II OSK 346/07

II OSK 346/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-06-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janina Kosowska
Małgorzata Stahl /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Rzążewska
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Bk 621/06 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2006-11-21
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 15 ust. 2 pkt 9
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędziowie NSA Maria Rzążewska Janina Kosowska Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 621/06 w sprawie ze skargi Gminy B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podlaskiego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności w części uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 621/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę Gminy B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podlaskiego z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności w części uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] lipca 2006 r. Wojewoda Podlaski stwierdził nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla S. w następujących częściach: § 14, § 15, § 16, § 17, § 18, § 19 pkt 1 w części "8.1PU, UC, 11PU, UC"; § 20 pkt 3 w części "10UP", § 24 pkt 1 lit. a w części "9US", § 36 ust. 2 w części "lub do indywidualnego systemu odprowadzania wód opadowych uniemożliwiającego zanieczyszczenie gruntu i wód powierzchniowych", § 45 pkt 1 w części "8.1PU, UC, 8.2PU, 10UP, 11PU, UC, 12PU", § 45 pkt 2, § 46 pkt 1 w części "8.2PU", § 46 pkt 2 w części "8.2PU".
W rozstrzygnięciu wskazano, że: tereny oznaczone symbolami 81.PU, UC, 8.2.PU, 9US, 10UP, 11PU, UC 12PU – położone w bezpośrednim sąsiedztwie obszarów kolejowych - zostały przeznaczone w planie pod różnego rodzaju zabudowę (produkcyjną, usługową, sportu i rekreacji, obiekty handlowe, kubaturowe, przedsięwzięcia z zakresu obrony cywilnej, lokalizację studni awaryjnych), zapis planu nie ujmuje natomiast ograniczeń i zakazów zabudowy związanych z sąsiedztwem terenów kolejowych, określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżonych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2004 r. nr 249, poz. 2500). W ocenie organu nadzoru, brak zapisu tych ograniczeń w poszczególnych punktach planu miejscowego, stanowi istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skutkujące stwierdzeniem nieważności części tego planu.;
Następnie organ wskazał, że w § 36 ust. 2 kontrolowanej uchwały zostało zapisane, że: "Zanieczyszczone wody opadowe z terenów dróg, parkingów i innych obszarów o znacznym stopniu zanieczyszczenia, na których następuje spłukiwanie substancji ropopochodnych i innych zanieczyszczeń, winny być odprowadzane do miejskiej kanalizacji deszczowej zgodnie z warunkami wydanymi przez przedsiębiorstwo eksploatujące kanalizację deszczową lub do indywidualnego systemu odprowadzania wód opadowych uniemożliwiającego zanieczyszczenie gruntu i wód powierzchniowych". Organ nadzoru stwierdził, że część zapisu od słów: "....lub do indywidualnego systemu odprowadzania..." do słowa "powierzchniowych" jest niezgodna z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzeniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2004 r. nr 168, poz. 1976). Przepis ten stanowi o konieczności zachowania norm oczyszczania wód opadowych zanieczyszczonych, a kwestionowany zapis nie spełnia tych wymogów, co skutkowało stwierdzeniem jego nieważności.;
Za naruszający prawo, organ uznał także § 45 pkt 2 planu miejscowego, w którym została ustalona stawka 0% dla terenów należących do Gminy B., służąca naliczaniu jednorazowej opłaty w związku ze wzrostem wartości nieruchomości, jako sprzeczny z art. 15 ust, 2 pkt 12 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obliguje organ do pobrania renty pianistycznej bez względu na to, czy sprzedający nieruchomość jest osobą prywatną czy też gminą, a wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości, ale nie może wynosić 0 %.
W skardze do Sądu Gmina B. zarzuciła rozstrzygnięciu nadzorczemu: naruszenie art.15 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez przyjęcie, że poszczególne paragrafy uchwały nie spełniają przesłanek tej normy prawnej; naruszenie art. 15 ust 2 pkt 12 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że stawka procentowa nie może wynosić 0 %; naruszenie art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ingerencję organu nadzoru we władztwo planistyczne gminy; - naruszenie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez pozbawienie rady gminy jednej z kompetencji stanowiących w zakresie ustalenia wysokości renty planistycznej oraz uznanie sprzeczności zapisów uchwały w sprawie planu części osiedla S. bez wyraźnego wskazania uchybień i błędną interpretację zapisów planu. Skarżąca wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego i zasądzenie kosztów procesu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podlaski wniósł o jej oddalenie.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że organ nadzoru słusznie zwrócił uwagę, że tereny oznaczone na rysunku planu miejscowego osiedla S. oznaczone symbolami: 8.1 PU, UC, 8.2PU, 9 US i 10 UP, 11 PU, UC, 12 PU znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów kolejowych i zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, takie usytuowanie terenu wymaga, aby w planie miejscowym zostały uwzględnione szczególne warunki ich użytkowania i zakazy, które wynikają z przepisów odrębnych. Podobnie w odniesieniu do stwierdzonej przez organ nadzoru nieważności zapisu uchwały Rady Miejskiej w § 36 ust. 2 w części" "... lub do indywidualnego systemu odprowadzania wód opadowych uniemożliwiającego zanieczyszczenie gruntu i wód powierzchniowych" Sąd uznał rozstrzygnięcie za prawidłowe. W takim brzmieniu część tego zapisu jest bowiem sprzeczna z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem brakuje tu odniesienia do przepisów szczególnych normujących obowiązek i sposób oczyszczania wód opadowych. W ocenie Sądu, organ nadzoru (wbrew zarzutom skarżącej) nie przekroczył dozwolonego prawem stopnia ingerencji we władztwo planistyczne gminy. Art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym daje Wojewodzie uprawnienia kontrolne wobec uchwał i do eliminowania ich zapisów niezgodnych z literą prawa. Odnosząc się do stwierdzenia przez Wojewodę naruszenia prawa w § 45 pkt 2 kwestionowanej uchwały, Sąd podzielił w całości zastrzeżenia objęte rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdzającym niezgodność uregulowania z przepisem art. 15 ust. 2 pkt 12 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika wprost, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego winien określać stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy. Już z powyższego sformułowania można wyprowadzić wniosek o obowiązku określenia stawek procentowych w taki sposób, który pozwoliłby na ustalenie opłaty, a to wyklucza określenie zerowej stawki procentowej. W komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego (Wydawnictwo C.H. Becka, Warszawa 2004) zaprezentowane zostało stanowisko, iż nadal zachowuje aktualność pogląd, wyrażony pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., że obowiązek zapłaty jednorazowej opłaty pobranej w razie zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem nowego lub zmienionego planu, wyłącza możliwość ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zerowej stawki procentowej służącej naliczaniu opłaty (str. 285 komentarza). Dopuszczalny i możliwy przedział stawek procentowych renty planistycznej wynika wprost z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Muszą one być w wysokości pozwalającej na ustalenie opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy ale nie wyższej niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Sąd podkreślił, że nie ma znaczenia powołane przez skarżącą Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587), w którym to rozporządzeniu w § 4 pkt 13 znalazło się stwierdzenie iż przedział stawek procentowych stanowiących podstawę do określenia renty planistycznej powinien się zawierać między stawkami od 0 % do 30 %, albowiem zdaniem Sądu rozporządzenie to w wymienionym wyżej paragrafie zostało wydane z przekroczeniem upoważnienia zawartego w art. 16 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. i jako takie powinno było zostać pominięte przez sąd przy wyrokowaniu. Z mocy art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sędziowie przy orzekaniu podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom i mogą w konkretnej sprawie pominąć normę prawną aktu podustawowego niezgodnego z konstytucją i wydać rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie Konstytucji i ustawy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. III RN 33/02 - OSNP2004 Nr 7, poz. 111).
Skargą kasacyjną wniesioną przez Gminę B. zaskarżono powyższy wyrok z wyłączeniem części dotyczącej oddalenia skargi na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podlaskiego w zakresie § 45 pkt 2 ustalającego stawkę procentową w wysokości 0 %, zarzucając mu: naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez uznanie, iż wskazane w rozstrzygnięcie nadzorczym Wojewody Podlaskiego paragrafy uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla S., co do zasady naruszają tę normę prawną, albowiem brak jest w planie zapisu odsyłającego do przepisów powszechnie obowiązujących (ustaw i rozporządzeń) regulujących ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (tj. posadowienia inwestycji względem terenów kolejowych), bądź regulujących ochronę środowiska, w sytuacji gdy powyższa norma prawna jedynie wskazuje, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy, tj. ograniczenia wynikające wprost z obszaru (zagospodarowania terenu) objętego planem nieuregulowane przepisami odrębnymi powszechnie obowiązującymi (albowiem ograniczenia wynikające z odrębnych przepisów powszechnie obowiązujących są już uregulowane tymi przepisami, nie wymagają więc regulacji prawnej); oraz obliguje organ tworzący pian miejscowy jedynie do zawarcia w treści planu ograniczeń wynikających ze szczególnych uwarunkowań terenu nie uregulowanych innymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego, obowiązkowe zawarcie zaś w treści planu normy prawnej odsyłającej do innych obowiązujących aktów prawnych w tym zakresie nie wynika z tejże normy prawnej; naruszenie "Zasad techniki prawodawczej" stanowiących załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908) a w szczególności § 156, który wskazuje przesłanki wprowadzania w tekście aktu prawnego odesłań, a przede wszystkim wprowadza zasadę fakultatywności stosowania odesłań podczas gdy Sąd w uzasadnieniu wywiódł obligatoryjny obowiązek organu gminy do zawarcia w planie miejscowym odesłań we wskazanym zakresie, a ponadto wbrew przesłankom zastosowania odesłań wyrażonych w tejże normie prawnej tj. skrótowością tekstu lub spójnością regulowanych instytucji prawnych wskazał jako przesłankę zastosowania odesłania jego informacyjny charakter. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej skargę w zakresie wskazanym wyżej zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bądź uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej skargę w zakresie wskazanym wyżej i rozpoznanie skargi w tym zakresie poprzez uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. r. Nr [...] w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej Gminy B. zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, iż wprowadzenie ograniczeń i zakazów w użytkowaniu terenu nie może sprowadzać się do powtórzenia w planie miejscowym dosłownego brzmienia przepisów aktów prawnych ogólnie obowiązujących, lecz powinno polegać na zamieszczeniu w poszczególnych paragrafach uchwały odesłania do przepisów regulujących te ograniczenia w zagospodarowaniu terenu bądź regulujących ochronę środowiska. Przede wszystkim naruszona - zdaniem Sądu - norma prawna zawarta w art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy nie wskazuje, iż w planie miejscowym należy zamieścić odesłania do innych aktów prawnych powszechnie obowiązujących, a mających wpływ na zagospodarowanie terenu. Również takiego obowiązku nie można wywieść z "Zasad techniki prawodawczej stanowiących załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), zwanych dalej zasadami legislacji. Zgodnie 156 zasad legislacji odesłań nie można wprowadzać w tekście aktu prawnego w sposób dowolny. Jest uzasadnione tym, iż z reguły posłużenie się techniką odesłań wpływa negatywnie na czytelność akt.
W niniejszej sprawie organ tworzący plan (redagujący go) przede wszystkim mógł skorzystać z tej techniki legislacyjnej , lecz nie był do tego zobowiązany (użyte w § 156 ust. 1 techniki legislacji zwrot "można posłużyć się odesłaniami"). Ponadto przesłanki możliwości posłużenia się odesłaniami nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem nie zachodziła konieczność zapewnienia skrótowości tekstu (gdyby taka konieczność zachodziła prowadziłoby to do rozumowania, - a contrario - iż konieczne byłoby wprowadzenie do tekstu planu miejscowego treści ustaw lub rozporządzenia, co z kolei naruszałoby § 118 w związku z § 143 zasad legislacji) ani też zapewnienia spójności regulowanych instytucji prawnych (plan miejscowy jako akt prawa miejscowego takich instytucji nie reguluje). Sporządzanie projektu planu miejscowego zgodnie z "przepisami odrębnymi" to również uwzględnienie zasady, zgodnie z którą "akty prawa miejscowego nie mogą regulować materii należących do przepisów wyższego rzędu i nie mogą być sprzeczne z nimi" (wyrok NSA z dnia 16 marca 2001 r., IV SA 385/99, LEX nr 53377). Wskazane odesłanie - o którym mowa w uzasadnieniu Sądu sprowadza się w istocie do funkcji informacyjnej. Taka przesłanka stosowania odesłania nie została przewidziana w Zasadach techniki legislacyjnej.
W skardze kasacyjnej podniesiono ponadto, że jedną z zasadniczych funkcji planu miejscowego jest możliwość uzyskania na jego podstawie pozwolenia na budowę. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 Nr 170, poz. 1217 ze zm.) w art. 35 ust. 1 pkt 2 zaś wyraźnie statuuje, iż przed wydaniem pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Takie przepisy zawarte są w około 25 ustawach i rozporządzeniach. Trudno wyobrazić sytuację w której w planie miejscowy konieczne byłoby zamieszczenie odesłań do tak wielu odrębnych regulacji prawnych. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie posiada fakt, iż zarówno organ nadzoru, jak i Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowym planie miejscowym niezgodności bądź naruszenia przepisów odrębnych w tym wskazanego wprost w rozstrzygnięciu nadzorczym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżonych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 249, poz. 2500) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. 168, poz. 1763) - nieobowiązujący od 31 lipca 2006 r. (uchylony na mocy art. 1 pkt 31 oraz art. 22 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. zmiana ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 130, poz. 1087). Brak zaś w treści planu miejscowego odesłania do innych obowiązujących norm nie skutkuje brakiem obowiązku ich stosowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, wskazując, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się po to by sprecyzować przeznaczenie danego terenu, określić szczegółowe warunki jego zagospodarowania oraz ograniczenia wynikające z przepisów szczególnych, a nie po to by wprowadzać ogólne założenia, nie do zrealizowania na danym terenie, co uczyniła Rada Miejska B. mocą podjętej przez siebie uchwały.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Podstawowy zarzut skargi kasacyjnej odnosi się do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80,poz.717 ze zm.). W myśl powołanego przepisu w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Stanowiska wyrażonego w skardze kasacyjnej podzielić nie można. Ze skargi kasacyjnej nie wynika na jakiej podstawie oparte zostało przekonanie iż w powołanym przepisie chodzi tylko o ograniczenia wynikające wprost z obszaru objętego planem, nieuregulowane przepisami odrębnymi. Nie wynika to z treści powołanego przepisu, a nieprawidłowość wykładni przyjętej w skardze kasacyjnej potwierdzają inne postanowienia art. 15 ust. 2 – m.in. pkt 3,4,5.Należy zatem zgodzić się z dokonaną przez Sąd I instancji interpretacją wskazanego przepisu i związanymi z nią konsekwencjami. Należy podzielić pogląd iż brak jakiejkolwiek wzmianki czy odesłania w tekście planu miejscowego do ograniczeń jakie wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów dla terenów w sąsiedztwie linii kolejowych (chodzi przede wszystkim o ustawę z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym ,Dz.U. z 2007 r.,Nr 16,poz.94 oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz.U. Nr 249,poz.2500) stanowił naruszenie art. 15 ust.2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i uzasadniał ingerencję organu nadzoru.
Nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. Nr 100,poz.908).Przede wszystkim należy zauważyć , że zarzut ten został niewłaściwie sformułowany, wskazuje się w nim bowiem na naruszenie zasad techniki prawodawczej a w szczególności postanowień § 156 , który określa przesłanki stosowania odesłań . Naczelny Sąd Administracyjny w myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.)rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Taki zakres kompetencji NSA sprawia, że nie wystarcza powołanie się w skardze kasacyjnej na bliżej nieokreślone przepisy rozporządzenia , ze wskazaniem tylko jednego " w szczególności". Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosował przepisów powołanego rozporządzenia , adresowanego do podmiotów uczestniczących w procesach legislacyjnych. Określone w rozporządzeniu , wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie o Radzie Ministrów, zasady techniki prawodawczej nie mogą stanowić podstawy do oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Mają one charakter wskazówek i zaleceń , a niezastosowanie się do nich nie wiąże się z sankcją w postaci stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest szczególnym aktem normatywnym i o zakresie jego treści przesądzają przede wszystkim przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zważywszy zatem, że skarga kasacyjna nie miała uzasadnionych podstaw, w oparciu o art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.