II OSK 3523/19

II OSK 3523/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz
Jan Szuma /sprawozdawca/
Jerzy Siegień /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 38/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-06-27
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c,  art. 153 , art. 183 § 1, art. 183 § 2 pkt 1-6, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 35 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 97 § 1 pkt 4,  156 § 1 pkt 2, art. 153, art. 162 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2014 poz 1853
§ 124 ust. 1 pkt 4
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje  paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 38/19 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2018 r., znak DOA.7110.467.2018.KKO w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2019 r., VII SA/Wa 38/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Głównym Inspektorem") z dnia [...] listopada 2018 r., [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody Lubelskiego (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia [...] stycznia 2015r., [...] o stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę wydanego na rzecz E. S. i J. S. przez Starostę [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] kwietnia 2014 r, [...] dotyczącego budowy samodzielnej stacji gazowej z dwoma zbiornikami do magazynowania gazu o pojemności 5 m3 i łącznej pojemności do 10 m3 oraz z zadaszonym stanowiskiem do samodzielnego tankowania pojazdów na działce [...] , położonej w Kraśniku w obrębie Wschód.
Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących, istotnych okolicznościach sprawy.
Jak zaznaczono, Starosta decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. S. i J. S. , działającym wspólnie w ramach działalności gospodarczej [...] s.c., pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej samodzielnej stacji gazowej.
Wnioskiem z dnia [...] października 2014 r. A. B. , właścicielka sąsiedniej działki [...], wystąpiła o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 2014 r.
Równolegle, bo pismem z dnia [...] października 2014 r., [...] , z podobnym wystąpieniem do Wojewody zwrócił się Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z [...] .
Opisane wyżej wniosek i wystąpienie spowodowały, że [...] listopada 2014 r. Wojewoda wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę [...] kwietnia 2014 r.
Decyzją z dnia [...] stycznia2015 r., [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2022 r., poz. 2000), stwierdził nieważność pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 2014 r. Jako przyczynę nieważności przedstawił kilka naruszeń. W szczególności zauważył, że lokalizacja stacji autogazu narusza § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1853 z późn. zm., dalej "r.MG".). Zgodnie z tym przepisem magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 60 m od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego. Tymczasem dla bezpośrednio sąsiadującej działki [...] Starosta decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. B. (później działającej pod nazwiskiem dwuczłonowym B.) pozwolenia na budowę pawilonów usługowo-handlowych w lokalizacji 15 metrów od granicy działki, będącej jednocześnie granicą nieruchomości, na której znajduje się istniejąca stacja paliw płynnych.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. S. – inwestor. Podniósł między innymi, że § 124 ust. 1 pkt 4 r.MG nie powinien być w sprawie stosowany. Pawilon na działce sąsiedniej, pomimo iż 12 lat temu udzielono dla niego pozwolenia na budowę, nie został wybudowany. Odwołujący się zaznaczył, że toczy się postępowanie w kierunku stwierdzenia wygaśnięcia tego pozwolenia.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., [...] Główny Inspektor uchylił decyzję Wojewody i odmówił stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 2014 r. Odnosząc się do kwestii naruszenia § 124 ust. 1 pkt 4 r.MG wskazał, że z przepisu tego nie wynika jednoznacznie, czy odległość 60 m powinna być odniesiona wyłącznie do obiektów istniejących, czy obiektów projektowanych, dla których wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Skoro więc przepis prawa nie pozwala na jednoznaczną interpretację, to wybór jednej z wykładni i jej zastosowanie przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie może stanowić podstawy dla stwierdzenia nieważności decyzji.
Powyższą decyzję zaskarżyła A. B.
Wyrokiem z dnia 11 marca 2016 r., VII SA/Wa 1074/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora.
Wskazany wyrok zaskarżył następnie J. S. .
Wyrokiem z dnia 9 maja 2018 r., II OSK 1530/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną inwestora. W uzasadnieniu tego wyroku przesądzono, że decyzja Starosty z dnia [...] kwietnia 2014 r. rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w dacie wydania spornego pozwolenia na budowę tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej "P.b.") w zw. z § 124 ust. 1 pkt 4 r.MG. Naczelny Sąd Administracyjny nie miał wątpliwości, że ten ostatni przepis należy odnosić nie tylko do obiektów, które już fizycznie istnieją, ale również takich, które mogą zostać zrealizowane na podstawie decyzji będących w obrocie prawnym.
Podsumowując powyższy etap sprawy należy wskazać, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem II OSK 1530/16 nie stwierdzono, aby pozwolenie na budowę z dnia [...] kwietnia 2014 r. było obarczone innymi kwalifikowanymi wadami, poza tym, które opisano powyżej.
Otrzymawszy akta administracyjne Główny Inspektor decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., [...] ponownie orzekł w sprawie, z tym że tym razem działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia2015 r. stwierdzającą nieważność pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wskazał na wydane w sprawie wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie przesądzono, że pozwolenie na budowę udzielone [...] kwietnia 2014 r. dla stacji paliw płynnych na działce 4071/0 rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 124 ust. 1 pkt 4 r.MG
Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tym razem skargę złożył J. S. Zarzucił on naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji, która nie była obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Domagał jednocześnie zawieszenia postępowania do czasu ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego, to jest kwestii wygaśnięcia decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o udzieleniu A. B. pozwolenia na budowę pawilonów usługowo-handlowych na działce sąsiedniej [...].
W piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. J. S. uzupełnił skargę wskazując, że wydane: w dniu [...] grudnia 2014 r. decyzja Starosty o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę dla inwestycji A. B. oraz w dniu [...] lipca 2018 r. decyzja utrzymująca ją w mocy, zostały uchylone na skutek skargi jego i E. S. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 20 listopada 2018 r., II SA/Lu 849/18
Następnie, wskazanym na wstępie niniejszego uzasadnienia wyrokiem z dnia 27 czerwca 2019 r., VII SA/Wa 38/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. . Wyjaśnił, że Główny Inspektor był związany oceną prawną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowaną w wyrokach z dnia 11 marca 2016 r., VII SA/Wa 1074/15 oraz z dnia 9 maja 2018 r., II OSK 1530/16. Z orzeczeń tych wynikało tymczasem, że decyzja Starosty z dnia [...] kwietnia 2014 r. rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 124 ust. 1 pkt 4 r.MG.
Dalej Sąd w uzasadnieniu obecnie zaskarżonego wyroku przytoczył wywody zaprezentowane w wyroku II OSK 1530/16.
Odnosząc się do podnoszonej w skardze przez J. S. kwestii możliwego stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę dla pawilonów usługowo-handlowych na działce [...] Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że toczące się postępowanie o wygaśnięcie nie zmienia faktu, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji pozwolenie to funkcjonowało w obrocie prawnym (decyzja Starosty z dnia [...] grudnia 2002 r., [...] ) i dopuszczało ono budowę budynku w odległości 15 m od południowo-zachodniej granicy działki będącej jednocześnie granicą nieruchomości, na której znajduje się istniejąca stacja paliw płynnych. Natomiast projektowane zbiorniki gazu zatwierdzone decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. zostały zlokalizowane w odległości mniejszej niż wymagane 60 m od projektowanych pawilonów usługowo-handlowych (według projektu zagospodarowania działki odległość ta wynosi około 46 m).
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie nie zachodziły więc podstawy do odstąpienia od wiążącej oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszych wyrokach. Sąd akcentował, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji, jak również na dzień wydawania przezeń wyroku, nie doszło do ostatecznego wygaszenia decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2002 r., [...] . Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia 20 listopada 2018 r., II SA/Lu 849/18, uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. oraz utrzymaną tą decyzją w mocy decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2014 r. odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2002 r., jednakże wyrok ten jest nieprawomocny, a kwestia wygaśnięcia decyzji jest kwestią otwartą. Dalej Sąd skonkludował, że dopóki nie dojdzie do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2002 r. ocena prawna wyrażona w wyrokach VII SA/Wa 1074/15 i II OSK 1530/16, będzie wiążąca zarówno dla organów jak i dla sądów.
W skardze kasacyjnej J. S. zarzucił naruszenie:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo, że postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] kwietnia 2014 r. powinno podlegać obligatoryjnemu zawieszeniu do czasu ostatecznego zakończenia postępowania prejudycjalnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2002 r.;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 37 ust. 1 P.b. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo wygaśnięcia z mocy prawa decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. B. pozwolenia na budowę budynku pawilonów handlowo-usługowych na działce [...];
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo braku podstaw do stwierdzenia rażącego (oczywistego) naruszenia prawa w kontekście uzasadnionych wątpliwości co do funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2002 r.;
4. art. 153 P.p.s.a. poprzez podporządkowanie się ocenom prawnym i wskazaniom co do dalszego toku postępowania zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2016 r., VII SA/Wa 1074/15 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2018 r., II OSK 1530/16, mimo, że w wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] lipca 2018 r., II SA/Lu 849/18 decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r., [...] oraz decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2014 r., [...] , nastąpiła istotna zmiana stanu prawnego, przez co związanie orzeczeniami sądowymi ustało.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił nadto błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji oraz wydawania wyroku w obrocie prawnym pozostawała decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., podczas gdy utraciła ona już wówczas z mocy prawa moc obowiązującą.
Wskazując na powyższe J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a. i uchylenie decyzji obu instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych postaw.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej opierają się na wspólnej, wywodzonej przez J. S. tezie wyjściowej. Skarżący ma świadomość, że w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2016 r., VII SA/Wa 1074/15 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2018 r., II OSK 1530/16 zaprezentowano określoną wiążącą (organy i sądy) ocenę prawną. Sprowadza się ona do uznania, że udzielone mu [...] kwietnia 2014 r. pozwolenie na budowę rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 124 ust. 1 pkt 4 r.MG. Jednakże uważa on, że od tej oceny można odstąpić. Wynika to z zaistniałej – jego zdaniem – zmiany stanu prawnego polegającej na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] późniejszym wyrokiem z dnia [...] lipca 2018 r., II SA/Lu 849/18 uchylił decyzje Wojewody i Starosty odpowiednio z 2018 i 2014 r. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę z dnia [...] grudnia 2002 r., [...] udzielonego właścicielce sąsiedniej działki [...] dla budowy pawilonów usługowo-handlowych. J. S. akcentuje, że może wobec tego dojść to stwierdzenia wygaśnięcia tego pozwolenia, a gdyby z kolei unicestwiono inwestycję na działce sąsiedniej, to wówczas nie byłoby przesądzone, że jego inwestycja narusza § 124 ust. 1 pkt 6 r.MG. Naruszenie tego przepisu, uznane za rażące, wynika bowiem właśnie z kolizji jego inwestycji z inwestycją na działce sąsiedniej opartej na pozwoleniu z dnia [...] grudnia 2002 r. W ocenie skarżącego postępowanie w sprawie nieważności udzielonego mu pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 2014 r. należało zatem obligatoryjnie zawiesić (art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.), w oczekiwaniu na ustalenie losów prawnych kolidującej inwestycji na działce [...]. Formułując zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 37 ust. 1 P.b. oraz odpowiednio też art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. skarżący wysuwa nadto też tezę, że pozwolenie na budowę dla inwestycji na działce sąsiedniej [...] w istocie wygasło z mocy prawa, a w każdym razie co do jego obowiązywania są wątpliwości i dlatego trudno twierdzić, że udzielone mu pozwolenie rażąco narusza prawo.
Rozumowanie J. S. zaprezentowane w skardze, skądinąd zrozumiałe w warstwie logicznej, nie może być zaakceptowane w obecnej sytuacji procesowej.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że skarżący nietrafnie sądzi, że doszło do zmiany stanu prawnego, co miałoby pozwolić na odstąpienie od związania organów i sądu oceną prawną wyrażoną w wyrokach VII SA/Wa 1074/15 i II OSK 1530/16. W tym miejscu należy podkreślić, że obje decyzje, które były przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w ramach którego wydano te wyroki, czyli decyzje Wojewody z dnia [...] stycznia 2015r., [...] oraz Głównego Inspektora z dnia [...] kwietnia 2015 r., [...] wydano w okresie, gdy postępowanie w sprawie wygaśnięcia pozwolenia na budowę dla kolidujących z inwestycją J. S. pawilonów usługowo-handlowych na działce [...] już się toczyło (wydano nieostateczną decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r., nie rozpoznano odwołania). Z akt administracyjnych wynika, że okoliczność prowadzenia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia tego pozwolenia J. S. zgłaszał już wprost w odwołaniu od decyzji z dnia [...] stycznia2015 r, a więc w trakcie postępowania, które było kontrolowane w sprawie zakończonej w kolejnych instancjach wyrokami VII SA/Wa 1074/15 i II OSK 1530/16. Co więcej, w aktach prowadzonego przez Wojewodę postępowania dotyczącego ważności udzielonego J. S. pozwolenia [...] kwietnia 2014 r. zebrano obszerną dokumentację wprost z postępowania dotyczącego stwierdzenie wygaśnięcia udzielonego A. B. pozwolenia na budowę z dnia [...] grudnia 2002 r. dla działki [...].
Mając to wszystko na uwadze należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający uprzednio w niniejszej sprawie (VII SA/Wa 1074/15) z całą pewnością miał świadomość, jako że wynika to z akt administracyjnych (patrz wyżej), iż pozwolenie na budowę dla inwestycji na działce [...], z którą koliduje inwestycja J. S. (i E. S. ) na działce [...] , było objęte niezakończonym postępowaniem ukierunkowanym na jego wygaśnięcie w trybie art. 37 ust. 1 w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Sąd wydający wyrok VII SA/Wa 1074/15 pomimo takiego stanu rzeczy i nie wysuwając żadnych wątpliwości przesądził, że "kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę [z dnia [...] kwietnia 2014 r.] obarczona jest rażącym naruszeniem prawa - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 124 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r.". Zarzutów dotyczących ewentualnej potencjalnej utraty mocy obowiązującej w pozwolenia z dnia [...] grudnia 2002 r. J. S. nie zgłaszał też w skardze kasacyjnej od wyroku VII SA/Wa 1074/15, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 1530/16 ostatecznie prawomocnie przesądził i potwierdził, że pozwolenie na budowę udzielone skarżącemu naruszało w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 124 ust. 1 pkt 4 r.MG.
Wracając do okoliczności sprawy w ich aktualnym stanie, wskazać należy, że na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r., II SA/Lu 849/18, którego tak intensywnie eksponuje J. S. , nastąpiła tylko taka zmiana faktyczna, że postępowanie w sprawie wygaśnięcia pozwolenia udzielonego inwestorce dla działki [...] będzie się toczyć od nowa. Obecnie orzekającemu Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadomym jest z urzędu, że od wyroku II SA/Lu 849/18 wniesiona została skarga kasacyjna przez A. B. -, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 24 marca 2022 r., II OSK 806/19. W konkluzji uzasadnienia tego orzeczenia jest wyraźne stwierdzenie, iż stan sprawy nie pozwala zająć stanowiska materialnoprawnego w zakresie zaistnienia przesłanki z art. 37 ust. 1 P.b. (to jest stwierdzić, czy pozwolenie na budowę dla działki [...] wygasło) oraz wskazano na konieczność ponownej analizy materiału dowodowego.
Podsumowując przedstawione rozważania Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do odstąpienia od wiążącej oceny prawnej wyrażonej w wydanych w sprawie wyrokach (art. 153 P.p.s.a.), zwłaszcza w wyroku II OSK 1530/16, gdzie przesądzono wprost, że pozwolenie na budowę z dnia [...] kwietnia 2014 r. udzielone E. S. i J. S. , dotyczące budowy samodzielnej stacji gazowej, rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 124 ust. 1 pkt 4 r.MG.
Nie można też obronić wyrażonej w skardze kasacyjnej tezy, że organy zobowiązane były obligatoryjnie zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie kwestii możliwego wygaśnięcia pozwolenia na budowę dla działki [...]. Prawdą jest, jak wywodzi J. S. , że postępowanie takie się toczy i jest nadal otwarte, jednakże należy pamiętać, że było ono także otwarte (nie wydano decyzji ostatecznej) na etapie wydawania decyzji kontrolowanych następnie w wyrokach VII SA/Wa 1074/15 i II OSK 1530/16, a pomimo to składy orzekające nie miały wątpliwości co do zaistnienia i uznania przesłanki nieważności (rażącego naruszenia prawa), gdy chodzi o pozwolenie na budowę z dnia [...] kwietnia 2014 r.
Skądinąd zaakcentować należy, że w ujęciu prawnym o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2002 r., udzielonemu A. B. dla inwestycji pawilonów usługowo-handlowych kolidujących z inwestycją J. S., nie można twierdzić, iż utraciło ono moc, bądź, że są co do tego wątpliwości, jak sugeruje skarżący w skardze kasacyjnej przedstawiając zarzuty naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 37 ust. 1 P.b. i odpowiednio art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Pozwolenie z dnia [...] grudnia 2002 r. – dopóty nie zostanie wyeliminowane z obrotu we właściwym trybie – obowiązuje i uprawnia inwestorkę do realizacji zamierzenia budowlanego na działce [...].
Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna J. S. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 lipca 2022 r. (k. 167 akt sądowych).