II OSK 347/24

II OSK 347/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Czerwiński
Piotr Broda
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1094/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-10-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Oddalono skargę kasacyjną
Odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy inspektor sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych K. sp. z o.o. z siedzibą w K., Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1094/23 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2023 r. nr SKO.Dr./4122/73/2023 w przedmiocie kary pieniężnej za wywieszenie tablic reklamowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. oddala skargę kasacyjną K. sp. z o.o. z siedzibą w K., 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 października 2023 r., II SA/Kr 1094/23, w sprawie ze skargi K. sp. z o. z siedzibą w K. (dalej Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej SKO) z dnia 27 czerwca 2023 r., w przedmiocie kary pieniężnej za wywieszenie tablic reklamowych; uchylił zaskarżoną decyzję (punkt pierwszy) oraz zasądził od SKO na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania (punkt drugi).
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia 8 marca 2023 r. Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 17 328 zł za umieszczenie od dnia wszczęcia postępowania, tj. od dnia 24 sierpnia 2022 r. do dnia 7 listopada 2022 r., urządzenia reklamowego przy ul. [...] (dz. nr 739/2, obr. 2, j.ewid. [...]) o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklamy wynoszącej 11,60 m² niezgodnego z uchwałą krajobrazową.
Od powyższej decyzji w odwołanie złożyła Spółka.
Zaskarżoną decyzją na podstawie art. 37d ust. 1, 5 i 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.Dz.U.2023.977 ze zm.; dalej u.p.z.p.), uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i rządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz.Urz.Woj. Małop. 2020.1984; dalej: uchwała krajobrazowa) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) SKO uchyliło decyzję organu I instancji w zakresie pkt 1 i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy, nakładając na Spółkę karę pieniężną w wysokości 16.872 zł za umieszczenie od 26 sierpnia 2022 r. do 7 listopada 2022 r. urządzenia reklamowego przy ulicy [...] o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklamy wynoszącej 11,60 m² niezgodnego z uchwałą krajobrazową.
Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do WSA w Krakowie.
Zaskarżonym wyrokiem WSA uwzględnił wniesioną skargę.
Sąd wskazał, że kara wymierzona została za niezgodne z § 9 pkt 5 uchwały krajobrazowej umieszczenie urządzenia reklamowego. Z przepisów uchwały wynika, że słup reklamowy – "okrąglak" to urządzenie reklamowe wykonane z określonych materiałów i o określonej wysokości posiadające zwieńczenie, którego kształt jest różny w zależności od tego w jakim rejonie miasta urządzenie to jest lokalizowane. Obiekt ten stanowi urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16c u.p.z.p., zgodnie z którym przez urządzenie reklamowe należy rozumieć przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Kształt zwieńczenia oraz jego wielkość zostały w uchwale szczegółowo opisane. Jest to kształt kopuły o podstawie sześciokąta - dla urządzeń zlokalizowanych w historycznym centrum Krakowa (objętym wpisem na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Naturalnego UNESCO) oraz formie walca o średnicy do 1,6 m i wysokości 0,5 m - dla pozostałej części miasta.
Sąd stwierdził, że "okrąglak" umieszczony na ul. [...] w Krakowie, poza strefą objętą wpisem na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Naturalnego UNESCO, w dacie wszczęcia postępowania naruszał przepisy uchwały, był bowiem zwieńczony kopułą, a nie walcem. Także po zdjęciu kopuły obiekt ten nie odpowiadał wymogom uchwały, gdyż brak mu było zwieńczenia w postaci walca o określonej średnicy i wysokości. Wbrew zarzutom skargi, braku zwieńczenia nie można uznać, za swoisty rodzaj zwieńczenia. Przepisy uchwały wyraźnie określają kształt zwieńczenia i jego rozmiary. Nazwanie części słupa reklamowego zwieńczeniem zakłada, że jest to inna, wyodrębniona część słupa – wyodrębniona od części przeznczonej na umieszczanie reklam. Zdjęcia zamieszczone w aktach administracyjnych nie dają możliwości na dokonanie ustaleń odmiennych niż te, jakich dokonał organ. Po zdjęciu zwieńczenia (kopuły) cały słup przeznaczony był pod reklamy – tym samym nie miał zwieńczenia. Sąd zaznaczył, że w skierowanym do skarżącej piśmie (k. 2-3 akt adm.) Plastyk Miasta poinformował, że przyjmuje do wiadomości formę przestrzenną słupa reklamowo-ogłoszeniowego typu okrąglak o średnicy 160 cm i wysokości 380 cm zgodnie z załączoną dokumentację projektową. Do pisma dołączono rysunek obrazujący widok i rzut słupa plakatowo-reklamowego. Również w uwagach zamieszczonych w decyzji z 9 czerwca 2022 r. zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w punkcie 13 podkreślono, że słup reklamowy "okrąglak" winien posiadać zwieńczenie w formie walca średnicy 1,60 m i wysokości 0,50 m. Strona skarżąca do wydanej decyzji nie zastosowała się, zamieszczając na słupie zwieńczenie w kształcie kopuły, a następnie usuwając kopułę i nie instalując walca. Dopiero umieszczenie walca o odpowiednich parametrach spowodowało usunięcie stanu niezgodnego z prawem. W konsekwencji prawidłowo przyjęły organy obu instancji, że skarżąca dopuściła się naruszenia uchwały krajobrazowej sankcjonowanego opisaną wyżej karą pieniężną.
W ocenie Sądu organy wykazały również, że nie zachodzą w sprawie okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, stosownie do art. 189f k.p.a. W zaskarżonej decyzji słusznie przywołano w tym kontekście wagę i rangę przepisów uchwały reklamowej, stanowiącej prawo miejscowe, na profesjonalny charakter działalności prowadzonej przez skarżącą, a także to, że stan naruszenia prawa trwał stosunkowo długo, przy czym już na etapie pozyskiwania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego skarżąca miała wiedzę co do wymaganego kształtu przedmiotowego urządzenia reklamowego. SKO podniosło też, że naruszenie nie miało charakteru jednostkowego.
Sąd wskazał, że kwestią, która przesądziła o uchyleniu decyzji organu II instancji było błędne sformułowanie sentencji decyzji wydanej przez SKO, w której przywołano jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Sentencja tej decyzji została sformułowana następująco: "uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie punku 1 i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy w ten sposób, że nakłada na K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością karę pieniężną w wysokości 16.872,00 zł (słownie: szesnaście tysięcy osiemset siedemdziesiąt dwa złote 00/100) za umieszczenie od dnia 26 sierpnia 2022 r. do dnia 7 listopada 2022 r. urządzenia reklamowego przy ul. [...] (działka nr [...] obr. 3 j. ewid. [...]) o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklamy wynoszącej 11,60 mkw. niezgodnego z uchwałą krajobrazową 1. w pozostałym zakresie utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy". W opinii Sądu, tak sformułowana sentencja decyzji jest wadliwa i nie znajduje odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji, którego Sąd, wobec materiału dowodowego zgromadzonego w aktach, nie kwestionuje. Niezrozumiałe jest rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji organu I instancji w zakresie punktu 1, skoro rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji nie było podzielone na punkty. Z uzasadnienia nie wynika, w jakim zakresie SKO utrzymało w mocy decyzję I instancji. W ocenie Sądu stwierdzone naruszenie art. 138 § 1 pkt 2, art. 107 § 1 pkt 5 i § 3 k.p.a., może mieć wpływ na ocenę wykonalności decyzji i stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie:
a/ prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:
- § 4 ust. 1 pkt 18, § 9 ust. 1 pkt 5 oraz § 13 pkt 3 uchwały krajobrazowej poprzez stwierdzenie, iż organ II instancji w sposób prawidłowy przyjął, że zwieńczenie "okrąglaka" pozostaje niezgodne z powołanymi wyżej przepisami, podczas gdy interpretacja tych przepisów wprowadzi do wniosku, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie narusza regulacji zawartych w tzw. uchwale krajobrazowej;
- art. 189d oraz art. 189f k.p.a. poprzez nieprawidłową kontrolę zaskarżonego orzeczenia i niesłuszne przyjęcie, iż organ II instancji w sposób prawidłowy przyjął, że nie doszło do spełnienia przesłanek co do możliwości odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej oraz umorzenia postępowania, podczas gdy rzetelna analiza stanu faktycznego sprawy prowadziłaby do wniosku, iż przesłanki wynikające ze wskazanych wyżej przepisów zostały spełnione;
- art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłową kontrolę zaskarżonego orzeczenia i brak rozstrzygnięcia sprawy w zakresie wskazanego wyżej zarzutu, a tym samym milczące przyjęcie, iż organ II instancji w sposób prawidłowy przyjął, że nie było podstaw do zastosowania niniejszego przepisu, podczas gdy występujące w sprawie okoliczności budziły wątpliwości i nie dały się usunąć, co powinno skutkować wydaniem dla skarżącej decyzji korzystnej, tj. umarzającej postępowanie w sprawie;
b/ przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku, niespełniające wymagań wskazanych w treści powołanego przepisu;
- art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe sprawowanie kontroli nad administracją publiczną polegające na niezasadnym uznaniu, że zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy, podczas gdy w sprawie doszło do naruszenia wyżej wymienionych przepisów prawa procesowego oraz postępowania administracyjnego polegających na braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniosło również SKO, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzuciło naruszenie prawa materialnego, a to:
- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § i pkt 5 i § 3 k.p.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, Iż błędnie została sformułowana sentencja skarżonej decyzji SKO (rozstrzygnięcia) w takim stopniu, że uzasadnia to uchylenie skarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargi kasacyjne wniesione w tej sprawie należy stwierdzić, iż skarga kasacyjna Spółki nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, natomiast skarga kasacyjna SKO jest zasadna.
Wbrew stanowisku Sądu I instancji, błędne sformułowanie decyzji SKO nie miało w istocie wpływu na wynik sprawy i nie wpływało na wykonalność powyższej decyzji. Pomimo bowiem tego uchybienia z treści zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynikało, że uchyla ona decyzję organu I instancji jedynie w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej i określa ją w niższej wysokości z uwagi na przyjęcie innego niż organ I instancji okresu umieszczenia urządzenia reklamowego, w pozostałym zaś zakresie decyzję pierwszoinstancyjną utrzymuje w mocy. Podniesiony przez SKO zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § i pkt 5 i § 3 k.p.a. miał w tych okolicznościach usprawiedliwione podstawy. Skarga kasacyjna organu zasługiwała zatem na uwzględnienie.
Niezasadne natomiast są zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej Spółki.
Przepisy § 4 ust. 1 pkt 18, § 9 ust. 1 pkt 5 oraz § 13 pkt 3 uchwały krajobrazowej jednoznacznie określają czym jest słup plakatowo-reklamowy – "okrąglak" (§ 4 ust. 1 pkt 18), jakie powinien on mieć gabaryty, standardy jakościowe i z jakiego rodzaju materiałów budowlanych może być wykonany (§ 9 ust. 1 pkt 5), gdzie może być usytuowany i – w zależności od jego usytuowania – jakie powinien posiadać zwieńczenie (§ 13 pkt 3). Mając na uwadze treść tych unormowań Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko organu, że przedmiotowy słup plakatowo-reklamowy – "okrąglak" nie odpowiadał powyższym uregulowaniom, a zatem zaskarżony wyrok nie naruszał ww. przepisów uchwały krajobrazowej. Zarzut ich naruszenia nie jest więc uzasadniony.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na poczynienie jednoznacznych ustaleń koniecznych do prawidłowego rozpoznania sprawy, a zatem prawidłowo Sąd I instancji uznał, że organ podejmując zaskarżoną decyzje nie naruszył art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zarzut naruszenia tych przepisów w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. nie ma w tych okolicznościach usprawiedliwionych podstaw.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 81a § 1 k.p.a. stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Spółki występujące w sprawie okoliczności nie budziły wątpliwości, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym fotografie przedmiotowego "okrąglaka" i znajdujące się w aktach administracyjnych rysunki słupa plakatowo-reklamowego jednoznacznie i wyraźnie świadczyły o niezgodności przedmiotowego słupa z wymogami określonymi w przywołanych wyżej przepisach ustawy krajobrazowej. Sąd I instancji słusznie w tych okolicznościach uznał, iż organ II instancji w sposób prawidłowy przyjął, że nie było podstaw do zastosowania niniejszego przepisu. Zarzut ten nie jest więc zasadny.
Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 189d oraz art. 189f k.p.a. Wymierzając administracyjną karę pieniężną organ administracji nie naruszył tych unormowań. Zauważyć wypada, że przedmiotowy słup plakatowo-reklamowy nie był jedynym urządzeniem reklamowym niezgodnym z uchwałą krajobrazową, lecz był jednym z wielu takich urządzeń należących do Spółki. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów wynika ponadto, że przed zrealizowaniem będącego przedmiotem niniejszej sprawy "okrąglaka" Spółka – będąca podmiotem profesjonalnie zajmującym się działalnością reklamową – miał pełną świadomość, jak "okrąglak" taki powinien wyglądać i jakie miał mieć wymiary. Zrealizowanie zatem innego urządzenia niż określane w zgłoszeniu jednoznacznie świadczy o świadomości strony, iż słup ten nie jest zgodny z uchwałą krajobrazową. W tych okolicznościach organ nie naruszył art. 189d i art. 189f k.p.a.
Nie można również uznać za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W świetle zaś uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło. W niniejszej sprawie WSA prawidłowo przeprowadził kompleksową kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego i zastosowanie przepisów prawa materialnego, nietrafnie jedynie uznając, że błędne sformułowanie rozstrzygnięcia organu odwoławczego mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Stwierdzić też należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nieodniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z 17 lutego 2010 r., II FSK 1511/08). W rozpatrywanej sprawie Sąd wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, przedstawił zarzuty skargi i stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku o wskazanej wyżej treści. WSA dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest zaś naruszeniem tego unormowania wyrażenie w uzasadnieniu oceny innej od oczekiwanej przez stronę.
W tym stanie rzeczy, skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej Spółki zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna Spółki podlegała oddaleniu.
Mając na względzie powyższe, skoro skarga kasacyjna SKO została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
Uwzględniając zaś, że skarga kasacyjna Spółki nie miała usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku.
Biorąc pod uwagę, że powodem uchylenia zaskarżonego wyroku było wadliwe stanowisko Sądu I instancji, który dopatrzył się mogących mieć wpływ na wynik sprawy uchybień w kontrolowanej decyzji, chociaż uchybienia te w rzeczywistości wpływu takiego nie miały, uznać należy, że w sprawie tej zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek przemawiający za odstąpieniem od zasądzenia od Spółki na rzecz SKO zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Nie byłoby bowiem celowe obciążanie Spółki kosztami spowodowanymi wadliwym rozstrzygnięciem Sądu I instancji. W tej sytuacji za celowe uznać należy zastosowanie ogólnej zasady z art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Z tego względu na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 3 sentencji wyroku.