II OSK 3544/19

II OSK 3544/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący/
Jerzy Stankowski
Tomasz Bąkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6202 Zakłady opieki zdrowotnej
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
IV SA/Po 227/19 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2019-08-07
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 994
art. 18 ust. 1, art. 30 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 160
art. 2 ust. 1 pkt 6, art. 49 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant: st. inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Poznania od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 227/19 w sprawie ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na zarządzenie Prezydenta Miasta Poznania z dnia 14 czerwca 2018 r., nr 416/2018/P w przedmiocie powołania Komisji konkursowej ds. wyboru kandydata na stanowisko dyrektora Poznańskiego Ośrodka Specjalistycznych Usług Medycznych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Miasta Poznania na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 227/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na zarządzenie Prezydenta Miasta Poznania z dnia 14 czerwca 2018 r., nr 416/2018/P w sprawie powołania Komisji konkursowej ds. wyboru kandydata na stanowisko dyrektora Poznańskiego Ośrodka Specjalistycznych Usług Medycznych, stwierdził, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane z naruszeniem prawa.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Prezydent Miasta Poznania zarządzeniem nr 416/2018/P z dnia 14 czerwca 2018 r., na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), art. 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tekst jedn.: Dz.U. z 2018r., poz. 160 ze zm., dalej: "u.d.l.") oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 393, dalej: "rozporządzenie MZ"), powołał Komisję konkursową ds. wyboru kandydata na stanowisko dyrektora Poznańskiego Ośrodka Specjalistycznych Usług Medycznych.
Wojewoda Wielkopolski zaskarżył zarządzenie nr 416/2018/P w całości i wniósł o stwierdzenie jego nieważności ze względu na istotne naruszenie prawa oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wojewoda zarzucił zaskarżonemu zarządzeniu istotne naruszenie art. 49 ust. 1 pkt 1, art. 49 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 6 u.d.l. oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia MZ poprzez błędne przyjęcie, że organem właściwym do powołania Komisji konkursowej ds. wyboru kandydata im stanowisko dyrektora Poznańskiego Ośrodka Specjalistycznych Usług Medycznych jest Prezydent Miasta, podczas gdy kompetencję w tym zakresie posiada Rada Miasta Poznania.
Organ nadzoru podnosił, że to organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego jest władny powołać komisję konkursową do przeprowadzenia konkursu na stanowisko kierownika w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą. Rada Miasta jest zatem organem właściwym do podjęcia uchwały w sprawie powołania komisji konkursowej ds. wyboru kandydata na stanowisko dyrektora Poznańskiego Ośrodka Specjalistycznych Usług Medycznych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie.
W ocenie Prezydenta Miasta skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Poznański Ośrodek Specjalistycznych Usług Medycznych jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, stanowi gminną jednostkę organizacyjną w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5 u.s.g., do zadań Prezydenta Miasta należy w szczególności zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Nadto zgodnie z art. 33 ust. 5 u.s.g., Prezydent Miasta jako kierownik urzędu wykonuje uprawnienia zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Prezydent Miasta stwierdził, że art. 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 u.d.l. wskazuje na tryb wyłaniania kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej stanowiącego gminną jednostkę organizacyjną, który to tryb ma charakter konkursowy. Skoro ustawodawca przyznał Prezydentowi Miasta kompetencje w zakresie zatrudniania i zwalniania kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, to organ ów posiada także kompetencje do przeprowadzenia przedmiotowego konkursu (w tym do powołania komisji konkursowej), albowiem w wyniku tych właśnie działań powinien zostać wyłoniony kierownik samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie uwzględnił skargi.
Sąd podniósł, że w ramach postępowania zmierzającego do obsadzenia stanowiska kierownika i zastępcy kierownika, w przypadku gdy kierownik nie jest lekarzem, wyróżnić należy dwa zasadnicze etapy:
- pierwszy – postępowanie konkursowe prowadzone przez powołaną uprzednio komisję konkursową, kończące się wybraniem kandydata na obsadzane stanowisko;
- drugi – powołanie tak wyłonionego kandydata na wolne stanowisko.
W świetle § 3 ust. 3 rozporządzenia MZ, postępowanie konkursowe wszczyna powołanie komisji konkursowej, które stanowi etap wstępny w procesie zmierzającym do powierzenia stanowiska kierowniczego podmiotu leczniczego. Czynność ta zasadniczo różni się od pozostałych elementów ściśle określonej procedury. Nie są to bowiem działania wykonawcze, ale stanowiące o ukonstytuowaniu się komisji w określonym składzie, która następnie w toku prowadzonych działań wyłoni kandydata na dane stanowisko. Akt ten stwarza zatem podstawy do prowadzenia postępowania, którego celem jest zatrudnienie kierownika oraz zastępcy kierownika podmiotu leczniczego. W zakresie przeprowadzania konkursu na stanowisko kierownika w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą przyjęto zatem dualizm kompetencyjny organów samorządu gminnego. Z jednej strony wyodrębniono kompetencję do tworzenia podmiotu leczniczego, z drugiej zaś wyodrębniono kompetencję w zakresie czynności wykonawczych związanych z zatrudnieniem, wyłonionego w drodze konkursu, kandydata.
Według Sądu, powyższe prowadzi do stwierdzenia, że powołanie komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko kierownika (zastępcy kierownika, w przypadku gdy kierownik nie jest lekarzem) w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, należy do kompetencji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Tak podjęta uchwała o powołaniu komisji konkursowej podlegać będzie następnie wykonaniu, które – tak jak w przypadku innych uchwał – należeć będzie do właściwości organu wykonawczego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Prezydent Miasta Poznania. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegającą w szczególności na naruszeniu:
a. art. 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 u.d.l. w zw. z art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 u.s.g., poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie powołania komisji konkursowej w konkursie na kierownika podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą jest właściwy jej organ stanowiący, podczas gdy do zadań Prezydenta Miasta należy w szczególności zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, Prezydent miasta jako kierownik urzędu wykonywać ma uprawnienia zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, co za tym idzie wyrok Sądu I Instancji zmierza do niewłaściwego wskazania, iż kompetencje przyznane Prezydentowi Miasta na podstawie ustawy mogą zostać przyjęte oraz wykonywane przez inny organ jednostki samorządu terytorialnego, co w okolicznościach przedmiotowej sprawy prowadzi do twierdzenia, iż rola Prezydenta Miasta ma sprowadzać się jedynie do podpisania umowy;
b. § 3 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia MZ, poprzez błędną wykładnię i w jej następstwie ustalenie, że w rozumieniu cytowanych przepisów "właściwym podmiotem" do powołania komisji konkursowej w konkursie na kierownika podmiotu leczniczego jest Rada Miasta Poznania;
c. art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 94 ust. 4 u.s.g., poprzez niewłaściwe uznanie, iż w przedmiotowej sprawie konieczne jest ustalenie, iż zarządzenie Prezydenta Miasta Poznania z dnia 11 kwietnia 2014 r. zostało wydane z naruszeniem prawa, podczas gdy przedmiotowe zarządzenie jest zgodne z prawem.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz.1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotne wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, a polegające na naruszeniu:
a. art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 u.s.g., poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonego zarządzenia zamiast nieuwzględnienia skargi Wojewody Wielkopolskiego,
b. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm., dalej: "p.u.s.a.") w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu I i II instancji, co skutkowało stwierdzeniem, że zaskarżone zarządzenie wydane zostało z naruszeniem prawa,
c. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego aktualnie wyroku, albowiem w ocenie skarżącego nie zawiera ono dostatecznego odniesienia się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę organu, a nadto brak jest wskazania, co do odmiennej linii orzeczniczej w zakresie ustalenia kompetencji Prezydenta Miasta w przedmiotowej sprawie oraz brak elementów koniecznych, w szczególności, lakoniczne, fragmentaryczne i znacznie ograniczone ustalenie stanu faktycznego sprawy, nieprzywołanie w sposób szczegółowy dowodów, na jakich Sąd oparł się wydając rozstrzygnięcie w sprawie, jak również niewyjaśnienie w sposób wystarczający podstawy prawnej rozstrzygnięcia i przytoczenia mających zastosowanie przepisów prawa.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania; uchylenie zaskarżonego orzeczenia i wydanie wyroku reformatoryjnego oddalającego skargę Wojewody Wielkopolskiego w całości, jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny uzna, że zachodzą ku temu przesłanki na podstawie art. 188 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; zasądzenie na rzecz Prezydenta Miasta Poznania, stosownie do treści art. 203 pkt. 2 p.p.s.a., kosztów postępowania w wysokości według norm przepisanych; jednocześnie, zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie, a jeżeli przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości wniesiono o odroczenie rozpoznania sprawy i przedstawienie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia składowi 7 sędziów, zgodnie z art. 187 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Wielkopolski, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu administracji kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odniesiono się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sprawy sprowadza się do ustalenia, któremu z organów gminy przysługuje kompetencja do powołania komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko kierownika w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą.
Zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 1 u.d.l., w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą przeprowadza się konkurs na stanowisko kierownika. Stosownie zaś do art. 49 ust. 2 u.d.l., konkurs na stanowisko kierownika ogłasza podmiot tworzący, a na pozostałe stanowiska – kierownik. Takie określenie podmiotu właściwego do ogłoszenia konkursu na stanowisko kierownika przez przyznanie kompetencji podmiotowi tworzącemu nie wskazuje wprost, który z organów jednostki samorządu gminnego jest właściwy. W orzecznictwie podkreśla się, że ustawa o działalności leczniczej posługuje się terminem "podmiot tworzący", dla wykonywania szeregu czynności, z których składa się procedura wyłaniania kandydatów na stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym. Również rozporządzenie MZ posługuje się terminem "właściwy podmiot", przez który, zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenie MZ rozumie się "podmiot tworzący albo kierownika podmiotu leczniczego, o których mowa w art. 49 ust. 2 ustawy". Także przepis art. 2 ust. 1 pkt 6 u.d.l., który definiuje podmiot tworzący jako "podmiot albo organ, który utworzył podmiot leczniczy w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jednostki budżetowej albo jednostki wojskowej", nie daje podstaw do ustalenia, który z organów samorządu gminnego jest właściwy w sprawie powołania komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko kierownika w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą.
W tym stanie konieczne jest wykorzystanie metody wykładni systemowej, w tym przede wszystkim uwzględnienie treści art. 18 ust. 1, art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 u.s.g. Według art. 18 ust. 1 u.s.g., do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z tego domniemania kompetencji przyznanego radzie gminy należy wyprowadzić następstwa dla ustalenia kompetencji, gdy przepis prawa nie normuje jej expressis verbis. Przepisem takim jest m.in. art. 49 ust. 2 u.d.l. w przeciwieństwie do np. art. 75 pkt 2 u.d.l., który stanowi, że organem dokonującym przekształcenia samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową jest organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego – w przypadku samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest jednostka samorządu terytorialnego. Zatem tam gdzie przepis prawa nie reguluje właściwości organów samorządu gminnego nie można przyjąć wykładni wbrew wskazanej powyżej regulacji ustrojowej.
Zgodnie z art. 30 ust. 1 u.s.g., wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Katalog zadań wójta określony w art. 30 ust. 2 u.s.g. ma jedynie charakter przykładowy. Użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności" należy rozumieć w ten sposób, że organ wykonawczy może wykonywać również inne zadania niż określone w tym przepisie, jednakże tylko wtedy, gdy taką kompetencję przewidują przepisy szczególne. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g., do zadań wójta należy w szczególności zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. W świetle przywołanego powyżej art. 18 ust. 1 u.s.g., nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g., jako obejmującego wszelkie czynności prowadzące do nawiązania stosunku pracy (bądź zawarcia umowy cywilnoprawnej). Ani ustawa o działalności leczniczej, ani rozporządzenie MZ, nie wskazują expressis verbis, że właściwym organem do powołania komisji konkursowej i ogłoszenia konkursu jest organ wykonawczy, posługują się jedynie określeniem "podmiotu tworzącego". Zgodnie z art. 49 ust. 4 i 6 u.d.l., z kierownikiem nawiązuje się stosunek pracy lub zawiera umowę cywilnoprawną. Z przepisu tego nie wynika, by w ramach tak określonej kompetencji mieściły się czynności związane z wyłonieniem kandydata na stanowisko kierownika, w tym czynności inicjujące postępowanie konkursowe.
Według stanowiska sformułowanego w wyroku NSA z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 56/14 (przywołanym przez Sąd I instancji), postępowanie konkursowe, które zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia MZ wszczyna powołanie komisji konkursowej, stanowi etap wstępny w procesie zmierzającym do powierzenia stanowiska kierowniczego podmiotu leczniczego. Czynność powołania komisji konkursowej zasadniczo różni się od pozostałych elementów ściśle określonej procedury. Nie są to bowiem działania wykonawcze, ale stanowiące o ukonstytuowaniu się komisji w określonym składzie, która następnie w toku prowadzonych działań wyłoni kandydata na dane stanowisko.
Akt powołania komisji konkursowej stwarza podstawy do prowadzenia postępowania, którego celem jest zatrudnienie kierownika oraz zastępcy kierownika podmiotu leczniczego. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że powołanie komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko kierownika (zastępcy kierownika, w przypadku gdy kierownik nie jest lekarzem) w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, należy do kompetencji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Tak podjęta uchwała o powołaniu komisji konkursowej podlegać będzie następnie wykonaniu, które – tak jak w przypadku innych uchwał – będzie należeć do właściwości organu wykonawczego. (por. też zob. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2927/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela przedstawione powyżej stanowisko.
Jak z powyższego wynika zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego okazały się nieuzasadnione. Wydanie zarządzenia przez organ niewłaściwy stanowiło istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane z naruszeniem prawa na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji.
Również zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu I i II instancji, co skutkowało stwierdzeniem, że zaskarżone zarządzenie wydane zostało z naruszeniem prawa, poprzez treściowe powiązanie z zarzutami naruszenia prawa materialnego należy uznać za nie trafny, a nadto wysoce niejasny, albowiem Sąd w zaskarżonym wyroku nie przeprowadzał w niniejszej sprawie "kontroli działalności organu I i II instancji".
Nie można też zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
Przepis ten wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, a w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika bowiem, że Sąd musi się odnieść do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stanowisko Sądu I instancji co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia wymaga, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.