektów usługowych lokalizowanych poza tą strefą, maksymalną powierzchnię zabudowy: "powierzchnia zabudowy tych budynków nie może być większa niż 250 m²". Skarżąca podnosi, że skoro dla obiektów w terenach MNU w § 6 ust. 2 pkt 5 planu ustalono: "a powierzchnia zabudowy nowo lokalizowanych budynków nie może być większa niż 100 m², b) dopuszczalna jest zmiana funkcji istniejących budynków na funkcję usługową, jednakże pod warunkiem, że na działce budowlanej łączna powierzchnia zabudowy budynków o funkcji usługowej nie będzie większa niż 200 m²"– to przez analogię, dla budynków położonych w strefie h dopuszczać należy także łączną powierzchnię zabudowy – maksymalnie 250 m2; zatem projektowane obiekty o powierzchni zabudowy 250 m2 każdy nie spełniają ustaleń planu miejscowego. Organ odwoławczy ocenił ten zarzut jako bezzasadny. Zdaniem organu odwoławczego kluczowym jest tu słowo "łączna" w odniesieniu do powierzchni. Brak powtórzenia określenia "łączna" dla budynków zlokalizowanych w strefie oddziaływania znaczącego ruchu drogowego jest zamierzone – w strefie tej prawo miejscowe jest mniej rygorystyczne i dopuszcza obiekty o większej, niż na innych obszarach, powierzchni zabudowy.
Odnośnie zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia § 35 ust. 3 pkt 1 i 2 ustaleń planu w zakresie braku nawiązania projektowanych obiektów z regionalnym charakterem istniejącej zabudowy w otulinie [...] Parku Narodowego (teren inwestycji położny jest również w tej strefie) Wojewoda uznał, iż nie znajduje on uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. W tym kontekście organ odwoławczy przytoczył pełną treść § 35 planu i podkreślił, że teren inwestycji zlokalizowany w granicach otuliny [...] Parku Narodowego i terenie MNU, w którym miejscowy plan nie wyklucza lokalizacji budynków usługowych w bezpośrednim sąsiedztwie budynków jednorodzinnych. Ponadto w planie narzucono wiele ograniczeń w kształtowaniu bryły budynku, charakterystycznych dla zabudowy jednorodzinnej: wysokości, kąta nachylenia połaci dachu, ilości kondygnacji, kolorystyki itp. Warunki te zostały uwzględnione w projekcie budowlanym, dodatkowo projektowanych budynków nie można zaliczyć się do obiektów wymienionych i objętych cytowanymi powyżej zakazami. Zatem nie można zdaniem Wojewody jednoznacznie stwierdzić, że projektowane obiekty nie współgrają z otoczeniem, a tym samym, że nie spełnione zostały ustalenia planu w tym zakresie.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących prawidłowości prowadzonego przez Starostę Krakowskiego postępowania administracyjnego w sprawie, organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżąca, zgodnie z art. 10 k.p.a., miała zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie i z możliwości tej korzystała. Organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku odpowiadania na wszystkie kolejne pisemne wystąpienia strony, zwłaszcza takie, w którym podtrzymane są zarzuty podnoszone we wcześniejszym piśmie i które nie wnosiło nowych dowodów w sprawie, zatem nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Ponadto skarżąca skorzystała z możliwości, zgodnie z art. 127 k.p.a., odwołania się od decyzji kończącej postępowanie. Organ, przedstawiając w uzasadnieniu decyzji swoje stanowisko w sprawie, może cytować fragmenty odpowiedzi udzielanych przez inwestora, czy też projektanta. Organ odwoławczy skonkludował, że projekt budowlany jest kompletny, zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Uprawniony projektant dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Skargą A. S. zaskarżyła powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie: art. 153 p.p.s.a. poprzez niezrealizowanie przez Wojewodę Małopolskiego wytycznych WSA w Krakowie zawartych w wyroku z dnia 29 września 2017 r. II SA/Kr 786/17 i sformułowanie oceny prawnej sprzecznej z tym wyrokiem; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Starosty z dnia 29 stycznia 2016r., podczas gdy Wojewoda zobligowany był do uchylenia tej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na budowę dla spółki X s.c; art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez uznanie przez Wojewodę, iż inwestycja jest zgodna z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]; art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga okazała się niezasadna.
W pierwszej kolejności Sąd zauważył, że wydany w tej sprawie uprzednio wyrok z dnia 29 września 2017 r., II SA/Kr 786/17, traktuje jedynie o braku podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. oraz o niektórych okolicznościach faktycznych, które wymagają wyjaśnienia, natomiast nie zawiera ich oceny materialnoprawnej; nie zawiera wypowiedzi, które można by uznać za wiążące na etapie subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę wchodzącej w rachubę normy prawnej. Dalej Sąd stwierdził, że okoliczności te (kwestia odprowadzania wód opadowych i kwestia miejsc parkingowych) zostały przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewodę Małopolskiego należycie wyjaśnione, co stanowi o uczynieniu zadość wskazaniom Sądu. W istocie wskazaniom Sądu czyni zadość również samo wydanie decyzji merytorycznej po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, co czyni zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. niezasadnym.
Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) i przepisami wykonawczymi do ustawy oraz w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 11 marca 2005 r., Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2005 r. Nr [...] poz. [...] ze zm.), a także przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych, a nadto odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu.
Sąd podkreślił, że w świetle art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i 4 P.b. sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych w tych przepisach wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym.
W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], a także wymogami ochrony środowiska (co zostało szczegółowo wykazane w uzasadnieniach zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji). Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w szczególności oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie budzi wątpliwości Sądu pozytywna ocena organu co do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi. Zaistniały zatem przesłanki uprawniające i zarazem zobowiązujące organ do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Słusznie przy tym organ I instancji podkreślił, że interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy.
Sąd podniósł, że odnośnie kwestii odprowadzania wód opadowych ostatecznie przyjęto rozwiązanie, że wody z dachów budynków oraz terenów utwardzonych gromadzone będą w szczelnych zbiornikach retencyjnych zaprojektowanych na terenie inwestycji. Zbiorniki będą gromadziły wody opadowe w okresach jej nadmiaru w celu wykorzystania jej w innym okresie do podlewania zieleni lub innych potrzeb gospodarczych. Szczelność zbiorników oznacza brak możliwości przedostania się ich zawartości go gruntu. Zagospodarowanie wód opadowych odbędzie się w całości w ramach terenu inwestycji, nie przewiduje się wywożenia "ścieków". Ponadto zbiorniki w sposób trwały zostaną połączone z instalacją służącą do podlewania zieleni na terenie inwestycji. Sąd podzielił ocenę organu odwoławczego, że rozwiązanie takie jest zgodne zarówno z § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i z § 30 ust. 7 planu miejscowego.
W ocenie Sądu przekonująca jest zaprezentowana przez Wojewodę Małopolskiego wykładnia § 29 ust. 6 pkt 6 planu miejscowego, w myśl której wskazane tam kryteria ustalenia wymaganej liczby miejsc postojowych wzajemnie się korygują i należy brać pod uwagę jedno kryterium – to, które wyznacza największą ilość miejsc postojowych. W efekcie Sąd stwierdził, że przewidziana w projekcie liczba miejsc postojowych jest wystarczająca.
Dalej Sąd wskazał, że powołując się na § 6 ust. 1 oraz § 2 pkt 5 planu miejscowego organ odwoławczy w sposób jednoznaczny wykazał, że zlokalizowanie na przedmiotowych działkach budynków o przeznaczeniu usługowym (biurowym) jest dopuszczalne. Polemizując z tą oceną, skarżąca kwestionuje nie tyle interpretację ustaleń planu, ile samo przeznaczenie budynków; ściśle biorąc, podaje w wątpliwość to, czy przeznaczenie budynków deklarowane przez inwestora jest zgodne z rzeczywistością. Niemniej jednak w ocenie Sądu rację ma Wojewoda, gdy wskazuje, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą opierać swoich rozstrzygnięć na przypuszczeniu, że zamierzeniem inwestora jest inne przeznaczenie budynków niż podane w projekcie.
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo odczytał ustalenia planu miejscowego stwierdzając możliwość lokalizowania na odnośnym terenie budynków usługowych – w przeciwieństwie do budynków mieszkalnych jednorodzinnych – w dowolnym układzie. Podobnie Sąd ocenił stanowisko Wojewody co do tego, że § 6 ust. 2 pkt 6 planu – inaczej niż § 6 ust. 2 pkt 5 – nie traktuje o łącznej powierzchni zabudowy, wobec czego zaprojektowane budynki powierzchni 250m2[...] są zgodne z ustaleniami planu.
Zdaniem Sądu, niezasadna jest supozycja skarżącej, jakoby w istocie w grę w chodził jeden budynek o powierzchni 500m2[...], a nie dwa budynki o powierzchni 250m2.[...] Zaprojektowane budynki są zgodne z definicją budynku zawartą w art. 3 pkt 2 P.b. Z uwagi na ich zbliżenie zaprojektowano pomiędzy nimi dwie ściany oddzielenia przeciwpożarowego zgodne z § 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, jakoby w tym zakresie dokonano nadinterpretacji przepisów.
Nie ma również zdaniem Sądu podstaw do kwestionowania oceny Wojewody w zakresie spełniania przez projektowane budynki warunków opisanych w § 35 ust. 3 pkt 1 i 2 planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. W tym kontekście w ocenie Sądu organ trafnie zauważył, że na odnośnym terenie plan nie wyklucza lokalizacji budynków usługowych w bezpośrednim sąsiedztwie budynków jednorodzinnych; w projekcie budowlanym uwzględniono wynikające z planu ograniczenia co do bryły budynków. Projektowane budynki nie są objęte zakazami statuowanymi powołanym przepisem. Nawiązanie inwestycji do charakteru regionalnego zostało wykazane w projekcie (tom I, s. 5, pkt 11).
Nie budzi też wątpliwości Sądu pozytywna ocena organów obu instancji co do pozostałych aspektów zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu Gminy [...] oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zwłaszcza w zakresie projektu zagospodarowania działki. Za zgodność projektu z przepisami techniczno-budowlanymi zasadniczo odpowiada projektant (do projektu zostało dołączone oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej). Reguła ta, choć nie zwalnia całkowicie organów z obowiązku weryfikacji projektu pod tym względem, ogranicza ich kompetencje i powinności w tej mierze. Weryfikacja projektu pod względem zgodności z przepisami została w odpowiednim zakresie dokonana, a w jej ramach organy brały po uwagę przeznaczenie budynku.
W ocenie Sądu, organy nie naruszyły prawa procesowego, a w każdym razie nie naruszyły go w sposób istotny, mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie zostały naruszone przepisy powołane w zarzutach skargi (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Wszystkie istotne okoliczności zostały należycie wyjaśnione, a uzasadnienie decyzji – zarówno gdy idzie o aspekt prawny, jak i o aspekt faktyczny – odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę.
Skargą kasacyjną A. S. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a to:
1.1. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153nr [...], poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) poprzez bezzasadne oddalenie skargi przez WSA, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy i prawidłowe wykonanie przez WSA obowiązku kontroli legalności działalności administracji publicznej powinny były doprowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty Krakowskiego zgodnie z wnioskami skargi, co odpowiada również zarzutowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., które błędnie nie zostały przez WSA zastosowane, mimo naruszenia przepisów prawa procesowego, jakich dopuścił się Wojewoda Małopolski oraz Starosta Krakowski przy wydawaniu decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pn.: "Budowa dwóch budynków usługowych A i B z instalacją wewnętrzną gazu w budynku A, z wewnętrznymi liniami zasilającymi energii elektrycznej wraz z układem komunikacji wewnętrznej z budową miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz ze zjazdem z drogi publicznej (dz. nr [...]) wraz z instalacją kanalizacji wód opadowych ze zbiornikiem wybieralnym na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]".
1.2. naruszenie art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji istotnego naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego ww.
przepisów k.p.a., polegającego na tym, że:
a) organ administracji utrzymał w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 29 stycznia 2016 r. znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (bezzasadnie stosując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), podczas gdy powinien był (zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) uchylić ww. decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania;
b) organ ten bezzasadnie uznał, iż projektowany budynek jest zgodny z obowiązującymi na terenie inwestycji uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonego Uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia 11 marca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr [...] poz. 1146 z dnia 20 kwietnia 2004 r. ze zm., dalej: "m.p.z.p." lub "plan miejscowy"), podczas gdy projektowany budynek narusza zapisy planu, a rzeczywisty charakter i funkcja zamierzenia budowlanego sprowadza się do funkcji produkcyjnej - obróbki metalu co na przedmiotowym terenie zgodnie z planem miejscowym jest zakazane;
c) organ ten błędnie uznał, iż posadowienie zakładu produkcyjnego na terenie gdzie obowiązującym typem zabudowy jest zabudowa jednorodzinna nie stanowi naruszenie zapisów obowiązującego planu miejscowego Gminy [...], podczas gdy zapisy planu przesądzają o możliwości strukturze zabudowy na wskazanym terenie, w szczególności dopuszczają zabudowę usługową lecz wykluczają lokalizację zakładów produkcyjnych, a takim typem inwestycji jest projektowany budynek;
d) organ ten bezzasadnie pominął, że czynności podjęte przez projektantów przedmiotowego budynku miały jedynie charakter pozorny i polegały na dopasowaniu projektu budowalnego do zapisów m.p.z.p., zaś w rzeczywistości nie znajdują one uzasadnienia ponieważ projektowany budynek to zakład produkcyjny i w tym zakresie bezwzględnie powinien spełniać wymogi zarówno przewidziane w przepisach prawa materialnego jak i w planie;
podczas gdy prawidłowa analiza sprawy powinna była doprowadzić WSA do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego w całości, co uprawnia również tym samym do postawienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który błędnie nie został przez WSA zastosowany, a także odpowiada zarzutowi naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. poprzez nienależyte wykonanie przez WSA obowiązku kontroli legalności działalności administracji publicznej.
Przedmiotowe naruszenia przepisów prawa procesowego miały, zdaniem skarżącej, istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA dostrzegł, iż Wojewoda Małopolski niezasadnie uznał, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającą ją decyzji Starosty Krakowskiego z dnia z 29.01.2016 r.
1.3. naruszenie art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji istotnego naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego ww. przepisu k.p.a., polegającego na tym, że organ ten nie zastosował art. 138 § 2 k.p.a. i utrzymał w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 29.01.2016 r., mimo iż przepis ten przewiduje uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres spraw ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;
podczas gdy prawidłowa analiza sprawy powinna była doprowadzić WSA do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego w całości, co uprawnia również tym samym do postawienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który błędnie nie został przez WSA zastosowany, a także odpowiada zarzutowi naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. poprzez nienależyte wykonanie przez WSA obowiązku kontroli legalności działalności administracji publicznej.
Przedmiotowe naruszenie przepisów prawa procesowego miało zdaniem skarżącej istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA dostrzegł iż Wojewoda Małopolski naruszył przepisy postępowania, przy jednoczesnym nie wyjaśnieniu istotnych dla sprawy okoliczności, wówczas zmuszony byłby uchylić zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję Starosty Krakowskiego z dnia z 29.01.2016 r.
1.4. naruszenie art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 136 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, będące skutkiem przyjęcia za prawidłowy stanu faktycznego sprawy ustalonego przez Wojewodę Małopolskiego oraz Starostę Krakowskiego i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji istotnego naruszenia ww. przepisów k.p.a. przy jego ustalaniu, polegającego na tym, że:
a) organ ten nie dopełnił obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż nie została spełniona przesłanka do uchylenia zaskarżonej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę;
b) organ oparł się jedynie na wielokrotnie zmienianym, modyfikowanym i dostosowanym do potrzeb przedmiotowego postępowania projekcie budowlanym z którego wprost wynika, że projektowany budynek stanowi halę produkcyjną do obróbki metalu, w żadnym zaś zakresie nie będzie spełniał funkcji biurowych;
c) organ pominął fakt, że zamierzenie budowlane dotyczy budowy wyłącznie jednego budynku, z przeznaczeniem na halę produkcyjną z obróbką metalu, a tym samym skoro inwestor zajmuje się obróbką metalu to przeznaczenie budynku nie będzie inne niż produkcyjne, co w konsekwencji jest sprzeczne z zapisami planu, który zakazuje sytuowania na przedmiotowym terenie budynków produkcyjnych;
podczas gdy prawidłowa analiza sprawy powinna była doprowadzić WSA do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego w całości, co uprawnia również tym samym do postawienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który błędnie nie został przez WSA zastosowany, a także odpowiada zarzutowi naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. poprzez nienależyte wykonanie przez WSA obowiązku kontroli legalności działalności administracji publicznej;
II. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a to:
2.1. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. poprzez błędną wykładnię i błędne uznanie, iż inwestycja jest zgodna z uregulowaniami m.p.z.p., polegające na przyjęciu, że organy prawidłowo zastosowały normy prawa materialnego, udzielając pozwolenia na budowę inwestorowi i zatwierdzając projekt budowlany, podczas gdy:
a) zapisy planu nie zezwalają na budowę na jednej działce budynków większych niż 250 m2, zaś inwestycja dotyczy budowy nie dwóch, a faktycznie jednego obiektu o powierzchni 500 m2, gdyż zastosowanie 2 cm szczeliny dylatacyjnej w żadnym przypadku nie świadczy o rozdzieleniu budynków na dwa oddzielne, tak aby stanowiły one dwa odrębne budynki każdy o powierzchni 250 m2;
b) inwestor planuje budowę budynku usługowego z przeznaczeniem produkcyjnym, a zarówno WSA jak i orzekające wcześniej organy nie ustaliły na czym polegać ma ekspozycyjność planowanych hal w stosunku do producenta obróbki metali; tym samym obróbka metalu wskazuje na produkcję - skoro inwestor zajmuje się wyłącznie obróbką metalu, a nie innymi usługami, co w konsekwencji jest sprzeczne z zapisami planu, który zakazuje sytuowania na przedmiotowym terenie budynków produkcyjnych;
c) zgodnie z § 6 pkt 3 planu budowa bliźniacza dopuszczalna jest wyłącznie w przypadku budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a nie budynków usługowych - produkcyjnych przeznaczonych na zakład ślusarski;
d) zgodnie z § 35 ust. 3 pkt 1 i 2 planu w obszarze inwestycji zakazuje się budowy nowych obiektów nienawiązujących do charakteru regionalnego, a za taki zapewne nie można uznać budowy zakładu produkcyjnego, czy nawet jak uważa inwestor hali usługowej;
2.2. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu, przedstawiony przez inwestora, jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, podczas gdy projekt w żadnym zakresie nie spełnia warunków przewidzianych dla budynków biurowych, zgodnie z art. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) należy zakwalifikować, jako budynki użyteczności publicznej;
2.3 naruszenie art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, dalej: k.c.) poprzez oddalenie przez WSA skargi, a tym samym udzielenie pozwolenia na budowę dla zakładu ślusarskiego na obszarze wyłącznej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a tym samym zezwolenie na powstanie inwestycji, która prowadzi do naruszenia stosunków sąsiedzkich i negatywnej ingerencji w nieruchomość skarżącej ponad przeciętną miarę.
Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z pozostawieniem mu orzeczenia również o kosztach postępowania ze skargi kasacyjnej, w tym kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu przed WSA i w postępowaniu ze skargi kasacyjnej przed NSA według norm przepisanych (art. 185 § 1 p.p.s.a), względnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 29 stycznia 2016 r. (art. 188 p.p.s.a.), a w każdym przypadku o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego, a w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Jednocześnie wniesiono o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
Sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 22 sierpnia 2022 r., stosownie do art. 15zzs4[...] ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i zwalczaniem Covid-19[...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095, ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy zauważyć, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4[...] ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19[...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotowa skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 11 października 2018 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca X s.c. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę dwóch budynków usługowych A i B z instalacją wewnętrzną gazu w budynku A, z wewnętrznymi liniami zasilającymi energii elektrycznej wraz z układem komunikacji wewnętrznej, z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, zjazdem publicznym z drogi powiatowej publicznej (działka nr [...]) oraz instalacją kanalizacji wód opadowych ze zbiornikami wybieralnymi na działce budowlanej składającej się działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...].
Analiza podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i postępowania prowadzi do wniosku, że skarżąca kasacyjnie kwestionuje stanowisko Sądu pierwszej instancji aprobujące dokonane w sprawie ustalenia organów co do charakteru planowanej inwestycji i jej kwalifikacji prawnej, co w konsekwencji przede wszystkim doprowadziło - zdaniem skarżącej - do wadliwego stwierdzenia zgodności planowanego przez inwestora przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycyjnym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 11 marca 2005 r. nr [...] (m.p.z.p.).
Mając tak zakreślony przedmiot sprawy w pierwszej kolejności podnieść należy, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 P.b.). Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 (w tym wymogu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi) oraz w art. 32 ust. 4 – co zostało stwierdzone w przedmiotowej sprawie zarówno przez organy I i II stopnia oraz Sąd I instancji - organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Stosownie do ustaleń m.p.z.p. działki inwestycyjne o nr [...] i [...] zlokalizowane są na terenie oznaczonym symbolem MNU – tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej (§ 4 ust. 2 pkt 2) oraz częściowo na terenie tras i urządzeń komunikacyjnych oznaczonych symbolem KD-Z. Zgodnie z treścią § 6 ust. 1 m.p.z.p., tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej (MNU) przeznacza się dla: 1) zabudowy jednorodzinnej, 2) usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko, 3) obiektów i urządzeń towarzyszących zabudowy wymienionej w pkt 1 i 2, w tym komunikacji (dojść, dojazdów), infrastruktury niezbędnej dla potrzeb lokalnych, urządzeń sportu i rekreacji, zieleni urządzonej, obiektów małej architektury. Przez pojęcie "usług komercyjnych" w ww. m.p.z.p. rozumie się obiekty i urządzenia służące do świadczenia usług, w szczególności: handlu, rzemiosła, gastronomii, rozrywki, turystyki, obiekty administracyjne, biurowe oraz inne o podobnym przeznaczeniu (§ 2 ust. 1 pkt 5). Na terenach, o których mowa w § 6 ust. 1, dla zabudowy związanej z funkcją usług publicznych i komercyjnych, ustalono, że powierzchnia zabudowy nowo lokalizowanych budynków nie może być większa niż 100 m2 (§ 6 ust. 2 pkt 5 lit. a) przy czym warunek ten nie dotyczy obiektów usługowych realizowanych w obrębie strefy orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego – w tym przypadku bowiem dopuszczalna powierzchnia zabudowy obiektów usługowych nie może być większa niż 250 m2 (§ 6 ust. 2 pkt 6 lit. b).
Zdaniem skarżącej, orzekające w sprawie organy wadliwie ustaliły stan faktyczny sprawy i w związku z tym dokonały błędnej kwalifikacji spornej inwestycji pod kątem jej charakteru oraz przeznaczenia, co również wadliwie zaaprobował Sąd I instancji. Według autora skargi kasacyjnej projektowana inwestycja obejmowała budowę jednego budynku o powierzchni 500 m2 z przeznaczeniem na zakład produkcyjny zajmujący się obróbką metalu, czyli obiekt o powierzchni i funkcji niedopuszczalnej na tym terenie. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Zgodnie bowiem z treścią zatwierdzonego decyzją Starosty Krakowskiego z dnia 29 stycznia 2016 r. Projektu budowlanego spornej inwestycji, objęte postępowaniem dwa budynki będą odsunięte od siebie o 2 cm, a zbliżone do siebie ściany tych obiektów będą ścianami oddzielenia przeciwpożarowego (Tom I Projektu budowlanego). Z części opisowej jak i projektowej Projektu budowlanego jednoznacznie wynika zatem, że projektowane budynki nie są ze sobą połączone, posiadają odrębne ściany, w tym zbliżone do projektowanego budynku sąsiedniego ściany oddzielenia przeciwpożarowego a więc każdy z nich ma nosić własne obciążenia. Powyższe okoliczności świadczą o prawidłowości przyjęcia, że wnioskiem inwestora objęto dwa odrębne budynki przylegające do siebie jedną ze ścian.
Nie znajdują także potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym podnoszone przez skarżącą okoliczności rzeczywistego przeznaczenia spornych obiektów na zakład produkcyjny. Zgodnie z Projektem budowlanym, a dokładniej określonym w opisie technicznym "Przeznaczeniu i programie użytkowym" spornej inwestycji, przedmiotowe budynki będą pełniły funkcję usługową komercyjną-biurową. Na parterze budynku A zaprojektowano hol, pokój socjalny, węzeł sanitarny, pomieszczenie porządkowe oraz salę ekspozycyjną służącą prezentacji produktów oferowanych przez biura (sala 1) a na poddaszu trzy pokoje biurowe, szatnie i węzeł sanitarny. Na parterze budynku B zaprojektowano natomiast dużą salę ekspozycyjną (sala 2) a na poddaszu cztery pokoje biurowe oraz węzeł sanitarny (Tom II, Opis techniczny – architektura, Dane ogólne). Brak jest w tych okolicznościach podstaw do uznania, że w spornych obiektach – wbrew deklarowanemu w Projekcie budowlanym przeznaczeniu – będzie urządzony zakład produkcyjny. Same przypuszczenia strony skarżącej – bo do tego sprowadzają się twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej - nie mogą stanowić podstaw do stwierdzenia sprzeczności przedmiotowej inwestycji z dopuszczalnym w m.p.z.p. przeznaczeniem terenu, na którym znajdują się działki inwestora.
Z tych wszystkich względów nie sposób skutecznie zarzucić organom wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy a w konsekwencji Sądowi I instancji błędnej kontroli wydanych w sprawie decyzji w powyższym zakresie. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. zarówno jako samodzielna podstawa zaskarżenia a także w powiązaniu z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 136 k.p.a. regulującymi proces dochodzenia organu prowadzącego postępowanie do prawdy obiektywnej, a także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz zarzut naruszenia art. 144 ustawy Kodeks cywilny oparty na wadliwym ustaleniu przeznaczenia spornych budynków – nie mogły odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku.
Nie zasługiwał również na uwzględnienie powoływany również w ramach zarzutów naruszenia prawa procesowego w powiązaniu z innymi normami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Nie budzi wątpliwości Sądu odwoławczego, iż przepis ten ma charakter ustrojowy. Określa on jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany wyżej art. 1 § 1 i 2 wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli.
Przede wszystkim jednak zaznaczyć należy, iż Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a to, iż wydał wyrok, który został następnie zakwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia ww. normy ustrojowej.
Odnośnie przywołanego we wskazanych powyżej zarzutach art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie - wskazać dodatkowo należy, że w rozpoznawanej sprawie konstrukcja uzasadnienia zawiera wszystkie niezbędne elementy i pozwala na odtworzenie toku myślowego Sądu I instancji przy podejmowaniu zaskarżonego orzeczenia. Przy czym zauważenia wymaga, że za pośrednictwem zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego sprawy i jego oceny dokonanej przez Sąd, ani też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2021 r. II OSK 2976/20).
W kwestii podnoszonego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutu niezrealizowania przez Wojewodę Małopolskiego wytycznych zawartych w wydanym uprzednio w tej sprawie wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 786/17, wskazać należy, że jak podniósł Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, Wojewoda przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnił okoliczności podnoszone w wyroku z 29 września 2017 r. co czyniło zadość zawartym w tym wyroku wytycznym. W związku natomiast z koniecznością rozpoznawania sprawy w granicach skargi kasacyjnej, wobec braku podniesienia w niej zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie był uprawniony do podważenia przedstawionych powyżej ustaleń Sądu I instancji.
Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie nie został skutecznie zakwestionowany ustalony przez organy i przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny niniejszej sprawy, stwierdzić należało, iż zasadnie organy te oraz Sąd I instancji uznali za spełniony unormowany w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. wymóg wydania na rzecz inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Poza sporem w przedmiotowej sprawie pozostaje okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie dwóch obiektów usługowych o powierzchni zabudowy każdego z nich 250 m2, znajduje się w obrębie strefy orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego. W przypadku spornej inwestycji zastosowanie miał zatem § 6 ust. 2 pkt 5 w zw. z § 6 ust. 2 pkt 6 lit. b m.p.z.p., zgodnie z którym dla zabudowy związanej z funkcją usługową realizowanej w obrębie strefy orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego dopuszczalna powierzchnia zabudowy nie może być większa niż 250 m2. Budowa przedmiotowych obiektów spełnia powyższy warunek. Podkreślenia bowiem wymaga, że ww. § 6 ust. 2 pkt 6 lit. b m.p.z.p. nie określa - tak jak np. § 6 ust. 2 pkt 5 lit. b czy § 6 ust. 4 pkt 6 lit. b m.p.z.p., w których użyto sformułowania "łączna powierzchnia zabudowy budynków" - ile budynków na działce nie może przekraczać powierzchni zabudowy 250 m2. Trafnie organy uznały w tych okolicznościach, że brak powtórzenia w tym przepisie określenia "łączna powierzchnia zabudowy tych budynków" był zamierzony i związany z dopuszczeniem przez organ uchwałodawczy w obrębie strefy orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego obiektów o większej niż na innych obszarach powierzchni zabudowy. Żaden z projektowanych budynków nie przekracza unormowanej w § 6 ust. 2 pkt 6 lit. b m.p.z.p. dopuszczalnej powierzchni zabudowy, zatem ich lokalizacja jest w świetle tego przepisu prawnie dopuszczalna.
Zwrócenia uwagi wymaga także, że w § 6 m.p.z.p. na projektowane nowe budynki o funkcji usługowej nie nałożono wymogu ich sytuowania w określonym układzie, tak jak to uczyniono w przypadku budynków mieszkalnych jednorodzinnych (układ wolnostojący lub bliźniaczy - § 6 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p.). Zasadne w tych okolicznościach jest stanowisko Wojewody, zgodnie z którym brak takich zapisów dla budynków usługowych sugeruje, że mogą być one lokalizowane w dowolnym układzie. Przy czym podkreślić trzeba, że przywoływany przez skarżącą w skardze kasacyjnej § 6 ust. 3 m.p.z.p. odnosi się do zabudowy lokalizowanej na terenach oznaczonych symbolami MNU1 i MNU2, a więc nie dotyczy spornej inwestycji.
Nie można ponadto zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, zgodnie z którym planowana inwestycja narusza zapisy § 35 ust. 3 pkt 1 i 2 m.p.z.p., zgodnie z którym w obszarze otuliny [...] Parku Narodowego zakazuje się budowy nowych obiektów bądź przebudowy i modernizacji istniejących obiektów w sposób nie nawiązujący do charakteru regionalnego a także podejmowania działań mogących stanowić zagrożenie dla zasobów przyrody Parku, w szczególności: wprowadzania, z naruszeniem zasad § 40, obiektów, urządzeń, ogrodzeń, przekształceń terenów, sposobu użytkowania i innych działań mogących zagrażać ciągłości korytarzy ekologicznych. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że sporna inwestycja – wbrew twierdzeniom skarżącej – nie stanowi budowy zakładu produkcyjnego a obiektów o funkcji usługowej, których sytuowanie na przedmiotowym terenie znajdującym się w granicach otuliny [...] Parku Narodowego nie zostało zakazane. Ponadto, co podkreślono w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, m.p.z.p. narzuca wiele ograniczeń w kształtowaniu bryły budynku czy charakterystycznych cech zabudowy jednorodzinnej (wysokość, kąt nachylenia połaci dachu, ilości kondygnacji, kolorystyki itp.), które to warunki zostały także uwzględnione w projekcie budowlanym, a czego skarżąca – poza ogólnymi sformułowaniami o niezgodności inwestycji z wymogami ochrony wartości krajobrazowych, przyrodniczych i kulturowych - w żaden sposób nie podważyła. Realizacja na przedmiotowym terenie spornych obiektów o powierzchni 250 m2 każdy, jest w związku z poczynionymi powyżej ustaleniami zgodna z zapisami m.p.z.p. i w tych okolicznościach zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. nie zasługiwał na uwzględnienie.
Nie mógł także odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., który nakłada na organy administracji architektoniczno-budowlanej - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego – obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zarzut ten strona skarżąca powiązała z § 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) i niespełnieniem - w ocenie skarżącej - przez sporną inwestycję warunków przewidzianych dla budynków biurowych. Zwrócenia uwagi wymaga, iż poza sformułowaniem powyższego zarzutu i powołaniem się na § 3 pkt 6 ww. rozporządzenia zawierającego definicję budynku użyteczności publicznej, skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wskazała, jakich dokładnie warunków nałożonych na takie budynki w ww. rozporządzeniu sporna inwestycja nie spełnia. Powyższe uniemożliwia szczegółowe odniesienie się do omawianego zarzutu.
Dotąd powiedziane, pozwalało Sądowi odwoławczemu na konkluzję, iż w sprawie ocenianej przez Sąd pierwszej instancji w ramach sądowej kontroli jej legalności nie doszło do naruszenia prawa materialnego czy też prawa procesowego, co uzasadniałoby eliminację z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Tym samym wbrew zarzutom wniesionego środka odwoławczego w tej sprawie Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji wydanej na skutek wcześniejszego wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 września 2017 r. II SA/Kr 786/17 i słusznie zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. albowiem ta nie zasługiwała na uwzględnienie. Tym samym przywoływany w skardze kasacyjnej w ramach zarzutów naruszenia prawa procesowego przepis art. 151 p.p.s.a. został właściwie zastosowany w realiach tej sprawy, zaś twierdzenie skarżącej, iż skarga oddalona została bezzasadnie nie jest słuszne. Poza tym w ramach zarzutu I.2 zamieszczonego w petitum skargi kasacyjnej wskazującego na wadliwe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wadliwe wskazano na naruszony przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który nie dotyczy sytuacji wskazywanej opisowo przez skarżącą tj. przypadku z art. 138 § 2 k.p.a. Niemniej jednak należy przypomnieć, iż wcześniej wydana decyzja w trybie art. 138 § 2 k.p.a. została przecież prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego wskazywanym wyżej wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 29 września 2017 r. II SA/Kr 786/17 co niewątpliwie uzasadnia twierdzenie, iż wydanie ponownej decyzji w tym samym trybie co uchylony, w sytuacji uzupełnienia przez organ postępowania zgodnie ze wskazaniami Sądu, nie było możliwe.
Z wszystkich przedstawionych powyżej względów należało zatem ostatecznie uznać, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionej podstawy zaskarżenia i z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.