II OSK 3439/19

II OSK 3439/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący/
Piotr Broda
Tomasz Zbrojewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II SA/Wr 886/18 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2019-05-29
II OZ 1033/19 - Postanowienie NSA z 2019-11-19
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 886/18 w sprawie ze skargi T. [...] we W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 października 2018 r., nr 1253/2018 w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości występujących w stanie technicznym obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 886/18, po rozpoznaniu skargi T. [...] na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 października 2018 r., nr 1253/2018, w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości występujących w stanie technicznym obiektu budowlanego: 1) uchylił zaskarżoną decyzję; 2) przyznał od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata D. T. kwotę 442,80 zł, w tym kwota należnego podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.
Powyższą decyzją organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, zwana dalej: "k.p.a."), uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia 28 sierpnia 2018 r., nr 1672/2018, w zakresie adresata decyzji i w tym zakresie nakazał wykonanie obowiązków T. [...], a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wydaną w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., zwana dalej: "Pr.bud."), nakazującą usunięcie występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego przy ul. [...] [...] we [...] (dz. nr [...], [...], obręb [...]).
Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożył Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie organ, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej: "p.p.s.a."), zarzucił:
1) naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. "145 § 1 ust. 1 lit. c)" p.p.s.a. w zw. z art. 15, art. 107 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 in limine k.p.a., poprzez uznanie, że organ II instancji rozpoznając sprawę w jej całokształcie nie może orzec o nałożeniu obowiązków na podmiot inny niż uczynił to organ I instancji, podczas gdy istota dwuinstancyjności postępowania polega na rozpatrywaniu sprawy w jej całokształcie przez dwa niezależne organy administracji, bez ograniczeń;
2) naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. "145 § 1 ust. 1 lit. c)" p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez nieuzasadnione zarzucenie organowi naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów i nałożenie obowiązków na dzierżawcę obiektu budowlanego, jak również bezrefleksyjne nałożenie na stronę obowiązków wynikających z ekspertyzy sporządzonej przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną, w sytuacji, gdy organ, po analizie materiału dowodowego uznał dzierżawcę za zarządcę obiektu budowlanego, w rozumieniu art. 61 in fine Pr.bud., natomiast wszystkie nałożone obowiązki naprawcze uznał za zmierzające do przywrócenia właściwego stanu technicznego budynku;
3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 61 in fine Pr.bud., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, poprzez zakwestionowanie nałożenia obowiązku na zarządcę obiektu budowlanego, w sytuacji, gdy obowiązek zarządzania nieruchomością wywodzony jest z umowy dzierżawy;
4) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Pr.bud., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec uznania, że zakres obowiązków naprawczych nałożonych na stronę jest zbyt szeroki i nosi cechy generalnego remontu, podczas gdy zakres obowiązków doprowadzi do przywrócenia właściwego stanu technicznego obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej WINB wskazał, że skoro organ II instancji posiada uprawnienie do orzeczenia w sposób określony w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylenia decyzji w części i orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy, to wobec braku ustawowych ograniczeń w stosowaniu tej normy prawnej, może również uchylić decyzję w części dotyczącej określenia podmiotu zobowiązanego, jeśli na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego uzna, iż obowiązki należy nałożyć na podmiot inny, aniżeli uczynił to wcześniej organ I instancji. Określenie podmiotu zobowiązanego należy bowiem do elementów składowych decyzji administracyjnych, określonych w art. 107 § 1 pkt 5, pod pojęciem "rozstrzygnięcia". Nie sposób uznać, żeby elementem istotnym decyzji pozostawało jedynie określenie obowiązku, a już nie - określenie adresata tego obowiązku. Oba składniki rozstrzygnięcia są nierozłączne i gwarantują wykonalność decyzji. Organ zauważył przy tym, że materiał dowodowy jest kompletny i znany jest podmiot, który powinien wykonać obowiązki wynikające z decyzji. Jednocześnie nie ulega zmianie katalog stron postępowania, a strona na którą obowiązek ma być "przeniesiony", uczestniczy w postępowaniu od samego początku. WINB zauważył, że zgromadził materiał dowodowy w postaci umowy dzierżawy z 13 marca 1995 r., zawartej pomiędzy właścicielem obiektu - Gminą [...], a dzierżawcą – T. [...], z której wynika, iż przedmiotem umowy jest nieruchomość gruntowa oraz obiekt budowlany objęty zakwestionowaną decyzją. Umowa zawarta została na czas nieokreślony. Ponadto, strony umowy zgodnie ustaliły w jej § 7, że "Dzierżawca zobowiązuje się do zabezpieczenia nieruchomości poprzez wykonywanie na własny koszt napraw niezbędnych do zachowania przedmiotu dzierżawy w stanie niepogorszonym oraz jej utrzymania w należytym porządku". Dzierżawca jest więc zarządcą obiektu budowlanego w rozumieniu art. 61 in fine Pr.bud. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zakres przedmiotowy obowiązków został ustalony na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym szczególnie na podstawie dowodu z ekspertyzy technicznej, sporządzonej przez osobę uprawnioną, posiadającą wiedzę specjalistyczną. Strona zobowiązana nie przedstawiła przy tym jakiegokolwiek przeciwdowodu wskazującego na niezasadność któregokolwiek z tych obowiązków. WINB stwierdził, że istotą decyzji z art. 66 ust. 1 Pr.bud. jest przywrócenie obiektu budowlanego do właściwego stanu technicznego, jeśli zatem stan ten jest wysoce niewłaściwy możliwa jest sytuacja, że zakres nałożonych obowiązków będzie tak szeroki, że obejmie bardzo wiele elementów budynku. Może być tak, jak w niniejszej sprawie, że usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym sprowadzi się w istocie do generalnego remontu budynku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. [...] [...] wniosło o jej oddalenie oraz o przyznanie na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, w ramach postępowania w II instancji, które nie zostały opłacone w całości, ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosowanie do zarządzenia z dnia 23 sierpnia 2022 r. wydanego na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.).
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona, chociaż niektórym z podniesionych zarzutów nie można odmówić trafności.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. "145 § 1 ust. 1 lit. c)" p.p.s.a. w zw. z art. 15, art. 107 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 in limine k.p.a., poprzez uznanie, że organ II instancji rozpoznając sprawę w jej całokształcie nie może orzec o nałożeniu obowiązków na podmiot inny niż uczynił to organ I instancji, podczas gdy istota dwuinstancyjności postępowania polega na rozpatrywaniu sprawy w jej całokształcie przez dwa niezależne organy administracji, bez ograniczeń.
W rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia 28 sierpnia 2018 r., nr 1672/2018, PINB, działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 w związku z art. 83 ust. 1 Pr.bud. i art. 104 k.p.a., nakazał Gminie Miejskiej [...] - właścicielowi budynku usytuowanego przy ul. [...] we [...] (dz. nr [...], [...], obręb [...]), usunięcie występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego, poprzez: 1) wyeliminowanie zjawiska wysadzania fundamentów w przedmiotowym budynku za pomocą powszechnie znanych metod naprawczych (np. poprzez wykonanie podbicia fundamentów co najmniej do głębokości przemarzania gruntu); 2) zabezpieczenie części podziemnych obiektu i ścian stref cokołu przed wilgocią i zamakaniem za pomocą powszechnie znanych sposobów (np. poprzez wykonanie izolacji, odprowadzenie wód opadowych z rur spustowych do kanalizacji deszczowej etc.); 3) odtworzenie uszkodzonych i spękanych opasek betonowych; 4) naprawę skorodowanych i spękanych ścian - za pomocą powszechnie znanych metod naprawczych (np. przemurowanie, przemurowanie z zastosowaniem wkładek metalowych w spoinach, etc.); 5) naprawę spękanych stropów za pomocą powszechnie znanych metod naprawczych; 6) wymianę bądź naprawę wyeksploatowanej stolarki okiennej; 7) usunięcie odspojonych i zawilgoconych oraz wykonanie nowych wraz z uzupełnieniem brakujących wypraw tynkarskich; 8) wymianę bądź naprawę uszkodzonych i niesprawnych technicznie elementów i instalacji: centralnego ogrzewania, zimnej wody, ciepłej wody użytkowej; 9) naprawę bądź wymianę zużytej technicznie drabiny wyłazowej na dach.
Ponadto, organ orzekł, że powyższe obowiązki należy wykonać w terminie 12 miesięcy od dnia kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli i ekspertyzę stanu technicznego obiektu budowlanego, których przeprowadzenie i wykonanie nakazał organ I instancji, na podstawie art. 62 ust. 3 Pr.bud., Gminie Miejskiej [...]. Z przedłożonych dokumentów wynikało, że w przedmiotowym obiekcie budowlanym występują nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego, w tym m.in.: 1) poziom posadowienia budynku jest powyżej strefy przemarzania; wymagane jest podbicie fundamentów do min. 80 cm w celu eliminacji potencjalnych skutków wywołanych zjawiskiem wysadzania fundamentów w czasie przemarzania gruntu; 2) braki pionowych izolacji oraz braki zabezpieczenia przed wilgocią i zamakaniem dolnych fragmentów ścian zewnętrznych ponad terenem; 3) widoczne ubytki, spękania, wyboczenia oraz częściowo zasypane opaski wokół budynku; 4) korozja ceramiki wmurowanej w ściany fundamentowe o różnym stopniu zaawansowania oraz pęknięcia na wszystkich polach międzyokiennych o nieregularnych przebiegach o szerokości powyżej 4 mm, które tworzą nieciągłości struktury muru; zalecane "szycie ścian" lub w miejscach tego wymagających przemurowanie ścian; 5) pęknięcia na sufitach - które są kontynuacją nieprawidłowej pracy fundamentów oraz ścian konstrukcyjnych; 6) zużyte technicznie okna zespolone drewniane typu szwedzkiego; 7) spękania, zawilgocenia oraz ubytki tynków; 8) zużyta technicznie instalacja c.o. oraz c.w.u.; 9) zużyta technicznie stalowa drabinka wyłazowa na dach znajdująca się w południowo-zachodnim narożniku dziedzińca wewnętrznego. Jednocześnie PINB ustalił, że systematycznie wykonywane są czynności zmierzające do poprawienia stanu technicznego obiektu, w tym m.in. została zmodernizowana tablica elektryczna w skrzydle zachodnim i wschodnim, wymieniono główny licznik energii elektrycznej oraz doprowadzono do sprawności technicznej instalację oświetlenia ewakuacyjnego w całym budynku, a ponadto usunięto drzewa rosnące w jego pobliżu.
Natomiast w doręczonym organowi protokole okresowej kontroli stanu technicznego opisywanego budynku, sporządzonym w dniu 3 lipca 2018 r., w trybie art. 62 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., podano, że w przypadku wystąpienia ekstremalnych warunków klimatycznych, mogą wystąpić zjawiska powodujące zagrożenie dla użytkowników.
W przytoczonym stanie faktycznym, na skutek odwołania Gminy Miejskiej [...], WINB zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję PINB z dnia 28 sierpnia 2018 r., w zakresie adresata decyzji i w tym zakresie nakazał wykonanie obowiązków T. [...], a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wydaną w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Pr.bud. Podejmując orzeczenie reformatoryjne w zakresie określenia adresata decyzji organ odwoławczy uznał, że z umowy dzierżawy nieruchomości zawartej w 1995 r., wynika iż adresatem decyzji powinno być wymienione wyżej T. [...]. Stanowisko to, na skutek skargi T. [...], zostało zasadnie zakwestionowane przez Sąd I instancji Przede wszystkim, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. ustawodawca upoważnił organ drugiej instancji do wydania reformacyjnego orzeczenia jedynie w zakresie stanowiącym istotę sprawy. Rozstrzygnięcie o istocie sprawy, a zatem o obowiązku lub uprawnieniu jest ograniczone treściowo tylko do tego składnika decyzji i nie zawiera w sobie oznaczenia strony (stron), co wynika też z treści art. 107 § 1 k.p.a., określającego strukturalne elementy indywidualnego aktu administracyjnego. Zmiana adresata decyzji z wykorzystaniem powołanego przepisu jest działaniem naruszającym prawo w sposób kwalifikowany. Zmiana adresata orzeczonego nakazu w toku instancyjnym oznacza zmianę jednego z istotnych elementów stosunku administracyjnoprawnego, jakim jest jego podmiot. W rozpoznawanej sprawie T. [...], brało udział w postępowaniu przed organem I instancji w charakterze uczestnika postępowania. Wszelkie nakazy w toku postępowania, kierowane były jednak do właściciela obiektu budowlanego, którym jest Gmina Miejska [...] i nie były one przez nią kwestionowane. Wydanie orzeczenia pierwszoinstancyjnego było także korzystne dla T. [...], bowiem skierowane było do innego podmiotu. W toku postępowania odwoławczego dopuszczalne jest oczywiście doprecyzowanie oznaczenia strony będącej adresatem decyzji, jeżeli został on oznaczony nieprawidłowo, ale nie całkowita zmiana adresata decyzji. Jedynie w sytuacji, gdy nie następuje zmiana adresata decyzji, a organ stwierdzi, że adresat ten został oznaczony nieprawidłowo, dopuszczalne jest na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylenie przez organ II instancji decyzji w części dotyczącej oznaczenia strony i orzeczenie w tym zakresie poprzez właściwe oznaczenie adresata decyzji. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. W następstwie takiego działania organu odwoławczego doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. Uchylenie zaskarżonej decyzji już tylko z tego powodu należy uznać za uzasadnione.
Niezależnie od powyższego, stanowisko organu odwoławczego, że z treści powołanej wyżej umowy dzierżawy nieruchomości wynika, że to dzierżawca powinien być adresatem decyzji nakładającej wykonanie określonych robót budowlanych wzbudza poważne wątpliwości. Z § 7 umowy wynika, że dzierżawca zobowiązuje się do zabezpieczenia nieruchomości poprzez wykonywanie na własny koszt napraw niezbędnych do zachowania przedmiotu dzierżawy w stanie niepogorszonym oraz jej utrzymania w należytym porządku. Z powyższego nie można wyprowadzić wniosku, że dzierżawca zobowiązywał się do wykonywania robót budowlanych zmierzających do poprawy stanu technicznego budynku. Zachowanie budynku w stanie niepogorszonym należy odnosić do stanu w jakim budynek znajdował się w chwili zawarcia umowy dzierżawy. Posadowienia budynku na niewłaściwie wykonanych fundamentach, czy też brak izolacji pionowej, są błędami w sztuce budowlanej zaistniałymi w czasie wznoszenia obiektu budowlanego, które istniały już chwili zawierania umowy dzierżawy. Rozważyć zatem należy także, czy inne wady obiektu wskazane w ocenie technicznej nie są następstwem wymienionych błędów powstałych w trakcie budowy i czy w oparciu o umowę dzierżawy można obowiązek ich usunięcia nałożyć na dzierżawcę obiektu budowlanego.
Zauważyć także należy, że w myśl art. 61 pkt 1 Pr.bud. utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym obciąża właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. W pojęciu "zarządca obiektu budowlanego" mieści się zarówno podmiot władający nieruchomością, na rzecz którego ustanowiono ograniczone prawo rzeczowe, a także podmiot, który włada nieruchomością z tytułu umowy o korzystaniu z cudzej rzeczy. Pod pojęciem "zarządcy obiektu budowlanego" należy zatem rozumieć także dzierżawcę władającego określonym obiektem na podstawie zawartej z właścicielem umowy. Określenie w sposób alternatywny w omawianych przepisach osób odpowiedzialnych za stan techniczny obiektów budowlanych nie oznacza, że organy administracji w oderwaniu od szczególnych okoliczności faktycznych sprawy mogą bez szczegółowego rozważenia treści umowy pominąć jedną z nich. Nie można także wykluczyć, że wobec alternatywnego określenia podmiotów zobowiązanych do utrzymania obiektu budowlanego, obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w rozumieniu art. 66 Pr.bud. może być nałożony w części na właściciela obiektu, a w części na zarządcę (dzierżawcę) w zależności od rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości jak i treści umowy wiążącej wymienione podmioty. W związku z powyższym za nieuprawnione należy uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 61 in fine Pr.bud. Sąd I instancji miał bowiem rację, że w zaskarżonej decyzji nie została wyjaśniona i rozważona wszechstronnie kwestia dotycząca możliwości nałożenia na T. [...] obowiązków wymienionych w zaskarżonej decyzji.
Podzielić natomiast należy zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Pr.bud., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec uznania, że zakres obowiązków naprawczych nałożonych na stronę jest zbyt szeroki i nosi cechy generalnego remontu, podczas gdy zakres obowiązków doprowadzi do przywrócenia właściwego stanu technicznego obiektu budowlanego. Zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie organem, że zakres robót wskazany w decyzji doprowadzi w efekcie obiekt do właściwego stanu technicznego. Zakres przedmiotowy nałożonych obowiązków został ustalony na podstawie materiału dowodowego, w tym na podstawie ekspertyzy technicznej, sporządzonej przez uprawniona osobę. Strona zobowiązana nie kwestionowała obowiązków wynikających z tejże ekspertyzy. Istotą decyzji z art. 66 ust. 1 Pr.bud. jest przywrócenie obiektu budowlanego do właściwego stanu technicznego. Nie można zatem wykluczyć, że zakres nałożonych obowiązków będzie tak szeroki, że obejmie wiele elementów budynku i w istocie będzie zbliżony do wykonania remontu generalnego. Wymieniony przepis prawa budowlanego nie zawiera ograniczeń, co do zakresu przedmiotowego robót naprawczych, na co słusznie zwrócił uwagę autor skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, co na podstawie art. 184 p.p.s.a. uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku strony skarżącej w I instancji, zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, bowiem stosownie do treści art. 254 § 1 p.p.s.a. sądem właściwym do rozpoznania tego wniosku jest Sąd I instancji.