II OSK 3410/19

II OSK 3410/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska - Rzepecka
Roman Ciąglewicz
Tomasz Bąkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 3397/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-05-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art.7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 8 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1b oraz 1c, art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka Protokolant: inspektor sądowy Monika Ciura po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3397/18 w sprawie ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 października 2018 r., nr KOA/3241/Zs/18 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3397/18, oddalił skargę M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 października 2018 r., nr KOA/3241/Zs/18 o odmowie wydania zaświadczenia.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
M. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazane powyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy C. z dnia 28 września 2018 r., znak RGOŚ.6724.15.2018 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności usytuowanego na działce nr [...], obręb [...] budynku gospodarczego o pow. ok. 184,4 m2, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. postanowieniem nr 99/2018 z dnia 2 lipca 2018 r., wstrzymał roboty budowlane polegające na budowie budynku gospodarczego na ww. działce i zobowiązał skarżącą do przedłożenia zaświadczenia Wójta Gminy C. o zgodności budowy budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego skarżąca złożyła wniosek do Wójta Gminy C. o wydanie zaświadczenia o zgodności istniejących na działce budynków z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Organ odwoławczy podzielił ustalenia i stanowisko organu I instancji, że teren, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość jest objęty obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy C. Nr [...] z dnia [...] 2003 r. Zgodnie z ustaleniami planu nieruchomość leży na obszarze o funkcji rolniczej oznaczonym na rysunku planu lit. "R". Z analizy treści § 35 ww. uchwały wynika, że jakakolwiek zabudowa zagrodowa na terenach o funkcji rolniczej, możliwa jest w uzasadnionych przypadkach. Zdaniem organu budowa stajni na działce nr [...] nie jest niczym uzasadniona. Z pisma Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 7 września 2017 r. znak: WPN-II.6323.30.2017.AA.2 wynika, że działka nr [...] położona jest w granicach obszaru Natura 2000 [...] [...] oraz na terenach Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zdaniem Dyrekcji na przedmiotowej nieruchomości dopuszczalne jest wypasanie łąk przy optymalnej obsadzie zwierząt i dokonywanie pokosów w ustalonych terminach. Działanie takie może przyczynić się nawet do polepszenia stanu siedlisk łąkowych. Jednakże jak podkreśla dyrekcja obszary Natura 2000 podlegają przepisom ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 ze zm.).
Z treści art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody wynika, że na przedmiotowej nieruchomości może być prowadzona jakkolwiek działalność gospodarcza polegająca na hodowli zwierząt, to zabudowywanie tych terenów stajniami jest niedopuszczalne. Powyższe przepisy dopuszczają zabudowę wyłącznie w formie urządzeń i obiektów służących bezpieczeństwu przeciwpowodziowemu.
Organ odwoławczy podkreślił także, że argumentem uzasadniającym wznoszenie obiektów zabudowy siedliskowej na przedmiotowej działce nie może być zobowiązanie właścicielki do osobistego prowadzenia gospodarstwa i mieszkania na terenie gminy przez 5 lat od daty zakupu nieruchomości, który wynika z treści art. 4, 5 i 7 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o kształtowaniu ustroju rolnego. Zakaz zabudowy przedmiotowej działki nie ogranicza skarżącej w osobistym prowadzeniu gospodarki rolnej na jej terenie. Właścicielka może prowadzić osobiście gospodarkę rolną poprzez wypas łąk, nie może jednak budować na nich stajni.
Poza tym organ wskazał, że z § 35 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że zabudowa siedliskowa działki nr [...] musi być uzasadniona. Zdaniem organu treść przepisów o ochronie przyrody i treść § 17 planu miejscowego, przemawiają za uznaniem, że zabudowa ww. działki nie tylko nie jest uzasadniona, ale byłaby wręcz szkodliwa. Z kolei argumentem uzasadniającym zabudowę nie może być konieczność osobistego prowadzenia gospodarstwa przez właścicielkę.
M. D. w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 28 października 2018 r. wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu oraz o stwierdzenie zgodności z planem miejscowym budowy budynku inwentarskiego na należącej do niej działce rolnej nr [...] we wsi [...].
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że Wójt Gminy powołał się jedynie na § 17 planu miejscowego, w którym jest mowa o zachowaniu powierzchni, ochronie przed zmianą użytkowania oraz zmianą warunków siedliskowych. Natomiast należąca do skarżącej działka nr [...] jest od 2004 r. ogrodzona, zgodnie z prawem jest na niej wykopany staw i od lat użytkowana jest jako działka "rolno-rekreacyjna". Nie zmieniła, ani nie zamierza ona zmienić w żaden sposób jej przeznaczenia oraz użytkowania, tym bardziej że prowadzona przez nią działalność, czyli chów zwierząt gospodarskich, takich jak konie, jest działalnością stricte rolniczą.
Skarżąca podkreśliła także, że Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu nr 1537/18 z dnia 23 sierpnia 2018 r. (WOP.7721.766.2018.N1) zobowiązał ją do przedstawienia zaświadczenia Wójta Gminy C. o zgodności budowy budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do dnia 30 września 2018 r. Termin ten został na prośbę skarżącej wydłużony do 30 listopada 2018 r. Wydane zaś przez Wójta postanowienie "blokuje" możliwość prowadzenia przez skarżącą działalności rolniczej na zakupionych przez nią działkach nr 175/13 (pow. 0,38ha) i 195/1 (pow.0,95ha.) w [...], gdzie zgodnie z decyzją Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia 14 marca 2017 r. (nr: D/247/U KU R/2017): "Nabywca jest zobowiązany zamieszkiwać w okresie 5 lat od dnia nabycia nieruchomości rolnych na terenie gminy, na obszarze której położona jest jedna z nieruchomości rolnych, która wejdzie w skład tworzonego gospodarstwa rodzinnego, a ponadto przez okres co najmniej 10 lat od dnia nabycia osobiście prowadzić gospodarstwo rolne, w którego skład weszła nabywana nieruchomość."
Skarżąca wskazała, że spełnia warunki niezbędne do utworzenia siedliska rolniczego, a mianowicie posiada ponad 1 ha ziemi rolnej oraz uprawnienia rolnicze. Poza tym [...], które mają być chronione, są niezadbane, pozostawione głównie same sobie z zarośniętymi i niedrożnymi rowami melioracyjnymi oraz w przeważającym procencie niekoszone oraz niewypasane.
Ponadto skarżąca nadmieniła, iż zgodnie z decyzją nr 169/0/2017 Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 listopada 2017r., dokonane przez nią zgłoszenie z dnia 28 sierpnia 2017 r., dotyczące budowy 4 wiat gospodarczych (3 o wymiarach 35m2, jedna 27m2) oraz postawienia budynku gospodarczego o pow.15m2 na działce nr [...] zostało dokonane skutecznie, a decyzja Wojewody nie została przez nikogo zaskarżona i stała się prawomocna oraz ostateczna. Tym samym wiaty i budynek w ww. formie stoją na działce zgodnie z prawem, a ww. działka stała się tym samym działką siedliskową. Jedyne zaś czego dotyczy sprawa to zmiana formy i powierzchni ww. wiat / budynków, gdyż ze względu na komfort termiczny oraz dobrostan koni, wymagają one połączenia w większą całość.
Pismem z dnia 21 maja 2019 r., ustanowiony w toku postępowania, pełnomocnik skarżącej wniósł uzupełnienie skargi wskazując, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż na terenach objętych Natura 2000 dopuszczalna jest tylko i wyłącznie zabudowa urządzeń i obiektów służących bezpieczeństwa przeciwpowodziowemu, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, inne obiekty i urządzenia inne niż w zakresie bezpieczeństwa przeciwpowodziowego mogą być budowane, w sytuacji gdy nie oddziałuje znacząco negatywnie na cele ochrony obszaru Natura 2000.
Podniósł też, że nie odniesiono się także w żaden sposób do argumentacji skarżącej, która wywodziła, iż podjęcie działalności hodowlanej i wypasu zwierząt będzie miało pozytywny, a nie negatywny wpływ na środowisko, sprzyjając bioróżnorodności i zapobiegając zarastaniu łąk. Ów pozytywny wpływ na obszar [...] wprost wynika z pisma Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Warszawie. Organy orzekające w sprawie niniejszej całkowicie pominęły także wywodzony przez skarżącą fakt, iż już w momencie zakupu przedmiotowa nieruchomość była ogrodzona i wykorzystywana na cele rekreacyjne. Zabudowa nieruchomości budynkiem stajni nie spowoduje zatem zmiany sposobu jej użytkowania bądź zmiany warunków siedliskowych, o czym mowa w §17 planu miejscowego. Nadto całkowicie pominięto istotną okoliczność, iż uprzednio w odniesieniu do tej samej nieruchomości została już wydana decyzja stwierdzająca, iż jej zabudowa budynkami gospodarczymi jest zgodna z planem miejscowym.
Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy, a także zasądzenie kosztów z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, które nie zostały uiszczone w całości ani w części.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, co czyni skargę niezasadną.
Sąd podniósł, że niekwestionowaną okolicznością jest, że skarżąca zwróciła się o wydanie przedmiotowego zaświadczenia w toku realizacji inwestycji i skarżącej wstrzymano roboty budowalne i zobowiązaną ją do przedłożenia wnioskowanego zaświadczenia.
Sąd wskazał, że zaświadczenie to jednak nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów, gdyż organ wykonawczy gminy ma stwierdzić w nim o zgodności obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To oznacza, że organ w pierwszej kolejności dokonuje analizy i interpretacji aktu prawa miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Dopiero po tak dokonanych ustaleniach organ może stwierdzić w wydanym zaświadczeniu, że zrealizowana inwestycja jest lub nie jest zgodna z obowiązującym w tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Sąd zaznaczył również, że w sprawie z przedmiotowej skargi nie bada zgodności z przepisami prawa ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym nie może też w tym postępowaniu stwierdzić nieważności przepisów, które strona kwestionuje. Strona może w innym trybie kwestionować przepisy planu miejscowego, jeżeli naruszają one jej interes prawny. Natomiast przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie w sprawie odmowy wydania zaświadczenia.
W ocenie Sądu, na terenie [...], a na takich skarżąca prowadzi inwestycję, nie dopuszcza się sytuowania obiektów budowlanych. Jak wynika z treści § 17 planu miejscowego intencją planu jest, by na terenach łąk jedynie zachować przeznaczenie już istniejące. Usytuowanie budynku gospodarczego spowoduje zmianę sposobu użytkowania i zmieni zagospodarowanie terenu na inne niż przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Sąd wskazał, że interpretacja intencji § 17 uchwały została potwierdzona w piśmie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 7 września 2017 r., w którym wskazano, że działka nr [...] położona jest w granicach obszaru Natura 2000 [...] [...] oraz na terenach Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu i zdaniem Dyrekcji na przedmiotowej nieruchomości dopuszczalne jest wypasanie łąk przy optymalnej obsadzie zwierząt i dokonywanie pokosów w ustalonych terminach.
W ocenie Sądu, z powyższego można wywieść, że wszelka zabudowa na tym terenie będzie niedopuszczalna, chyba że została przeznaczona do zainwestowania. Jednak z akt sprawy nie wynika, by działka skarżącej została zakwalifikowana do zainwestowania i skarżąca tego nie wykazała.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. D. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi zarzucono:
1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz.1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie powołanych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), skutkujące oddaleniem skargi w sytuacji, gdy z prawomocnej decyzji nr 169/0/2017 Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. WI-I.7840.27.1.2017.JL wynika dopuszczalność "budowy 4 wiat gospodarczych (3 o wymiarach 35 m2 i jednej 27 m2); postawienie budynku gospodarczego o powierzchni 15 m2", a tym samym przy ocenie możliwości zabudowy w rozumieniu § 17 m.p.z.g. należało uwzględnić dotychczasowy sposób zabudowy, użytkowania i stanu siedlisk zamiast stanu hipotetycznego,
2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a., polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie zasady pogłębionego zaufania, oddaleniem skargi w sytuacji, gdy z prawomocnej decyzji nr 169/0/2017 Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. WI-I.7840.27.1.2017.JL wynika dopuszczalność "budowy 4 wiat gospodarczych (3 o wymiarach 35 m2 i jednej 27 m2); postawienie budynku gospodarczego o powierzchni 15 m2", a tym samym skoro organy państwa w prawomocnej decyzji dopuściły możliwość zabudowy, to tym samym niezasadnym jest dokonywanie skrajnie różnej oceny tego samego stanu faktycznego przez organy administracji.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2019 r., sygn. IV SA/Wa 3397/18 oraz w trybie art. 188 p.p.s.a uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 października 2019 r., nr KOA/3241/Zs/18 i poprzedzającego je postanowienia organu I Instancji oraz zasądzenie kosztów z tytułu ustanowienia pełnomocnika z urzędu, które to koszty nie zostały pokryte w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Według art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem oba zarzuty nie odnoszą się do przedmiotu kontrolowanego przez Sąd I instancji postanowienia.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności budowy budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istotą "rozstrzygnięcia" w postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia jest urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego albo odmowa takiego potwierdzenia. W świetle powyższego postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania przedmiotowego zaświadczenia sprowadzało się do ustalenia prawnego reżimu wynikającego z obowiązującego planu miejscowego na terenie, na którym wstrzymano budowę budynku gospodarczego należącego do skarżącej. Organ ustalił, że obiekt ten znajduje się na terenie rolnym, oznaczonym na rysunku planu symbolem R. Na terenie tym, zgodnie z § 35 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C., "dopuszcza się lokalizację: 1) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, 2) dróg dojazdowych, 3) w uzasadnionych przypadkach dopuszcza się formowanie nowej zabudowy zagrodowej w pobliżu istniejących dróg i zabudowy (z wyłączeniem dróg krajowych i wojewódzkich) dla gospodarstw o wielkości min. 1 ha; zapis nie dotyczy gospodarstw dzierżawionych; wielkość nowotworzonej działki powinna wynosić min. 2.500 m2 na każde siedlisko, wysokość zabudowy 1,5 kondygnacji (1 kondygnacja + poddasze użytkowe) z możliwością podpiwniczenia o wysokości do 1,5 m nad poziom terenu, ustala się dachy o spadku 20°- 60°; warunkiem realizacji jest zapewnienie obsługi infrastrukturą techniczną we własnym zakresie; architektura budynków powinna harmonizować z otoczeniem i krajobrazem."
Ponadto ustalono, że działka skarżącej jest położona w całości na terenie [...], które objęte zostały ustaleniami § 17 obowiązującego planu miejscowego, zgodnie z którym: "W odniesieniu do terenów łąk plan ustala zachowanie powierzchni i ochronę przed zmianą użytkowania i zmianą warunków siedliskowych (poza terenami wskazanymi do zainwestowania). Szczególnej ochronie podlega zespół [...] i [...] ze zbiornikami wodnymi oraz łąki w rejonie wsi [...]".
W świetle wskazanych powyżej ustaleń organy obu instancji wyprowadziły właściwy wniosek, że zabudowa na działce skarżącej jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Mając powyższe na względzie nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie powołanych przepisów k.p.a., skutkujące oddaleniem skargi w sytuacji, gdy z prawomocnej decyzji nr 169/0/2017 Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. WI-I.7840.27.1.2017.JL wynika dopuszczalność "budowy 4 wiat gospodarczych (3 o wymiarach 35 m2 i jednej 27 m2); postawienie budynku gospodarczego o powierzchni 15 m2", a tym samym przy ocenie możliwości zabudowy w rozumieniu § 17 m.p.z.g. należało uwzględnić dotychczasowy sposób zabudowy, użytkowania i stanu siedlisk zamiast stanu hipotetycznego. Wskazana przez skarżącą decyzja Wojewody Mazowieckiego nie wpływa na treść ustaleń planu miejscowego, a zaświadczenie miało dotyczyć zgodności zabudowy z planem, nie zaś z decyzją.
Z tego samego względu nie można uwzględnić zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. polegającego na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie zasady pogłębionego zaufania, oddaleniem skargi w sytuacji, gdy z prawomocnej decyzji nr 169/0/2017 Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. WI-I.7840.27.1.2017.JL, wynika dopuszczalność "budowy 4 wiat gospodarczych (3 o wymiarach 35 m2 i jednej 27 m2); postawienie budynku gospodarczego o powierzchni 15 m2", a tym samym skoro organy państwa w prawomocnej decyzji dopuściły możliwość zabudowy, to tym samym niezasadnym jest dokonywanie skrajnie różnej oceny tego samego stanu faktycznego przez organy administracji.
Na marginesie wypada jeszcze wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, podzielił stanowisko prezentowane przez organy I i II instancji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z którym budowa budynku gospodarczego na działce nr [...] jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Stanowisko to nie determinuje jednak ewentualnych ocen zgodności z prawem ustaleń planu miejscowego ani przywoływanej przez skarżącą decyzji Wojewody Mazowieckiego. W rozpoznawanej sprawie oba te akty pozostawały bowiem poza zakresem sądowej kontroli.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej przez pełnomocnika ustanowionego dla Skarżącego w ramach prawa pomocy. Wynagrodzenie to, przysługujące pełnomocnikowi na podstawie art. 250 p.p.s.a. od Skarbu Państwa, jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a. (tak też m.in. w wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 307/19, LEX nr 3047175).